De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds  rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer  deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen  terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”,  “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!

Op die tweede hebben we nog steeds de twee gitaren en drums . De nummers zijn direct , rauw en helder, maar bereiken nu meer de drie minuten grens en er is wat meer ademruimte . Ze hebben in de uptempo’s een intense broeierige spanning. “Alone” , “Last night I dreamed I killed myself” en “You” zijn kenmerkend , maar verderop komt “No hope” het sterkst uit de verf .
Nederlandse band die we met plezier in het oog houden !

In 2012 hadden we de return van Channel Zero met ‘Feed ‘em with a brick’, wat op gejuich werd onthaald . Binnen de scene werd de band rond Franky De Smet- Van Damme onze Belgische metaltrots. Bij de come-back was er al een personeelswissel , maar vorig jaar ging de band in een diep dal door het plotse overlijden van hun drummer . De band bleef niet te lang in de rouwmodus en pakte snel de draad op . Met Roy Mayorga nu achter de drumkit brengt het gezelschap lekker ruige, gebalde , cleane songs . Het tempo kan hard , weergaloos zijn (check “Dark passenger”, “Electronic cocaine”, “Duisternis” maar eens)  maar evenzeer zijn er nummers met een gematigde broeierige intensiteit (“Ego”, “Brothers keeper” en “Heart stop”). Een breed uitwaaierend geluid binnen de metal/hardcore , waarbij enkele kopstoten kunnen worden toegediend.

Boomtown 2014 – van The Chills naar Hitsville Drunks tot Wallace Vanborn – Heerlijke (pop) rock! 
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-26
Johan Meurisse

Interessant is op deze laatste Boomtown avond eventjes in omgekeerde volgorde te starten!  Gezien we de eerste band , het Nieuw-Zeelandse The Chills van Martin Phillipps , na 25 jaar, terug van zich laat horen, én zij, spijt voor wie ‘t benijdt , de top-act van Boomtown waren …

Wat zagen we verderop?
Op Belgisch vlak hadden we Wallace Vanborn. Het trio ging er , als afsluiter van het festival, stevig tegenaan en behield de ganse set een intense spanning in hun denderende retro/stoner/rock’n’roll, dat opwindend , gedreven  en onstuimig gecontroleerd klonk . Bands als de Queens , Triggerfinger, Black Box Revelation en Kyuss zijn onherroepelijk met de heren verbonden. Ze lieten  ruimte genoeg voor hun instrumenten met stevige, snedige, gebalde  gitaarriffs en opzwepende drums. Op die manier creëerden ze een ‘wall of sound’ met killers als “Atom juggler”, “Cougars” , “Wasteland” en “Found in LA” .
Een sterk op elkaar ingespeeld trio die ons een uur bij de leest hielden met hun goed sch(e)urende sound , die we zeer zeker een warm hart toedroegen .

Het leuke combo The Hidden Cameras uit Canada  namen de foyer  van de Handelsbeurs in en stralen positivisme en vrolijkheid uit in hun songmateriaal . De heren in ontbloot bovenlijf, gehuld in rokjes en gouden erelinten , zorgden voor een speels, frisse , bruisende set van dansbare psychedelische indiefolk/punkfunk.
Een set in beperkt gezelschap weliswaar - populair bij onze Franstalige vrienden - , gezien de meeste belangstelling ging naar de mainstage op het plein; dat deerde band en de aanwezigen niet die er de ‘time of their life’ van maakten .Een ‘feel good’ vibe ervaarden we in de voetsporen van de Polyphonic Spree, waarbij de heren een reeks knap gearrangeerde composities speelden.

Een interessante ontdekking vanavond waren de Lieberson dames , die met een vierde lady Teen vormen. De toetseniste van het uit Brooklyn, NY afkomstige kwartet , maakte nog deel uit van Here we go magic , die we herinneren van een reeks spannend meeslepende, zweverige poppsychedelica en indiefolk. Die invloed was zeker te vinden in de band van de zusjes die naast hun stemmenpracht  er ook wat americana en triphop aan toevoegden en op die manier een gelaagd broeierig, groovy en luchtig kleurenpalet afleverden.

Artistieke duizendpoot Mauro was afgelopen week in meerdere versies te horen op Boomtown o.m. met Gruppo di Pawlowski, Flat earth society en nu met Hitsville Drunks, z’n meest toegankelijk , lichtvoetig project. Uit deze Mauroworld toont hij zich dus van z’n melodieuze kant en leunt hij met de band van gerespecteerde leden het nauwst aan Evil superstars en Mauro & The Grooms.
De kunst van het popschrijven kwam hier duidelijk in de spotlight met een reeks catchy slepende , intens doorleefde rocksongs gedragen door z’n lichthese , gruizige stem . Live kreeg het materiaal een duidelijke push en was er ruimte voor solo’s; songs als “Clean adult fun” , “Don’t tell her” en “Can’t life with you” kwamen goed uit de verf, en er borrelden zelfs enkele covers op , van Roy Orbison (“Mystery to me”) , Olivia Newton-John  (“Xanadu”), Nick Lowe (“Cracking up”)  en zelfs eentje van Roland , die hij solo of met z’n band speelde . Een heerlijk genietbare set hadden we op ongedwongen , speels ontspannende wijze en een Mauro die graag als vanouds als een krolse kat(er) over het podium beweegt.
Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven. Sterk!

En dan kwamen we tot de final one van deze avond , The Chills , die al vroeg op Boomtown  geprogrammeerd werden, en een must zijn voor elke indie liefhebber  na al die jaren ! Een evenwichtige Phillips na een nogal bewogen leven, zo blijkt (zie interview fr site BD) .
The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad,  met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed  in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomers droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune  en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s .

We kregen spijtig genoeg maar een korte bloemlezing in de hoogstens 1 uur durende set, gezien het vroege uur , waarbij kon teruggeblikt worden  naar de heerlijke nostalgie van o.m. “Night of chill blue”, “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket”. Ook het indrukwekkende “Pink frost” kwam deels bovendrijven, naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Het enthousiasme droop er van af na al die jaren . Phillipps  beschikte over een gretig spelende band die elk minuscuul geluidje van het oude Chills beheerste. De keyboardspeelster speelde af en toe viool , wat een breder  klankenpalet bood .
Nergens klonk het geheel zwaarmoedig , nee , het was genieten op die zweverige , zwierige sound!
Vorig jaar kwam er een live album uit, een eerste teken van leven,! Phillipps ziet het na al die jaren terug zitten , is gemotiveerd en met de nieuwe band rond zich , mogen we  materiaal verwachten. We hoorden ietwat vollere popsongs als “Silver bullets” en “Underwater wasteland”, waar die  subtiele , verfijnde, beklijvende , pakkende tunes het handelsmerk blijven!
Deze relatief onbekende band (voor velen!) had vooral een publiek van veertigers , die het als een aangenaam weerzien ervaarden , want het laatste concert dateerde van in de Villa begin jaren 90 (de huidige N9 in Eeklo).

Ze zijn hier voor een drietal concerten in Europa . We hopen stiekem dat deze band later komt voor een ruim anderhalf uur durende set, waarbij we naast het nakende nieuw werk ,  die oudjes mogen horen als “Doledrums” , “Pink frost” , “Rolling moon” en “Kaleidoscope world”, gezien ze op de lijst stonden  en dan een unieke kans krijgen om gespeeld te worden . Wil de Bota, Demo of andere organisatie bij hen even aankloppen aub …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-chills-26-07-2014/
Organisatie: Boomtown, Gent   

Wie houdt van de weirde sounds van Mauro zal zeer zeker z’n gading vinden bij dit gezelschap The Guru Guru . Natuurlijk kijken Jesus Lizard , Deerhoof om de hoek.  Hun songs kunnen eenvoudigweg beginnen als een leuk melodieus riedeltje , maar al gauw ontspoort het en krijgen we een nerveuze noise/psychotic/psycherock golf over ons heen, vol tempowisselingen; onverwachtse wendingen en allerhande  experimentjes met hun instrumenten .
Ook vocaal durven ze erop los schreeuwen . Rustig achterover leunen zit er dus niet bij , maar de heren houden het op de vijf songs,  uitermate boeiend door al die verrassende wendingen  en die broeierige spanning.
Avontuurlijke , overtuigende EP … Grab your balls & dive in!

http://theguruguru.bandcamp.com

We krijgen een handvol sfeervolle , ingetogen, dromerige luistersongs van het Limburgse collectief Bonfire Lakes . Hun EP bevat vier subtiel uitgewerkte , mooi uitgebalanceerde songs door het gitaargetokkel , de banjo , de roffelende drums en de kleurrijke toetsen . De songs hebben door die rootsamericana tune een herfstige indruk , wat nog wordt beklemtoond door de man/vrouw zangpartij.
Dit is een uiterst aangenaam EP’tje waar ook Gianni Marzo van Marble sounds/Isbells met plezier een handje toestak . 
Info http://www.facebook.com/bonfirelakes

Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die in een vorig leven nog solo op gitaar speelde en zelfs tweede werd op Humo’s Rock Rally, zes jaar terug btw!
Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums  en keyboards. Hijzelf speelt gitaar en drumcomputer .
De EP verscheen in een productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende  tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen  ergens het belletje rinkelen aan de oude Erkens. Ook het afsluitende “Miraculous epiphanies” is sterk en moet niet onderdoen aan de singles .
Kortom , vijf songs die naar meer verlangen … Erkens is back en hoe …

http://www.altregomusic.com

I Am Oak draait rond zanger/songschrijver Thijs Kujken die hier intrigeert met een korte reeks huiskamermuziek. Het zijn subtiel uitgewerkte composities , geleest op mans sing/songwriterschap , akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken. Bijkomende zangpartijen bieden nog meer soelaas.
Er schuilt ergens een Bony king of nowhere of een akoestische versie van Alt-J in het materiaal. Ze zijn wonderschoon en afgemeten , vooral de eerste helft van de cd . De tweede helft is uitermate sober gehouden , kortom een fijn te koesteren plaatje.

O is het onuitspreekbaar synoniem  en het elektronisch speelgoed, klankenbord van de naar Berlijn uitgeweken Fin Mika Vainio. We krijgen op zijn zoveelste album intussen een klankenspectrum van soundscapes en ambiente lagen die een (licht) filmische dreiging hebben; ijle melodieën en een elektronicapracht in een digitale nevel . ‘Onthaasting’ Muziek om naar de sterrenhemel te kijken!

De Touareg nomaden van het Malinese Tinariwen hebben het Afrikaanse land verlaten en brengen hun muziek momenteel vanuit de V.S. Ze zijn reeds toe aan hun zesde album . Muzikaal verandert er niet echt veel ; versta het niet verkeerd , het blijven nog steeds pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs die een bedwelmende , hypnotiserende retro/roots/world/woestijnblues sound hebben als vanouds, waarin een onheilspellende trance sluimert . De vrouwenstemmen zijn al een tijdje op het achterplan geraakt of zijn weggeëbd , die anders de sound nog wat hitsender en exotisch maakten , maar de gitaargrooves, de bluesy licks en worldpop laten je niet los.
Tekstueel vertalen ze het onrecht dat hen werd aangedaan en horen we het vroegere betere leven daar.
Tinariwen heeft al een sterke navolging met Tamikrest , Bombino , die wat meer  muzikale invloeden laten doorsijpelen , maar dat belet niet dat deze vaandeldragers nog steeds door ons ten top worden gerespecteerd!