Kids with buns - Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid
Kids with buns en Arend Delabie

In een kleine vijf jaar zijn de twee van Kids with buns uitgegroeid van beloftevol naar een goed gevestigde waarde in ons Belgenlandje. Dromerige indiepop, breekbare pop noir met een stekelig randje van wisselende zangpartijen in een ontspannen dynamiek en in een los, ongedwongen muzikale sfeer die het publiek deed smelten. Kids with buns zijn gelanceerd.

Een goed gevulde Schakebox om de Kids with Buns, rond het duo Marie (van Uytvanck) en Amber (Piddington) aan het werk te zien. De twee jonge dames intrigeren op hun akoestische en elektrische gitaar en zijn aangevuld, ondersteund van een drummer en een bassist/keyboards.
Hun nummers zitten in donkere, melancholische, dromerige indiepop vervat; het zijn persoonlijke dagboekfragmenten en de wisselende diepe, lichtgrauwe, indringende, wat zachtmoedige als scherpe, snedige vocals geven zeggingskracht. De nummers hebben nu met z’n vier een stekelig randje wat de sound aangenaam verbreedt in een ongedwongen speelsheid. Het publiek smolt voor hun onderlinge dynamiek en die kenmerkende breekbare pop noir. Kids with buns houdt van het West-Vlaams publiek en dat publiek houdt van deze twee.
Terecht waren ze één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting tijdens de coronapandemie in 2021, en intussen is het maar gegroeid voor deze twee buns; na de EP ‘Waiting room’ verscheen eind 2023 ‘Out of place’ , een mooi album waarbij hun vrouwvriendelijke pop terecht in de spotlight kwam. Het mag gelinkt worden aan bands als Throwing Muses, Belly, Tracy Bonham in de 90s; als we dieper graven zelfs aan Marianne Faithfull, Nico of Joni Mitchell, en nu aan bands als Girl in red, Boygenius en London Grammar. Mooie referenties die tekenend zijn voor hun Buns-status en hun muzikaal boeiende, kleurrijke groei. De warmte, geborgenheid voel je letterlijk in de sound.
En ze zijn geprezen, ze werden opgeroepen voor een eerbetoon aan Luc De Vos, -maakten een eigen Buns versie van “Geef al je geld aan de arme kinderen”-, die hier vanavond nu even links werd gelaten. Maar we kregen er wel eentje van hun ‘liefde voor muziek/ik vraag het aan’, het nummer “Dizzy”, geleest op OMD’s “Enola gay”, overtuigend door de fris, twinkelende, broeierige aanpak en het mooie samenspel in vocals en instrumentatie van gitaren, keys en drumpartijen.
Het samenspel en de -zang siert. Marie staat vocaal meer in the picture met haar doorleefde, donkere melancholie en Amber klinkt scherper en gooit er wat ‘rockchick’ tegenaan.
Een uur lang ondergingen we de hartverwarmende, meeslepende, ontroerende, opwindende muziek, sober elegant als spannend extravert. Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid dus.
Een amicaal openingswoord zorgt meteen voor die connectie band – publiek. Het debuut werd voorop geplaatst met songs “Daughter” en “Stubborn mind”, één van de singles van die broeierige debuutplaat. We zitten meteen gedrenkt in die sfeervolle, dromerige aanpak die verder de songs opbouwt, snediger doet klinken of durft te exploderen. Het zit goed tussen de twee én goed als band. Het basspel intrigeert op het bijna oudje van de reeks “Waiting room”.
Uiterst genietbaar, met een dosis gevoeligheid, rockgehalte en charisma, fietsen we gemoedelijk door de set; “Clutter”, “Nothing new” en “Colder” behouden die intensiteit, spanning en afwisseling. Het houdt de Buns boeiend.
De praatjes tussenin enthousiasmeert het publiek. “Bad grades”, de doorbraak bij uitstek, met die sfeervolle, donkere, sprankelende sounds wordt sterk onthaald. Een ‘paardenkoersverhaal’ zet het broeierige “The balance” in . “How bad could it be” besloot de fijne, subtiele set. Intussen kreeg het gitaarspel wat meer ademruimte; een galmende klank liet een shoegaze-effect na.
“What happened in your brain” klonk intiem, integer door het pianospel en de spaarzame instrumentatie. Op het definitief afsluitende “Bathroom floor” konden alle registers eens worden openzet door de mooie, aanstekelijke crescendo opbouw en de exploderende outtro. De twee waren bij en in het publiek te vinden. Het maakte het nummer en het optreden overtuigender.

Het publiek smolt en de Kids with buns zijn gelanceerd. Hou hen maar in het oog.

Arend Delabie , talent uit Kortrijk deed het op zijn eentje als support. De onwennigheid verdween éénmaal hij goed opgewarmd bezig was op z’n akoestische gitaar en piano. We kregen een handvol nummers, die refereren aan Isaac Roux, een ander beloftevol artiest en verder ergens een Sam Fender, Beck of Damon Albarn.
Sing-songwriting, beetje pop, rock, folk. Hij viel op door de variatie in vocals, een spannend, innemend, gevoelig als groovy gitaarspel, -gepingel en het sobere pianospel. Songs als “Footprints” , “Is she dead”, “Piece of mind”, “One more try” en het nieuwe “Greenhouse” waren de moeite. Een DIY aanpak , met de single “Stain” als closing final. Het publiek waardeerde de sing-songwriter. Hij was ontroerd van het warme ontvangst.
Een interessant fris talent dus!

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

Dreadzone – Het Britse Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit in hun heupwiegende, opwindende vibes

Vijf avonden lang was het genieten van de Tijdloze 90s die de organisatie De Casino met StuBru even in de spotlight plaatste. Een mooie afwisseling in stijl waarbij enkele godvergeten bands, artiesten toch nog niet zo godvergeten zijn . In de programmatie zat het Britse collectief Dreadzone, die de dancehall/dubregggae in de mid90s een bepalende push gaf. Met een nieuw album ‘9’ hadden ze er terug veel goesting in om het publiek in een heupwiegende, opwindende vibe en dansmove te brengen.

En jawel, een klein anderhalf uur wisten Earl 16, MC Spee en de band (met zes in totaal) onder Greg Dread, vroegere drummer van Big Audio Dynamite én spil van Dreadzone, het publiek in optimale stemming te brengen naar de after party met Dub-Up Hifi Soundsystem.
Dreadzone was tussenin ook nog een Soundsystem, die een amalgaan aan stijlen als electro, rock, folk, ska, gospel en soundscapes wist toe te voegen in hun kenmerkende dancehall/dubreggae. Platen als ‘360°’, ‘Second light’ en ‘Biological radio’ waren in de mid90s hun populairste platen en was ook hun succesvolste periode, waarbij we het combo in allerlei clubs en festivals konden zien. Toen boden ze alvast een vernieuwende insteek en in die drie decennia vonden ze elkaar met regelmaat terug, het leverde nu onlangs de nieuwe ‘9’ op, die een terugblik als een vooruitkijk biedt. Dit album ‘9’ en doorbraak ‘Second light’ stonden vanavond in the picture.
“Life, love & unity” bracht ons meteen in de juiste stemming en move . De beats en de basses klonken diep en bonkten in hun meeslepende, broeierige, zweverige, opzwepende dansbare sound. De zangpartijen, de raps en spoken words vulden elkaar aan en wisselden elkaar af; Earl16 zingt, MC Spee rapt, gezeten op z’n stoel, z’n spoken words en port de menigte aan. Een goed gevulde Casino wordt meegesleept, -gezogen, genoot, deint mee, heupwiegt, shaket het hoofd en maakt dansmoves.
“Rise up” is heerlijk genietbaar, dansbaar en zorgt voor een eenheidsgevoel. Toegegeven er is minder goed materiaal die het combo uitbracht, maar die zomerse, twinkelende, opwindende broeicocktail maakt het steeds goed; “Music away”, “Mean old world” en “Mountain” werden naar een hoger niveau getild.
Het nieuwe werk is veelbelovend; “Down the road” bouwde mooi op, werd mooi uitgediept en ging naar een climax. Kleurrijk waren die bleeps’n’sounds , die ons bij de leest hielden. Ook “Northern light” en “Conqueror” overtuigden. Het lijkt erop dat Dreadzone, dertig jaar later, opnieuw z’n muzikale draai heeft gevonden. Mooi.
Het publiek was goed opgewarmd om de final touch te ondergaan met het intense, groovende “American dread”, met die voicesampling, beats’n’bleeps die het publiek aanport tot allerhande handmoves. “Zion youth”, het op Max Romeo geleeste “Iron shirt” en natuurlijk de aanstekelijke “Little britain” en “Captain dread” waren hier de headliners van deze dancehallshow. Ze klonken sfeervol, zorgeloos, glimlachend, dansbaar.

Dreadzone is back en was naast de andere artists en bands (o.m. Heather Nova, Stereo MC’s en onze Noordkaap) een boeiende, muzikale trekpleister. Met hen werd de kaart van de worldreggae getrokken en onderstreepte het brede kader van die tijdloze terugblik.
Dreadzone zet zich met dit nieuwe ‘9’ terug even voorop. Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit. Mooi na dertig jaar!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

’t Hof Van Commerce – Eigentijds nostalgisch overtuigend entertainment!
’t Hof Van Commerce en Alois & VLB

Heerlijk aangenaam om ‘t Hof terug aan het werk te zien. En hoe? Met verenigde krachten, de batterijen opgeladen en met heel veel goesting schieten de twee, Buyse en Kowlier, terug uit hun kraam in rechttoe-rechtaan hiphop vanuit het hart en met een salvo aan rake, scherpe, komische W-Vlaamse raps en lyrics. ‘lp6’ is uit, en dat hebben we geweten. Fris, aanstekelijk zondermeer. Wat een sterke, krachtige comeback …

We voelden het al komen aan onze grote teen dat er iets in ‘t verschiet was met deze twee. Twee jaar geleden stelden ze nog even het debuut centraal ‘En in Izzegem, 25 jaar oud toen, met twee optredens aan het Depart in Kortrijk, op het Nelson Mandelaplein. Een schot in de roos, het smaakte naar meer voor onze twee MC’s die het (W-Vlaamse) dialect in de hiphop op de kaart zette.
13 jaar na het laatste werk ‘Stuntman’ , is er nu ‘lp6’, waarbij de twee live worden bijgestaan door DJ JTOTHEC, die 4T4, die vorig jaar ’t Hof verliet, opvolgt. Een frisse wind, in navolging van 4T4, in vette beats, lekkere vibes en zwierige grooves. Op de nieuwe staan een handvol singles, die
hen terug een plaatsje doet opeisen in ‘‘t beste van ’t Westen’ van o.m. Brihang , Het Zesde Metaal, verder De Dolfijntjes, een Vermandere of een Kenji Minogue en een Tourist. Jawel dit is hiphop op z’n best die doet heupwiegen, dansen, met de handjes zwaaien, vuist in de lucht en refreinen meezingen.
Eigentijds nostalgisch entertainment die verschillende generaties omarmt. Een beetje voor alle leeftijden, en ook hier populair genoeg voor een uitverkocht Casino in het O-Vlaamse Sint-Niklaas. In W-Vlaanderen, o.m. in Kortrijk of in Leffinge ging de tx-verkoop als zoetebroodjes.
Berichtje an ol de rappers van hjel België … ze zijn terug en hoe. Wat een binnenkoppers hebben we op die nieuwe. In het eerste deel kwam de recente ‘lp6’ in de spotlight te staan en kregen we er nog enkele vermakelijke hits, meezingers bovenop. Aangenaam, leuk, met een dosis humor en stevige kritische kopstoten tussenin. Dat taaltje is op zich al meesterlijk, en het kreeg nog meer kleur en elan door hoe ze op elkaar zijn ingespeeld , omfloerst van de toegankelijke sounds van nieuwkomer JTOTHEC, die zich, net als de twee andere, evenzeer goed amuseert.
‘Zie ’t gulder e béké zittn’ , ‘t Hof staat op scherp en schiet met scherp! De rapsalvo’s volgden elkaar op in de lekker in het gehoor liggende sounds’n’beats!
We kwamen in de mood door enkele heerlijke scratches en dan zette “De legende van ’t hof van commerce” de bijna anderhalf uur durende set in. Meteen de aandacht naar hen toe door de rapsalvo’s en die slepende, krachtige beats. Buyse als duracellkonijn door z’n vurige, snedige raps  en Kowlier, de gemoedsrust zelve, met z’n zalvende, zachtmoedige raps. Heen en weer, van de ene naar de andere kant van t podium, gingen, liepen ze,  waarbij ze ‘goe geprobééért’ hun publiek steeds aanporren en ophitsen.
“Ti ni wo wé”, de eerste single zat vooraan in de set, en met “Stuntman” werd tussenin al eens teruggegrepen naar hun ‘vorige leven’. “Van min gès” en “Melksnor” dringen zich nog op tussen het singlearsenaal van huidige prachtsingles “In de chalet” en “Kommer/kwel (malaise, ellende en miserie)”.
De rits aan ongelofelijke, wisselende, aanvullende raps, de geluidjes, de beats, de loops, het klinkt ongedwongen, speels, gesmeerd, emotievol , groovy en dansbaar. Wat zit dit goed in elkaar. We worden letterlijk uitgewuifd in het eerste deel met het chillende, zwoele , dromerige “God de vaeder”.
Wat comedy als overgang, zelf omschreven als ‘wachtmezikske’, zet deel twee in, met enkele puike nummers , die hen toen groots maakte als “Wupperbol” met die diepe, groovende, krachtige, dansbare beats’n’tunes , de doorbraaksingle “Dommestik en levrancier” , met de in het geheugen gegrifte refrein
“Zeg ne kjir oe loat’est
‘k è der gin gedag van
Zôt ol achter ntwolvn zyn
‘k è gin arloiz’an
Zyj ze were kwyt musskien
‘t goat u ginne zak an
Domistiek en Leevrancier
Buzza en Cauwelier”
werd door de ganse zaal meegezongen.
Even op adem komen dan met “Baes” en “Leegaert (leegaertzweet)” door die meeslepende beats.
‘Of wieder er nog tégn kondn en er nog goesting in hadn’, werd volmoedig positief bekrachtigd; een heupswing, een danspas en een meezing volgde op “Kom mor ip” en “Zonder totetrekkerie”. Het klonk aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels. Amusement en ambiance troef. “Jaloes” mocht de return definitief besluiten. Een welgemeende merci volgde!
Na al die jaren niet uitgeblust, nee hoor, nog steeds bewonderingwaardig en eigentijds nostalgisch overtuigend.

Het publiek werd opgewarmd door het jonge Gentse rapduo Alois en VLB, die werden aangevuld met een multi-instrumentalist op de booths, aan de gitaar, bas en keys . Introspectief rakend en veelzijdig klinkend door de instrumentatie en de loungy, dromerige, zeemzoeterige, groovy beats’n’sounds. Ook zij waren goed op elkaar ingespeeld; een dosis creativiteit, avontuur en experiment was niet vreemd in hun toegankelijkheid. Ze hadden het publiek mee en waren een ideale geleider op ’t Hof, lichtvoetig, meeslepend, gedreven.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Depart, Kortrijk, januari 2025 @Stijn Raepsaet
’t Hof Van Commerce en Alois & VLB, Depart, Kortrijk op 24 en 25 januari 2025 – Pics

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism Busker)

Daan - Geen echte terugblik of best of, maar evoluerend in de normen van ‘Space’

Daan Stuyven heeft in z’n 25 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het hield in sing/songwriting. De muzikale kameleon, de cult-popster heeft een nachtduistere blik op de zaken, en dat werd vanavond hoedanook beklemtoond door de recente ‘Space’, die centraal stond en werd aangevuld met nummers die van onder het stof werden gehaald en enkele classics.
Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die net het broeierige materiaal prikkelt op innemende, emotievolel, kleurrijke wijze. Wat een spelplezier …

Een tweetal jaar na ‘The ride’, komt Daan dus al met een nieuw album ‘Space’, een rits donkere, sfeervolle, groovy en grillige, gruizige songs; broeierige luister(pop)songs, die goed in elkaar steken, verrassende wendingen ondergaan, maar tijd nodig hebben om te rijpen.
Met z’n zessen zijn ze opnieuw, met o.m Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen; verder zweeft de trompettist over de nummers heen, en geeft ze een eigen bepalende touch. Tja, we recenseren hier eigenlijk het album ‘Space’, met niet echt opwindende popsongs. De singles “Dumb” en “Fun” variëren beiden, de ene laat net dat kenmerkend popelektronisch geluid horen, de andere is spaarzamer, soberder, klinkt beetje meer rootspsychedelisch en legt de klemtoon op de zangpartijen, naast die diepe (bariton) (zeg)zang. Inderdaad, we horen op deze plaat meer echte zangpartijen, Daan’s vocals durven alle kanten uitgaan. Het zijn duidelijk groeisongs, in de voetsporen van ons dEUS.
In het eerste deel van de set horen we enkel het nieuwe materiaal, beetje in de lijn als Gabriel Rios, tijdens de huidige clubtour. We merken dat het publiek de set wel aangenaam ervaart, maar het zit een beetje op z’n honger, om de aandacht te optimaliseren, gezien er niet direct nummers zijn die er kunnen uitspringen of die de factor herkenbaarheid hebben.
Ok, we genieten van het eerste deel, met het dromerige, gruizige, levendige “Drunk” en het sfeervol, donkere, indringende “Shadow”, omfloerst van een sterk spannend instrumentarium, gitaargepingel, wat elektronisch vernuft, pianopartijen en die bepalende blazer.
Zoals het Daan beaamt de laatste jaren, zijn de songtitels kort, kernachtig . Ook in z’n commentaar, even kort, kernachtig, in een leuk ADHD, chaotisch toontje. Op zich klinkt het allemaal wel goed uitgediept, doordacht, maar mist het doorsnee publiek die uitschieters. Niet voor de hand liggend dus, doch boeiend weliswaar, “Jump” (over z’n parachutesprong), “Luck”, “Great” brengen ons naast de single opnames verder in wat hij ervaart en aanvoelt in onze wereld. Soms lijkt het wel op een soundtrack voor een tv serie , documentaire, speelfilm met grauwe en deels blauw opentrekkende beelden. De nummers weten zich stapsgewijs te nestelen, en zeker naar het eind toe wordt het tempo wat opgedreven en is de sound breder. “Man” (ook al als single uitgebracht), “Work” en “Empathy” zijn popalternatief en klinken groovy. Met een mooie blazer-outtro en met de voorstelling van de band wordt deel één van de set beëindigd.
Ook deel twee is geen best of, nee hij maakt een keuze uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre. Onze 55 jarige sing-songwriter blikt eerst terug naar z’n vroegere band Dead Man Ray met het gekende “Chemical”, opgepoetst en mooi eigentijds. “Everglades” trekt de kaart van de herkenbaarheid , maar wordt erna even snel afgeblokt door het intens, sfeervolle “Brand new truth”, uit het reeds vijftien oude mooie ‘Manhay’ . Intussen krijgt Isolde wat meer vocal-ademruimte en staat ze Daan bij in backing vocals. Daan brengt nummers die we live nog niet (veel) hebben gehoord o.m. het bezwerende “Friend”, “Be loved” met die fijne interacties ts Daan en Isolde, uit de vorige cd ‘The ride’ en “Boots”, al van 99 daterend uit het debuut ‘Profools’.
Na deze krijgen we een Daan classic verhaal , met de elektronische grooves die de dansspieren prikkelt als een “Icon”, “Exes” en “The player”. Natuurlijk konden de parels “Victory” en “Housewife” niet ontbreken, beiden uit dat ‘Victory’ album trouwens, dat net 20 jaar oud is; alle registers konden eens worden opengetrokken, de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerst rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de songs explodeerden. Heerlijk. Mooi om af te sluiten!

Een electroclash als vroeger blijft in de huidige sets van onze muzikale veelvraat Daan eerder uit. Hij onderstreept de evoluerende, vernieuwende aanpak van z’n begenadigd, groots creatief sing-songwriting. In z’n 25 jaar biedt hij nog steeds diverse invalshoeken en brengt het emotievol naar een hoger niveau. Wordt vervolgd …

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Zwerver, Leffinge, eind januari 2025 @Geert De Dapper
Daan, De Zwerver, Leffinge op 25 januari 2025 – Pics

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas 

Front 242 – afscheidstournee – Meer dan 40 jaar Front, schitterend, U bent bedankt!
Front 242 en Neon Electronics

Iconen in onze Belgische scene beginnen aan afscheidsconcerten … Front 242 liet vorig jaar weten dat het na ruim 40 jaar goed en wel is geweest. Eind januari is het definitief over & out … Front 242 was een baanbrekende band, die internationale erkenning verwierf, meer dan in eigen landje.
Ze wisten anderhalf uur lang een backcatalogue te bieden van hun succesvolle periode in de late 70s tot late 80s, met hun broeierige, groovy, pompende electrotracks en hun movende body’s op het podium. De vijftig plussers, het publiek hier overwegend aanwezig, genoot en sloot hun lieveling met een pogodansje, de vuist en de arm omhoog, letterlijk in de armen! Wat een connectie tussen band en publiek … Kortom, een mooi eerbetoon als afsluiting …

Hier in Gent speelden ze hun eerste concert ooit (83), dus hier konden ze niet ontbreken … Hun afscheidsconcerten werden afgelopen zomer reeds ingeleid op de Lokerse Feesten. De new-wave- classix organisatie wist hen nog even te strikken voor twee avonden, vooraleer ze definitief hun hoofdstad Brussel uitwuiven met (alle goede zaken bestaan uit) drie concerten.
We hebben er nog eentje in de rangen die er ook mee stopt, met name Channel Zero die de 90s Belgische metal beheerste. Nu, Front op z’n beurt, gaf een bepalende push aan het industrial genre in de mid80s; hun electronic body music (EBM) is na ruim veertig jaar nog steeds een begrip.
‘Geography’ uit 82 was het debuut , ‘No comment’, ‘Offical version’ , ‘Front by front’ en ‘Tyranny for you’ in 91 en tussenin talrijke EPs, bepaalden nét die EBM , een revolutionair geluid, die z’n invloed en inspiratie had op talrijke elektronicabands, die darkwave en de new beat omarmden. Met hun latere trancetrips van ‘Up evil’ en ‘Off’ waren ze een bron voor Chemical Brothers, Underworld, Orbital , The Orb en Prodigy. Muzikale generaties werden dus aangesproken. Maw Front 242, een viering van een muzikale erfenis die tientallen jaren stand heeft gehouden.
De 4 men in black , in bodywarmers stijl en met grote zwarte zonnebril op, werden als helden onthaald. We hoorden een zorgvuldige mix van classics en van enkele fijn opgepoetste nummers door de jaren heen.
Richard 23 en J-L De Meyer, spil doorheen dit collectief, wisten het publiek meteen op dezelfde golflengte te krijgen en op te hitsen met “WHIWYG (whatyouseeiswhatyouget)” door de krachtige elektrotunes, die kenmerkende donkere wave en hun bepalende moves en danspassen. De twee spilfiguren vulden elkaar aan en wisselden elkaar af in de snedige , felle , verbeten en zalvende zegzang. En inderdaad J-L moest hier af en toe een rustmoment inschakelen, om er dan opnieuw tegen aan te gaan en te kunnen invliegen op het podium. De man achter de knoppen en de electronic body drummer gaven het juiste tempo en snelheid aan.
De projecties op het achterplan en de spotlights waren hier de toegevoegde waarde voor volledige overgave en complete totaalbeleving, die een ‘end of the world-gevoel’ deed opborrelen.
En het stampte onverminderd voort, “Moldavia” en het rauwe “Body tot body” volgden; niemand bleef onbewogen. De muren trilden door die elektronica-, drumbeats en de salvo’s.
Met “Don’t crash” werd een meer filmisch geheel aangevat, door die trancy, zwevende donkere grooves; de schitterende beelden maakten de link naar diverse soundtracks als van een ‘Das boot’ …
De overbekende new wave classics “No shuffle” en “Quite unusual” zorgden voor samenhorigheid en meezingmoment. En het tempo kon opnieuw worden opgedreven. In ware commandostijl kregen we natuurlijk die “Commando mix”, ook al zo’n mooi opgebaard oudje, dat werd uitgerekt en een donkere onheilspellend sfeertje creëerde. Een soort aanzet voor de ‘Hunger games’ of de ‘Alien’ films en ga zo maar door …
Het nieuwere “Hide & seek” (een cover btw!) werd even enthousiast onthaald en met hun vuist en hand in de lucht bleef de temperatuur in de Vooruit in deze koude dagen warm.
Een intense sfeer sierde door de krachtige uitvoeringen, de zwierige , militante beats, de drumpartijen en de salvo’s op een “Red team”, “Take one” en “Master hit” , oudjes die Front een eigen uniek  gezicht gaven. Natuurlijk kon die instant klassieker “Tragedy for you” niet ontbreken, door de zwevende elektronica en de dubbele percussie; die groove’n’beats zweepten het publiek op. Ook “Fix it” is er zo eentje en hier voel je ongetwijfeld die invloed op de 90s dance scene.
Het opbouwende , snedige “Welcome to paradise” uit 88, een prachtige clip erbovenop , sloot de reguliere set af. De response was enorm en het deed het kwartet deugd.
Ze hielden tot slot iedereen nauw aan het hart met de eurodance van “Happiness (more angels)” en in de explosiviteit van het overbekende “Headhunter”, wat hadden we hier een meezingmoment!
We kregen als toemaatje nog een fijn fotoarchief van de succesvolle carrière van deze electrohelden

Front 242 wuifde ons definitief uit met hun brok muziekgeschiedenis …. Ze bewezen wederom waarom ze pioniers zijn binnen het genre en gaven hun fans een onvergetelijke avond. Dit optreden was een herinnering aan hun blijvende invloed en hun blijvende kracht van hun muziek! Schitterend, Front, U bent bedankt!

Neon Electronics is het project van Dirk Da Davo, die na z’n Neon Judgement de elctrowavepop in een eigentijds, aangepast jasje stopte o.m. met Radical G. Met z’n drie op het podium waren ze, bas, gitaar en een dosis elektronica (drums), waarbij een soort blaasinstrument de sounds wat aanscherpte, wat deed zweven of niet vies was van wat geluidsterreur (met een knipoog naar Atari Teenage Riot).
Ook na het avontuur van NJ, veertig jaar terug, biedt dit trio een boeiende, interessante backcatalogue van prikkelende, opzwepende electro/wave, dance, grooves met een EBM gehalte.
Drie nummers van NJ kregen een herbewerking toebedeeld, “Schizopfrenic Freddy”, “TV treated” en de onlangs verschenen bewerking van “Factory walk”, die een soort staalverwerkend muzikaal bedrijf introduceerde.
Ook hier werden we moeiteloos meegezogen in die trancy, repeterende, meeslepende en opbouwende, hoekige, pompende tunes , die een donkere, grauwe ondertoon hadden, zoals op “Invisible man” en “Better way”. De projecties staan net als bij Front in voor een totaalbeleven. Meat Beat Manifesto, The Orb of een Death In Vegas en natuurlijk Front of hun eigen oudje NJ kwamen ergens in ons op. Het trio had meteen het publiek mee.
Verder een “Pussycat dreams” , die ons lekker erotiserend deed wegdromen in een walm van bezwerende, zalvende electrogolven. Denk maar even aan de Lords Of Acid. Of een “157” (cent cinquante sept) is er dan eentje van hartverscheurende electro.
Ze hielden het boeiend alternatief toegankelijk en zorgden voor een aanhoudende spanning door voldoende afwisseling in het genre.
Deze Neon Electronics waren de ideale geleider van onze Front iconen.

Check gerust LIVE (+ pics Lokerse Feesten 2024)
Lokerse Feesten 2024 - DAG 3 - Black Sunday - Afscheidsconcert van Front 242 zindert na

Try-out De Zwerver, Leffinge  (juni 2024)
Front 242 – try-out - Herinnering aan hun blijvende invloed en de blijvende kracht van hun muziek!

Check pics van hun afsluitende concertreeks in de AB, Brussel @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7245-front-242-23-01-2025?Itemid=0

Organisatie: New-wave-classix (ism Front 242 en Neon Electronics)