Ook het Ierse Cranberries willen een graantje meepikken van de reünies. Het leverde zelfs een nieuwe plaat ‘Roses’ op , die eerlijk gezegd flauwtjes klonk. Het is deels een terugblik naar de eerste platen , ‘Everybody else is doin’ it , so why can’t we’ (‘93) en ‘No need to argue’ (94) . Goed in het gehoor liggende droompopsongs , zonder over te hellen naar bombast , die eerder op de vervolgplaten te horen was.
De stijl komt de laatste twee jaar opnieuw van onder het stof. The Cranberries hebben een zekere stempel gedrukt  op de huidige lichting droompop. Maar die magie van het genre hoor je bij hen nu wel niet meer . Ook de kenmerkende fragiele, hoge en gevoelige vocals van Dolores O’Riordan , beklijven onvoldoende .

Sommige reünies hebben megasucces , bij The Cranberries valt het dus al bij al mee . De fan wil na ruim tien jaar zijn favoriet wel eens terug zien .
Een goed gevulde Zénith kreeg een anderhalf uur durende set te horen,  van een selectie songs van de twee eerder vernoemde  platen , ‘To the faithful departed’ , aangevuld met het recente ‘Roses (“Conduct”, “Fire & soul”, “Tomorrow”) en een paar andere nummers .

De reünie raakte te weinig. De stem van O’Riordan is en blijft een netelig punt; hoe sterk ze ook haar best deed , bij de ingetogen pop , had haar stem onvoldoende intensiteit en draagkracht, ondanks de sound haar stem niet overtrof. Op die manier misten we punch en emotie in de gevoelige droomsongs “Animal”, “How” , “Linger” en “Sunday” , die smolten als  sneeuw voor de zon; de flikkerlichtjes die we er bij ons konden voorstelen, doofden. De warme , aandoenlijke tunes misten hun doel , en het geheel werd  meer koel, afstandelijk ervaren . Waar vroeger een link naar Harriet Wheeler van de Sundays was, was nu totaal geen sprake meer …  En dan hadden we het nog niet over de ‘overdreven’ glitterpakjes .
Beter ging het bij de rockende songs “Free to decide” , “Can’t be with you”  en “Salvation”, waar haar stem grimmiger was  . De band zelf ging gretig te werk  in de snedige en de subtiele partijen. Het tweede deel was dus behoorlijk goed, en tav de gig in de Lotto Arena onderhield ze het contact met haar publiek en kreeg het bij de hits meer ruimte mee te zingen . En hier kon “Zombie” dus niet ontbreken!
De sfeervolle “Empty”, “You & me” en de opbouwend rockende “Electric blue” en “Dreams” in de bis zaten goed in elkaar, wat de indruk gaf dat de zangeres en band elkaar optimaal hadden gevonden .

Nostalgie spookt ons door het hoofd  bij de set van de Ieren . Ze balanceerden tussen jeugdliefde en jeugdzonde . Hun comeback moeten we  inderdaad ervaren als een gemiste kans , en daar zit O’Riordan voor veel tussen . Het geheel was te koel en afstandelijk . Benieuwd hoe het verder zal lopen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-aerial-27-11-2012/
(support act
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-cranberries-27-11-2012/

Organisatie: Vérone Productions, Lille