Het moeten niet altijd beats of rockgitaren zijn. Vanavond staat The Jazzoline Orchestra op het programma. Koper- en houtblazers die het beste van zichzelf geven.

Met 18 muzikanten en een zangeres mag Jazzoline met recht en reden als een 'bigband' worden omschreven. Ook hun gevarieerde repertoire gaat in dezelfde richting en de referenties heten jazz, funk en soul.
In een zo goed als uitverkochte zaal is het eerste wat ons opvalt dat er zitplaatsen zijn voorzien. Gezien de aard van het concert is dit wel een jammerlijk gekozen detail, hoge tafels en sfeervolle verlichting waren wellicht de betere optie geweest. Maar, flexibel als we zijn, passen we ons aan en zoeken naar een lege stoel. Dansvoetjes komen ook zittend tot beweging.
Jazzoline brengt nummers van alle grootheden zoals Ray Charles, Cab Calloway, Etta James, Duke Ellington en Nat King Cole. We worden getrakteerd op enkele solo’s gespeeld op trombone of saxofoon.  Toch nog even melden, het geluid van de saxofoon herinnert ons er weer aan waarom jazz nog altijd leeft. Heerlijk instrument.
Puur muzikaal gezien verwachten we haast Etta James herself uit de coulissen te zien verschijnen, maar de zangeres kan jammer genoeg niet aan onze verwachtingen voldoen. Hoewel de zang juist was, bracht het niet echt een meerwaarde. Het miste de zekere ‘zsa zsa zsu’ of ‘je ne sais quoi’, die een jazz stem net zo aantrekkelijk maakt, waardoor we toch een beetje op onze honger blijven zitten.

Tijdens de pauze wordt er hier en daar gefluisterd dat de tweede act verschillende verrassingen in petto heeft.

Belgian bluesman PC (Patrick Cuyvers) vervoegt de rangen en bespeelt, tot ons aller plezier, de Hammond. Door een klein technisch probleem gaat zijn eerste nummer een beetje de mist in, waardoor hij twee maal moet herbeginnen. Maar zijn diepe soulstem en natuurlijk ook de Hammond maken dit ruimschoots goed. De meerwaarde waar we in de eerste helft een beetje wanhopig op wachtten is nu duidelijk wel aanwezig.
Een paar duetten verder begint “I just want to make love to you” , het wel bekend nummer van Etta James, dat halverwege de jaren ’90 een nieuwe boost kreeg door Cola light. En net als in de reclame verschijnt er een bouwvakker (een van de muzikanten) en is er volop ambiance in de zaal. Wat animatie betreft is Jazzoline er in geslaagd hier iets onvergetelijk van te maken.
“Minnie the moocher” van Cab Calloway was nog zo een hoogtepunt. En ook zeer opvallend, men gebruikte op de achtergrond de beelden van het gebande Betty Boop filmpje dat bij deze song hoort. We krijgen nog een bigband versie van Queens’ “Crazy little thing called love” en sluiten de avond af met “Zoot suit riot” van Cherry poppin’ daddies.

The Jazzoline Orchestra zorgde voor een zeer swingende avond, al mogen ze volgend jaar de zitplaatsen achterwege laten.  Terwijl we de zaal verlaten, blijven volgende woorden toch hangen: “shoo-doo-shoo-bee-ooo-bee-doo-bee-doo”

Organisatie: CC Poorthuis, Peer