Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
Ray Lamontagne , singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone , is intussen een prille veertiger en eigenlijk een laatbloeier in het genre; een zestal jaar terug brak hij definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica.
Hij verbrak intussen de twee- eenheid met producer/multi-instrumentalist Ethan Jones .
De trippy psychedelische pop krijgt op de nieuwe plaat, die door Dan Auerbach van de Black Keys werd geproduced, nog meer troeven . De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en ademen die 60s/70s rootsnostalgie van weleer.
Hij heeft met “Lavender” een pracht van opener klaar . De plaat klinkt uitermate boeiend en biedt broeierig materiaal . We genieten van die doorleefde sound van een “Pick up a gun”, “Ojai”, “Drive-in movies” en de meer directe stijl in “Julia” en de titelsong.
Ray Lamontagne heeft opnieuw een spannend werkstuk afgeleverd. Zijn muzikale ideetjes zijn mooi en sterk uitgewerkt in 10 intense songs !
Bij de Londense lady Lily Allen kun je terecht voor een reeks frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, waarin ze verschillende stijlen verwerkt . Haar vederlichte , leuke , aangename synthpop heeft door de jaren al heel wat hitpotentieel .
Op de nieuwe derde ‘Sheezus’ vinden we natuurlijk een handvol popsongs als “L8 CMMR”, “The life for me” en “Hard to handle”, met fijne, intrigerende fijne deuntjes . Haar observatietalent, aanklacht tegen seksisme in de popindustrie en sociale kritiek zijn steevast vaste thema’s.
Muzikaal laveren we los , spontaan door de relaxte songs heen, die kunnen variëren , maar nu niet echt aan de vingers blijven plakken .
Goede plaat , maar al bij al gewoontjes …
Een volle ABBox noteren we voor het gehypte FKA Twigs die eerder al een voorrondje speelde in de Bota en deze zomer ook te zien was op Pukkelpop.
De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels, koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen.
Een donkere , dreigende ondertoon ervaren we in haar moeilijk in een hokje te duwen genre; dat hoeft ook niet , gezien verschillende stijlen versmelten in de minimalistisch complexe sound die verrassende , onverwachtse, avontuurlijke wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Zij beweegt lieflijk op het podium en kronkelt met sensuele pasjes in de avontuurlijke ritmiek. Eénmaal ze haar shirt afdoet , spreekt ze nog meer tot de verbeelding in haar bh.
De instrumentale opener zorgde meteen voor wat huivering , en al gauw werden we met nummers als “Lights on” en “Give up” in die aparte muzikale leefwereld ondergedompeld . Inderdaad, de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Beetje mysterieus en paranoïde in het begin , dat dan met “Water me” en ”Pendulum” toegankelijker groovy werd en dus ook wat aangenaam zalvend klonk.
Ze werd alvast sterk onthaald en was onder de indruk van de warme respons . Ze gleed door de nummers heen, met een extravert broeierige “Video girl” ,”Kicks” , “Papi pacifi” en een intens spannende “Two weeks” , dat haar doorbraak betekende . In een mum van tijd waren we eigenlijk door de set heen .
Een hobbelig muzikaal geluid hadden we in een goed uur waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fka-twigs-16-10-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Anton Walgrave is één van onze talentvolle sing/songwriters . Na zes soloplaten is hij nu met z’n gezin op wereldreis vertrokken , maar laat ons nu niet meteen in de steek . Nee , van die afgelopen jaren heeft hij een live cd uit met materiaal dat puur , eerlijk, oprecht , naakt en breekbaar klinkt.
Het is een overzicht van z’n 14 jarig repertoire, die hij solo en beperkt in de periode januari – mei in de (warme) huiskamers van vrienden speelde . Het zijn emotievolle luistersongs , intiem en spaarzaam begeleid , met een reeks covers (o.m. “Power of love”, “Who’s gonna ride your wild horses”) en Nederlandstalige songs , onder z’n heerlijk innemende , pakkende vocals . De onversterkte songs (16 wel in totaal) klinken elegant , eenvoudig , mooi . Koester de plaat dichtbij je hart …
Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips . Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang.
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!
De muziek van Twin Forks , rond de Amerikaan Chris Carrabba, ligt in het verlengde van The Lumineers, Monsters and Men en Mumford & Sons . We hebben dus te maken met frisse, aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende folkpop. Vooral het eerste deel met o.m. “Can’t be broken”, “Cross my mind” en “Back to you” brengt je in een optimale opgewekte stemming door het gitaargetokkel , de mandoline en de aangename lichte zwierige ritmiek .
Dan wordt het tempo naar omlaag gebracht en krijgen we lichtvoetiger, dromerig , sfeervoller, ingenomener werk . Op zich niks mis aan die kalme stukjes , maar spijtig genoeg klinkt het ook wat minder spannend , waardoor het leuke , sprankelende kantje van de band wat afgeschaafd blijkt . Het maakt van L.P. geen meesterlijk debuut , het is eerder een gewoon plaatje in het rijtje van de folkpop …
Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance . Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel. Dit hoorden we vooral midden het optreden ; het duo klonk minder heftig, explosief, en speelde beheerst toegankelijker werk, dat live duidelijk extravert was .
Het duo overdonderde een klein uur lang in een volgepakt Rotonde , vooral bij aanvang en naar het eind van de set. In de juiste mood kwam je dus meteen met snedige , scheurende , schurende , gedreven uptempo songs als “Turn it out”, “Right on Frankenstein” , “Virgins”, “Cheap talk” en “YAWIAM”. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes , de opzwepende drums en de geile, grauwe , schreeuwerige zangpartijen .
Ze stonden recht tegenover elkaar , Jesse de benen wijd gespreid op de bas tokkelend, en Sebastien die de parelende zweetdruppels letterlijk van zich afmepte. Een blik naar elkaar was al genoeg om de boel op te zwepen .
De spaarzame belichting en stroboscoop maakten het completer . Wat een bedrevenheid ! De eerste rijen gingen stevig tekeer op deze songs, er was aangenaam heen –en weer getrek en een dive maakte het nog plezieriger.
Na een handvol lekker groovy poppy rockers , werd het tempo terug aangescherpt en trakteerden ze op trashy songs als “Gov’t trash” en “Always on” . Tussenin schuwden ze een elektronicariedel en voicesample niet om even op adem te komen …
Ze lieten ons na een 50 tal minuten verweesd achter; in de bis werd de openingssong op verzoek nog eens gespeeld , gezien de micro bij aanvang van het concert het begaf . Oudjes “Cold war” en “Romantic rites” fristen ze op , wat nog maar eens die elegante , ongedwongen energie & dynamiek van het duo onderstreepte …
Ook de support Greys uit Toronto moest niet onderdoen . We waren snel overtuigd van hun explosieve , stevige rock’n’ roll in de voetsporen van een Fugazi en met een knipoog naar Nirvana . Ze speelden een gretig concertje. Een aanhoudende spanning creëerden ze met noisy tunes. We waren meteen verkocht! Fijne ontdekking dus.
Organisatie: Botanique, Brussel
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN, een Brits producer ook , houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds .
De naar Wenen uitgeweken geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , toegankelijke melodieën , verknipte in reverb gedrenkte beats, die een gevoel van slowmotion ademen en zalvend , slepend, prikkelend , dansbaar zijn. De bewerkte zangpartijen en hoog uithalende zang bieden duidelijk een meerwaarde.
In het genre worden voldoende variaties aangeboden van de dromerige “Tempest” , “Ramson notes” , “Paralysed” naar de knisperende , neurotische “The wheel”, “Bloodflows” tot het groovy “Artifice”.
Een klanken- en kleurenpalet dus , een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes hebben we; en soms het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Hij is een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Een nieuwe autobio horen we op Mark E Everett’s plaat , met een serie herinneringen en overpeinzingen , een intiem verslag van een persoonlijke strijd . De vorige ‘Wonderful , glorious’, die deel uitmaakte van een drieluik , klonk extravert , rammelde, rommelde en rockte .
Hier hebben we ingenomen werk , sfeervol gehouden door de omzichtig gespeelde, ingehouden, subtiele sounds . De geluidjes van gitaar , piano , strijkers en verdwaalde blazers vallen allemaal wel op hun plaats in die intieme songs. Openers “Parallels”, “Lockdown hurricane” en “Agatha Chang” geven een zalvende klankkleur en sfeer weer ; “Series of misunderstandings” is geleest op een speelgoedpiano. Een breder, voller instrumentarium hebben we dan op “Where I’m from” en “Kindred spirit”, die ruiken naar lentebloesems. De “Mistakes of my youth” en de bijkomende track “Where I’m going” zijn de uitnodigende, emotievolle, poppy songs . “Gentlermen’s choice” en “Dead reckoning” zijn gelinkt aan het werk van Randy Newman en zijn de meest donkere .
De in het leven zo geplaagde E heeft opnieuw een reeks pareltjes klaar …
Nederlands 
Français 
