Riet Muylaert zingt Liesbeth List - Boeiend eerbetoon aan deze Grande Dame!

Riet Muylaert zingt Liesbeth List was een boeiend eerbetoon aan deze Nederlandse chansonnière en actrice. Anderhalf uur lang reisden we doorheen het oeuvre van haar Nederlandstalig lied en kregen we een interessante uiteenzetting van het leven dat Liesbeth 78 jaar lang lief was. Muzikaal met strijkers van het SunSunOrcherstra, die samen met spaarzame toetsen en een tokkelende gitaar tekenden voor een warm, teder, dromerig, intimistisch concert, die het Franse en Nederlandse chanson dichterbij bracht!

Riet en haar muzikant Stefan Wellens brachten een ode aan Liesbeth List, samen met de prachtige strijkers van het SunSunSunOrchestra. Als pas afgestudeerd jong veulen mocht Riet met Liesbeth, dé Grande Dame van het Nederlandse Chanson, mee op tournee. 
Ze speelden bijna twintig nummers, nummers die Liesbeth o.m. kreeg van de hand van Hans Andreus, Cees Nooteboom, Ramses Shaffey, verder eigen nummers als covers, die Brel, Aznavour en Piaf omarmden .
Riet houdt List in haar hart , en brengt de nummers, classic pop en chansons vol overtuiging , overgave en emotie , zoals Liesbeth het wil en wou …
De nummers kregen een sobere bewerking door de strijkers, cello , het getokkel op de gitaar en de cello; ze kregen een warme kleur door een piano toets waar nodig . Met vijf op het podium waren ze , die de schoonheid van het chanson benaderden; ook vocaal kon Riet Liesbeths melancholie beantwoorden.
Liesbeth op het podium en Liesbeth in het leven, nee het leven was (haar) niet altijd lief, het was met ups en downs , maar de dynamiek en het enthousiasme bleef voor haar publiek. Haar levensloop werd door Riet mooi, pakkend verteld, van geboorte, haar kindertijd in Nederlands-Indië, tot op het podium, in privé en de muzikale relaties, tot ze genoodzaakt moest stoppen met optreden, als gevolg van dementie; tot slot stierf in de volle coronapandemie  van 2020.
Voor Riet was dit het tijdstip van Liesbeths levenslied, haar boodschap aan het publiek. Zij gaf de wereld zoveel schoonheid en Riet zoveel levenslessen. En daarom bleef en blijft Riet haar lied zingen, met een heuse tour in de culturele centra, zodat de mensen haar niet zouden vergeten.
“De pastorale” met Ramses was eentje die haar bekendheid groot maakte, het scherpte meteen de aandacht van het zo goed als uitverkochte zaaltje. Riet was hier terug in haar geboortedorp; het deed haar deugd sommige mensen van vroeger terug te zien en ook enkele leuke verhaaltjes van toen op te hoesten . Het tekende het emotievolle karakter van de avond met die weemoedige, dromerige songs, die onderhuids positiviteit willen uitstralen, zoals “Heb het leven lief “, ondanks teleurstellingen en tegenslagen.  
De nummers zijn intens en kort, ze behouden die broeierige spanning van weleer door Riet en haar muzikanten, waarbij regelmatig van instrument werd gewisseld .
Een desolaat gevoel kon doorschemeren als bij een “Zeg me dat het niet zo is”  en “Zo hoog in de hemel”. Meer extravertie borrelde op in het nummer “In oktober”.
Een zoektocht naar muzikale verbintenis hoorden we in die sfeervolle aanpak . “Ne me quiitte pas” van Brel kreeg een mooie Nederlandstalige bewerking onder “Laat me niet alleen” , ook Shaffey’s “Laat me” klonk op die manier.
Riet heeft ook een eigen repertoire die nauw leunt aan dat van List, “Zou het kunnen” paste perfect in dit plaatje . Toen ze samen speelden wisselden ze elkaars repertoire af. Sjiek dat een beginnende artieste kansen kreeg van een doorwinterde dame .
“Zonder liefde” en verderop “Brussel” waren er die Riet door de zwierige tunes tot een danspas bewoog .
Hoop, dankbaarheid , troost en liefde waren belangvolle thema’s, die ons even deden stilstaan in deze jachtige wereld; we hoorden het in “De verzoening” (van Frank Boeijen), in “Ik ben zo gelukkig bij jou” (vertaling van countryzanger Paul Williams), “Aan de andere kant van de heuvels” (‘is het gras groener aan de andere kant’?) en “Even eeuwig”, een mooi sluitstuk van de avond , die de strijkers ademruimte bood van een zalvende, innemende, rustgevende sound.

Het warme onthaal deed Riet en haar combo deugd, we kregen enkele laatste gevoelige, prikjes met “Een vriend zien huilen”, “Nog heel even” en de “Cantate aan Shaffey”. Een laatste ‘lalala’ en groet van een grande dame die talrijke onderscheidingen kreeg en nu nog belangvol is voor een rits opkomend vrouwelijk Nederlands talent als Eefje De Visser, Roosbeef, Meau, en ga zo maar door!

Riet Muylaert
Org: Kardini ism CC De Kleine Beer, Beernem

Laïs in de culturele centra - Deugddoende amicaliteit en samenhorigheid

Laïs kwam dit jaar opnieuw op het voorplan, terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound, die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.

Een return is er door de nieuwste plaat ‘De langste nacht’ en met een handvol songs van hun bekende eerste albums. Laïs draaide al vooraf warm in de AB, Brussel in het najaar van 2022, deed het clubcircuit aan in ’t voorjaar 23 en kon niet ontbreken op enkele festivals als Labadoux en Dranouter, om tot slot finaal ons te omarmen met een hartverwarmende najaarstour in de culturele centra. Een deugddoende amicaliteit en samenhorigheid van het combo van 7 met z’n zangeressen ervaarden we in hun set in Kortemark!

Na een goede acht jaar is het Laïs geluid nog steeds kwaliteitsvol, nu iets meer doorleefd, van de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember Zita Swoon).
Wie gezworen is op die groovy, zwierige folky roots zat hier deels op zijn honger … Laïs is nu meer dan dat … hun materiaal is gedrenkt in broeierige, spannende rootspoppsychedelica met een orientaalse tune op z’n Think of One’s en die hun folkroots niet verloochent.
Live is de sound een beleven dat sprankelend, dansbaar als ingetogen, breekbaar is en niet vies is van een bezwerende, fellere tune; op die manier zorgen ze voor een ‘alle kleuren van de regenboog’.  
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus, met onderhuids een zigeunergevoel.
In het CC is er een nauw contact met het publiek en dat komt de set ten goede .
Al meteen loopt het gesmeerd op de openers “Wilder dan wild” en “Ik geniet”. De recentste single “Orion” volgt . De dansspieren worden geprikkeld door die sfeervolle, dromerige , sprookjesachtige groove.
Een meer avontuurlijke aanpak kregen we dan. Nummers in een rockend rootspopjasje en waarbij elk instrument voldoende ademruimte krijgt. En het klonk nog breder, schoner en intrigerend door de kronkelende partijen binnen een indie-psychedelisch geluid op z’n V.U.’s, zoals o.m. op “Overal nabij” en “Lucia”.
De folky tunes werden mooi verweven in “Marie Madeleine” of de nadruk kwam op een zigeunerinvloed, “1+1 =2”. Het klinkt niet steeds toegankelijk zoals vroeger, maar het is daarvoor niet minder goed . Het is hoe Lais is geëvolueerd door de jaren …
A capella momenten, jawel, met die vrouwelijke stemmenpracht, die maakten een intense band onder elkaar en met het publiek, “Jasio U Pana” en dan “Belle”, die op een koorzang leek, ondersteund van de mannelijke vocals.
Coveraanbod ook hier met “Pieter Brueghel in Brussel“ (Wannes Van de Velde) werd in een badje van triphop , kleinkunst en folk gedropt. Creatief, inspiratievol en ingenieus. We werden gestuwd naar hun classic “’t Smidje”, en Van Veen’s “Opzij”, beiden aangepast met de tand des tijds, in een soort boombal en huppeldepup. Het zette De Beuk eventjes in vuur en vlam met de nodige danspasjes en handjeszwaaien. Schitterend!
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend evenzeer dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo werd geapprecieerd.

Het voorbije jaar zagen we deze amicale Laïs verschillende keren optreden. Ze verbreden hun muzikale horizont en sluiten aan bij de rits sterke Belgische bands.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. Het smaakt naar meer …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne (set in CC De Steiger, Menen, november 2023)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5627-lais-17-11-2023.html?Itemid=0

Organisatie: OO-kunst ism CC De Beuk, Kortemark

Blonde Redhead - Een warm weerzien!

Blonde Redhead is één van die verborgen parels die na een paar jaar muzikale rust terug van zich laat horen . ‘Sit down for dinner’ verscheen een drie maand geleden, liet negen jaar op zich wachten en brengt sprookjesachtige, stemmige muziek - melodieus dwarrelend - en een klanksfeer met een stekelige touch. Die indietronica kregen we te horen in hun afsluitend concert in België, in Leffinge!

Blij dat we opnieuw van het trio horen, de tweelingbroers Amedeo en Simone Pace hebben Italiaanse roots en Kazu Makino van Japan. Uiteindelijk gehuisvest in de USA zijn ze al een kleine dertig jaar bezig met hypnotiserende, bedwelmende als broeierige, groovende dreampop met een opgetrokken shoegazeveter. De begindagen van meer noiserock zijn een omgeslagen bladzijde. Een eclectische sound die live krachtvoer krijgt en balanceert tussen melodieus toegankelijk en kronkelend alternatief, mysterieus als breekbaar.
Met de nieuwe plaat werd de (innerlijke) rust even opzij geplaatst. Ze waren in een goede week met twee concerten in ons landje te zien, de Botanique en De Zwerver, en verder Lille en Amsterdam.
Er werd anderhalf uur rijkelijk geput uit de twee bekende oudjes ‘Misery is a butterfly’ (2004), ‘23’ (2007) en het recente album, een mooi overzicht van hoe Blonde Redhead zich totnutoe muzikaal manifesteerde in het indielandschap, waarbij de keys en de elektronica meer armslag kregen . De vocals werden afgewisseld, de hoge, frêle, smachtende, lichthese, echoënde van Kazu en die neuzelende, diepere van Amedeo, of ze werden mooi samengevoegd in die kenmerkende intrigerende, aanstekelijke, hartverwarmende, zweverige sound.
We werden in die vroegere jaren gedropt met enkele smaakmakers , “Falling man”, “Dr strangeluv”, die ruimte laten voor het tintelende gitaarspel, de droge, zachtmoedige drums en de psychedelische zweverige keys. Ze werden sterk ontvangen, mede door de extraverte touch.
De glimmende tierlantijntjes van hartjes, vogeltjes en de maagdelijk witte kledij van het trio komen meer in de spotlights met de sfeervol sprookjesachtige “Doll is mine” , “Elephant” en de huidige single “Snowman” van hun ‘Sit down for dinner’ die allerhande effects meekreeg, het dromerige concept een schop onder de kont durfde te geven en de link maakte met subtiele shoegaze, zoals we het nu kennen van een Slowdive.
Die zachtmoedige stekeligheid horen we live zo goed als de ganse tijd. Elan krijgt het materiaal door de sensuele danspasjes, de hoofdbewegingen en de wapperende haren van Kazu.
“Melody experiment” intrigeert door de muzikale variatie , de verrassende wendingen en de experimentjes, “SW” rockt, en hemels mooi, prikkelend worden we in een sprookjesbos gedropt met de “Sit down for dinners pt 1 & 2”, die een aangename groove hebben. Schoonheidspop zondermeer.
We krijgen nog muzikaal lekkers die knarsende, zeemzoeterig rock en elektronica met elkaar verbindt, o.m. met het vroegere “Maddening cloud”, pareltje “23” en “Spring and by summer fall” (wat een songs alle drie!), die door de funkende grooves ergens TC Matic van weleer deed opborrelen.
Aangrijpender wordt besloten met “Rest of her life” , die refereert aan de lange herstelperiode toen Kazu ongelukkig van haar paard viel .
De finesse, subtiliteit en de bezwerende sound werd onderstreept in de bijhorende songs; “Here sometimes” kon zo gebruikt worden als achtergrondmuziek voor een natuurdocumentaire of voor een filmsoundtrack; met nieuwtjes “Not for me” , “Kiss her kiss her” creëerden de drie een stress-loze droomwereld.
De schuchtere pogingen tot contact ebden weg toen ze aanhaalden dat ze enorm toffe herinneringen overhielden aan hun optreden medio de nillies in de 4ad, Diksmuide. Net die West-Vlaamse coté intrigeert hen nog steeds en de organisatie van 4ad werd overvloedig bedankt, alsook de handvol aanwezigen (waaronder mezelf) van toen.

In de set kwamen allerlei referenties naar boven van Cocteau Twins, Bjork, Goldfrapp, Slowdive, Pale saints , Beach house en Interpol (met wie ze nog uitgebreid toerden!), alsook onze Warhaus en Sylvie Kreusch.
Hoedanook, hun generatiegenoten als de latere artiesten/bands hebben wel ergens Blonde Redhead kunnen meepikken als voorname inspiratie, die hier vanavond instonden voor een impressionistisch, bitterzoet, dromerig optreden. Een warm weerzien dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5668-blonde-redhead-07-12-2023.html?ltemid=0

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Swans - Een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis

De NYse avantgarde noise masters Swans van goeroe Michael Gira zijn uitgegroeid tot een los-vast, open kunstcollectief van getrouwen uit de Swans wereld . Opperswan Gira dirigeert en delegeert. Een kleine twee en half uur lang werden we verweven in een web van een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis; een rijk geschakeerd klankenpalet, harmonieus tegendraads, met die kenmerkende galmende baritonzang, vindt elkaar in een huiverend, beeldrijk, filmisch concept …

Swans staat voor gecontroleerde chaos, een carrousel van melodie en ontsporing , een kakofonie, hectisch die bitterzoet, weerzinwekkend, genietbaar, hard(t) verscheurend klinkt, als intrigerend, meeslepend, spannend, dwingend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief; alsof een sneeuwbal de helling naar beneden rolt, steeds groter wordt en ergens tegenaan botst …
De sound is repetitief, sober, opbouwend, breed, ondergaat allerlei tempowissels om dan rijkelijk in grandeur te stoppen.
Midden de jaren 90 waren ze iets toegankelijker, om dan terug vol gas alternatief er tegen aan te gaan, zeker sinds hun return in 2010. Avantgarde zondermeer, eigenzinnig origineel, een eigen universum. Een spel op uitputting werd het, al kunnen we zeggen dat de laatste twee ‘Leaving. Meaning’ en ‘The beggar’ wat meer ingehouden klinken, wat meer ruimte laten en soberder in de instrumentatie zijn, waarbij het semi-akoestische gitaarspel- en de kronkels wat meer doorgang krijgen.
Al 35 jaar is Swans een muzikaal buitenbeentje, een soort theatraal epos. Gira is de dirigent, hij begeleidt en leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; een ‘pain & suffering’, een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en allerhande muzikale kronkels, effects, feedback en noise.
Een bezwerende totaalervaring van donkerte en licht, die sprookjesachtig als apocalyptisch is. We zitten in de stijl van Sunn O))), Amenra, The God Machine, Einstürzende Neubauten en Godspeed YBE. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal, niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt over de geluidsgrens om de intensiteit, beleven van het klankenbestand zo hard mogelijk te maken.
Het sextet richt de blik op elkaar. Het spel wordt beheerst door Gira. “The beggar”, titelsong , “The hanging man”, “Ebbing” en “The memorious”, we zitten dan halfweg de set (anderhalf uur), legden de klemtoon op een aanzwellende ritmiek en is een soort krachttoer, die onze trommelvliezen onder druk zet.
Daaropvolgend ervaren we wat meer muzikale rust, wat meer ambiente stukken door de sfeervollere aanpak, die weliswaar de spanning , dreiging ongemeend hoog houden, alsook de schoonheid van de sound onderstrepen, “Cathedrals of heaven”, “No more of this” en “Leaving.meaning” zelf. Muziek van uitersten dus , een catharsis …

Tot slot krijgen we een totaal nieuwtje, “Birthing”, wat stuk voor stuk tot stand komt tijdens deze tour, die alles te samen in één pot jamt, de afstemming op elkaar sterk maakt, stevig uit de bocht durft te gaan en hun muzikale noemer van elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis beaamt.
Bijna twee en half uur waren we in de speeltuin van het Swans combo, die net als wij evenveel speelplezier beleefden!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5626-swans-16-11-2023.html?ltemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel

Will Butler + Sister Squares - Overdaad aan muzikale ideetjes swingt en pakt!

Er was aardig wat volk opgedaagd in het pittoreske zaaltje van de Bota om Will, broer van Win Butler van Arcade Fire, aan het werk te zien, met een terechte link naar die wereldband; alsook was er ruimte in sfeer creëren door de klankexperimenten en de vrouwelijke zangpartijen, waardoor we ondergedompeld werden in de overdaad aan muzikale ideetjes van Will en C°, een goed uur lang …

Hij had al eens een soloplaat uit , ‘Generations’ en trommelde voor deze de Sister Squares op, deze drie dames zijn gecentraliseerd rond zijn vrouw.
Will kondigde vorig jaar in het voorjaar, na een kleine twintig jaar, zijn vertrek aan bij Arcade Fire, een paar maand voordat er fikse beschuldigingen van seksueel wangedrag richting zijn broer opdoken.
Er werd door het kwintet, Will werd bijgestaan door een drummer, nogal gewisseld van stijl en van instrument; we kregen wel bijna twintig nummers in een uur tijd, korte songs, groovy, aanstekelijk, dansbaar als innemend, sfeervol, onheilspellend binnen een indietronica geluid, die ergens Arcade Fire als Talking Heads oproept in de meer uptempo nummers. Vele diverse muzikale ideetjes en schetsen kregen we dus in het materiaal.
Vaardige openers, binnenkoppers kregen we met “Arrow of time”, “Willows” en “Take my side”, gedreven, beetje kakafonisch door de elektronica grooves/-riedels , de bas, de gitaarpartijen, de drums en de zangpartijen van een enthousiasmerende Will met de dames . In zijn zang is hij nauw verwant aan de vocals van z’n broer en zingt hij vol passie en overgave. De dames creëren in hun zang een gemoedelijke sfeer en fungeren als een soort koorzang. Ze maakten synchrone pasjes en bewegingen rond hun instrumenten en nodigden ons meteen uit in een ‘saturday night move’.
Will gaf ons ook al mee Swans niet te vergeten, die vanavond in de grotere Orangerie optrad, een band waar hij wel eens een kijkje zal gaan nemen, als ‘t hier gedaan is.
Er werd gas terug genomen , de moves even opzij met integere nummers als “Old year” en “Good friday 1613”, waarbij een hoofdrol was weggelegd voor de dames . En op die manier laveerden we doorheen deze boeiende, afwisselende set …, “Bethlehem” rockte op snedige wijze en Talking Heads kwam aan de beurt op een “Sunlight” en “Hee loop”; er waren meer de klankexperimentjes op “Manipulator” en “Me & my friends”, bijna filmisch op z’n Dr Who’s, tussen science-fiction en een sprookje .

Leuk allemaal om gezwind door die set te gaan, het werd goed en warm onthaald . “Saturday night” was er dan eentje die nog eens extra de dansspieren prikkelde, het klonk wat ingehouden op “Stop talking” en een samenhorigheidsgevoel kregen we op die uitwuivende “Close my eyes” .
Goed genoeg om ons in stijl en variatie te overtuigen!

Organisatie: Botanique, Brussel

Teenage Fanclub - Een teenager gevoel van deze ‘Vijftigers’ Fanclub

Het Schotse Teenage Fanclub is een verborgen 90s indieparel die we maar al te graag koesteren, zeker hun langspeelplaten uit die jaren. Ook al klinkt het innemender, sfeervoller sinds de tennies, die fris tintelende als melancholisch warme, nazomerse sound dito samenzang is een omarming van hun 35 jaar muzikale carrière, die ons doet stilstaan in de ‘gemoedelijkheid des dingen’.

Heel wat volk in de Orangerie, vooral 45 plus, voor deze gitaarband die vooral hip klonk met platen ‘Bandwagonesque’, ‘Grand prix’ en ‘Songs from northern britain’. Die groovy, sprankelende als weemoedige, sfeervolle songs hebben een sterke melodielijn ,klinken eerlijk, puur, oprecht en intrigeren door de puike samenzang. Ze refereren aan bands als The Beatles, The Byrds, Beach Boys, Big Star en The Feelies.
Teenage Fanclub draait de laatste jaren rond het sing/songwriterduo Norman Blake en Raymond McGinley die vooral, in de goed anderhalf uur durende set, hier hun nineties muziekhart connecteren aan de laatste twee platen ‘Endless arcade’ (21) en het onlangs verschenen ‘Nothing last forever’.
Het was jaren geleden dat deze Teenage (nou teenage fiftyfivers) Fanclub in ons landje te zien waren. Bij het vorig album hielden ze enkele halt in de l’Aéronef, Lille.
Ze speelden een uiterst genietbare , dromerige, (aan) stekelige set waarbij het materiaal een bredere en extraverte omlijsting kreeg, met die kenmerkende, licht shoegazende, grunge aanpak, waarbij de pedaaleffects beheerst werden ingedrukt.
Het balanceerde in hun gretigheid en enthousiasme tussen lekkere grooves, fijnzinnigheid en ingetogenheid. Een heerlijk concert dus van elegante schoonheidsindiepop met een smiley gevoel.
Met zes stonden ze op het podium , met o.m. Stephen Black, die als Sweet Baboo , solo, als support optrad.
Een opstelling van akoestische, elektrische gitaren, drums, bas, keys en sax , die een jazzy tune durft te bieden. Een enthousiasmerende band, die er met veel goesting tegenaan ging. Een gretige aanpak hadden we en wel twintig songs hoorden we , een mooie backcatalogue van hun oeuvre, met in de spotlight het laatste materiaal.
“Tired of being alone” van het nieuwe album opende. “About you” van het sterke oudje ‘Grand prix’ volgde. En we kregen dan “Back to the light” en “Endless arcade”; ze zetten de toon van hun set, van harmonieus wisselende gitaarpartijen en op elkaar afgestemde zangpartijen. We werden meegesleept in melancholische, broeierige en frisse tintelingen, wat hen nu net zo specifiek typeerde.
Doorbraakalbum ‘Bandwagonesque’ (91) had evenzeer een centraal plaatsje in de list, “Alcoholiday” was de eerste worp, wat herkenbaar warm en sterk werd onthaald. Toegegeven, af en toe was er eens een niemandalletje, maar die waren gauw vergeten met die mooie afwisseling van oud en nieuw. De nieuwtjes “I left the light on”, “Falling in the sun” en “Everything is falling apart” konden zich meten met het gekende “What you do to me” en die aangename, aanstekelijke “It’s a bad world”, “I don’t want control of you” van hun ‘Songs from northern britain’ (97). “My uptight life” onderstreepte nogmaals die fijne zangpartijen, die zelfs bijna uitmondden op een acapella zang.
Natuurlijk konden we niet omheen “The concept”, doorbraaknummer bij uitstek, dat mooi uitgediept werd met die wisselende groovy sounds en wahwah golven … of hoe pop en distortion elkaar subtiel fijngevoelig vonden.
Het publiek genoot van hun onder het stof gehaalde materiaal en hun recente nummers, melodieuze ‘on the road’ dreampop die kan gelinkt worden aan de aanpak van de War On Drugs.
Met plezier kwamen ze terug met nieuwere sterkhouders “Back in the day” en “See the light”. Back to the nineties gingen we tot slot met “Everything flows” , ooit hun eerste single, die zorgde – opnieuw - voor die kenmerkende wisseling van introspektie en extravertie; net als “The concept” mooi uitgewerkt met een stekelige ritmiek en prachtige , overtuigende gitaarsoli.

In deze selist misten we persoonlijk oudje “Star sign” en “Foreign land” van hun ‘Nothing last forever’, maar we treurden totaal niet van wat deze ‘Vijftigers’ Fanclub nog presteerden.
We waren na al die jaren uiterst content hen zo enthousiast bezig te zien. Het ‘teenagers gevoel’ is dus nog niet uitgeteld!

Organisatie: Botanique, Brussel

PIL - Muzikaal Tijdloos (K)Rakend
Public Image Ltd (PiL), The Rats

Het excentrieke enfant terrible van de 70s punk, John Lydon, weet met regelmaat de stekker in te pluggen met z’n PiL, nu na een kleine tien jaar met het onlangs verschenen ‘The end of the world’, die elegante schoonheid, grimmigheid, weemoed van het alternatieve met het luchtige verbindt. Een 45 jaar muzikale carrière, anderhalf uur geperst in een intrigerende, boeiende, ingehouden spannende set, die het roemrijke, leerrijke, creatieve, avontuurlijke linkt aan het aangename, toegankelijke met de wijsvinger vooruit en de middelvinger omhoog. Tijdloos dus, die vooral het sterke muzikale verleden naar het hier & nu brengt.

Er sijpelt dus nog af en toe werk door van PiL, het gezelschap rond John Lydon, die de Sex Pistols-punk omboog naar een avant-gardistisch (post) punkgeluid. De band opereert in z’n meest stabiele bezetting en zet zelden een roze bril op in z’n kijk op de wereld. Lydon en C° worden nog steeds sterk gewaardeerd voor hun kunde. Onlangs had hij nog het verlies van z’n vrouw Nora te verteren door de ziekte van Alzheimer.
In die bezetting van vier hebben we drummer Bruce Smith(Pop Group, Rip, Rig & Panic), Lu Edmonds (The Damned, Shriekback), Scott Firth (Little Axe, Elvis Costello) en haantje-de-voorste, Lydon,  die als punknar met een weelderige bos bloemen aan z’n pak, de tekstvellen voor zich, het geheel dirigeerde en delegeerde.
De heren weten als geen ander de postpunk te combineren met dub/tribal/elektronicaritmes, in een repeterende, mooi opbouwende, toegankelijke als weirdo, grimmige, bezwerende hypnotiserende groove.
“Penge” van het recente album, opende de set en bracht ons op gemoedelijke, ontspannende wijze in die aparte, unieke PiL sfeer; een ietwat theatraal nummer, gedragen door de punky vocals en fijne samenzang. We kregen er iets later nog van “Being stupid again”, die leuk maatschappijkritisch klonk.
‘The Metal Box (second edition)’ van PiL uit 79 was er eentje om in te lijsten en hieruit kregen we drie puike, overtuigende nummers te horen . “Albatross” , ruim tien minuten lang , door die -in alle variaties -declamerende zegzang, vast en onvast, de repetitieve opbouw , de donkere groove en de adrenalinestoten, bepaald door die diepe, ronkende basstunes (als vanouds Jah Wobble!), de scherpe gitaarcapriolen en de bezwerende percussie, met een zwevende elektronicatune bovenop. Verderop “Poptunes” , die opviel met z’n kronkelende bas en gitaar, die de indiescene kon uitvinden, en in het laatste deel van de set “Memories” , eentje die ons linkt aan het TC Matic avontuur , door de messcherpe gitaar en het diep dubbend, funkend basritme. Tja ver z’n tijd vooruit waren deze songs, als je ze qua sound nu terug hoort.
Een ‘wow’ effect hadden we hier, een ‘Waardig Ouder Worden’ misschien , ook al mocht het eens kraken in ons gestel; de oude nummers hielden meer dan stand en wisten ons nog steeds te verbazen; ze mogen dan een wat slower, lomer tempo hebben , omgeven van allerhande worldgrooves zijn ze nog relevant, aangenaam , irritant, spannend; de doorbraak “This is not a love song” en “Death disco” werden aangepast in de kenmerkende stijl en muzikale ervaring van de bandleden.
Als een hogepriester stond hij te zwaaien op de muzikale experimentjes en onverwachtse wendingen van” Flowers of romance” , eentje die in de muzikale gekte past van Suicide of Swans .Wat een zondagse hoogmis beleefden we.
Ademruimte en luchtigheid was naar het eind met een “The body” en “Warrior” (van plaatwerk ‘Happy’ en ‘9’), die ergens op hun beurt de hand reikten met The Bollock Brothers van toen.
In een ‘The Young Ones’- stijl, wist Pil ons te raken , de vijftigers en zestigers als publiek , die één van hun favoriete bands en artiesten van weleer konden terugzien . Lydon en C° konden steeds rekenen op een welgemeend, beleefd applaus.
De dansspieren en de heupbewegingen werden optimaal  aangesproken in de radiovriendelijke bis van “This is Pil” , “Open up” (remember Leftfield’s versie ), minder heftig, pompend, maar nu meer met een psychedelische groove en op “Rise (van ‘The album’), met een meezinggehalte door ‘anger is my energy’; iets waar Channel Zero zich later op vastpinde.

Van jeugdig idealisme naar kritisch realisme tot ‘leef zoals het komt’ … Muzikaal Tijdloos (k)rakend en Cultureel Erfgoed, die eind 70s – mid 80s toonaangevend waren, en nu zondermeer aantonen dat het oude met het nieuwe verenigbaar klinkt. ‘That was then , this is now’ … PiL …

Support was het Gentse The Rats , groepsnaam ontleend aan die garagepunk van de Amerikaanse naamgenoot uit de 70s. Die (oude) garagepunk met hun Britse postpunk en wave vindt hun weg in een handvol snedige, gebalde, gedreven , expressieve, rollende gitaarsongs, met Emile (vroegere recensent Musiczine btw!) , die met z’n indringende blik en ogen en op z’n Libertines/Doherty’, de songs vuurkracht biedt.
Ook hier maatschappijkritiek van het kwintet in nodige frustratie , die veel overlaat aan onze verbeelding. Leuk Imponerend , rake klappen uitdelend, en muzikaal als een Meltheads, gelinkt aan de huidige Britse postpunkscene.
Deze jonge gasten konden rekenen op een warme respons van het oudere publiek en hun eigen jonge fans. Het deed hen deugd en ze waren hoedanook uitermate content dat ze hier als support konden staan van één van hun idolen.

Organisatie: Democrazy, Gent

’t Hof Van Commerce - 25 Y ‘En in Izzegem’ - Een nostalgische West-Vlaamse trip
’t Hof Van Commerce + guests
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2023-09-02 + 03

Een schot in de roos voor deze unieke show van deze W-Vlaamse hiphopcrew (incluis 1 Limburger) ‘t Hof Van Commerce die de 25ste verjaardag van hun debuut ‘En in Izzegem’, hun vroegere thuishaven, vierde. Oldskool hiphop/beats in een West-Vloams dialect en instant classic rhymes, die het fundament vormde van de dialect-hiphop. Werden toegevoegd: enkele greatest hits.
Ze droegen anderhalf uur lang de vaandel van een Guldensporenslag op het Nelson Mandelaplein. Twee avonden goed voor 8500 man, die maar al te graag deze nostalgische trip onderging in entertainment die alle generaties omarmde.

‘ t Hof bracht een vijftal platen uit op het Kinky star label (tja waar is de tijd …), vier tussen 98 en 2005 en een return in 2012 met ‘Stuntman’. ‘t Hof is rond de West-Vlaamse tweevuldigheid Kowlier - Buyse en DJ 4T4, die rond de eeuwwisseling een handvol toffe meezingbare hits hadden, “Dommestik en levrancier” voorop met die binnenkopper
“Berichtje an ol de rappers van hjel België
Goe geprobééért
Zeg ne kjir oe loat’est
‘k è der gin gedag van
Zôt ol achter ntwolvn zyn
‘k è gin arloiz’an
Zyj ze were kwyt musskien
‘t goat u ginne zak an
Domistiek en Leevrancier
Buzza en Cauwelier
Vermakelijk allemaal dus door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound/beats/scratches van draaitafelspecialist 4T4.
‘t Hof zat al altijd goed in de lift en met 2x een uitverkocht plein, was het publiek makkelijk te vinden om er even hun W-Vlaams avondje van te maken. Dat taaltje al is op zich vermakelijk, meesterlijk; met deze twee Kowlier - Buyse, die ongelofelijk op elkaar ingespeeld blijven , kreeg dat taaltje nog meer elan en kleur op deze zonovergoten avonden.
Ze pepten het publiek op (“zie t gunner e bike zetten”) , een heupswing, een danspas volgde en de refreinen werden (liederlijk) meegezongen . Leuk allemaal. We kunnen zeggen dat ‘t Hof terug op scherp stond en met scherp schoot! De rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende klankenwereld van 4T4!
De twee liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. “In den begunne”, “Izzegem”, “’t Hof van commerce” van het debuut, zetten de toon.  Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk. En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt.
“Stuntman” (hoofdrol voor 4T4), “Dikke nekke” ,  “Wupperbol” van het latere werk moesten niet onderdoen, toen hun debuut in de spotlights stond, tussen “Een investeern in een twad anders”, “Lang leve minzelvn” en “Zonder niet” , die tweede grote hit.
 t Hof maakte er een volksfeest van, en dan kon hun “Dommestik en levrancier” niet ontbreken; het ganse plein ging er prat op, ook toen 4T4 even naar voren kwam met z’n “IV”, verder was er “Baes” , “De verefninge” en “Jaloes” die de West-Vlaamse rapsterkte onderstreepte. De hiphopsounds gingen alle kanten op , aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels, groovy.

De spervuur aan raps en die sounds zijn na al die jaren nog steeds bewonderingwaardig! Met een closing final als “Zonder totetrekkerie” , “Niemand grodder” en “Kom mor ip” was het amusement en ambiance troef. Wat een ‘damuseleute’ hadden we hier allemaal.
Naast het solowerk en andere werkjes, uitstapjes is het niet slecht regelmatig stil te staan wat deze drie op Vlaamse bodem hebben verwezenlijkt. Volume ip duust! Fijn avondje nostalgie!

Het publiek werd eerder opgewarmd door Fake records met o.m. een olsan (mag met kleine letter), twee gasten die losweg pijn, schoonheid als geluk, miserie met elkaar breien en Uberdope, Gentse hiphopcrew die ook al een twintig jaar bezig zijn en die twee backing vocals meehadden; lichtvoetig, scherp, gedreven hadden ze het publiek mee om ons met een  vuurpijl naar ‘t Hof te schieten …  

Organisatie: Busker

Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 2 juli 2023 - Muzikaal van alle markten thuis 
Rock Werchter 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-29 t-m 2023-07-02
Johan Meurisse

We kregen overtuigende shows van de afsluitende acts op de twee grote podia . Een brede smaak werd geapprecieerd en theater, performance, zelfs zonder een band, vond zijn ingang .

Het Ierse Inhaler rond de zoon van Bono is een graag gezien band in België, en hebben hier in ons landje al een pak concerten achter de rug in hun jonge carrière . Hun melodieuze, aanstekelijke poprock siert met doorbraak ‘my honest face’,  en die lijn hebben ze eenvoudigweg doorgezet …
We wilden ons reppen om Belgische trots in het postmetal genre te zien Amenra (the barn). Amenra rond Colin H.  van Eeckhout en Tim de Gieter (Doodseskader) is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellende, dreigende, apocalyptische, meedogenloze wisselende ritmiek; een immense sound, een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten .
De handvol nummers vormen een concept. Amenra is een ondergaan, een beleven, een existentiële ervaring . Het zijn muzikanten, kunstenaars en alchemisten . Net als Swans. De grijze projecties/videos op het achterplan en een Colin die zingt, brult, schreeuwt en zijn lichaam pijnigt door de op en neerwaartse bewegingen. Met Tim als second vocalist , met de grunts , is er nu wat meer breedte en aanvulling.
‘Door de stilte gegrepen’ lezen we nog op het scherm, zeker nu met het ‘de doorn’ album, na de handvol ‘Mass-es’ . In hun bevreemdende, huiverende wereld werden we met o.m. ‘boden’ , ‘plus près de toi’ , ‘de evenmens’, ‘a solitary reign’, en ‘diaken’ gedropt. Mooi dat ze hier konden geprogrammeerd worden; de vroegere talrijke alternatieve festivals verbleekten … .

De vrouwelijke Nederpop heeft met de roodharige femme fatale Merol één van de kleppers. Na de clubconcerten, Pukkelpop en haar  deelname aan de Slimste Mens is België helemaal voor haar gewonnen . Haar Nederlandstalige synth pop is cheeky , slepend, pompend, dansbaar met een gezonde dosis humor en zelfspot . Zwoel, sensueel, warm erotiserend door haar verschijning, haar act, haar kledij en haar stem. Een prikkelende sound die moeiteloos overslaat. Ze zorgde meteen voor een eenheidsgevoel met  ‘bendronkenlaatme’ , ‘je vais vite op de campingdisco’ ; de fantasie sloeg op hol met het aangebrande ‘hou je bek en bef me’, ‘foefsafari’ en feestgedruis met een meezinggehalte door de singles ‘vol’ , ‘het feest is al voorbij’ en ‘lekker met de meiden’ . Merol is de inzet voor een ‘waan-zin-nig feestje!’

Gabriels is een van die interessante Amerikaanse ontdekkingen die pop , soul , jazz, funk, elektronica, gospel en r&b perfect met elkaar kruist. Een magische sound in een omgedoopte kerk die de barn noemt.
Zij waren hier één van de revelaties op Werchter. De set startte met een krakje hier en daar, maar eenmaal opgelost kon het combo rondom de imposante churchpreacher in tenue, Jacob Lust, zich volledig laten. Ze brengen sfeervolle , groovy wisselende nummers. Lust leek een figuur als Solomon Burke, Gnarls Barkley en heeft een glasheldere, hemelse stem , die vocaal de glasramen kan doen springen .
De brede sound zat ingenieus in elkaar en was sterk. De gospel backing vocalistes gaven nog meer leven in de eucharistieviering . Lust predikt een boodschap van liefde, begrip, kracht, vriendschap voor elkaar, ‘love somebody like you love yourself’ . ‘Be yourself’!
Het publiek voelde zich herenigd met de man & zijn muziek. En die muziek zat vol verrassende wendingen en refereert aan Simply Red  met sterkhouders van hun debuut, ‘angels and queens”, ‘blame’ , ‘glory’ , ‘love and hate in a diffreent time’. Sommigen kregen een forsere beat en hadden een meer swingende groove dan op plaat. ‘Private dancer’ was een eerbetoon aan tante Tina Turner , en ze groeven even in ‘back to life’ van Soul to Soul . ‘One and only’ liet de soul/jazztune meer doorsijpelen en besloot definitief deze afwisselende set van een erg beloftevolle band. Onthou die Gabriels die als een engel over ons neerdaalde.

Portland is groot geworden. Ook al moest frontman Jente Pironet afscheid nemen van second hand Sarah Pepels, die de band verliet na het verschijnen van hun onlangs verschenen tweede plaat ‘departures’. Portland is een liveband, op plaat gevoeliger, innemender dan ooit , live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energiek rockende band die de instrumenten onder spanning houdt. Jente is een entertainer en podiumbeest , hij weet z’n publiek voor zich te winnen en te ontroeren. Wat een charisma. En Portland heeft een backing vocaliste, Nina Kortekaas, die zich vocaal goed wist te nestelen in die meerstemmige zang.
Portland kwam, zag en overwon .’Sensational’, ‘killer’s mind’ en ‘good girls’ waren verdomd sterke openers , die in de instrumentatie voldoende gepeperd werden. De songs rockten en knalden, zonder aan emotie in te boeten . ‘Deadlines’ werd eerst solo op elektrische gitaar ingezet, ook vocaal,  maar werd gedrongen in een prachtige backing en een poel van gierend werk. Het innemende ‘Aftermath’, vocaal meerstemmig gevoelig ondersteund, sierde door de talrijke gsmlichtjes. ‘Pouring rain’ zette verdriet om in euforie. Sterkte vinden om moeilijke tijden door te komen . Dit optreden en de festivals komende zal Jente deugd doen om alles op een rijtje te plaatsen. Portland deed al belangvolle optredens , drukte z’n stempel op de Belgische scene , maar hier was het extraatje een louterende ervaring …

James Maynard Keenan van Tool, heeft na A Perfect Circle nog een volgende project Puscifer . Ok hier kan hij zijn persoonlijke demonen van zich afwerpen . Het is een muzikaal collectief van samenwerkingen van gerespecteerde muzikanten . Naast de band met een zangeres/actrice, allen mooi in pak en das, zijn er nog paar personages die muziek en performance met elkaar kruisen . Een meeslepende liveshow van een rariteitenkabinet die de gedachtenkronkels van Keenan ten tonele brengen in donker, hoekig, strak  materiaal met een symfonisch randje. De songs kunnen opbouwen, hebben een groove en tempowissels. Door de statische bewegingen van band en personages, refereerden ze aan een soort x-files en kwamen er ook aliens ten berde. De sound heeft zeker iets mee van Keenans bands. Veel shows en plaatwerk is er niet van dit collectief, maar is toch wel aanrader om eens te zien.

Christine and the queens heeft een metamorfose ondergaan. De Franse artieste heeft met Redcar een nieuw alter-ego gecreëerd en wordt aangesproken als een hij . De warme groovende electropop heeft plaats gemaakt voor een theatershow, die de dansers en band opzij heeft geplaatst . Vanavond kregen we de artiest, alleen in een decor van gotische beelden en allerhande attributen als stoelen en een houten trap. Hier werd een soort kortfilm vertoond van zijn ‘paranoia, angels & true love’. Een show met inhoud solo geperformed met zijn danspasjes, zang en een voorgeprogrammeerd geluid van die plaat . Tussenin waren er monoloogjes die de verhalen , nummers aan elkaar regen . Het verhaal van een engel Michael op zoek naar het licht .
Hij kronkelde en hotste heen en weer; hij veranderde dikwijls van outfit , van een grote rode rok naar een naakt bovenlichaam, lange mantel, engelenvleugels , …
Een theatershow van dramatiek  en verlichting , die een operagevoel creëerde … ‘this was a poem by christine and the queens’, iets aparts duidelijk …

Queens of the stone age rond Josh Homme zijn letterlijk herboren en komen aandraven met een nieuwe plaat ‘in times new roman’ die hen in het najaar brengt in het Sportpaleis . Herboren? Ze namen een deugddoende break en spil Joshia was herstellende van kanker. Stof genoeg om over te praten en te zingen. Het concert was één dankbetuiging door het steeds warme onthaal.
Hier zijn ze ooit doorgebroken . De dankjewels van Homme vlogen om de oren .
Weerkerend figuur was Spiderman, één van de fans, die op handen werd gedragen bij het openluchtfestival hier als The queens op bezoek zijn . Er ontstond hoedanook een amicale band tussen band en publiek .
The queens speelden een overtuigend afwisselende set van potige, emotievolle rock , zonder echt hun stoner verleden te verloochenen . Af en toe kon een dansbare move er vanaf bij enkele electrotunes. ‘No one knows’ en ‘the lost art of keeping a secret’ waren binnenkomers en toonden dat ze alvast meer salt’n’pepper hadden dan de Chili Peppers. Ietwat in vaart nam het af , maar nog even broeierig , boeiend klonken ‘my god is the sun’  en ‘the way you used to do’. Energiek, gedreven, meeslepend, groovy, innemend , het passeert allemaal in de anderhalf durende set . Af en toe werd een nieuwtje losgelaten als ‘carnavoyeur’ en ‘paper machete’ (single), potige rockers.
Daarna nam de spanning wat af, maar de goesting , de gedrevenheid , het contact waren er om tegen aan te vliegen en een stone age gevoel te creëren . Het sfeervolle ‘make it wit chu’, met de gekende gevoelige pianotune, werd mooi uitgediept en uitgesponnen . Het was de aanzet van een prachtfinale, ‘little sister’, het nieuwe ‘straight jacket fitting’, met achtergrondzang van het publiek, en ‘go with the flow’ . Magnifiek is en blijft ‘a song for the dead’ die hun roots naar boven stuwt en definitief de set besloot .
The queens weten de verschillende genres mooi met elkaar te vermengen in een best-of . En als we dan toch even terug diep in het verleden graven, ‘feel good hit of summer’ of een ‘regular john’ lusten we graag nog eens in de toekomst. Intussen voelden we een feelgood rocking hart van deze festivalband.

We hadden geen tijd om deze set goed te verwerken , want daar kwam de Spaanse furie Rosalia optreden in een al lang volgelopen barn. Het wervelende spektakel dat eind in december in Vorst nog te zien was, werd hier nog eens overgedaan. Spektakel met een achtkoppig dansensemble die fris, ongedwongen, zwierig om haar heen bewoog. Zij als een toreadora, mee in dit spektakel, zingen en rappen.
De vorige keer waren we al onder de indruk van deze Spaanse wind op Werchter , nu klonk zij met haar dansers even uitgelaten en euforisch. Het leek wel één lange videoclip , die het recentere
album ‘motomami’ in de spotlight plaatste. ‘Fenomenal’ werd gescandeerd , ook al was er geen band te zien , die haar muzikaal ondersteunde. Hier telde de choreografie. Een oogstrelende sensatie, die het materiaal en de hits op jou afvuurde als ‘despecha’, ‘llylm’, ‘malamente’ en ‘cuuuuuuute’. Zomerse flamenco world pop . De hartjes bonkten op ‘hentai’ , waar ze plaats nam achter de piano; wat een emotie met al die gsmlichtjes. Herkenningspuntje was The Weeknds ‘blinding lights’. Redcar deed het sober , Rosalia deed het groots …

Het Britrockende jasje werd aan de haak gehangen op de recente platen van Arctic Monkeys rond Alex Turner, meer crooner/rock’n’roll op z’n James Dean, die een breed geluid laat horen, met meer intimiteit. Vorig jaar op Pukkelpop verdwaalden ze even op dit pad, te cool te flets, maar vanavond was de band scherp, fris, energiek, gedreven , ontspannen, relaxt, gemotiveerd om er leuke rockavond van te maken van maar liefst twintig nummers; en Turner was goedgeluimd, goedlachs en op warme wijze interacteerde hij met z’n publiek. Het was eigenlijk wel lang geleden dat zij nog zo konden overtuigen met een afwisselende boeiende strakke en meeslepende set. Er werd rijkelijk geput uit hun platen en nummers van die laatste twee kregen een krachtiger jasje aangemeten. Check mee met ons de set: sculptures of anything goes/brainstorm/snap out of it/don t sit down cause i ve moved your chair/crying lightning/the view from the afternoon/cornerstone/why d you only call me when you are high/arabella
Met de aanzet van het recentere four out of five/do me a favour/pretty visitors/flourescent adolescent/perfect sense zakte de aandacht , maar gezien Turner er met z’n band een voldoende live touch aan gaf, bleven we mee in hun verhaal.
Do i wanna know/there d better a mirrorball, het sfeervol opbouwende ‘505’ en ‘body paint’ balanceerden tussen introspectie en extravertie en waren de aanzet naar een schitterende close van (‘i wanna be yours’), ‘i bet you look on the dancefloor’ en ‘RU mine’, die traditiegetrouw de AM set besloot .
AM ging er helemaal voor , vlekkeloos was het allemaal niet , daarvoor heeft het laatste werk echt te weinig om handen, maar de muzikale wandeling doorheen hun twintigjarig oeuvre was boeiend genoeg. Een overwinning op Pukkelpop.

Dit was muzikaal een erg sterke en straffe editie. De indeling , de inrichting, de inkleding, de schikking, over alles werd op zich goed nagedacht. Minpunt , hoe kunnen we ervoor zorgen dat er voor iedereen een totaalbeleven kan zijn om zijn favoriete artiest te bewonderen. Benieuwd hoe het kan aangepakt worden . Tot volgend jaar. Cheers.

Organisatie : Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 3 - zaterdag 1 juli 2023 - Over de generaties heen
Rock Werchter 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-29 t-m 2023-07-02
Johan Meurisse

Op zaterdag wordt een breder publiek aangesproken en hebben we een dagje ‘generatie-overschrijdend’, over de generaties heen.

Een kinderdroom kwam uit met Xink, ze zijn nu een volwassen boyband en hebben meer in petto dan ‘de vriendschapsband’. Ze kregen twintig jaar na dit succes een voorzetje van Thibault van Equal Idiots/StuBru, en het was er boenk op met een handvol reünieconcerten, die hen van de AB naar de mainstage van Rock Werchter bracht. Een passage van volwassenheid, met ervaring en een toekomst.
Xink klinkt snedig, gedreven en melodieus sterk. ‘De andere kant’, ‘denk aan mij’ en ‘laat me vrij’ rockten en zorgden voor een eerste meezinggehalte dat doodleuk met ‘de vriendschapsband’ z’n top bereikte. Papiertjes vlogen de lucht in. ‘Oh-ho’ en de comebacksingle ‘misschien’; die eerder wat meer indie laat doorsluimeren, wuifden hen definitief uit. Missie geslaagd voor deze intussen dertigers.

Mayorga was één van de winnaars van De Nieuwe Lichting dit jaar. De drie dames en drummer positioneren zich ergens tussen de spontaniteit van The Breeders, Wet Leg en Cocorosie. “Girlcrush” is een onschuldig melodieus poprockend nummertje dat tot op het eind werd bewaard en die de voorste rijen aan the slope in beweging bracht. Op het podium amuseerde het viertal zich wel. De dames maakten de nodige danspasjes met hun instrument en lieten gitaar, drums en synths goed doorklinken. ‘weekend lover’ en ‘all i wanna do’ klonken intens meeslepend, rockend. De nonchalance en de giechels behoorden tot de act en zorgden voor fun en spelplezier, zoals een ‘lovesong’ van The Cure voor de grootmama.  Geslaagde ladiespop zonder al te veel verrassingen

De Nederlandse Opposites konden terug worden opgehaald met het succes van Goldband. Nederhiphop van 2MC’s en een DJ die eerst maar al te graag goochelen met samples in hun beats als ‘smack my bitch up’ (Prodigy) en Faithless’ ‘imsomnia’. Het publiek kwam op temperatuur en het feestje kon echt beginnen met hun eigen nummers, ‘slapeloze nachten’ en ‘licht uit’, die wat meer zwier kregen door de hakkende, pompende beats. Het volk stroomde naar die mainstage ‘s namiddags met ‘broodje bakpao’; met Yellow Claws ‘thunder’ was het feestgedruis compleet. Op zich allemaal weinig veelzeggends muzikaal, maar als ‘t ‘em om een fuif draait, dan was de party compleet. The Opposites waren er ooit eens mee gestopt, een kleine tien jaar terug, maar lijken nu terug op dreef met de survival van de Nederhippop.

Opvallend veel volk voor Dead Poet Society, een kwartet uit Boston, die zich ergens manifesteert tussen Nothing But Thieves en Royal Blood. Een stevig, potig setje met een rits nummers die strak, snedig, rauw, grungy, melodieus klinken, als ‘salt’, ‘lo air’ en ‘into deep’. Niks verrassends, maar een 4tal die zich live wenst te manifesteren.

Het NY-se Interpol is aan een tweede leven met hun geluid dat de 80s wave integreert in een postpunk jasje, dat natuurlijk in het zwart is gehuld, met een knipoog naar Joy Division, The Sound meets The Chameleons en The House of Love. Het kwintet rond Paul Banks brengen nu niet direct de vrolijkste muziek waardoor het meer genieten was van die rockende wave dan een feestje bouwen. Niks voor niks druppelde het af en toe als je in dit muzikaal web verweven raakt. Opvallend is dat de band hun laatst verschenen platen, eentje nog van vorig jaar (‘the other side of make-believe’), grotendeels ter zijde laat en het oude werk laat primeren, met de eerste drie albums in de spotlight, dat bijna twintig jaar oud is.
Hun donkere sound intrigeert door Banks baritonzang en twinkelt door de gitaarpartijen, het getokkel, de licks, de diepe bas en de drums omgeven van sfeervolle keys. Na het nieuwe ‘toni’ kwamen we al snel uit op enkele mooie classics ‘obstacle 1’, ‘narc’, ‘c’mere’ en ‘evil’. Songs in donkere extravertie, beheerst, meeslepend, gedreven, maar die de drive in die sound behouden. Ook al gebeurt er niet veel op het podium, de songs klinken goed.
Ze moeten het hebben van het oudere materiaal en de finale was in het genre om van te snoepen met ‘rest my chemistry’, ‘not even jail’, ‘no i in threesome’, ‘PDA’ en ‘slow hands’. Intussen piepten de zonnestralen meer door …

Stone, een kwartet uit Liverpool, is één van de nieuwkomers, die met de single ‘money’ hier wisten door te breken. Frisse, opwindende, energieke punky songs door snedige, gierende gitaren, een diep ronkende bas en opzwepende drums. Met een flinke schop onder de kont, hitsten ze het publiek op. Beloftevolle, talentvolle band, want met ‘ i gotta feeling’ en ‘left right forward’ wordt het tempo hoog gehouden. Met zangpartijen en een zeg/schreeuwzang erbovenop zit het helemaal goed. Fijn setje.

De Schotse sing/songwriter met Italiaanse roots Paolo Nutini is nu niet direct een live blikvanger op de mainstage, omdat de muziek dromerig en stilistisch mooi uitgewerkt is . De laatste plaat ‘last night in the bittersweet’ is er zeker één om u terug tegen te zeggen. De vrouwvriendelijke family rootspop is een soort onthaasting, klonk zeemzoeterig, bouwt op en zwelt soms aan met hier en daar een ontploffingske. ‘Lose it’, ‘acid eyes’, ‘petrified in love’, ‘iron sky’ en ‘shine a light’ nemen we zeker mee in het verhaal. Het werd ervaren als fijne achtergrondmuziek met een aantal uitschieters.

En die achtergrondmuziek namen we mee bij het IJslandse Sigur Ros in de barn, de ideale soundtrack voor een natuurdocumentaire. We stellen ons voor: de zon wordt weggeduwd door donkere wolken, een onweer, om dan terug de zonnestralen toe te laten, met op de achtergrond een beeld van weidse landschappen en een vulkaanuitbarsting.
Net als Interpol had de band rond Jon Por Birgisson een rustpauze nodig om net voor de corona terug aan te sluiten met het onlangs verschenen ‘atta’. Een prachtige orkestrale meeslepende postrocksound is geweven in een bed van pedaaleffects, fuzz en explosies. Minimalisme en lekker ontsporen. Een broeierige spanningsopbouw die ontploft om dan terug tot rust te komen.
Een sound van gitaarakkoorden en - effects met een strijkstok , repeterende bas, piano, keys, boeiende drumpartijen …en tussenin die aparte zang.
Vanavond geen projecties of video’s op het achterplan, maar een gezellige setup van lampjes rondom de vier, die met lichtflitsen de songs naar een hoger level brengt. Een mooie reeks kregen we te horen, ‘glosoli’, ‘svefn-g-englar’, ‘ny batteri’, ‘saeglopur’ en ‘popplagio’. ‘Ylur’ van de recentste plaat is traditioneler en is het meest gewone nummer in het rijtje.
Sigur Ros dringt zich op en eist terecht opnieuw een plaatsje op in het postrocklandschap. Die Scandinavische bands hebben wel iets avontuurlijks, aparts, unieks!

We werden in een hippe wereld gedropt met Dope Lemon in de klub c, het muzikale project van Angus Stone (jawel die met zusje Julia als een succesvolle carrière had). De retrorootspsychedelica, met prachtige cartoons en video’s op het achterplan, gaf het geheel kleur, elan. Eerst hadden we een rustig voortkabbelende sound die een crescendo ritmiek had. Een sfeervolle, chilly, aangename set aan het strand, die ons dikwijls wakker schudde met een onderkoelde cocktail en een frisse pint. Het combo achter de man, strak in het pak met modieuze hoed en zonnebril, speelde een reeks interessante nummers in die trippy ‘kampvuur’ wereld als ‘how many times’,’marinade’, ‘coyote’. Naar het eind klonk het nog forser, krachtiger en werden we met ‘rose pink cadillac’ en ‘home son’ gemoedelijk  in de dagdagelijkse realiteit gebracht. Hier hadden we een gevoel van laidback, groove en surfing …

Onvoorwaardelijk respect voor het multi-talent Xavier Rudd in the barn, die vorig jaar nog goed was voor twee uitverkochte AB concerten met het nieuwe album ‘Jan Juc Moon’. De sing/songwriter en multi-instrumentalist uit Australië is activister dan ooit en legt de ongelijkheden in de maatschappij bloot. Hij is een muzikale kameleon, een globetrotter, die een betere wereld wenst. Met een warm hart aan de aboriginals.
Het is soms ongelofelijk hoe hij het muzikaal klaarspeelt met de instrumentatie solo . Zo zien  we dat hij tegelijk akoestische, elektrische gitaar, basgitaar speelt, horen we de foottics, de didgeridoo of de mondharmonica . Of hij zit apart aan zijn drumstel. Hij speelt, zingt, entertaint en zorgt voor emotie en een samenhorigheidsgevoel.
Er is wel eens een gastzanger of een danser tussenin. Hij weet de aandacht te behouden. Een een-mans ’world’ project , met enkele prachtnummers, ‘culture bleeding’, ‘spirit bird’, het nieuwe ‘bal land chain’ en ‘follow the sun’, die je bij de leest houden en je een warm hart toedragen.

Oscar and the wolf van Max Colembie is een gevestigde waarde geworden voor de grote podia. Op Pukkelpop was hij al eens een headliner, hier is enkel Muse hem vooraf . Hij heeft z’n angstdemonen overwonnen en is er graag opnieuw bij.
De dromerige, zwoele, sensuele, prikkelende muziek krijgt een dansbare electropop touch, al drie platen lang , ‘the shimmer’ als laatste. De songs hebben een zweverige, zalvende als pulserende tune. Zelf zien we hier een frontman, niet vies van glamour & kitsch , een soort masquerade op z’n Lodewijk de IV, met z’n toepasselijke moves, die het publiek los ontspannend, golfsgewijs meevoert. ‘Warrior’ en ‘the game’ zijn sterke openers van de leefwereld van de man in wolfsvacht. ‘Breathing’, ‘on fire’ hebben nog wat meer beats en worden sterk onthaald. Show, kitsch, discotheqia in z’n muziek weten elkaar te vinden met lichtflitsen en lasers op ‘nostalgic bitch’, ‘strange entity’ en ‘you’re mine’, die met Charlotte nog in elkaar werd gefutseld.
Onder stoom gekomen werden de dansspieren definitief geprikkeld en werd confetti de lucht ingeschoten met ‘fever’ en ‘princess’, die de hartjes nog sneller deden kloppen. Samenhorigheid dus. Dit was dansbare dreampop, een puike liveprestatie.

Het was kiezen tussen Fred again en The Murder Capital …
Fred again is op korte tijd uitgegroeid tot een hype. De jonge producer stond vorig jaar nog in de Botanique, maar op Pukkelpop ontplofte het allemaal. Hij deed vanalles met elektronica , samples enz en hij wist moeiteloos een dansminnend publiek voor zich te winnen. Feest met deze danskoning. Al uren had het publiek the barn in de gaten om zeker op tijd hun plaatsje te bemachtigen voor hun volkfeest, wat het ook werd …

Andere koek met het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt en hen eerder richting Jesus & Mary Chain en huidige kleppers Fontaines DC en Idles brengt, dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, de ene song wat explosiever dan de andere. Na sterke openers ‘more is less’, ‘green & blue’ klonk de sound wat breder; spanning en dynamiek behielden ze. Zeker in het tweede deel knalde het met ‘crying’, ‘feeling fades’, ‘ethel’ en ‘don’t cling to life’, die zanger McGovern het publiek in katapulteerde. Ieren op z’n best.

Het Britse Muse van Matt Bellamy was bij de vorige passage op Werchter , net vóór corona in 2019, deze aardse wereld ontgroeid, en bevond zich in het intergalactische stelsel, waardoor ze de realiteit verloren. De nummers kregen zoveel bombast, kitsch en onaardse zaken aangemeten, dat ze het gewone gevoel kwijt geraakten. Teveel space, progressive en drones . Ook het nieuwe album ‘will of the people’ weet onvoldoende te raken, waardoor we echt moeten teruggrijpen naar hun goede alternatieve rockwerk een twintigtal jaar terug.
De lichtshow en allerhande effects is enorm belangrijk om de livenummers draagkracht te geven . Het begon overtuigend genoeg met de titelsong van hun nieuwe plaat (voldoende goed!) en sterkhouders ‘hysteria’ , ‘psycho’ en maps of the problematique’ door die intense, krachtige, felle gitaarcapriolen, bas en drums omgeven van sfeervolle keys .
Dan werd de kaart van het visuele met korte video’s meer getrokken , die weinig connectie maakte met het publiek; we dwalen af in hun onaardse muzikale wereld , meer Griekse mythologie, die de afstand band - publiek maar groter maakte. We kregen maar hier en daar aansluiting, net met de oudjes ‘time is running out’ en ‘supermassive black hole’.
Op de koop toe werden we meermaals geconfronteerd met geluidsproblemen waarbij we nog meer afdwaalden . ‘Plug in baby’, ‘uprising’, ‘starlight’ waren herkenningspunten in het aan-uit geluid.
Muse trachtte zijn nummers voldoende strak, fel in te kleden , maar de coolness en bombast van sommige songs kan geen connectie maken. Muse maakte van zichzelf een karikatuur , ‘een soort bohemian rhapsody van Queen’, een rockopera, die onze wereld heeft verlaten; een ‘close encounters of the third kind’, die ons het sterrenstesel induwde.  
‘Knights of cydonia’ moest het orgelpunt zijn , maar hier lieten de boxen het afweten. De excuses van de band waren gemeend en in de frustratie van steeds opnieuw inzetten maar niet lukken, kregen we nog een krakende ‘showbizz’ , die ons definitief uitwuifde .
Bellamy ramde hier z’n gitaar in de versterker , maar beloofde dat ze nog zullen terugkomen. We werden verweesd achtergelaten bij zo’n closing act door de show, de lichteffects en de muziek . Muse mag terug back to basics worden, wat helpend, zalvend kan zijn.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter