YOB - Slopende bulldozer metal

Het leek wat eigenaardig dat YOB enkel putte uit ‘The Great Cessation’ en ‘Atma’, albums die dateren van 2009 en 2011. Alsof de band er voor gekozen had om zich van hun meest barbaarse kant te laten bewonderen en een meedogenloze klomp doom-metal te leveren die nog niet beïnvloed was door de subtiele nuances die in hun latere werk zouden sluipen. Zo waren de albums ‘Clearing The Path To Ascend’ (2014) en vooral ‘Our Raw Haert’ (2018) twee gevarieerde meesterwerken, maar vanavond geen spoor daarvan.

Niet getreurd echter, het langharig tuig was met dit zwaar geschut uitermate verpletterend in l’Aeronef. Verdeeld over 7 rijzige tracks bracht YOB anderhalf uur slopende bulldozer-metal, oorverdovend en heavy as fuck. Dit was een loodzware hypnotiserende trip doorheen de donkerste spelonken van de doom-metal. YOB zoog ons gestaag mee in hun slepende en verpulverende act gebouwd op allesvernietigende sludge-metal van het soort die het niet moet hebben van overmatig gesoleer of razendsnelle hooks maar wel van genadeloze oerkracht en lijzige monsterriffs. De doordringende vocals van zanger/gitarist Mike Scheidt voegden een extra dimensie toe aan de onvermurwbare metal sound, een occasionele oerschreeuw annex grunt ging door merg en been. Songs als “The Lie That Is Sin” en “Adrift In The Ocean” bleken bloeddorstige sluipmoordenaars te zijn die elk een kwartier lang het vlees van onze botten knaagden. Ook “Burning The Altar” was zo een machtige minutenlange chronische mokerslag met duidelijke killer-intenties. Met afsluiter “Grasping Air” werd er als toetje nog een gortige portie hardvochtige black metal door het plafond gejaagd via een verschroeiende guest appearance van Wiegedood zanger Levy Seynaeve, ook geen doetje.

De beste metal is nooit de snelste. YOB is geen formule 1 bolide, het is een tank, één die alles wat die op zijn weg tegenkomt onverbiddelijk tot gruizelementen herleidt.

Deze pletwals gemist ? herkansing op 26/05 op Dunk Fest in de Gentse Vooruit

Organisatie: Aéronef, Lille

Het scheelde niet veel of het nieuwe album ‘Our Raw Heart’ van doommetallegende Yob was nooit opgenomen of uitgebracht. Frontman Mike Scheidt belandde vorig jaar plots in het ziekenhuis met maagproblemen, onderging een operatie die veel langer duurde dan gepland, waarbij zijn leven aan een zijden draadje hing. De vertaling daarvan hoor je op ‘Our Raw Heart’, al blijft het nog steeds doommetal. Toch is het nieuwe album een stukje beter dan het vorige.

Muzikaal is er een kleine verschuiving. Het is allemaal net iets minder donker, maar het blijft wel top-doom: log en vooral zwaar, met heel hoog opgetrokken gitaarmuren. Als geheel blijft het wel lekker donker en doomy, maar er zitten deze keer wel een paar positieve noten in. Een snuifje Black Sabbath en Pink Floyd, waar Yob al vaker inspiratie vond. Dat wordt doorgetrokken in de teksten: poëtischer en spiritueler dan op vorig werk. Maar het is nog steeds niet zo dat je spontaan vrolijk wordt van deze doom, de hoofdmoot blijft gedrenkt in ellende en pijn.

Het naar de standaarden van Yob afgemeten heel korte “Lung’s Reach“ (nog geen zes minuten) is één van de hoogtepunten op ‘Our Raw Heart’. Ook “Beauty In Falling Leaves” en titeltrack “Our Raw Heart” zijn sublieme doom.  We mogen tevreden zijn dat Scheidt zijn operatie overleefd heeft.

In oktober speelt Yob op het Desertfest in Antwerpen, waar ze al voor de derde keer aantreden.