‘Raw’ is het album dat uitgebracht werd naar aanleiding van een documentaire over de band ZZ Top. Voor die docu zette de Amerikaanse rockband zich in 2019 in een oud concert- en danszaaltje in hun geliefde Texas. Of ze toen al een idee hadden van het nakende overlijden van bassist Dusty Hill is niet duidelijk, maar als aan ode aan Dusty kan dit album wel tellen.
De songs werden zo goed als live opgenomen, maar zonder publiek. Een beetje live-corona-style hoewel daar toen nog geen sprake van was. Het is geen akoestisch album en het is ook geen ‘Best Of’ geworden. Klassiekers als “Sharp Dressed Man” en “Pearl Necklace” ontbreken op deze ‘Raw’.
Wat we wel te horen krijgen, zijn de vaste waarden uit hun live-set: “I Heard It On The X”, “Tush”, “I’m Bad, I’m Nationwide”, “Brown Sugar” (geen cover van The Rolling Stones), “Just Got Paid”, “La Grange” en “Tube Snake Boogie”. “Legs” en “Gimme All You Lovin’” zakken in deze versies een beetje door het ijs, zonder de bombast van de gebruikelijke liveshows van de Texanen. Een euvel dat elke song van ‘Eliminator’ en ‘Afterburner’ torst.
Zijn er al niet genoeg live-albums van ZZ Top? We kregen in 1975 al het halve live-album ‘Fandango!’ en meer recent werden nog oude live-opnames opgepoetst en uitgebracht, met in 2009 onder meer Rockpalast-opnames uit 1980 en recent nog de verzamelaar ‘Live! Greatest Hits From Around The World”, met opnames uit verschillende periodes en steden.
Wat maakt deze ‘Raw’ dan zo gedenkwaardig, behalve dat dit het laatste album is met Dusty Hill? Voor de fans die geen illegaal gemaakte opnames kopen is dit een mooie kans om enkele ‘vergeten’ oude nummers te horen in hun ‘definitieve’ live-versie: “Thunderbird” en “Certified Blues”, twee nummers uit de beginperiode die ze in 2012 en 2013 nog eens opgediept hebben voor een tournee maar daarna nog zelden gespeeld hebben en “Blue Jean Blues” (het B-kantje van “Tush”). En Billy Gibbons stelt zelden teleur als gitarist en zanger.
Als je al wat albums van ZZTop in huis hebt, doe deze er dan ook maar bij.
Vijftig jaar geleden zag ZZ Top het levenslicht in Houston, Texas. Sinds 1969 brengen Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard – ironisch genoeg het enige lid zónder een joekel van een baard - southern rock van de bovenste plank. Bewijs hiervan zijn de tot nu toe meer dan 50 miljoen verkochte platen en een plaatsje in de Rock ’n Roll Hall of Fame.
Nu, Abraham zien doe je niet zomaar, dus besliste de band op tournee te gaan met als toepasselijke titel ‘50 Years with ZZ Top’. Een verjaardagsfeestje in intieme kring vieren is dus niet voor het grotendeels bebaarde trio weggelegd. Op dinsdag 25 juni werd de verjaardagstaart aangesneden in Vorst. Het tropische weertje dat me vergezelde op weg naar onze hoofdstad, was alvast een ideale sfeermaker voor een avondje broeierige Texas bluesrock.
Eens aangekomen in Vorst Nationaal viel de hitte als een blok op mij. Het is duidelijk dat men dergelijke temperaturen niet gewoon is in België, want van airco was in de zaal geen sprake. Het merendeel van het publiek, dat grotendeels bestond uit baby boomers, nam dan ook de toevlucht tot de zitjes met een of andere vorm van waaier in de hand.
Om het publiek ‘op te warmen’ - pun intended - mocht Larkin Poe de bluesgitaren betokkelen. Deze Amerikaanse roots rockband die geleid wordt door de zusjes Rebecca en Meghan Lovell, werd in 2014 op Glastonbury uitgeroepen tot ‘best discovery of Glastonbury’ en heeft intussen al vier studioalbums uitgebracht waarvan ‘Venom & Faith’ (2018) de jongste telg is.
De zussen Lovell waren een frisse verschijning en brachten een sterk Zuiderse bluessound die vooral gecreëerd werd door de krachtige zangstem van Rebecca Lovell en het knappe slide gitaarwerk van zus Meghan. Ook de passie en zichtbaar genot waarmee de set gebracht werd, zorgden ervoor dat dit een optreden was dat me zeker zal bijblijven. Even waande ik me op de katoenvelden van Georgia en Alabama om dan te realiseren dat ik nog altijd al zwetend en puffend van een halve liter gerstenat aan het nippen was. Liedjes die me bijgebleven zijn, zijn “Bleach Blonde Bottle Blues”, “Preachin’ Blues” en “Blue Ridge Mountains” (verwijzend naar ‘the Appalachian mountains’, een gebergte dichtbij de woonplaats van de zussen).
Omstreeks kwart na negen was het dan de beurt aan ZZ Top. Onder luid applaus van het publiek betraden Gibbons, Hill en Beard het podium. Goed ingeduffeld in lange broek, jas en hoed werd “Got Me Under Pressure” ingezet. De hit uit het album ‘Eliminator’ (1983) was bij de meesten gekend en zette onmiddellijk de toon voor de rest van het optreden. “I Thank You”, “Waitin For The Bus” en “Jesus Just left Chicago” volgden in sneltempo. Het was duidelijk dat ZZ Top gekomen was om te spelen, zonder te veel aandacht te besteden aan bindteksten. Spijtig, want laat ons eerlijk zijn, na vijftig jaar rocken moet hier en daar toch wel een pittige anekdote te vertellen zijn. Daar waar de stem van Gibbons bij enkele nummers niet meer volledig tot zijn recht kwam, was dit wel zo bij “Gimme All Your Lovin’”, het eerste hoogtepunt van de avond. De song werd loepzuiver gebracht en deed de temperatuur in Vorst stijgen naar héél gevaarlijke hoogtes.
In feite bestond de volledige setlist uit de ene hit na de andere, maar hoe kan dat ook anders als je kan putten uit een repertoire dat een halve eeuw omvat. Toch merkte je dat er stelselmatig naar een climax toegewerkt werd. “Just Got Paid”, “Sharp Dressed Man” en “Legs” effenden het pad voor het welgesmaakte “La Grange” en “Tush”.
Muzikaal-technisch was het smullen voor de fans, maar qua performance merkte je wel dat 50 jaar op de planken zijn tol begon te eisen . Hoewel Gibbons en Hill heel goed op elkaar ingespeeld waren en dus geen enkel probleem hadden om synchroon de gitaren te bespelen, kwam dit soms nogal mak en statisch over. Een vergelijking met robots - rockende robots wel te verstaan – zou hier niet misstaan.
Al bij al beschouwd was het optreden toch een waardig jubileum waar ik van genoten heb. Na 50 jaar zoveel fans op de been brengen én begeesteren, zij het op een iets gezapigere manier dan vroeger, is niet elke band gegeven. Hiep, hiep, hoera, dat ZZ Top nog lang mag rocken!
Organisatie: Gracia Live
ZZ Top – legendarische bluesrock uit Houston die al van 1969 bezig is, en nog steeds in de originele bezetting . Toch wel uniek ! ZZ Top zijn intussen een statement geworden , wie kent die mannen niet , Billy Gibbons en Dusty Hill met de lange baard, de zwarte zonnebril, de trenchcoat en de drummer Frank Beard , net zonder baard …
Een dertigtal jaar , in hun succesvolste periode, konden we hen voor de eerste keer aanschouwen in Vorst. Tja, dit was ten tijde van de millionseller ’Eliminator’ en de classics “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” en “Sharp Dressed Man”. Ze zijn erg geliefd in ons landje en komen dan ook regelmatig terug . Dinsdag ll. hielden ze halt ikv hun ‘Hell Raisers’-tour !
De drie kranige – bijna zeventigers - bewezen dat ze het spelen en entertainen nog niet verleerd zijn! Op elektrische gitaar hadden we Billy, die voor een strak, gebald geluid zorgde; hij nam ook de meeste zanglijnen voor zich. Geen slijtage merkten we op die diepe basstem.
Dusty op z’n beurt, hadden we op bas en keys ; hij nam het met zijn helle, hoge stem soms over , o.m. op “Legs”. De alom bekende moves zijn door de jaren nog steeds het handelsmerk; perfect synchroon zorgen de lichaamsbewegingen van de Texanen voor die herkenbare stijl.
Ze knalden er meteen in met “Got me under pressure” en daarna “ Gimme all your lovin”, nummers van hun platen “Eliminator (1983)’ en ‘Afterburner’ (1985) die een sterke respons opleverden . Het tempo bleef strak en de nummers volgden mekaar in sneltreintempo op. Straight forward dus en géén ellenlange uitgesponnen versies, waar we eerlijk wel voor vreesden .
De heren klinken steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen. Ook “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd. En ergens tussenin hoorden we hun ruwe ballad “Rough boy” . “Legs” en “Sharped dressed man” bracht de enthousiaste menigte tot een muzikaal hoogtepunt. Nog een eerbetoon aan Elvis ertegen aan met een “Jailhouse rock” -jam, en hop na een uur en twintig minuten was het afgelopen.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig , die nog een uurtje mochten doorrocken, maar op hun gezegende leeftijd was dit waarschijnlijk het hoogst haalbare.
Krasse 60 + zetten nog steeds aan tot rocken! Hopelijk zien we hen terug met hun gouden jubileum-tour. Letterlijk gezegd ‘Hoed Af Voor de Heren’!
The Ben Miller Band was vanavond hier de support, een viertal uit Joplin, Missouri , die met hun uitzinnige en verbluffende liveshow een grote indruk maakte. Een ruim assortiment aan instrumenten bood dynamiek en opwinding in hun doorleefde bluesrock. Ze komen terug op 2 sept in de AB of op 19 sept in de Roma. Wees op de afspraak …
Organisatie: Gracia Live
Het was zowat 5 jaar geleden dat wij de baardrockers in hetzelfde Vorst Nationaal nog aan het werk zagen. En een beetje jammer, haast niks is er veranderd. De setlist was nog nagenoeg dezelfde, met uitzondering van een drietal nieuwkomers (“I Gotsta Get Paid”, “Flyin’ High” en “Chartreuse”) uit die fameuze, door Rick Rubin geproduceerde laatste plaat ‘La Futura’. Eigenlijk hadden wij stiekem gehoopt dat ‘La Futura’ een wat meer prominente plaats zou innemen in het hele gebeuren, want het is een verdomd sterk en levendig album. Maar ZZ Top hield er aan om vast te houden bij de klassieke greatest hits opzet waarmee ze nu al meer dan twintig jaar de wereld rond trekken. Als je bij één band de term ‘voorspelbaar’ mag bovenhalen, dan is het ZZ Top wel.
Maar goed, het zijn natuurlijk klasbakken en hun muzikale bagage is nog groter dan hun imposante baarden. Als geen ander wist het trio die zompige sound te produceren, Billy Gibbons gromde nog als de besten en zijn gitaar klonk ook nog altijd lekker smerig. Dusty Hill baste als een jong veulen en mocht met zijn gemene stem ook weer de all-time favorite “Tush” naar zijn hand zetten. De vertrouwde simultane pasjes, ook weer één van die handelsmerken, waren ze heus nog niet verleerd en de eeuwige zonnebrillen zijn waarschijnlijk gewoon op hun hoofd vastgegroeid.
Voor ons klonken de heren nog steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen en was zonder meer één van de hoogtepunten van de avond. Nog zo eentje, “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd, hoewel drummer Frank Beard op een gegeven moment even niet bij de les was en compleet naast het ritme klopte (’t is ook maar een mens, en bovendien al een jaartje ouder).
Natuurlijk ging Vorst Nationaal uit zijn dak bij “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” (met die leuke witte wollen gitaartjes) en “Sharp Dressed Man”, om een millionseller als ‘Eliminator’ kan men nu eenmaal niet omheen. Die songs waren stuk voor stuk wereldhits in de jaren tachtig en zorgden toen gelukkig nog voor de nodige portie gemene rock tussen al dat eighties plastiek. Ook in Vorst bleek dat dergelijke tijdloze songs nog niks aan kracht hebben ingeboet en voorzien waren van een hoge kwantum vet alsook van een stel nijdige en vlijmscherpe solo’s van de immer coole en wederom fantastische Billy Gibbons.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig, zeer voorspelbaar en half op automatische piloot, maar altijd weer interessant omwille van die zompige southern-sound die doordrongen is van de blues. De fans wisten perfect wat ze mochten verwachten, en dat kregen ze ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zz-top-25-06-2014/
Organisatie: Gracia Live
De extreem vuile gitaar waarmee Billy Gibbons op de uiterst potente rocker “I gotsta get paid” de nieuwe ZZ Top inzet verraadt meteen een bende oudjes in bloedvorm. Het moet van ‘Eliminator’ geleden zijn dat we de band nog zo hecht en stevig aan het werk gehoord hebben. Een deel van de pluimen mag op de hoed gestoken worden van producer Rick Rubin die er in geslaagd is om ZZ Top volledig zichzelf te laten zijn en hen terug te brengen naar de spirit en de groove van hun beste dagen. De grom van Billy Gibbons heeft in tijden niet meer zo gevaarlijk uitgepakt en zijn Gibson klinkt roestiger dan ooit.
Amper 10 lellen van rocksongs staan erop, geen vulling dus, en met zijn allen zijn ze uiterst potent en moordend efficiënt. Ze klinken dus allemaal zéér ZZ Top, maar dan de beste ZZ Top in jaren. Dat de riff van een track als “Chartreuse” zeer dicht aanleunt bij hun seventies hit “Tush”, bedekken we met de mantel der liefde. Alles is immers zeer herkenbaar, maar juist daarom ook beresterk, alsof ZZ Top alle balast overboord heeft gegooid en enkel de essentie van de zaak, zijnde simpele en harde blues en rock’n’roll, heeft behouden.
De baarden hebben in eeuwen niet zo fris geklonken.‘La Futura’ krijgt in onze platencollectie een ereplaatsje tussen ‘Tres Hombres’ en ‘Eliminator’.
In Vorst zullen ze het geweten hebben. Geen eendagsvlieg uit de hitlijsten. Maar een recht aan toe confrontatie van het legendarische Texaanse ZZ Top. Die al ettelijke decennia hun goed geoliede machine weten draaiende te houden met stevige rock en blues. Het publiek, een allegaartje van leeftijden, had zich van te voren kunnen opwarmen aan het sterke Hasseltse Drive Like Maria. En dat ging uiteraard gepaard met de nodige bekers gerstenat .
Gehuld in zwart pak, dito zonnebril en hoed braken de veteranen Billy Gibbons en Dusty Hill het ijs met “Got me under pressure”, voortstuwend op de strakke drumlijn van Frank Beard. De fans lusten er pap van. En meteen volgde de ene klassieker de andere op.. Een half uur later werd in het zwoele “Cheap Sunglasses” nog eens duidelijk waarom Gibbons een begenadigd gitarist is. Het nummer ging lekker, doch niet al te hard vooruit als bij een achttien wieler en schakelde bij momenten verontrustend hard in de bochten. Net daar bewees Gibbons met mooi solowerk terug zijn staat van dienst. In de laatste strofe jongleerde Dusty met wat tonica akkoorden. Waarop Gibbons zijn Miss Pearly Gates trachtte te temmen door haar snarenwerk te schrobben tegen zijn gitzwarte broek. Waarin hij ook slaagde.
Het gevaarte kwam zonder al te veel weerwerk mooi tot stilstand. En zo hoorde het ook.
Maar er lag nog veel asfalt en de manier waarop dat rubber aan flarden gereten moest worden, kon haast niet sneller gebeuren dan met de inzet van Muddy Waters’”Catfish Blues” en Jimmy Hendrix’ “Foxy Lady”. Beide songs werden vlekkeloos gecoverd. Maar de olie die het handeltje de weg ophield. Kwam wellicht uit die zelfde al 39jaar stuwende machine en kon naar mijn oordeel best wel eens vervangen worden. Want vooral in “Foxy Lady” miste het nummer de kracht en spontaniteit van het origineel. Hopelijk is dit slechts een klein opstakel in een adembenemende anderhalf uur durende rit.
Voorlopig nog geen nieuwe nummers te bespeuren. Voor hun doorbraakhit “Gimme all your lovin’” stuwden ze het stugge “I Got Paid” door de speakers. Waarin Gibbons zijn slidegitaar tot leven bracht Dusty letterlijk heel hard op zijn bas zat te rammen en Beard vanachter zijn indrukwekkende dubbele basdrumkit (met ellipsvormig rack) het tempo opdreef. Waardoor dit nummer terug leven in de brouwerij bracht. Het publiek hield ervan. Vervolgens speelden ze “Sharp Dressed Man”, “Legs” en “Tube snake Boogie”. Maar nog steeds geen verbrand rubber. De routine had zich meester gemaakt van de machine of toch vooral van Frank Beard. Want alleen een strak spel nodigt niet uit tot meer. Naar het einde toe nog werden nog steeds geen nieuwe nummers gespeeld. Wetende dat er een nieuwe plaat in zicht is. Maar niet getreurd. De Texanen gingen voort op hun elan en eindigden de show in schoonheid met alweer 2 grote kanjers “La Grange” en “Tusk”.
Kortom van niks te weinig. Maar ook van niks te veel ging ik met opgeheven hoofd en brede glimlach naar huis. Nice!
Review livegig van 12.06
Organisatie: Live Nation
De inmiddels al ietwat grijzere baarden van ZZ Top deden voor een uitverkocht en bijzonder enthousiast Vorst Nationaal wat van hen verwacht werd. De blues en boogie spelen, hard en zompig en zonder franjes. Billy Gibbons en Dusty Hill (beiden gans het optreden met zonnebril, zwart pak en Texas-hoed) hielden het showgedeelte beperkt tot enkele synchrone pasjes en een video wall met fijne projecties en clips. De heren zingen na al die jaren nog behoorlijk snedig en Gibbons’ gitaarspel blijft indrukwekkend, er zit hoegenaamd nog geen sleet op die immer bruisende en rokerige totaalsound.
De setlist kwam geheel uit de seventies en natuurlijk uit hun kanjer “Eliminator” uit ’83, zo speelden ze het ijzersterke trio “Gimme al your lovin’”, “Sharp dressed man” en “Legs” in één ruk na elkaar op het einde van de set, met de bijbehorende videoclips op de achtergrond, u weet wel, met die wulpse dames en de legendarische rode ZZ Top mobiel. Zelfs de witte wollen gitaren werden bovengehaald tijdens “Legs”.
Het optreden was al spetterend van start gegaan met een stuwend “Got me under pressure” en het even onvermijdelijke als wonderlijke duo “Waitin’ for the bus” en “Jesus just left Chicago”. Van dan kon het al niet meer stuk en de krasse knarren beukten op dit tempo verder gedurende anderhalf uur. Tussen de sterke seventies klassiekers door, waarvan een beestig “Just got paid” tot onze favoriet van de avond werd bekroond (die heerlijke slidegitaar !!), drenkte het trio zich verder in de blues via twee nieuwe songs (nou, nieuw, eentje ervan was een Muddy Waters cover) waardoor wij een vermoeden krijgen dat de nieuwe plaat (met Rick Rubin achter de knoppen!) wel eens een aardig stukje roots en retro zou kunnen worden. De Hendrix klassieker “Foxy Lady” kreeg een geweldige beurt en de absolute krakers werden netjes tot op het eind gehouden.
ZZ Top biste met de gemene boogie-lap “Tubesnake boogie” en ontplofte volledig met een lange versie van -uiteraard- “La Grange” (met een gloeiend stuk “Bar-B-Q” in verwerkt, nog zo een kraker van het eerste uur) en een wild “Tush” er onmiddellijk achteraan. Een bruisend einde van een geweldig avondje stomende hard-rock, boogie en blues.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
