Kids with buns - Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid
Kids with buns en Arend Delabie

In een kleine vijf jaar zijn de twee van Kids with buns uitgegroeid van beloftevol naar een goed gevestigde waarde in ons Belgenlandje. Dromerige indiepop, breekbare pop noir met een stekelig randje van wisselende zangpartijen in een ontspannen dynamiek en in een los, ongedwongen muzikale sfeer die het publiek deed smelten. Kids with buns zijn gelanceerd.

Een goed gevulde Schakebox om de Kids with Buns, rond het duo Marie (van Uytvanck) en Amber (Piddington) aan het werk te zien. De twee jonge dames intrigeren op hun akoestische en elektrische gitaar en zijn aangevuld, ondersteund van een drummer en een bassist/keyboards.
Hun nummers zitten in donkere, melancholische, dromerige indiepop vervat; het zijn persoonlijke dagboekfragmenten en de wisselende diepe, lichtgrauwe, indringende, wat zachtmoedige als scherpe, snedige vocals geven zeggingskracht. De nummers hebben nu met z’n vier een stekelig randje wat de sound aangenaam verbreedt in een ongedwongen speelsheid. Het publiek smolt voor hun onderlinge dynamiek en die kenmerkende breekbare pop noir. Kids with buns houdt van het West-Vlaams publiek en dat publiek houdt van deze twee.
Terecht waren ze één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting tijdens de coronapandemie in 2021, en intussen is het maar gegroeid voor deze twee buns; na de EP ‘Waiting room’ verscheen eind 2023 ‘Out of place’ , een mooi album waarbij hun vrouwvriendelijke pop terecht in de spotlight kwam. Het mag gelinkt worden aan bands als Throwing Muses, Belly, Tracy Bonham in de 90s; als we dieper graven zelfs aan Marianne Faithfull, Nico of Joni Mitchell, en nu aan bands als Girl in red, Boygenius en London Grammar. Mooie referenties die tekenend zijn voor hun Buns-status en hun muzikaal boeiende, kleurrijke groei. De warmte, geborgenheid voel je letterlijk in de sound.
En ze zijn geprezen, ze werden opgeroepen voor een eerbetoon aan Luc De Vos, -maakten een eigen Buns versie van “Geef al je geld aan de arme kinderen”-, die hier vanavond nu even links werd gelaten. Maar we kregen er wel eentje van hun ‘liefde voor muziek/ik vraag het aan’, het nummer “Dizzy”, geleest op OMD’s “Enola gay”, overtuigend door de fris, twinkelende, broeierige aanpak en het mooie samenspel in vocals en instrumentatie van gitaren, keys en drumpartijen.
Het samenspel en de -zang siert. Marie staat vocaal meer in the picture met haar doorleefde, donkere melancholie en Amber klinkt scherper en gooit er wat ‘rockchick’ tegenaan.
Een uur lang ondergingen we de hartverwarmende, meeslepende, ontroerende, opwindende muziek, sober elegant als spannend extravert. Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid dus.
Een amicaal openingswoord zorgt meteen voor die connectie band – publiek. Het debuut werd voorop geplaatst met songs “Daughter” en “Stubborn mind”, één van de singles van die broeierige debuutplaat. We zitten meteen gedrenkt in die sfeervolle, dromerige aanpak die verder de songs opbouwt, snediger doet klinken of durft te exploderen. Het zit goed tussen de twee én goed als band. Het basspel intrigeert op het bijna oudje van de reeks “Waiting room”.
Uiterst genietbaar, met een dosis gevoeligheid, rockgehalte en charisma, fietsen we gemoedelijk door de set; “Clutter”, “Nothing new” en “Colder” behouden die intensiteit, spanning en afwisseling. Het houdt de Buns boeiend.
De praatjes tussenin enthousiasmeert het publiek. “Bad grades”, de doorbraak bij uitstek, met die sfeervolle, donkere, sprankelende sounds wordt sterk onthaald. Een ‘paardenkoersverhaal’ zet het broeierige “The balance” in . “How bad could it be” besloot de fijne, subtiele set. Intussen kreeg het gitaarspel wat meer ademruimte; een galmende klank liet een shoegaze-effect na.
“What happened in your brain” klonk intiem, integer door het pianospel en de spaarzame instrumentatie. Op het definitief afsluitende “Bathroom floor” konden alle registers eens worden openzet door de mooie, aanstekelijke crescendo opbouw en de exploderende outtro. De twee waren bij en in het publiek te vinden. Het maakte het nummer en het optreden overtuigender.

Het publiek smolt en de Kids with buns zijn gelanceerd. Hou hen maar in het oog.

Arend Delabie , talent uit Kortrijk deed het op zijn eentje als support. De onwennigheid verdween éénmaal hij goed opgewarmd bezig was op z’n akoestische gitaar en piano. We kregen een handvol nummers, die refereren aan Isaac Roux, een ander beloftevol artiest en verder ergens een Sam Fender, Beck of Damon Albarn.
Sing-songwriting, beetje pop, rock, folk. Hij viel op door de variatie in vocals, een spannend, innemend, gevoelig als groovy gitaarspel, -gepingel en het sobere pianospel. Songs als “Footprints” , “Is she dead”, “Piece of mind”, “One more try” en het nieuwe “Greenhouse” waren de moeite. Een DIY aanpak , met de single “Stain” als closing final. Het publiek waardeerde de sing-songwriter. Hij was ontroerd van het warme ontvangst.
Een interessant fris talent dus!

Organisatie: CC De Schakel, Waregem