logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (4 Items)

bdrmm

BDRMM - Overstijgende dromerige trip

Geschreven door

BDRMM - Overstijgende dromerige trip

Wat ooit begon als een slaapkamerproject, is uitgegroeid tot een van de meest spannende namen in de shoegaze-scene. Het Britse BDRMM brak door met de gitaarrijke albums ‘Bedroom’ (2020) en ‘I Don’t Know’ (2023), maar op hun nieuwste plaat ‘Microtronic’ (2025) verkennen ze een elektronischer, sfeervoller geluid. Hoe dat live zou overkomen? De Orangerie stond klaar om het te ontdekken.

HONESTY betrad het podium verborgen achter een gigantisch scherm, waar een mix van straatbeelden en natuurprojecties overheen flitsten. Het Leedse trio – of ‘collectief’, zoals ze zichzelf liever niet noemen – bracht een hypnotiserende set van donkere dub en elektronische ambient. Opener "Measure Me" zette meteen de toon: minimalistisch en sfeervol, met ijle vocals en diepe bassen. Hoewel het scherm als een barrière tussen band en publiek fungeerde, gaf het ook een voyeuristisch effect – alsof je door een kijkraam naar een verborgen performance keek. Met gastzanger Kosi Tides schakelde de groep een versnelling hoger in "North" en "Mr. Speaker", waarin opzwepende trapbeats het publiek in beweging brachten. Aanvankelijk leek de afstandelijkheid van de show wat bevreemdend, maar uiteindelijk werd het een intrigerende trip die nog lang bleef nazinderen.

Onder de dreigende tonen van Massive Attack’s "Angel" betrad BDRMM het podium – een veelbelovende binnenkomer. De band trapte af met "Microtronic", een track die van subtiel elektronisch minimalisme uitmondde in overweldigende post-rock. Vanaf de eerste noten van "Clarkycat" was het duidelijk: de elektronica uit hun nieuwe plaat werkte live net zo goed als hun vroegere shoegaze-sound. "Push/Pull", dat qua vibe zo uit het oeuvre van DIIV had kunnen komen, klonk fris en meeslepend.
De set had een uitstekende opbouw. "John on the Ceiling", een nummer over de dansende punkdichter John Cooper Clarke, klonk live nóg intenser dan op plaat. Kippenvelmomenten waren er volop, vooral tijdens het breekbare "Is That What You Wanted to Hear?", waarna de overgang naar het snedige "Lake Disappointment" des te krachtiger was. In "Be Careful" joegen scheurende gitaren en een noisey solo de energie de lucht in. "If…" voelde aan als een dromerige slowcore-uitstap, terwijl "Infinite Peaking" met zijn The Horrors-achtige sound een diepe indruk achterliet.
Naar het slot toe verloor de band niets aan intensiteit. De duistere ambient van "The Noose" vloeide naadloos over in de explosieve shoegaze van "It's Just a Bit of Blood" en "Snares", die de Orangerie in een dromerige roes brachten. Maar bdrmm had nog een laatste troef achter de hand: het onmiskenbare "Happy", gevolgd door de loodzware slowcore van "(Un)happy". Afsluiter "Port" liet de frontman zijn stembanden tot het uiterste drijven, een intens slotstuk dat nog lang bleef nagalmen.
Waar sommige bands hun elektronische experimenten live moeilijk vertalen, slaagde bdrmm erin om hun set als één vloeiend geheel te laten voelen.
Dankzij een uitgebalanceerde setlist – met zowel nieuwe als oudere favorieten – wisten ze zowel de shoegaze- als de ambientliefhebbers te bekoren. Een passage die de verwachtingen overtrof en bewees dat BDRMM niet alleen ‘the next best thing’ is, maar ook een blijver in het genre.

Setlist
Angel (Massive Attack song) - Microtonic - Clarkycat - Push/Pull - John on the Ceiling - Is That What You Wanted to Hear? - Lake Disappointment - Be Careful - Standard Tuning - If…. - Infinity Peaking - The Noose - It's Just a Bit of Blood - Sat in the Heat – Snares
Encore: Happy - (Un)happy – Port

Organisatie: Botanique, Brussel

bdrmm

BDRMM - Een ondoordringbare geluidsmuur!

Geschreven door

BDRMM - Een ondoordringbare geluidsmuur!

Ondanks de lockdown-periode wist de shoegaze/dream indiepoprock formatie BDRMM (****), uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te maken met hun debuut-album ‘Bedroom’, verder niet vies van wat kraut/post-punk. Opvolger 'I Don't Know' is eveneens een schot in de roos. We schreven daarover: 'Je hoort een band die een moeilijke periode van zich afschudt, zonder die bijzonder weemoedige laag uit het oog te verliezen. Het is een veelzijdige, spannende plaat geworden.'
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen hadden we eveneens een heel leuk gesprek met de band
BDRMM kwam nu in een goed gevulde Trix Club. We waren benieuwd …

Het duo Affaire (****) bracht de zaal op temperatuur met een gezonde mix van aanstekelijke rock en elektronische beats. Affaire bracht pas in 2022 een eerste EP uit 'De Affaire' , maar ging in TRIX uitgekiend te werk. Hun klankentapijt intrigeerde door de talrijke experimentjes en de vocals boden een meerwaarde. We kregen een verbluffende show, mede door een charismatische frontman, die strak in pak over het podium bewoog en zijn publiek letterlijk ging opzoeken. Affaire kreeg de handen moeiteloos op elkaar. Een veelzijdig, talentvol duo.

Wie een ticket had van dit optreden in Trix Club mocht ook in Trix café een concertje meepikken. Die kans lieten we niet aan ons voorbij gaan. In een intiem kadering stond het gezelschap zzzahara (****) een aanstekelijke set te spelen; we hadden een mooi uitgelijnd bas/gitaarspel, er waren de lekkere catchy drums en er was een zangeres die met haar heldere stem wist te ontroeren alsook stevig kon uithalen. Vernieuwend is dat allemaal niet, maar de sound wist ons te boeien. Evenzeer een 'veelbelovende' band, deze zzzahara …

Luid en oorverdovend haalt BDRMM op zijn beurt alles uit de kast, om de Trix te doen daveren. Shoegaze wordt gecombineerd met snedige, vlijmscherpe gitaarsounds. Om het plaatje compleet te maken gooit het combo er visuele effecten aan toe; je wordt meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld.
“Alps” was een dromerige start, maar ze werkten zich op naar een climax toe, feller, intenser, bedrevener, luidruchtiger, zoals bij de nieuwe single “Muds”, een ware mokerslag in het gezicht. En op het afsluitende “Port” mocht het knallen en werden alle registers opengetrokken.
Het weemoedig kantje dat we op plaat ontdekken, wordt live oorverdovend gecamoufleerd door het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur. Allerlei emoties drijven boven door die tempowissels, het opbouwen naar een climax en die variërende, spannende aanpak. Na een klein anderhalf uur floepten de lichten aan … Geen bis nummer en de bitter weinig interactie waren een minpunt. Maar muzikaal had BDRMM alles om te overtuigen. Interessant bandje dus.

Een concertavond van drie veelbelovende bands …

Setlist: Alps //Be Careful //It's Just a Bit of Blood //Gush //We Fall Apart //Is That What You Wanted to Hear? //Hidden Cinema //Mud //Pulling Stitches //A Final Movement //Push/Pull //Happy //(Un)happy //Forget The Credits //Port

Organisatie: Trix, Antwerpen

Bdrmm

BDRMM - Tekstueel denk ik niet dat het een erg licht album is, het is misschien uit de bodem geraken, naar boven kijken en eruit klimmen

Geschreven door

BDRMM - Tekstueel denk ik niet dat het een erg licht album is, het is misschien uit de bodem geraken, naar boven kijken en eruit klimmen

Ondanks de lockdown-periode wist de post-shoegaze, dream pop en indie (kraut/post-punk) rock-formatie bdrmm, uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te bieden met hun debuut-album ‘Bedroom’. Het werd onthaald als ‘a heady, forward-thinking shoe gaze distillation’ (Clash), ‘one of the underground hits of lockdown’ (The Guardian) en NME-magazine gaf het de maximale vijf sterrren en noemde de release ‘a modern day shoe gaze classic’!
De band is nu terug met hun tweede album ‘I Don’t Know’, en bevat weer de kenmerkende ‘effects-laden guitars (The Cure, Ride), dreamy ambient melody-lines (Beach House, Slowdive) and motorik grooves (Neu!, Can), but now added with piano, strings, electronica, sampling and the occassional dance beat.
Stilstand is achteruitgang en bdrmm toont aan dat shoegaze anno 2023 nog innovatief en springlevend kan zijn!
Naar aanleiding van de release van ‘I don’t know’ hadden we een fijn gesprek met de band.

Jullie debuut kwam uit in het midden van de corona periode, jullie ploeterden door die tijd heen terwijl andere beginnende bands de handdoek in de ring gooiden, wat was jullie motivatie om toch door te gaan?
We omarmden gewoon dat we iets hadden om ons aan vast te houden in die tijd. er was een zeker geluk element in die zin dat veel artiesten hun releases annuleerden totdat de lockdown voorbij was, terwijl wij dachten "fuck it" laten we er gewoon voor gaan. het werkte zeker in ons voordeel en gaf ons een reden om in contact te blijven met elkaar en de wereld.

Heeft het scoren van een hit met jullie album 'Bedroom' jullie ervan weerhouden om het toen op te geven?
Ik denk niet dat we ooit het maken van muziek zouden hebben opgegeven, we doen het allemaal in onze vrije tijd, ongeacht het succes... maar het heeft ons zeker meer gefocust om te zien hoe ver we konden gaan en wat we konden bereiken.

Er wordt ons verteld dat na een succesalbum, de tweede plaat altijd een harde en moeilijke bevalling is, die tweede is er al sinds juni met 'i don't know'; is dat zo? Is die tweede een moeilijke bevalling of zien we het verkeerd?
Het was echt zo! Maar het was gewoon een kwestie van alles op het juiste moment op de juiste plaats hebben. We hebben een paar valse starts gemaakt met het album, maar het is er beter door geworden. Uiteindelijk hebben we het album gemaakt dat we wilden maken.

Waarom hebben jullie het album ‘I Don’t Know’ genoemd? Is er een personage of een andere reden voor deze titel?
Het is een beetje een grapje - het komt uit een oude sketch van Vic en Bob over een makelaar. Het was gewoon een slagzin die we lange tijd hebben gebruikt en om de een of andere reden voelde het gewoon goed zodra iemand het voorstelde voor de albumnaam.

Ik heb naar de nieuwe plaat geluisterd, het klinkt minder donker, maar nog steeds melancholisch, iets luchtiger weliswaar, ergens tussen donker en licht in … Een bewuste ommezwaai?
Ik zie het waarschijnlijk donkerder dan de eerste, maar met kleine lichtpuntjes.... Ik weet dat Ryan een tijdje heeft geworsteld met de teksten, vaak stukjes herschreef om de nummers bewust niet te persoonlijk te maken, om te proberen de dingen open te houden voor interpretatie. Tekstueel denk ik niet dat het een erg licht album is, het is misschien een geval van de bodem van het leven bereiken en naar boven kijken, proberen eruit te klimmen. Als dat ergens op slaat.

Door terug te grijpen naar shoegaze uit de jaren negentig, in plaats van postpunk uit de jaren tachtig (zoals tijdgenoten doen), durf je risico's te nemen, dat vind ik leuk. Is dit ook een bewuste keuze?
Ik denk dat het niet zozeer een bewuste keuze is, maar gewoon een kwestie van welke muziek ons inspireert en interesseert. We wilden absoluut risico's nemen met dit album en het is een kwestie van kijken waar dat ons brengt met toekomstige platen. Ik denk niet dat iemand van ons het leuk zou vinden om de studio in te gaan en te proberen opnieuw te creëren wat we al hebben gedaan met eerdere releases.

Is het afdwalen naar een meer elektronisch terrein, wat me opvalt tav het debuut, een bewuste keuze of een natuurlijke manier om verder te gaan?
Nogmaals, dit is gewoon een natuurlijk gevolg van de muziek waar we nu naar luisteren, proberen nieuwe technieken te leren en mensen die zich gewoon ontwikkelen als muzikanten en experimenteren. Het proces dat we hebben om een nieuw nummer te maken is heel anders dan toen we begonnen. Toen we begonnen was het meestal zo dat Ryan de tekst schreef en wij dat speelden, nu is het misschien meer zo dat we allemaal proberen onze eigen ideeën in te brengen.

Wat is voor jullie het grote verschil tussen het debuut en deze tweede plaat?
Ik denk dat het touren met Ride en Mogwai vorig jaar een enorme impact op ons heeft gehad, we hebben veel van ze geleerd... vooral een maand op weg in Europa met Mogwai. Ze waren de allerbeste, ze zorgden zo goed voor ons. Het was zo inspirerend om ze elke avond te zien

Hoe waren de algemene reacties op deze nieuwe plaat?
Het lijkt echt positief, de recensies waren geweldig en ik denk dat de meeste mensen herkenden wat we probeerden te doen met de nieuwe plaat. Het heeft ons echt het vertrouwen gegeven om door te gaan. We zijn pas een jaar later op tournee gegaan met de eerste plaat, dus het was geweldig om alle winkels te kunnen bezoeken en iedereen te ontmoeten. Ik wou dat we elke week een album konden uitbrengen, we hadden de beste tijd!

Je gaat ook op tournee, in oktober sta je in TRIX (Antwerpen) en Grand Mix (Tourcoing). Kijk je er naar uit en kan deze tour de springplank zijn voor een definitieve doorbraak?
Ik hoop het! We hebben 3 weken in Europa en dan 2 in de UK... het is de eerste keer dat we een headline tour doen in Europa, we kunnen niet wachten om daarheen te gaan. Ik weet niet of het een definitieve doorbraak zal zijn, maar hopelijk kunnen we wat nieuwe fans maken en het is altijd leuk om nieuwe plaatsen te bezoeken.

Wat zijn de verdere plannen?
We werken aan plannen om tegen het einde van het jaar wat nieuwe muziek uit te brengen, en we gaan binnenkort ook weer de studio in om aan album 3 te beginnen en uit te werken hoe dat gaat klinken.

Als je de kans krijgt om uit te verkopen via een groot label, groot podium of grote festivals te sluiten, als je de stijl drastisch verandert, zou je dat doen?
Natuurlijk zou het idee om grote festivals te headlinen waanzinnig zijn, daar zouden we naar streven. Maar we zouden nooit samenwerken met een groot label, we hebben ervoor gekozen om onafhankelijk te blijven met deze plaat en dat was 100% het juiste om te doen. Ik heb nog geen band ontmoet die getekend heeft bij een major die er iets positiefs over zegt.

Sommige bands hebben het gedaan en zijn drastisch veranderd. En hoeveel fans het ook betreuren, ze worden stinkend rijk en verkopen overal grote zalen uit, maar dat is dus niet je ambitie? of wel?
Gewoon de rekeningen kunnen betalen zou leuk zijn, iedereen die een carrière als muzikant zoekt om geld te verdienen, verspilt zijn tijd op dit moment! Ik denk niet dat we er tegen zijn om grote zalen uit te verkopen, we willen gewoon de kans krijgen om onze muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Zeker geen van de beslissingen die we artistiek maken hebben te maken met het proberen te "verkopen" als zodanig of met het maken van muziek waarvan we denken dat die populair zou kunnen zijn.

Waar zie je jezelf over tien of twintig jaar? Of ben je daar niet mee bezig...
Ik denk dat we allemaal het carrière pad van Mogwai bewonderen, de cultstatus over een aantal jaren, maar op dit moment denk ik niet dat we zo ver vooruit kijken...

Pics homepag @Katerine Mackenzie

Bedankt voor dit interview, hopelijk komen we elkaar tegen in Trix of in de Grand Mix

Bdrmm

I Don't Know

Geschreven door

Vooraf volgende info: Ondanks de lockdown-periode wist de post-shoegaze, dream pop en indie (kraut/post-punk) rock-formatie bdrmm, uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te maken met hun debuut-album "Bedroom". Het werd onthaald als 'a heady, forward-thinking shoe gaze distillation' (Clash), 'one of the underground hits of lockdown' (The Guardian) en NME-magazine gaf het de maximale vijf sterrren en noemde de release 'a modern day shoe gaze classic'! De band is nu terug met hun tweede album "I Don't Know", en bevat weer de kenmerkende 'effects-laden guitars (The Cure, Ride), dreamy ambient melody-lines (Beach House, Slowdive) and motorik grooves (Neu!, Can), but now added with piano, strings, electronica, sampling and the occassional dance beat. Stilstand is achteruitgang en bdrmm toont aan dat shoegaze anno 2023 nog innovatief en springlevend kan zijn!
Hoog tijd om die plaat eens onder de loep te nemen
Vanaf "Alps'' kom je in een sprookjesachtige wereld met een bedwelmend melancho sfeertje en ruimte voor avontuur, experiment. Het debuut had een donkere walm, en in deze plaat ervaren we een dosis positieve energie. Op “We Fall apart”, eentje met hoog meezinggehalte - worden de dansspieren aangesproken.
Veel songs als “Hidden cinema”, “Pullime Shtisches” en afsluiter “A final Movement” zijn gedrenkt in pure shoegaze, die op je gemoed inwerken in een donker sfeertje. Je hoort een band die een moeilijke periode van zich afschudt, zonder die bijzonder weemoedige laag uit het oog te verliezen. Het is een veelzijdige, spannende plaat geworden.

Tracklist: Alps 05:30 Be Careful 04:30 It's Just A Bit Of Blood 04:46 We Fall Apart 05:26 Advertisement One 04:14 Hidden Cinema 04:20 Pulling Stitches 04:12 A Final Movement 08:08

Shoegaze
I Don't Know
Bdrmm