Twee blonde zangeressen bepalen het gezicht van de uit Brooklyn, NY afkomstige Lucius die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven van folkpop tot popelektronica . De stemmenpracht van de twee dames worden onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid .
Ze geven de songs een opzwepende touch door de grooves en stuwende trommels. “Go home” en “Until we get there” kunnen een doorbraak forceren , “Turn it around” heeft een intens broeierige spanning , “Hey Doreen” laat een meer wavegolf doorsijpelen en een dromerig gevoel baadt over ons in de afsluitende reeks “Monsters” en “How loud your heart gets” . Heel sterk klinkt het innemend opbouwende “Nothing ordinary” , en hier toont het combo aan van alle markten thuis te zijn . Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, maar het debuut is alvast moedig!
Kadebostany – interessant synthpop collectief rond ‘president Kadebostan’ en zijn Amina , ‘lokale diva’ en zangeres . Je voelt het al aankomen, we hebben hier burlesque, bombastische pop , met een Oost-Europese inslag , waarbij naast de electro, ze een Beirut/Balkan orkestsfeertje en country ademen, en ergens in de contreien van Laibach zitten. Er valt afwisseling te noteren , maar toegegeven niet alles klinkt even goed . Openers “Walking with a ghost” en “Invisible man” overtuigen door die dansbare groove , verder “K-Airline” en “That eagle” door een broeierige spanning en tot slot “Hey!” , die de Balkan oproept; de rest is minder en is sfeervoller. Algemeen een catchy sound dus, wat zorgt dat dit goede plaat is , maar ook niet meer dan dat!
Nu is de muziek verkrijgbaar van de voorstelling ‘New old world’ ; die een paar jaar terug bij Motel Mozambique in première ging, een beeldend verhaal over heden, verleden en toekomst, een toonbeeld opnieuw van ZS’s muzikaal grootst mogelijke vrijheid .
Inderdaad , een soundtrack van een multimediavoorstelling waar geen woord wordt in gezongen , elementen uit de dans- en theaterwereld, schaduwspel, de beeldende kunst en animatie worden geïntegreerd . Voldoende genoeg om je fantasie te prikkelen .
Naast het spel van de twee is er voldoende ruimte voor het strijkersensemble (hedendaags klassiek) , de contrabas en het jazzy piano/keysspel van Wim De Busser . Pop, jazz, latin en ga zo maar door vinden hier hun weg in een dertiental instrumentale stukken , die melancholie, tristesse , onzekerheid plaatsen naast optimisme, luchtigheid en grappig voelen . ‘The brave new world’ wordt omgezet in deze ‘New old world’ van maatschappij en individu, waar experiment en harmonie elkaar afwisselen en kunnen verrijken . Die ZS uniciteit kunnen we maar bewonderen …
4 jaar zaten er tussen de twee cd’s van de Britse psycherockers Archie Bronson Outfit , die nu dus toe zijn aan hun vierde plaat . Eén van de medeoprichters verliet de band , maar ABO knokt bikkelhard terug met deze . Het scheurt, schuurt en freakt soms , check maar eens “Two doves on a lake”, opener van de plaat , die meteen de aandacht scherpt , of iets verderop “We are floating”, “Cluster up & hover” en tot slot “Hunch your body, love somebody” . Het zijn vier kleppers die de juiste combinatie hebben van garage rock’n’roll psychedelica en je in een onweerstaanbare groove brengen door de broeierige repetitieve bezwerende ritmiek . De rest van de plaat , btw de plaat duurt maar 32 minuten , zijn iets subtieler, sfeervoller , dromerig en niet vies van wat toegevoegde blazers en vocoder . In de kakafonie van stijlen en genres is de samenhang , de melodie en de finesse overduidelijk . Sterk album!
The Sedan Vault van de broers Meeuwis pendelt ergens tussen The Mars Volta , Battles en Suicide . Op de langverwachte derde plaat , zes jaar na de vorige, klinkt het materiaal beduidend rijper . Natuurlijk stralen hun songs kracht en energie uit door de strakke gitaren – drums, maar is de aanpak intenser, zijn de tempowisselingen gematigder en eisen de elektronische grooves hun deel op . Een donker dreigende tune , grilligheid, bevreemding en onheil sluimeren nog steeds in de songs maar het is in zijn geheel evenwichtiger . “Street walkers”, “Drunk dialing” , “Chase & run” , “Lo-fi’ en “Face of tonight” klinken aanstekelijk, broeierig en uitdagend. Suicide’s “ Ghost rider” werd deftig aangepakt . The Sedan Vault moeten niet meer te eigenzinnig klinken om goed te zijn. Fijn plaatje.
Deze jonge gasten uit Cleveland rond Dylan Baldi schreven de nieuwe nummers tijdens de anderhalf durende tour van de vorige plaat ‘Attack on memory’. En ze hebben eigenlijk Steve Albini niet meer nodig om te overtuigen op ‘Here & nowhere else’ . We hebben een reeks opwindende , rammelende compromisloze rock’n’roll nummers met een punky attitude. Acht songs in een goed half uur, waarvan er dan nog eentje , “Pattern walks” zeven minuten duurt en de aandacht behoudt door opbouwende gitaarlagen en zijn noisy erupties . De andere zijn full power, strak, scherp, broeierig en vaardig . We hebben heerlijk genietbaar materiaal als “Now hear in” , “Quieter today” of “Psychic trauma” van een band die de grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doet heropleven op een speels, onbevangen wijze . Het siert hen!
De Zweedse Lykke Li kwam een paar jaar terug in de spotlights met haar megahit “I follow rivers’ die door Triggerfinger in een even sterke , overtuigende semi-akoestische gitaarversie werd gespeeld , ontdaan van enige franjes .
Lykke Li viel op met bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle en toegankelijke synthpop die hand in hand samengingen.
Nog meer dan op de vorige plaat wordt de klemtoon gelegd op een popelektronisch geluid, gedragen door haar lichte galmende vocals . Het materiaal klinkt sfeervol , dromerig en weemoedig. Een toegankelijke The Knife schuilt om de hoek bij die gelaagde geluidjes. De eerste songs , “I never learn”, “No rest for the wicked” en “Just like a dream” zijn het best. Ze gaat persoonlijker , soberder, intiemer te werk bij “Love me like I’m not made of stone” (semi-akoestisch), “Heart of steel” (gospel invoed) en de pianoballad “Sleeping alone” .
De songs zijn duidelijk goed uitgewerkt en die kenmerkende ‘wave’ broeierigheid is op het achterplan geraakt.
Trailers is gegroeid uit het vroegere Youngblood, Limburg . Op hun debuut EP vinden we een boeiende afwisseling van onversneden energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks als “Lights”, “Mapmakers” en “That girl we all know” , die nog samen met “Vagrant” , een restant van Youngblood is; de lichthese , rauwere vocals zijn een meerwaarde in de songs. Nog interessanter klinken ze op het opbouwende, broeierige “Both hands” en “Vagrant” dus , die durven te exploderen . Tussenin nog het spannende hitsende “Just broken”, wat aantoont dat Trailers heel wat in z’n mars heeft , kwalitatief sterk is en frisse rock serveert .
Info http://www.trailersband.com
Als bij hun debuut werden de snedige en harde riffs van hun ‘alternative hardness’, zoals ze zelf hun muziek omschrijven, gewaardeerd . Ook bij deze tweede dompelen de heren ons onder een stevig rockende crossoversound , die ergens een 90s Clawfinger doet opborrelen, door de pompende, ronkende, hakkende wissels.
Net als bij hun debuut schuwt men hier de keys en sampling niet, die de sound wat wensen te verbreden , maar niet steeds een meerwaarde zijn. Maar ok, los van dit , is en blijft Traffic Jam een ruig , potig , gebald clean bandje , die met “Say no more”, “Will I ever” , “Shadow”, “2 many” en “Wish you were” sterk overtuigen.
http://www.trafficjam.be
Het Britse Cloud Boat verdient zeer zeker meer erkenning als we er de tweede cd op nahouden ... Tja , als je te vinden bent voor London Grammar , dan is deze band de moeite. Het gezelschap rond Tom Clarke en Sam Ricketts brengt een reeks sfeervolle, dromerige popelektronica, waaroverheen de hemels bezwerende zang van Clarke waait . Maar om de hoek sluipt grauwe, duistere postdubstep , die ergens mystiek is en een verlatingsgevoel inboezemt.
Een etherische sound die ergens aan This Mortal Coil doet denken . Uiterst gelaagd materiaal, een perfecte mix tussen elektronica , gitaren en vocals. “Prelude” en “Hideaway” dompelen ons meteen in die aparte sfeer , “The glow” heeft door de rollende beats en de gitaarriedels een broeierige spanning en de closing final “All of my years” en “Hallow” intrigeert sterk. Cloud Boat houden we alvast in het oog!
http://www.cloudboat.co.uk
Nederlands 
Français 
