De blijde intrede in de Botanique van Sean Nicholas Savage, zullen we niet vlug vergeten.  

Zijn uitgemergelde, bleke lichaam in de gekste bochten wringend, mikten de kreunende, smachtende lyrics van dit excentrieke buitenbeentje uit de Canadese underground popcultuur recht naar het hart van het verbaasde publiek. Bij weinigen miste hij doel. Voor een stuk door zijn nogal ongewone uiterlijk. De combinatie van een gehavend gebit en een onvolgroeide dons snor weekte oprechte compassie los met de jongeman. Maar vooral omdat de songs uit het dit jaar verschenen ‘Bermuda Waterfall’ poëtische pareltjes waren waarmee hij een ganse set lang kwistig bleef rondstrooien.

Slim gezien van de elektronische percussionist en de toetsenist om zich discreet achter de gewelfpilaren van de Witloof Bar te verschansen. Op die manier kon Sean Nicholas Savage alle aandacht naar zich toe zuigen en van het optreden een belevenis voor zichzelf én het publiek maken.  De zoete eighties soulpop op “Naturally”,  “She Looks Like You” en “The Rat” knipoogde in de beste camp traditie naar Boy George. “Darkness” bleek het enige droevige intermezzo dat trouwens allesbehalve zou misstaan in het repertoire van landgenoot Leonard Cohen. 

In tegenstelling tot hippe hedendaagse R&B acts als How To Dress Well kleedt Sean Nicholas Savage zijn nummers liever uit tot de essentie. Het was juist het achterlaten van vernuftige, weelderige arrangementen dat dit optreden een vrijwel tijdloos karakter gaf. 

Organisatie: Botanique, Brussel