Het duo Adam Stephens (zang en gitaar) en Tyson Vogel (drum en zang) hebben nooit het succes gekend van The White Stripes en The Black Keys, maar blijken het uiteindelijk nog het langst van al uit te zingen met zijn tweeën. The White Stripes zijn dood en begraven en The Black Keys staan de laatste tijd met een volledige band op het podium, waarmee ze jammerlijk vaarwel gezegd hebben tegen hun originele sound, wij gaan heus niet verschieten als hun volgende plaat met het filharmonisch orkest wordt opgenomen.

Maar goed dus dat Two Gallants wel trouw blijven aan hun roots. Natuurlijk hebben ze naar Stripes en prille Keys geluisterd, maar ze hebben vooral ook zitten snuisteren in het beste en meest oprechte werk van Bob Dylan en Neil Young. Wij herkennen er trouwens ook de bevlogenheid van de intiemste songs van Buffalo Tom in. Na vijf albums heeft hun mix van blues, rauwe folk en passionele garage-rock een geheel eigen gezicht gekregen. Hun recentste album ‘We Are Undone’ is nog maar eens een ongeslepen diamant die op alle vlakken die halfslachtige laatste plaat van The Black Keys overstijgt.
De vlijmscherpe folk-rock van “Despite What You’ve Been Told” en de ongeschoren bluesrock van “We Are Undone” lieten al meteen het beste verhopen. Dit zou een avondje pure rootsy muziek worden recht vanuit het hart, met zinderende drums en een snedige gitaar die hard kon slaan en gevoelig kon troosten.
Dankzij Stephens emotievolle rasperige stem en zijn rauwe gitaarspel klonk Two Gallants heel bezield. “My Love Won’t Wait” en “Seems Like Home To Me” ontpopten zich als ruwe pareltjes waar we echt stil van werden. Nog zo een adembenemend moment was “Fly Low Carrion Crow” waarvoor Stephens achter de piano ging postvatten om een onversneden brokje emotie op het publiek los te laten. Zaten wij daar al met de krop in de keel en toen moest die piano nog overvloeien in een wondermooi “InvitationTo The Funeral”, gingen we al helemaal in katzwijm.
Met de rauwe folk-rock pareltjes “Steady Rollin’” en “Las Cruces Jail” uit die prachtige plaat ‘What The Toll Tells’ zette het duo een grof staaltje ongekende authenticiteit neer. Nog zo een absoluut hoogtepunt was ongetwijfeld het vurige “Some trouble”, een begeesterde song die dreef op een snedige Crazy Horse gitaar.

Dit duo overtuigde vooral door een vorm van puurheid die we dezer dagen niet veel meer tegenkomen. Two Gallants konden vanavond met hun rauwe songs tegelijkertijd het hardste hout doorklieven en het taaiste vrouwenhart veroveren.

Organisatie: Democrazy, Gent