De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.

Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .

Organisatie : Handelsbeurs, Gent

’D is Done ‘ is de tweede volwaardige plaat van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. In 2004 kregen ze al een eervolle vermelding op de Humo’s Rock Rally. Het duo overtuigt met hun postrock/noisepop: een broeierig, intens, energiek en opwindend spanningsveld creëren tussen repetitieve gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende percussie, elektronicableeps, (schreeuw)zang en opgewonden kreten. De EP ‘Adjust we’ en de cd ‘A field between’ konden we terugvinden binnen dit concept.
Het nieuwe materiaal op ‘D is Done’ klinkt ietwat breder, heeft een intense, samenhangende opbouw en beschikt over meer zangpartijen. Eén voor één songs die beklijven: “Fafafxx”, “Write or wrote”, “Oh frail”, “Ti:me”, “Tread on tread light”, “Little f” en de afsluitende titelsong; de (korte) sfeervolle stukken, opener “Women en “My” zijn een aangename verpozing.
Het zijn songs die je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de repetitieve opbouw, de diverse tempowisselingen en het samenspel gitaar- drums -elektronicableeps.
Ze manifesteren zich ergens tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.
Een verdiende erkenning mag niet uitblijven voor hun talent, kunde en technisch vernuft! Mag 2009 de doorbraak betekenen … U weze gewaarschuwd.
Info op http://www.myspace.com/madensuyu of http://www.madensuyu.be

Het Brusselse kwintet Cafeneon haalt de mosterd uit de pop, electro, disco, dub, pyschedelica en Franse chanson. De afwisselende zang of samenzang van Rudolphe Coster (rauw) en Cathérine Brevers (zweverig, dromerig) zorgen ervoor dat de band zich ontpopt als een jonge Gainsbourg/Birkin.Ze brengen uiterst smaakvolle songs met een ‘80’s wave, die een broeierig, dreigende spanning hebben, of die traag, slepend klinken. Afwisselend intrigerend, toegankelijk materiaal met wortels van Joy Division/New Order. Met songs als “Patiné”, “Yssandon”, “Snoopy” en “La voix” als absolute uitschieters van dit relatief kort debuut.
Info op http://www.myspace.com/cafeneon

We staan graag even stil van wat uit Tokyo, Japan komt; het blijkt altijd wel iets speciaal te zijn: Electric Eel Shock, Mono, Guitar Wolf, Boredoms, Melt Banana en ook deze Polysics. Gegroeid uit de spirit van Rychiu Sakamoto experimenteert het viertal met synthesizers en laat een diep dreunende bas en strakke opzwepende drums doorklinken, overspoeld door frêle, gillende schreeuw- en vocodervocals in Engels gebrabbel en de eigen moedertaal. Flitsend, energiek noisy geweld waarbij songs als “Kagayake”, “Arigato” en “Irotokage” de pijlers zijn van deze plaat.
Als een wervelwind jagen ze door de songs heen. ‘Technicolor pogo punk’ omschrijft het  krankzinnig kwartet zich, dat al tien jaar bezig is. Invloedrijk waren Devo, The Tubes, Bad Brains en Living Colour.
Info op http://www.polysics.com

The Members Of Marvelas debuteerden een kleine twee jaar terug met een ideale kruisbestuiving van hiphop, rock, jazz en ‘70’s funk/soul. Hun crossover klonk opwindend, fris, hip en leuk.
De opvolger ‘Tuxedo Theory’ is minder direct, maar breder van opzet en klinkt persoonlijker, gewaagder en meer avontuurlijk. Ondanks het funk rockende, zomerse karakter kan de plaat alvast niet tippen aan hun overtuigende debuut. Overwegend is de plaat minder aanstekelijk  en broeierig. Een handvol songs beklijven door net die groove samen te brengen van een Urban Dance Squad, Massive Attack, DJ Shadow en Nas. “Zapper & the beast”, “Little Louie” en “The come down” zijn de Marvelous songs van hun tweede plaat.
Info op http://www.myspace.com/membersofmarvelas

Upcoming sensatie wordt de knappe Zweedse Lykke Li (Zachrisson). Muzikaal wordt ze in één rits samen genoemd met Robyn, The Cardigans, Björk en Stina Nordenstam, door haar hoog uithalende vocals. De kunst van het melodieus songschrijven op dit debuut wordt gehaald ten huize Björn Yttling (bekend van Peter, Björn en John). Inderdaad, ‘Youth Novels’ bevat een fraai staaltje dromerige trippop, gelinkt aan indie en electro, en gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje; ook de andere dames hun stemmen klinken hoog en hebben soms iets mee van een koorzang. Ondanks het melodieuze karakter, zijn de songs boeiend, avontuurlijk, subtiel, doordacht en erg gevarieerd. Een afwisselend instrumentarium, naast de elektronica (beats), zorgt voor sfeerschepping en maakt het geheel uiterst sfeervol, broeierig, groovy en soms niet-van-deze-wereld. Luister maar eens naar “Dance, dance, dance”, “I’m good, I’m gone”, “Tonight”, “Breaking it up” en “Everybody but me”. Op het onschuldig kwetsbaar “My love” klinkt Lykke Li als een ‘My Boy Lollipop’. Meer innemend, donker en gewaagd zijn “Melodies & desires”, “Let it fall”, “Little bit”, “This trumpet in my head”, “Complaint department” en “Time flies”.
Dit is een niet te onderschatten, uiterst geslaagd plaatje van deze bevallige dame, dat technisch vernuftig in elkaar zit.

In het rijtje van de electro dance rock kunnen we van nu af aan ook Late of the Pier plaatsen. Het kwartet breit moeiteloos electro, indie, wave, retro, postpunk en psychedelica aan hun poprockmelodieën. Ze putten uit het verleden van Devo, Numan en Zappa. Het kwartet kan avontuurlijk te werk gaan, want nummers als “The bears are coming”, “Whitesnake”, “VW”, “Mad dogs and Englishmen” en “Bathroom gurgle” ondergaan weirde opzwepende ritmes, onverwachtse wendingen en hebben een vleugje distortion. “Broken”, “Space and the woods”, “Random firl”, “Heartbeat” en “The enemy are the future” zijn toegankelijker, klinken directer en beschikken over de juiste beat en drive. ‘Move your body to the bassline!’ scandeert het gezelschap, wat hen naast een Rapture, Klaxons en Hot Chip plaatst.

Drie jonge Franse twintigers uit Parijs weken een paar geleden uit naar Londen en namen daar hun debuutplaat ‘Reality Check’ op. We horen gave, to-the-point, broeierige, springerige indiegitaarpop met dromerige toetsen. Het zijn behoorlijk in-your-face nummers met hitpotentie, en hebben licht aangebrande, provocerende doch geniale teksten (in het Engels, met een Frans accentje!). Een snedige, eenduidige homogene aanpak. Met een knipoog naar Nada Surf. Goed onderbouwde, eenvoudige, aanstekelijke melodieën, waarbij een handvol singles te horen zijn: “Homecoming”, “Love no”, “Make it happen” en “Starlett Johansson”, persiflage aan de actrice/zangeres Scarlett Johansson. Of er is de ‘90’s indie van Pale Saints en Inspiral Carpets, te horen op het afsluitende “End of the road”. Ondanks het sfeervolle materiaal op het tweede deel van de cd, klinken de songs minder boeiend en vervallen ze in wat teveel van hetzelfde …

Het Schotse Mogwai is toe aan z’n zesde reguliere plaat, soundtracks, EP’s en BBC sessies links gelaten. ‘The hawk is howling’ volgt het in 2006 verschenen ‘Mr Beast’ op. Postrock pur sang, dat van een rustig voortkabbelende naar een fellere en krachtige sound gaat door de gitaarerupties, de diverse tempowisselingen en de bezwerende toetsen en percussie. De stemmige, lieflijke, orkestrale sound van vroeger materiaal als ‘Rock Action’ en ‘Happy songs for happy people’ lijken mooi ingebed binnen een mooi warm, emotievol en uitgelaten geheel door het uitgesponnen karakter van de tien songs.
De songtitels en de sfeercreatie verwijzen aan een bepaalde tijd of een bepaalde situatie. Kleur - power- intensiteit zijn de drie ingrediënten, die zeggingskracht geven voor het schitterende materiaal op deze plaat. Naast de gepaste sfeerbrengers “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Local authority”, “Kings meadow” en “Thank you space expert”, zijn het vooral de opbouwende rockers “Batcat”, “The sun smells too loud”, “I love you, I’m going to blow up your school”, “Scotland’s shame” en “The precipice” die hard en zacht combineren naar spannende hoogtepunten. Met een knipoog naar Sigur Ros. Verstikkend groots album.