Mono is een vierkoppige Japanse postrockband, die altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van enkele genregenoten. Na het optreden moest ik concluderen dat dat geheel terecht is. Ze misten de explosiviteit van Mogwai, de heerlijke melodielijnen van Explosions In The Sky en de epiek van Godspeed You Black Emperor. De gigantische geluidsmuren, die zo typerend zijn aan het genre, waren ook hier aanwezig, maar helaas verdronk de melodie al te vaak in de oceaan van feedback die de band produceerde.

Hun nieuwste album ‘For My Parents’ is nochtans geen slechte plaat. Mono heeft er altijd al bekend voor gestaan om filmische postrock te maken en hun laatste worp had zo een filmscore kunnen zijn. De plaat werd dan ook opgenomen met het symfonisch orkest, ‘The Holy Ground Orchestra’, en klinkt daardoor nog grootser en weidser dan eerder werk. Live ontbraken echter de strijkers waardoor de nummers minder om het lijf hadden. Zo was setopener “Journey” maar half zo goed als op plaat. De opbouw was zonder meer te saai zonder de inkleuring van het orkest. Bovendien klonken vele nummers daarna  als een variatie op de opener. Het was dan ook een verademing toen de vrouwelijke bassiste Tamaki even plaatsnam achter de piano voor “Dream Odyssy”. Ze speelde een prachtige melodie terwijl de gitaren langzaam aanzwollen. “Pure as Snow (Trails of The Winterstorm)” was vervolgens het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Voor een keer was er wel sprake van een boeiende spanningsboog en wanneer het nummer uiteindelijk zijn climax bereikte zag je dat deze band weldegelijk de noodzakelijke klasse bezit. Torenhoog kippenvel en een trance waarbij je hoopte om er nooit meer uitgehaald te worden. Exact wat postrock hoort te doen met je.

Interactie met het publiek hoefde je van de band niet te verwachten. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat die houding hun mysterieus klinkende muziek kracht bijzet, maar wanneer zelfs een dankwoordje te veel gevraagd is, kom je toch vooral pretentieus  over. En om eerlijk te zijn, zo klonk de muziek soms ook. Te vaak verviel de band in gitaargepingel dat eeuwig leek te duren en nergens naar toe leek te gaan. Als de climaxen er bovendien het gros van de tijd ook niet in slagen om je te overweldigen dan weet je het wel.

Een concert dat nauwelijks boven de middelmaat uitsteeg. Jammer, want dat deze band beter kan bewezen ze met een magnifieke uitvoering van “Pure As Snow”.

Het Belgische Microphonics, een eenmansproject van Dirk Serries, verzorgde het voorprogramma. Enkel met een gitaar produceerde hij ambient. Ideale muziek om thuis op te zetten terwijl je lui achteroverleunt in je sofa, maar niet echt geschikt voor een relatief grote concertzaal als De Vooruit. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mono-28-11-2012/

Organisatie: Democrazy, Gent