The Benelux - een ietwat ordinaire naam voor een band , maar ok , deze Amsterdammers hebben in z’n totaliteit toch wel een goed debuut uit, broeierige melodieuze poprock met groovende elektronica en strakke, stuwende, dampende, funkende basslines op z’n Level 42s. De nummers klinken ietwat inwisselbaar, maar de frisse aanpak en het duidelijke live gevoel intrigeren. Met de single “Liar” heeft het kwartet een sterke single uit . benieuwd hoe ze verder zullen evolueren …
Bijkomende info op o.m. http: www.dgrmusic.com

Gudinöv , een kwintet uit de omgeving van Tienen zijn al ervaren muzikanten . Sommige maakten een paar jaar terug deel uit van het beloftevolle Yearn’d die we hier al eerder bespraken .
Op de vijf tellende EP horen we directe aanpak van rauwe , broeierige, catchy vintage rootsrock . “Damaged goods” is er alvast eentje die ons meteen weet in te palmen .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en dat horen we zeer zeker in rakend materiaal .
Toegegeven, niet verrassend in het genre weliswaar , maar Gudinöv heeft een reeks snedige, frisse, goede rockers uit . Ohja, de naam is ontleend als eerbetoon aan Emma Gudinöv, die in 1662 tijdens de burgeropstand het verzet leidde tegen de tsaar Aleksej (die muziek en dans toen in Rusland verbood) . Vandaar het rockend concept van de heren …
EP is gratis te downloaden .
Info http://www.gudinov.com

De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast  .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in”  en “CC” horen we  diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd)  en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede  plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .

De rauwe , melodieuze, speelse nonchalance was onontbeerlijk in het geluid van Pavement, en die unieke stijl slaagt de vroegere frontman Stephen Malkmus nog steeds te verfijnen. Hij is met de Jicks al toe aan de zesde plaat , een afwisselend luchtig, poppy, catchy album vol stekelige, hoekige broeierige en sfeervol , dromerige nummers .
Een tof indieplaatje van twaalf nummers , af en toe aangevuld met wat blazers , siert net die spontaan , losse ongedwongen aanpak van Malkmus door de jaren, gekenmerkt van een subtiel , doordacht randje.
“Planetary motion” en “The janito revealed” dompelen ons meteen onder in dat Malkmus wereldje en sfeertje,  en laat ons verder niet meer los ! Een spannend plaatje dus!

Childish Gambino is het alter ego van Donald Glover die in de VS ook al populair is als acteur in de comedyreeks ‘Community’ en ook zijn mannetje kan staan in standup comedian. Muzikaal is hij een aparte weg ingeslagen , wat bizar en bevreemdend binnen de r&b/hiphopscene.
Bijna twintig tracks kort -/longtracks sieren de plaat , waarbij ze in elkaar vloeien, broeierig, spannend dreigende en lome, relaxte beats, sounds en tunes bevatten, bepaald door een neurotische zangrap of gedragen door een reeks onnavolgbare raps .
Ook zijn er samenwerkingen , o.m. de feats met Chance the Rapper (“I. The Worst Guys”), “I. Pink Toes” met Jhené Aiko en “Earth – the oldest computer” met Azealia Banks .
Een bijzonder plaatje dus , niet echt in één adem te beluisteren, maar spitsvondig , avontuurlijk , boeiend … en vermoeiend binnen het genre . Da’s nu dus Childish Gambino!

Een potje authentieke soul krijgen we van de ruim 55 jarige dame Sharon Jones, die haar nieuwe vijfde album later ziet verschijnen toen bekend werd dat deze optimistische zangeres galwegkanker had . Die wordt en is intussen behandeld en de zangeres vliegt er dus dit jaar duidelijk in met een reeks vaardige , uptempo en traag slepende nummers , gedrenkt in de sixties soul en funk van uit de tijd van James Brown, Aretha Franklin, Tina Turner, Sam Cooke en Otis Redding.
Dampende en hitsige muziek , meer dan zomaar wat kracht bijgezet door haar geweldige expressieve stem; de percussie en de blazers geven er nog een extra opwindend of sfeervol tintje aan .
Tien afwisselende songs, die eenvoudigweg de titel van de cd ‘Give the people what they want’ onderstrepen , gaande van “Stranger to my happiness”, “We get along” naar “You’ll be lonely” tot “Long time , wrong time” en “Slow down , love” , alles in de geest van meer dan 40 jaar geleden.
Tijdloos weliswaar en als vanouds hebben we hier lekker groovende up tempo soul, funk- en motown songs afgewisseld met heerlijke ballads.
Een must see die zorgt voor een prachtig avondje pure en onvervalste soulmuziek. Als alles blijft goed gaan , is deze dame nagenoeg goed voor een reeks onvergetelijke optredens!

De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow  is aan z’n tweede plaat toe . ‘Early in the morning’ was een veelbelovend debuut binnen de sfeervolle folky rootspop. Die intimistische, dromerige, broeierige aanpak blijft zeer zeker bewaard op die tweede , maar de toetsen/elektronica krijgen wat meer toegang dan voorheen . De single “Cavalier” is een adembenemend mooi nummer . Z’n zachte , fluwelen stem dringt door en zweeft over de mooi gearrangeerde nummers heen . Bon Iver, Ray Lamontagne  en Sufjan Stevens zijn alvast referenties aan het adres van de sympathieke , veelzijdige artiest . Op “Red dust” wordt de vocale prestaties van de Ierse songwriter sterk onderstreept . Het subtiel uitgewerkte materiaal is relaxt en in deze tijden zijn het ‘ware’ onthaastingssongs . Ideaal bij ondergaande zon met die veelzeggende titel ‘Post tropical’.

Een opkomend talent is afkomstig uit Finland - Beastmilk met name , en die mogen we alvast in het oog houden , want ze hebben een spannend , broeierig slepend rockend debuut uit . Intens bedreven songmateriaal , dat een Joy Division/Echo//Cure wave tune verraadt , wat door de donkere, indringende zangpartijen nog wat aangedikt wordt . De venijnige, korrelige gitaren en drums baden dan in een Neurosis metal sfeertje en ergens zweeft Dave Eugene Edwards (16 Horserpower/Wovenhand) over de songs heen .
Tien nummers , die allen de aandacht behouden en die bands van rockende wave doen verbleken . Beastmilk is nu niet direct een  toepasselijke groepsnaam , maar hun muziek intrigeert … én overtuigt !

Each is a DREAM
Alice Rose

Alice Rose is afkomstig uit Kopenhagen en is al toe aan haar vijfde plaat . Het Deense multitalent resideert in Keulen en verweeft sing/songwriting van Amos/Obel met Björk keysgeluidjes en freefolk op z’n Cocorosies .
Ze heeft lang aan deze plaat gewerkt , waarbij de nummers sfeervol, ingenomen zijn, minutieus uitgewerkt zijn en gedragen worden door haar zachte , dromerige, engelachtige stem . Ze betreedt nu zeerzeker de akoestische paden, wat door de inbreng van piano, strijkers een bijna sprookjesachtige sound en betoverende beelden  oplevert. De single “Teardrop” is er alvast een mooi voorbeeld van . De hedendaagse elektronica verloochent ze niet wat te horen is op “Shadow princess” of bij titelsong die van zangrap getuigt .
Het bewijst de muzikale veelzijdigheid van het genre waarin ze (veel) speelruimte creëert. Info http://www.alicerosemusic.com

Die Dev Hynes is een man van alle slag heb ik de indruk . Hij maakte eerder deel uit van een noise gezelschap Test Icicles , gaat over naar de sing/songwriting van Lightspeed Champion en nu vinden we hem terug bij Blood Orange , die ook al aan hun tweede plaat toe zijn. Hier wordt indiepoptronica moeiteloos verweven met r&b, hiphop en funk . Die stijl’touch’ levert enkele broeierige , aanstekelijke songs met een lekkere groove op ; het zijn de eerste nummers “Chamakay”, “You’re not good enough”, “Uncle ace”  en “No right thing” . De daaropvolgende “Is it what it is”, “Chosen”, “Clipped on” zijn zwoeler ,  sensueler en doen ons lekker wegdromen en hunkeren naar een lounge event . Of het materiaal nu gezongen , gerapt of een zegzang omvat, ze worden aangevuld , afgewisseld of ondersteund door vrouwelijke partijen  die de temperatuur nog wat doen stijgen . Niet alle songs zijn even geslaagd , maar we hebben hier een aangename, leuke , indiesoulpop trip , die ergens een sfeertje van ons eigen Sweet Coffee doet opborrelen !