Zoli – Swing in alle muzikale windrichtingen en stemmingen

Het Zoli repertoire weet verschillende generaties en muziekstijlen uit alle windstreken en uithoeken met elkaar te versmelten. De stijl, sfeer, stemming varieert enorm en het gaat van zomers ontspannend, onthaasten, genieten, prikkelen, de dansspieren aanspreken tot wegdromen, innemende donkerte, zich kwetsbaar opstellen.
Kortom, Zoli sleept je moeiteloos een twee uur lang mee in een boeiende trip!

Zoli is een heerlijk project van zes muzikanten die reeds jarenlang met muziek bezig zijn en in verschillende bands gespeeld hebben en gerespecteerd zijn. Ze omschrijven zichzelf als ‘broers en zusters die elkaar wisten te vinden’,  met o.m. Silas en Rik die in allerhande projecten zitten (Silas en de Spreeuwen, Bootie Call, …).
De songs  – gespeeld op uitsluitend akoestische instrumenten – is een mengeling van (gypsy) jazz, rock en blues. Ze zijn gekend en onbemind, ze worden opgestoft in een eigen origineel en swingend gypsy kleedje. De groove, de swing, de opwinding versus mijmering, intimiteit, ontroering.
We worden ‘ritsikoo-gewijs’ heen en weer geslingerd in hun liefde voor de stijlvariatie in het genre, die zorgt voor een frisse, warme wind.
De akoestische instrumenten als de aanvullende contrabas, banjo, kazoo, trekzak, klarinet en de wisselende mannelijke-vrouwelijke vocals en samenzang geven kleur, dynamiek en intensiteit, spanning. De stem van Febe mag ergens gelinkt worden aan deze van Lady Linn.

Op sfeervolle, broeierige en groovende wijze wordt de set op gang getrokken, filmisch- cinematografisch, gedrenkt in tragiek naar tequila Mexicana sunrise tot het kenmerkende zweterig ‘desert’gevoel, dit met nummers “All of me”, “The love me or die” en de instrumental “Minor swing”.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte, nu net bepalend voor de sfeer en de stemming. Een sound die aangeeft zaken los te laten en zich te laten meedrijven bij ondergaande zon op het klotsende water; die zomerse tunes eigenen zich een plaatsje toe.
“Golden brown” laat hier een beneveld, mistig gevoel na, de daarop volgende rockabilly van “Misirlou”, de Nederlandstalige kleinkunstpop van “Poolijs”, het Franse chanson, de Zuiderse inslag van “Just of friend of mine”, “Caravan” of “Man of constant sorrow” werken helend. Op deze laatste krijg je een interessante mix van country, bluegrass, rootsamericana en gypsyswing, die ergens de sfeer van The broken circle breakdown en The Dead South doet opborrelen.
Het warme onthaal en de respons geeft de band vertrouwen en doet deugd.
Ook het tweede deel van de set is een dolle rit doorheen de Zuiderse desert en de oneindigheid van route 69. Het klinkt in z’n totaliteit swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een uiterst aangename loungy als twinkelend sprankelende sfeer creëren ze.
Welke song hier ook aan bod kwam, het samenspel, de vocals en de afwisseling in hun stijl intrigeerde en maakte het boeiend broeierig. Ongedwongen speels, filmisch-cinematografisch laveert het combo van een “That man” , “All the world is green” naar “Perfect”, “It don’t mean a thing”, “Cold cold heart” tot de Parijse drama-nightclubbing-cabaretchanson van Zaz. Een balorkest was hier ook te vinden, zeker als een “I wanna be like you” van Louis Prima of een Balkan verzetstraditional (“Bella ciao”) op z’n Goran Bregovics werd ingezet.

Een doorwinterde band deze Zoli, een heerlijk project … Een band, pur sang, goed op elkaar ingespeeld, met songs uit het leven gegrepen, die de ballroom moeiteloos overstijgt.
Zoli blaast, strak in het pak, in alle muzikale windrichtingen en stemmingen wat respect afdwingt en lof verdient.
Op z’n Waterlanders gezegd ‘beter meer dan zomaar wat , niets is zo goed als dat …”. Zoli, c’est Jolie. Amusement, ontroering en realiteitszin ten top! …

Organisatie: Davidsfonds Machelen-Zulte + Zoli

Zoli bestaat uit :
Ignace Borde : zang, banjo, klarinet, gitaar
Hellmut D’huyvetter : zang, percussie, gitaar, kazoo
Bernhard Polet : zang, gitaar
Rik Vanaelst : zang, contrabas
Silas Van Laeken : zang, gitaar, trekzak
Febe Demuytere : zang

Repertoire in Machelen-Zulte
Song                                       Uitvoerende artiest
1          Minor Swing                          Django Rheinhardt
2          All of me                                            John Legend
3          Why don't you do right                    Peggy Lee
4          The love me or die                            C.W.Stoneking
5          Albatros                                             Peter Green - Fleetwood mac         
6          Golden Brown                                   The Stranglers           
7          Les Feuilles mortes                           Yves Montand
8          Misirlou                                             Dick Dale
9          Poolijs                                    Bart Peeters
10        Just a friend of mine             Vaya Con Dios
11        Caravan                                             Duke Ellington
12        Man of constant sorrow                   The Soggy Bottom Boys
Deel 2
1          Hey Joe                                              Jimmy Hendrickx
2          That Man                                           Caro Emerald
3          All the world is green                       Tom Waits
4          Paris                                       ZAZ
5          Perfect                                    Fairground Atraction
6          I wanna be like you                           Louis Prima
7          It don't mean a thing            Ella Fitzgerald
8          Cold cold heart                                 versie Norah Jones
9          Jessica                                    The Allman Brothers
10        No te Asombres                                Versie Jopie Jonkers-Koen Decautere
11        Je veux                                               Zaz
Bis
Bella Ciao                               Versie Goran Bregovic           (traditional)

Het moeten niet altijd beats of rockgitaren zijn. Vanavond staat The Jazzoline Orchestra op het programma. Koper- en houtblazers die het beste van zichzelf geven.

Met 18 muzikanten en een zangeres mag Jazzoline met recht en reden als een 'bigband' worden omschreven. Ook hun gevarieerde repertoire gaat in dezelfde richting en de referenties heten jazz, funk en soul.
In een zo goed als uitverkochte zaal is het eerste wat ons opvalt dat er zitplaatsen zijn voorzien. Gezien de aard van het concert is dit wel een jammerlijk gekozen detail, hoge tafels en sfeervolle verlichting waren wellicht de betere optie geweest. Maar, flexibel als we zijn, passen we ons aan en zoeken naar een lege stoel. Dansvoetjes komen ook zittend tot beweging.
Jazzoline brengt nummers van alle grootheden zoals Ray Charles, Cab Calloway, Etta James, Duke Ellington en Nat King Cole. We worden getrakteerd op enkele solo’s gespeeld op trombone of saxofoon.  Toch nog even melden, het geluid van de saxofoon herinnert ons er weer aan waarom jazz nog altijd leeft. Heerlijk instrument.
Puur muzikaal gezien verwachten we haast Etta James herself uit de coulissen te zien verschijnen, maar de zangeres kan jammer genoeg niet aan onze verwachtingen voldoen. Hoewel de zang juist was, bracht het niet echt een meerwaarde. Het miste de zekere ‘zsa zsa zsu’ of ‘je ne sais quoi’, die een jazz stem net zo aantrekkelijk maakt, waardoor we toch een beetje op onze honger blijven zitten.

Tijdens de pauze wordt er hier en daar gefluisterd dat de tweede act verschillende verrassingen in petto heeft.

Belgian bluesman PC (Patrick Cuyvers) vervoegt de rangen en bespeelt, tot ons aller plezier, de Hammond. Door een klein technisch probleem gaat zijn eerste nummer een beetje de mist in, waardoor hij twee maal moet herbeginnen. Maar zijn diepe soulstem en natuurlijk ook de Hammond maken dit ruimschoots goed. De meerwaarde waar we in de eerste helft een beetje wanhopig op wachtten is nu duidelijk wel aanwezig.
Een paar duetten verder begint “I just want to make love to you” , het wel bekend nummer van Etta James, dat halverwege de jaren ’90 een nieuwe boost kreeg door Cola light. En net als in de reclame verschijnt er een bouwvakker (een van de muzikanten) en is er volop ambiance in de zaal. Wat animatie betreft is Jazzoline er in geslaagd hier iets onvergetelijk van te maken.
“Minnie the moocher” van Cab Calloway was nog zo een hoogtepunt. En ook zeer opvallend, men gebruikte op de achtergrond de beelden van het gebande Betty Boop filmpje dat bij deze song hoort. We krijgen nog een bigband versie van Queens’ “Crazy little thing called love” en sluiten de avond af met “Zoot suit riot” van Cherry poppin’ daddies.

The Jazzoline Orchestra zorgde voor een zeer swingende avond, al mogen ze volgend jaar de zitplaatsen achterwege laten.  Terwijl we de zaal verlaten, blijven volgende woorden toch hangen: “shoo-doo-shoo-bee-ooo-bee-doo-bee-doo”

Organisatie: CC Poorthuis, Peer