Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance  . Kortom , een opwindend, ontvlambaar,  zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .

Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die  hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel. Dit hoorden we vooral midden het optreden ; het duo klonk minder heftig, explosief, en speelde beheerst toegankelijker werk, dat live duidelijk extravert was .
Het duo overdonderde een klein uur lang in een volgepakt Rotonde , vooral bij aanvang en naar het eind van de set. In de juiste mood kwam je dus meteen met snedige , scheurende , schurende , gedreven uptempo songs als “Turn it out”, “Right on Frankenstein” , “Virgins”, “Cheap talk” en “YAWIAM”. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes , de opzwepende drums en de geile, grauwe  , schreeuwerige zangpartijen .
Ze stonden recht tegenover elkaar , Jesse de benen wijd gespreid op de bas tokkelend, en Sebastien die de parelende zweetdruppels letterlijk van zich afmepte. Een blik naar elkaar was al genoeg om de boel op te zwepen .
De spaarzame belichting en  stroboscoop maakten het completer . Wat een bedrevenheid ! De eerste rijen gingen stevig tekeer op deze songs, er was aangenaam  heen –en weer getrek en een dive  maakte het nog plezieriger.
Na een handvol lekker groovy poppy rockers , werd het tempo terug aangescherpt en trakteerden ze op trashy songs als “Gov’t trash”  en  “Always on” . Tussenin schuwden ze een elektronicariedel en voicesample niet om even op adem te komen …

Ze lieten ons na een 50 tal minuten verweesd achter; in de bis werd de openingssong op verzoek nog eens gespeeld , gezien de micro bij aanvang van het concert het begaf .  Oudjes “Cold war” en “Romantic rites” fristen ze op  , wat nog maar eens  die elegante , ongedwongen energie & dynamiek van het duo onderstreepte …

Ook de support Greys uit Toronto  moest niet onderdoen . We waren snel overtuigd  van hun  explosieve , stevige  rock’n’ roll in de voetsporen van een Fugazi en met een knipoog naar Nirvana . Ze speelden een gretig concertje. Een aanhoudende spanning creëerden ze met noisy tunes. We waren meteen verkocht! Fijne ontdekking dus.  

Organisatie: Botanique, Brussel