Charlie Fink en z’n bende zijn aan hun vierde cd toe en zetten de trend verder van hun feelgood folkpop met een prettig melancholisch, donkere ondertoon . Minder bruisend en borrelend weliswaar , maar we horen een sfeervolle aanpak van hun spontaan speelse, melodieus uitgewerkte songs, die een donker randje hebben . De donderwolk hangt af en toe boven het materiaal zoals op “Silver and gold” en “One more night”. Anna Calvi levert een bijdrage op de titelsong.
Met de vorige cd ‘Last night on earth’ braken ze definitief naar een breder publiek door. Een eenheid vormt het materiaal nog , net zoals het toegankelijk, leuk en  ontspannend klinkt, maar een mistig gordijn wordt opgehangen , en om de hoek sluiert al iets-teveel-hetzelfde-gehoord van de Britse band . Goed , maar ook niet meer dan dat …

Chvrches
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

De catchy, vakkundige , vinnige electropop van het Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk) , speelde zich al in de kijker op Eurosonic-Noorderslag begin het jaar , en de loftrompet schalt duidelijk overzee bij de BBC media (‘de BBC Sound of 2013’!). Een handvol singles als “Gun” en “The mother we shake” gingen de pas verschenen debuutplaat ‘The bones of what you believe’ vooraf , en na optredens in de Bota en op Pukkelpop , waar we het trio maar een beetje zagen, hadden ze ons nieuwsgierig gemaakt.

De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Ze lieten zich hier volledig gaan in de dromerige , sfeervolle , strakke en pompende ritmiek en beats. Niet verwonderlijk dat we vóór en na het optreden nummers hoorden van o.m. Mogwai en Arab strap. Maar ok , samen met de bevallige zangeres  Lauren Mayberry , die helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch kan zingen, werd het materiaal goed verpakt . Toegegeven, niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , maar hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor .
Commercieel gaat het hen voor de wind en live wordt het materiaal met heel veel overtuiging gebracht; de heren waren als duracell konijnen op hun keys , hotsten in ‘t rond en Lauren ontpopte zich als een amicale, enthousiaste zangeres .
Vooral in het begin hakte het trio letterlijk met aanstekelijke , dreunende tunes , inwerkend op de dans- en heupspieren zonder aan melodie en structuur in te boeten. Meteen viel een sterke reeks te noteren, “We sink”, “Gun” en “Lies”, “Night sky” , die beiden niet vies waren van wat waveloops . De flashy lights op hun instrumenten , de stroboscoops en de fonkellichtjes zorgden voor een  hypnotiserend effect .  Een duidelijke meerwaarde.
Juist ja , we hebben deze sound al iets teveel gehoord .  Bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins  behoren tot de referenties.
Ondanks de sterke respons en het warme onthaal daalde af en toe de spanning en zakte het wat in ; ook vocaal moest Mayberry soms wat sleutelen.
Een “Recover”, “By the throat”, “Tether” en het afsluitende “The mother we share” ,  mooi verdeeld in de  (korte: hoe kan het ook anders , ze hebben nog maar 1 plaat uit!) set , boden voldoende variatie in het genre en deden de balans terug overhellen .  Eén van de twee mannen, Martin Doherty , nam het voortouw op “Under the tide” , electro dat hard, stevig pompte …

De timing van de zondagse mis hadden ze goed in het oog gehouden , want na een 50 tal minuten zat het erop vanavond. Ondanks de vriendelijke uitstraling en het eerbiedig afscheid, mocht  er hier van hun sensueel knallend geluid nog ietsje meer ‘klokkenspel’ zijn . Benieuwd hoe de debuterend talentrijke band zal evolueren …

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Statue (Extended) – Maniakaal en Indrukwekkend!

Statue (Extended)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel

Indrukwekkende gebeurtenissen in de AB … Eerst konden we zien dat België met z’n Rode Duivels zich een weg naar Brazil kogelde door Kroatië op z’n plaats te zetten, en even nadien werden we overdonderd door Statue , een septet uit Limburg , een unieke samenstelling van maar liefst vijf gitaren , een bas en een drumkit , dat op het eind uitmondde tot een Statue Extended waarbij dan maar liefst twaalf gitaristen  waaronder Stef Kamil Carlens, Pascal Deweze, Luc Van Acker en Johannes Verschaeve het snaren-orkest van dienst waren ! Je ziet het maar bitter weinig, ontelbaar veel volk op dat kleine podium van de AB Club!

Statue eigent zich een plaatsje toe binnen de postrock, wekt een Battles groove op en graaft in de historiek van Slint , Godspeed en Tortoise . Hun instrumentale , repetitieve gitaarmuziek , die symfo,  mathrock en stoner herbergt, houdt van een intens broeierige, sfeervolle spanning en boeit door de slepende ritmes , de variaties en de tempowisselingen. Hier en daar wordt een experimentje aan toegevoegd . De lagen stapelen zich op , en het is mooi te zien hoe de patronen , motiefjes wonderschoon elkaar raken en aanvullen , spaarzaam of breder opbouwen ; en regelmatig ontaardt in een wall of sound , noise en galm ; de registers worden opgetrokken, kunnen gieren , exploderen , zonder uit de bocht te gaan of minutenlang bedolven te zijn van die effects.
Hun titelloos debuut met o.m. het prachtige “Noa” , , “niuwe drony”, “7!d”, kwam gedurende een uur in de spotlights. We hoorden een machtig samenspel van gitaar’dialogen’, gedragen door de strakke , opzwepende drums. .Mooi om te horen, , maar ook om te zien hoe 6 jonge gasten op een rij gefocust zijn op hun spel, lonkend naar de andere .
Op spannende wijze worden de nummers sober , ingehouden , stekelig en gedreven aan elkaar gevlochten. De creatieve , verrassende wendingen dwongen respect af , en werden smaakvol en enthousiast onthaald door het publiek .
Het Statue avontuur ging naar z’n apotheose toen de andere gitaristen erbij werden gehaald en hier wel 19 man op het podium stond om twee nummers in volle gitaar orkestratie te spelen. Uiterst genietbaar en opwindend. Schitterend om zich zo te laten meedrijven!

Statue zorgt ervoor dat postrock instrumentaal best spannend blijft, en oog heeft voor spektakel op het podium . Statue was beklijvend , ontroerend, gedreven, explosief . In één woord Maniakaal! En lazen we niet ergens dat ze nog zouden durven aandraven als het Nederlandse Kong , op verschillende plaatsen in de zaal om hun sound nog voller en sterker te doen klinken . Het lijkt de uitdaging  meer dan waard na wat we vanavond te horen en te zien kregen !

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica. Ze dateren al van 2008. Het vervolgverhaal van het duo Luke Steele – Nick Littlemore’s hun debuut ,’ Ice on the dune’ , is meer van hetzelfde en opnieuw zijn hier de eerste songs het sterkst, “DNA” en “Alive” .
De formule van Empire of the sum is uiterst herkenbaar, een sound van uit één of ander melkwegstelsel, kitscherige electropop , psychedelische tunes , dansbare , zalvende beats, softe elektronica en in galm verdronken zangpartijen . Daarna doen de meer dromerige songs  theatraal en bombastisch aan en druipt de dramatiek van de nummers . Te gepolijst dus . Af en toe worden we in hun nevelige sound wakker geschud als op “Surround sound” .
Op plaat valt het nog mee , maar live verzuipen ze nog meer in die pompeuze electropoptunes!, en wordt de set vooral opgekrikt door spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Entertainment en show.
Een handvol goede nummers waarbij duidelijk is dat ze nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT zijn.  

Crocodiles – debuterend bandje? Nee hoor. Opkomend talent ? Jawel , het uit San Diego , Californië afkomstige kwintet in intussen al een kleine vijf jaar bezig en heeft nu al hun vierde cd uit, ‘Crimes of passion’. Een klein uur lang waren we in hun muzikaal web verweven van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop, met een pak goede melodieus songs , in de aanpak nergens overdreven , wat er net voor zorgde dat we geboeid bleven .
 
Ze waren vorig jaar al te gast in de Witloof Bar van de Bota . Spijtig genoeg hebben ze niet aan fans gewonnen , maar wie houdt van bochtenwerk tussen Echo & the Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & Mary Chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels, moet toch eens gaan kijken wat dit respectvol bandje te bieden heeft . Op gemoedelijke wijze worden deze invloeden verwerkt in hun songs!
We waren meteen bij de leest bij “Hearts of love”, “Teardrop guitar” en “Cockroach” , die live duidelijk venijnig, pittig , snedig en opwindend klonken . De gitaarlicks – riedels , het psychedelisch orgeltje en de bezwerende , hitsende drumpartijen gaven extra dimensie . De moedige zangpartijen van Welchez doen niet erg Amerikaans aan , integendeel hier komt de Britpop voor de geest.
Het kwintet ging gretig te werk en de broeierig slepende songs , onderhuids gepast voorzien van een dosis fuzz , galm en  een echoënde zang , volgden elkaar snel op . “Refuse angels” , “Neon Jesus” en “Marquis de sade” , één van de twee bissen , wakkerden het vuur nog eens aan door de opbouwende, licht exploderende ritmiek , waarbij we enkel maar kunnen vaststellen dat hier een vindingrijk , creatief en gemotiveerd bandje te zien was , op basis van hun materiaal en hun extraverte liveset .
Crocodiles houden we in het oog ; deze band verdient meer airplay!

Organisatie: Botanique, Brussel

Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige  van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende  keys, die hier voor de  bredere  laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of  Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende  nummers als “Kurt Vonnegut”, opener,  “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en  lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder  in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!    

Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.

Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang,  genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .

Organisatie: Botanique , Brussel

Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste  uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!

She & Him : actrice Zooey Deschanel (uit LA) + sing/songwriter M Ward (uit Portland); een zingende actrice en muzikant vinden elkaar al drie cd’s lang met een reeks retropop60ies nummers, die luchtig , lichtvoetig, ontspannend en dromerig klinken . Hij ondersteunt eenvoudig , sober en elegant de songs . Zij zweeft vocaal over de nummers heen. De sfeer van Buddy Holly , The Ronettes , Beach Boys, The Carpenters, The Mama’s & Papa’s en Nancy Sinatra wordt opgestoft .
Het zijn aanstekelijke , vrolijke en relaxte midsummersongs , die orkestraal soms wat worden uitgediept. “I’ve got your number, son”, “Never wanted your love” en “I could’ve been your girl” zetten de toon . Zij neemt het leeuwenaandeel voor zich , hij vult vocaal (soms) aan, zoals op “Baby” . Ook Blondie’s “Sunday girl” is uitermate geslaagd en de pianoballad “London” zorgt voor kippenvel .
She & Him brengt je een lekker lentegevoel!