Lonely Drifter Karen is een productie van de Oostenrijkse zangeres Tanja Frinta en de Spaanse toetsenist Marc Melià Sobrevias, aangevuld met de Franse gitarist en multitalent Clément Marion. De talrijke omzwervingen en opgedane ervaringen zorgen voor een muzikale smeltkroes van mooie , intrigerende songs , die balanceren tussen vrolijkheid en tristesse . Sprookjesachtig en grimmig tegelijkertijd . Het getalenteerde trio biedt handvol aanstekelijk , broeierig en dromerig materiaal als “Three colors red”, “Comet”, “Henry distance” en “Velvet rope”. Ingenieus spannend en mooi uitgekiend! In het sfeervolle kader heerst een folky/trippopsfeer en voelen we onderhuids invloed van Beach House, Fever Ray en Blondie . Dit derde plaatje is alvast een must!

De sympathieke bende van Isbells koelde de oververhitte kasseistroken van Paris-Roubaix af. Na de feestvreugde van zo’n helse rit voor onze Tom Boonen, konden we vanavond rustig  in een donker decor nagenieten. Stilletjes uitblazen met kaarslicht, een stukje kaas , een glaasje wijn én de muziek van Isbells op de achtergrond .

Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet  en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs. De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!)  en een uitwaaierende blazer trekken op “Elation” en “Erasure & death” , niet toevallig op het eind van de set te horen, met dubbele percussie, een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Intussen ondergingen we de heerlijke pracht en sprookjesachtige sound van de tweede cd, van de  titelsong “Stoalin’” en “Falling in & out” , die ons lieten meedeinen op de golven van de zee, naar een broeierige “Heading for the newborn” en “Heart attack” , die elan kregen door de subtiele betoverende geluidjes op piano, vibrafoon om uiteindelijk te stranden op de single “Illusion”.  Alles kwam op z’n plaats hier en de gitaarslides en de blazer scherpten het aan.
Het kon nog warmer door de footticks op het podium , “Baskin’” die ze breiden aan “As long as it takes” . ‘Campfiresongs’ die zelfs geen versterking meer dulden .
Op de laatste songs haalden ze nog een krachttoer uit met de leden van Renée, die het samenhorigheidsgevoel onderling én met het publiek versterkte.

Op die manier waren “Reunite” en “Time is ticking” goede afsluiters, want de tijd tikte zachtjes voorbij met de aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs van Isbells ...

Ook de support Renée intrigeerde .Ze moet nog wat onwennigheid overwinnen als ze haar gitaar stemt, maar haar sing/songwriter popsongs zijn om U tegen te zeggen: intieme, breekbare ‘lofi’fluisterpop, met een zachte fluwelen , indringende stem . Songs die vanavond kleur kregen door een heuse band met cello, piano en drums .
Renée Sys heeft de kunst van het songschrijven onder de knie en brengt fijn gearrangeerde composities als “Elegant elephante” en “Belly dancer” . Avondlijke beelden en zachtjes tokkelende regendruppels tegen een zolderraam worden opgeroepen en de huppelende melodietjes op “Tik à tak” en “Dum dum dum” (die ze natuurlijk tot op het eind bewaarde) zorgden voor afwisseling …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/isbells-08-04-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-08-04-2012/

Organisatie: Cactus Club, Brugge

De Canadezen zijn al toe aan hun vierde plaat en … ze hebben een erg consistent album uit . Van de vroegere knisperende ‘zolder’ elektronica en donkere , verfijnde techno komt klank, ritme en pop meer doorgesijpeld , wat sfeervolle , dromerige , aanstekelijke, aantrekkelijke songs  oplevert, die houden van een vleugje disco, funk & kitsch .
De sound is alvast breder geworden met deze aanpak en zorgt ervoor dat de Junior Boys zich niet krampachtig vastklampen in het genre, maar klankkleur weten aan te bieden! “Itchy Fingers”, “Second chance”, “Kick the can” en “Banana ripple” zijn heerlijk groovende nummers , die hun bitterzoete melancholie mooi verpakken naar de dansvloer . Ontdekking!

De 27 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City heeft een nieuwe plaat uit, die al wat breder durft te gaan en meer variatie biedt in die freefolky ‘kampvuur’ stijl.
De sobere, dromerige sound blijft behouden , met haar akoestische gitaar en haar innemende stem, maar toetsen en backing vocals vullen aan  en maken het sfeervoller, frisser en eleganter.
De songs zijn onmiskenbaar  verbonden aan de Sioux, ‘Native Americans’ traditie ( = van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika) . Natuurbeelden  en weidse vlaktes flitsen door het hoofd . Een lieflijke, vredige sound en muzikale rust horen we in de 8 songs , waarbij enkele mooi uitgediept worden ,tussen droom en nostalgie. Een gedifferentieerde, niet vervelende aanpak, met respect voor de oertraditie, in een tijdsduur van een kleine 45 minuten. Haar hartsvriendin Alele Diane kan daar nu een puntje aan zuigen .

Toeters en Bellen ! Hier zijn de Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen . Ze hebben een nieuwe plaat uit, en zijn één van de leukste indiepopbands van het moment . Feestelijke muziek door het energieke materiaal, dat wordt  aangevuld met psychedelica, sixtiespop en seventies soul; een vleugje kitsch, glamour en bombast horen we terug, fris, sprankelend en enthousiast gespeeld!
Uitermate gezellige bende met toetsen en blazers dus. Spring in ‘t veld materiaal. Positivisme. Af en toe wordt wat vaart teruggenomen , maar al bij al blijft dit een leuke boel . Geniet van songs als “Dollars in the night” , “Major”, “Heart attack” , “Cloack & dagger”  en “Ghost in my head” . Ze zorgen alvast dat lente en zomer steevast in hun muzikale kalender geprogrammeerd staan .

Het Britse Morning Parade uit Harlow, Essex debuteert met een reeks radiovriendelijke songs. Popsongs , die de Britpop niet verloochenen . Niet voor niks klopte het kwintet aan bij de Blur – Damon Albarn studio’s . Eerder werden ze al gestrikt als support voor de Wombats , The Kooks en 30 Seconds to Mars . Het lang uitgestelde debuutalbum is nu uit , een mengeling van melancholische en aanstekelijke melodieuze poprock, waarbij men houdt van meezingbare refreinen en ballads tussenin . Pré-stadionrock met brave en vette synthlagen, die een beatje kunnen verdragen . Geen creatief statement weliswaar, maar eentje die met de vorig jaar verschenen EP ‘Under the stars’ met songs “A&E”, “Monday Morning” en de titelsong “Under the stars”  onze nieuwsgierigheid opwekte.

Morning Parade met songwriter en multi-instrumentalist Steven Sparrow als spil, speelde een moedige doch voorspelbare set in de kleine pittoreske Witloof Bar . Ze halen grote bands als Coldplay, Snow Patrol en Oasis voor ogen , en mits de nodige airplay kan een fijne toekomst worden uitgestippeld. Het opgedaagde jonge volkje lustte er pap van en onthaalde warm deze beloftevolle band .
Vaardige en broeierige songs als “Marble attic”, “Blue winter” openden de set. Poppotentieel hadden de meeslepende  “Us & Ourselves”, “Headlights“, “Close to your hearts” , “Born alone” en de eerder vernoemde tracks “A&E”, “Monday Morning” en de titelsong “Under the stars”, die niet kon ontbreken als gift . Ze  wisselden af met de intieme pianoballad “Running down the aisle” en “Half litre bottles” .

Een mooi uitgekiende set hoorden we van een band die z’n popsongs tracht te variëren. Groeikansen bieden we . Ze zijn aardig op weg om ‘bigger ‘ te worden, maar daarvoor moeten ze nog een handvol aanstekelijke , beklijvende, subtiele rockers schrijven . Maar onthou alvast dat hun carrière is gestart in de Witloof Bar ...

Organisatie: Botanique, Brussel  

Het NYse Helmet , van Page Hamilton, is één van de bands die we koesteren van onze jeugdjaren . Wie zeg je? Helmet , jawel ze waren één van die bands die beginjaren ’90 hardcore, grunge, alternative rock en metal integreerden. Page Hamilton, zanger/gitarist en spil van de band, en zijn kompanen waren gewone gasten die een potpourri maakten van invloedrijke bands als Stooges, Melvins, Killing Joke, Husker Du, Big Black, Butthole Surfers, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, Metallica, Fugazi, Soundgarden, Nirvana, Alice In Chains en Mudhoney. Samen met Therapy?, Quiksand, Prong en Unsane speelden ze posthardcore/metalcore en gecontroleerde intelligente noisepop, een verfrissende wind voor een strakke, cleane en recht-door-zee gitaarsound. Ze brachten een paar opzienbarende platen uit als ‘Strap it on’ (21 jaar geleden btw!), ‘Meantime’ en ‘Betty’.
En na een stop na de plaat ‘Aftertaste’ (‘97) maakten ze een comeback in 2004, maar hier werd al het kaf van het koren onderscheiden, in die zin dat ze die bepalende intensiteit niet meer konden evenaren . Ook moest Hamilton zich beroepen op andere groepsleden, o.m. de imposante John Stanier maakte zich verdienstelijk bij Battles !

Helmet is en blijft populair. We zagen de band al een pak keren; bij hun afscheidstour was een time-out noodzakelijk . Ze konden nog net de Botanique vullen , én kijk sinds de reünie, zit hun sound terug in de lift; ondanks de matige nieuwe platen, groeide de belangstelling gestadig . De fans van het eerste uur hopen stiekem op een backcatalogue en enkele prijsbeesten en de volgende generatie willen wel checken of ze met Helmet een juiste inspiratiebron vasthebben .
Na eerdere optredens in de Minnemeers (wat een comeback!) en in de Vooruit , kon Hamilton en z’n jongere band terecht naar een reeds op weken uitverkochte Trix , wat duidt dat Helmet nog steeds een belangrijke band is. En nu vooral want Helmet koos voor het repertoire van de 20st Anniversary van ‘ Meantime’ , een mijlpaal binnen dat muzikaal recept van posthardcore. “Unsung” en “In the meantime” werden thuis en op ‘alternative’ parties  grijsgedraaid.
Een nokvolle Trix keek vooral uit naar dit werk , aangevuld met nummers van de ‘Strap it on’ EP en ‘Betty’. Om die songs te kunnen spelen , moet je ongetwijfeld over kwaliteitsvolle muzikanten beschikken , én Hamilton had alvast goed gescout ! Drummer Kyle Stevenson speelde zich enorm in de kijker en kon moeiteloos het oude werk aan. Er was ruimte voor compacte solo partijen, die dan weer verzwolgen in het krachtige ritme en de angry, onderkoelde zang van Hamilton.
Vóór dat échte werk eraan kwam, warmde het kwartet zich op met enkele songs van ‘Aftertaste’,  “It’s easy to get bored” en “Renovation” . Het nieuwe “So long” uit ‘Seeing eye dog’ voegden ze toe . Goede songs , maar niet beklijvend!
Dan werd ‘Meantime’ door de mallemolen gehaald en Hamilton had een gevatte formule hieromtrent: backwards starten om zo naar de paradepaardjes te gaan, die vooraan op de cd staan . Intussen was het kwartet op dreef , en speelden ze strak, hard, slepend, intens en bedreven, met grommende, grauwe , hakkende ritmes en opzwepende drums. Heerlijk. “Role Model” beet de spits af, en met “FBLA II” hoorden we al meteen een classic in het genre . De instrumenten  kregen ruimte en in het samenspel zat het degelijk snor! De band was uitermate geconcentreerd en goed op elkaar ingespeeld . “Better”, “He feels bad”, “Ironhead” en natuurlijk de twee singles hitsten het publiek op. De eerste rijen pogoëden er maar op los. Voor het andere deel was dit puur nostalgie. Zij genoten van die felle, snedige sound. De rockliefhebber hier boog voor het moordende, scheurende tempo.
De songs volgden snel op elkaar en ‘Meantime’ was in één oogwenk gespeeld. Na een korte pauze 50 minuten in de set, grossierden ze in de oude doos met “FBLA” van de EP, wat heel sterk werd onthaald, en enkele ‘Betty’ songs op verzoek, waaronder een bezwerende “Wilma’s rainbow “ Ook “Just another victim” van de ‘Judgement Night’ soundtrack ontbrak niet.

Helmet blies en verve de 20 kaarsjes uit ; een verkwikkende, bruisende, gebalde set, die de onderhuidse spanning, dreiging en rauwheid van vroeger behield op het oude materiaal. Toegegeven, die prachtsongs van vroeger hebben ze niet meer. Het nieuwe materiaal klinkt meer afgemeten en is een ‘tic minder’ , maar onverslijtbaar da’s Helmet zeker .. Een return die telde …

De support act Fighting with wire (Uk) had het alvast niet makkelijk, ondanks de bezieling, die ze in hun gebalde set staken . Het publiek bleef wat op het achterplan of had zich verscholen aan de toog. Het was vanavond duidelijk dat het publiek kwam voor een Helmet set!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/helmet-29-03-2012/

Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)

Na de aanstekelijke single “Michael Jordan” en de bijhorende EP, is er nu een kleine twee jaar later het debuut van Superlijm, de band rond PJ Delesie. Z’n band onderging intussen enkele gedaantewissels , maar komt uit op een sound die houdt van ‘catchy’ rauwe rock en sfeervolle, dromerige pop ,die niet vies is om synths en effectpedalen te laten doorklinken . De groep manifesteert zich ergens tussen een Grandaddy, The Rentals, ‘90s Pavement, Weezer en Guided by Voices . “Tidy up” en “Holler” zijn al meteen twee songs die ervoor zorgen dat de grootst gemene deler van Superlijm dromerige , broeierige frisse indiepop is. Super-Heerlijk!

Binnen de lijst  van ontdekkingen kunnen we momenteel niet omheen de Ierse Wallis Bird . De sing/songschrijfster is al toe aan haar derde cd en begint nu de verdiende airplay te krijgen met de single “Heartbreaking city” . En er staat nog meer fraais op de cd hoor , zoals “Ghost of memories” en  “in dictum” of de  breekbare “Dress my skin and become what I’m supposed to be” en “Polarised”.
Het is een afwisselende plaat,  intieme , sfeervolle songs staan naast de opbouwende, broeierige aanstekelijke nummers. Diverse stijlen worden gehanteerd binnen het poprockgenre , wat het geheel boeiend houdt.
Haar warme , doorleefde stem die ergens zweeft tussen Janis Joplin, Melissa Etheridge en Alanis Morissette geeft zeggingskracht.
Eerlijk, puur oprecht klinkt het allemaal , en dat maakt de nieuwe plaatje uitermate sterk ! Check her out alvast! O.m. op 1 april in de AB

De jonge Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus houden we in het oog. Na ‘Stridulum II’ verschijnt  nogal snel de opvolger ‘Conatus’, die de doorbraak kan betekenen. Muzikaal intrigeert haar bezwerende fusie van gothicpop, industrial  en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen.
Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert de bezwerende ‘darkwave’ electro. Een intens spanningsveld en kolossaal geluid horen we met “Avalache”  “Hikikomori” , “Collapse”,  “Seekir” en “Lick the palm of the burning handshake” . De single “Vessel” is adembenemend, huivert en blaast het oude Virgin Prunes ten tijde van ‘If I die , I die’ nieuw leven in.
De weerbarstige, meeslepende spookhuiselektronica met z’n onderhuidse zwaarmoedigheid, grimmigheid en dramatiek van deze ‘princess of darkness’ boeit en werkt aanstekelijk door een dansbare goove.
Zola Jesus laveert ergens tussen Lydia Lunch, Kate Bush, Siouxie Sioux, Nina Hagen, Diamanda Galas , Elisabeth Frazer en de huidige rits Fever Ray  en The xx.
Sinnersday, Shadowplayfest of de New-Wave classix kunnen vanaf nu de link leggen tussen nostalgie en de actua met de ‘dark queen’ als Zola Jesus .