Swans - Een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis

De NYse avantgarde noise masters Swans van goeroe Michael Gira zijn uitgegroeid tot een los-vast, open kunstcollectief van getrouwen uit de Swans wereld . Opperswan Gira dirigeert en delegeert. Een kleine twee en half uur lang werden we verweven in een web van een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis; een rijk geschakeerd klankenpalet, harmonieus tegendraads, met die kenmerkende galmende baritonzang, vindt elkaar in een huiverend, beeldrijk, filmisch concept …

Swans staat voor gecontroleerde chaos, een carrousel van melodie en ontsporing , een kakofonie, hectisch die bitterzoet, weerzinwekkend, genietbaar, hard(t) verscheurend klinkt, als intrigerend, meeslepend, spannend, dwingend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief; alsof een sneeuwbal de helling naar beneden rolt, steeds groter wordt en ergens tegenaan botst …
De sound is repetitief, sober, opbouwend, breed, ondergaat allerlei tempowissels om dan rijkelijk in grandeur te stoppen.
Midden de jaren 90 waren ze iets toegankelijker, om dan terug vol gas alternatief er tegen aan te gaan, zeker sinds hun return in 2010. Avantgarde zondermeer, eigenzinnig origineel, een eigen universum. Een spel op uitputting werd het, al kunnen we zeggen dat de laatste twee ‘Leaving. Meaning’ en ‘The beggar’ wat meer ingehouden klinken, wat meer ruimte laten en soberder in de instrumentatie zijn, waarbij het semi-akoestische gitaarspel- en de kronkels wat meer doorgang krijgen.
Al 35 jaar is Swans een muzikaal buitenbeentje, een soort theatraal epos. Gira is de dirigent, hij begeleidt en leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; een ‘pain & suffering’, een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en allerhande muzikale kronkels, effects, feedback en noise.
Een bezwerende totaalervaring van donkerte en licht, die sprookjesachtig als apocalyptisch is. We zitten in de stijl van Sunn O))), Amenra, The God Machine, Einstürzende Neubauten en Godspeed YBE. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal, niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt over de geluidsgrens om de intensiteit, beleven van het klankenbestand zo hard mogelijk te maken.
Het sextet richt de blik op elkaar. Het spel wordt beheerst door Gira. “The beggar”, titelsong , “The hanging man”, “Ebbing” en “The memorious”, we zitten dan halfweg de set (anderhalf uur), legden de klemtoon op een aanzwellende ritmiek en is een soort krachttoer, die onze trommelvliezen onder druk zet.
Daaropvolgend ervaren we wat meer muzikale rust, wat meer ambiente stukken door de sfeervollere aanpak, die weliswaar de spanning , dreiging ongemeend hoog houden, alsook de schoonheid van de sound onderstrepen, “Cathedrals of heaven”, “No more of this” en “Leaving.meaning” zelf. Muziek van uitersten dus , een catharsis …

Tot slot krijgen we een totaal nieuwtje, “Birthing”, wat stuk voor stuk tot stand komt tijdens deze tour, die alles te samen in één pot jamt, de afstemming op elkaar sterk maakt, stevig uit de bocht durft te gaan en hun muzikale noemer van elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis beaamt.
Bijna twee en half uur waren we in de speeltuin van het Swans combo, die net als wij evenveel speelplezier beleefden!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5626-swans-16-11-2023.html?ltemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel