Ze hebben al een paar EP’s uit en zweren trouw aan de slowcore met hun filmische postrock, songs met een ingehouden, minimale instrumentatie en een zweverige fluisterzang . Repetitief, slepende ingetogen ritmes van lagen ambiente elektronica , een basstune en gitaargetokkel, dromerig, melancholisch, somber en desolaat . Slowmotion/sadcore, niet vies van een Joy Divsion’ Atmosphere’ - wave en met een knipoog naar bands als Codeïne, Idaho, en Karate … De EP titel is alvast veelzeggend …
http://www.myspace.com/tattoedboyfrombirkenhead 

De leuke bende van Krema Kawa deed beroep op Manu Chao bassist en producer Gambeat. Op hun cd ‘En tu casa’ hoor je Fiesta! music , in de stijl van vervlogen artists Wawadadakwa, Amour Fou en Stuffed babies on wheels . ‘Rep uit je stoel’ duiden ze ons, en op die zwierige sound kun je niet stilzitten. Een ‘Radio Bemba’ sound op z’n Nederlands . Check ‘em alvast en je zomer kan niet meer stuk …
http://www.kremakawa.com

Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende,  pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.

Het Britse B(ombay) B(icycle) C(lub) van spil Jack Steadman debuteerde in 2009 met ‘I had the blues but I shook them loose’ . Ze waren nog geen twintig , deze vier gasten . Ze zijn na de akoestische voorganger ‘Flaws’ al toe aan de derde plaat . We horen een fris, spannend geheel van dromerige, broeierige poprock , met aanstekelijke, tintelende ritmes en melodieën, die het subtiele gitaarspel in de spotlights plaatst.  Het kwartet heeft de kunst van popsongs schrijven onder de knie ; “Bad timing”, “Shuffle” en “Favourite day” zijn alvast drie grootse songs op de plaat . Ook het intieme “Still” , geleest op piano en vocals, moet niet in sterkte onderdoen . BBC komt opnieuw sterk voor de dag …

My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.

Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’ 
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …

Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)

Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat .  Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .

Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben  traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day”  intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !

Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien,  duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich  met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.

De Nederlandse Eefje De Visser  won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de  originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .

Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!

Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Een plaatje dat ons vorig jaar was ontglipt , maar gelukkig terug boven water is gekomen is het muzikale project van zanger/gitarist Dan Boeckner van Wolf Parade met z’n vrouw Alexei Perry, het Canadese Handsome Furs, die nu  eigenlijk als een volwaardige act kan en beschouwd worden. Op de vorige cd in 2009 ‘Face Control’ hoorden we van het duo snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door een declamerende zang , wat hen aan de Kills deed leunen.
Een forse krachtige hap electropop geeft nu de doorslag, met krautrock, industrial , shoegaze en wave invloeden .
Handsome Furs is een goed gelukte retroband met synthesizers , niet vies van een fris, aanstekelijk, toegankelijk geluid als  op “Memorioes of the future”, “Serve the people” en “Cheap music” . Het lang uitgesponnen “No feelings” brengt de verschillende stijlen samen tot een mooie evenwichtig song .
Een plaatje alleen om de hoes al het beluisteren en … bekijken waard!  

Tien jaar na zijn laatste studio album ‘Hocus Pocus’ nam de Ierse Belg Perry Rose de tijd te werken aan nieuwe composities en deze te verfijnen . En het resultaat mag er zijn, want het zijn goed gearrangeerde composities die een ‘positive vibe’ uitstralen , een poppy en radiovriendelijk geluid die de Ierse roots niet ontkennen of verstoppen van de sing/songwriter. De songs zijn gevarieerd en balanceren tussen speelsheid en intimiteit. Door de jaren zijn ze in hun pure vorm uitgeprobeerd en krijgen nu door producer Didier Dessers een voller en kleurrijker geluid . Mooie melodieën , die breed en wijd kunnen gearrangeerd zijn, maar hun eerlijkheid niet verliezen . ‘Pur sang’ dus … Geniet alvast van deze come-back met twaalf aanstekelijke, integere, emotievolle songs .

Uit Leeds zijn ze afkomstig en ze brengen een overdonderend energieke sound van posthardcore en screamos; af en toe wordt wat gas teruggenomen en schuilt er een catchy, fijner, intenser en broeierig geluid als op “Night of the living” en het afsluitende “Everything dipped in gold”.
Tom Hudson port z’n kompanen aan en deelt rake klappen uit in die explosieve sound , strak, hard, krachtig  en meedogenloos . Jawel, grommende gitaren, felle rukwinden en exploderende, razende tempowisselingen . Beestig goed wat het kwartet allemaal doet op openers “V.E.N.O.M.”  en “Wolf hand” , bagagedragers van de  muzikale tornado en bulldozersound van PABH , die het midden houdt van At the drive-in , Blood Brothers en Black Sabbath .

Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard . Het concert van de protégé van Xavier Rudd (een paar jaar terug nog te zien als z’n support) en van de surf/songwriter/collega van Jack Johnson zit na vanavond diep in het geheugen gegrift!

Dit concert zindert na , want live kwamen de dromerige songs pas écht tot leven; hij geeft er met z’n band verrassende wendingen aan, de nummers durven krachtiger te klinken , zelfs  manisch gedreven en  woest . Maar zoals het een groots sing/songwriter (in wording) beaamt, verliest hij er zichzelf niet in. In de onverwachtse wendingen gaat hij uitermate beheerst te werk en wordt de warme, intieme sfeer en verstilde schoonheid behouden.
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, Bruce Cockburn, Richard Thompsons en Michael Penn . Zelfs een Jeff Buckley keek goedlachs mee.
Ook z’n band mag gerust in de spotlights worden geplaatst . Knap wat de multi-instrumentaliste (bassiste/percussioniste/celliste) allemaal deed, net als de tweede gitarist en de drummer, die zelfs de bas hanteerde bij z’n drumstel .
Een sterk op elkaar ingespeeld viertal zorgde voor  bijna twee uur spanning, intensiteit en intimiteit.  Terecht kent Howard een groeiend succes, want na een uitverkochte Zwerver, AB, was ook de Grand Mix , net over de grens, uitverkocht . Het pittoreske zaaltje werd door Howard en de zijnen de hemel ingeprezen! De sfeer zat goed , want hij was jarig vandaag en de trouwe horde fans scandeerden al onmiddellijk een “happy birthday”. Howard apprecieerde het enorm; het muzikaal feestje hield hij nog even in bedwang . Hij begon met ‘a couple intimistic’ songs; we werden eerst ondergedompeld in een stille dreiging van “Depth over distance” en “Oats in the water”, waarbij Howard op z’n Harpers en op z’n Drake’s de akoestische gitaar als lapsteel en slaginstrument gebruikte . Het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem dreef de spanning omhoog . Sober en zachtjes werd hij ondersteund op deze nummers . De gevoelige, dromerige, stemmige inhoud van het vaardig opgebouwde materiaal kreeg vanaf dan een pak ‘tics’ en huppelende ritmes; een boeiende klankkleur, onverwachts verrassende wendingen en forsere, krachtige kenmerken … o.m. met “Old pine”, “Diamonds” en “Black flies”; vooral “The wolves” en “Keep your head up” werden geestdriftige snedige rockers! Straf! Hoogspanning! De ontroering behield hij en vulde het verder aan met de ingetogenheid van “Only love” en “Everything”.
De charismatische sing/songwriter werd op handen gedragen en solliciteerde als een toekomstige publiekslieveling.

In de bis probeerde hij een nieuw nummer solo uit (“Bursh Island”) en koppelde het aan leuke Franse anekdotes ; natuurlijk kon de (akoestische)  single “The fear” niet ontbreken, die in een bad vol elektriciteit werd gestopt. Rauw rockend verliet het kwartet de stage . Binnenkort in de Pyramid Marquee op Rock Werchter . Hij staat er terecht!, want hier zullen veel zieltjes gewonnen zijn …

Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn optreden in de Ancienne Belgique, Brussel , 16 april 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-howard-16-04-2012/

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing