Lokerse Feesten 2026 - DAG 4 - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-03
Erik Vandamme

De Lokerse Feesten mogen terugblikken op een bijzonder geslaagd openingsweekend. Met de komst van Diana Ross op de eerste festivaldag, een ontketende Pommelien Thijs op dag twee en een new-wave dag waarop we als Lokeraars alleen maar trots konden zijn, viel er al heel wat te beleven.
De eerste festivaldag was zo goed als uitverkocht, de twee daaropvolgende avonden waren zelfs volledig uitverkocht.
De vierde festivalavond stond in het teken van folkpunk, of hoe men dat energieke en moeilijk- in-een-hokje-te-plaatsen-genre ook wil noemen. Met Dropkick Murphys en Gogol Bordello stonden er twee klinkende namen op de affiche. Toch waren het achteraf bekeken niet noodzakelijk de twee headliners die het meest indruk maakten. Die eer ging eerder naar de 'vreemde eend in de bijt', Therapy?, en naar enkele acts die op de Club Stage voor de aangenaamste verrassingen van de avond zorgden.

De avond werd op gang getrokken door de Ierse folkband The Mary Wallopers (****), die gebruik maakt van traditionele instrumenten, waaronder een soort doedelzak en harmonica. Met hun lekker opzwepende en aanstekelijke klanken, aangevuld met een troubadourachtige vocale aanpak, zorgde de band op geheel eigen, puur Ierse wijze voor een vermakelijke start van de festivaldag.
Misschien niet meteen muziek die elke punkliefhebber zal aanspreken, maar wie houdt van authentieke Ierse folklore kon bij The Mary Wallopers zeker zijn gading vinden. Vooral wanneer alle traditionele instrumenten samenkwamen, wist het gezelschap ons helemaal te overtuigen.

Van een heel ander kaliber was Waste (*****) op de Club Stage. We ontdekten de band destijds op Humo's Rock Rally en ondertussen heeft het gezelschap een hele weg afgelegd. Een klein minpuntje? De songs lagen soms wat in dezelfde lijn. Toch stoorde dat nauwelijks, want Waste ontketende een nietsontziende wervelstorm en schoot vuurpijlen richting het publiek. Het publiek was wel geïnteresseerd, maar stond opvallend onbeweeglijk toe te kijken.
Nochtans heeft de band die wisselwerking tussen podium en publiek nodig om volledig loos te gaan, iets wat deze keer niet helemaal lukte. Vonden we Waste toen al energiek, dan kunnen we alleen maar vaststellen dat de band nu volwassen is geworden, zonder ook maar iets van die knallende energie te hebben ingeboet. Die energie is alleen maar toegenomen.

Stellen dat Therapy? (****) de vreemde eend in de bijt was op deze festivalavond, is wellicht wat kort door de bocht. De band is al een tijdje op tournee om het dertigjarig bestaan van ‘Troublegum’ (1994) te vieren. Met die plaat wisten ze ons in 2024 in de AB nog compleet omver te blazen, en op de Lokerse Feesten deden ze dat op hun eigen unieke manier nog eens dunnetjes over. ‘Troublegum’ zette Therapy? destijds stevig op de kaart, en deze avond werd nog maar eens duidelijk waarom. De plaat staat vol songs die in het geheugen gegrift staan van een generatie die de jaren negentig aan den lijve heeft meegemaakt.
De band had er duidelijk zin in en duwde vanaf “Stop It You're Killing Me” het gaspedaal volledig in. Ook de Joy Division-cover “Isolation” kwam al vroeg in de set. Therapy? zette die song volledig naar zijn hand, zonder de eigenheid van het origineel uit het oog te verliezen. Op dit knallende en knetterende elan ging de band onverminderd verder. Nauwelijks bekomen van de vuurpijl die “Trigger Inside” was, kregen we met “Brainsaw” en “Femtex” meteen twee nieuwe mokerslagen.
Frontman Andy Cairns zocht voortdurend de interactie met het publiek op. Hij porde het publiek telkens aan: her en der ontstonden stevige moshpits. Therapy? is een band die zich weinig aantrekt van regeltjes, en precies dat siert hen. Een iconisch album integraal spelen, daar hadden ze duidelijk geen behoefte aan. In plaats daarvan kregen we een verrassende versie van “Diane”, die in een veel hoger en sneller tempo werd gebracht. De rauwe kantjes van het nummer, oorspronkelijk van Hüsker Dü, bleven daarbij volledig behouden. De tekst werd bovendien uit volle borst meegebruld, alsof het opnieuw 1994 was.
Maar daarmee was het nog lang niet gedaan. Met onder meer “Die Laughing” en “Nowhere” volgden nog enkele stevige wervelwinden. Twee absolute klassiekers werden zo speels en energiek gebracht dat we volledig overstag gingen.
Therapy? was op de Lokerse Feesten helemaal zichzelf: eigenzinnig, compromisloos, uniek. Zo zien en horen we het graag.

Men had me aangeraden om Madra Salach (*****) zeker eens te gaan bekijken op de Studio Brussel Club Stage. En als die aanbeveling van een kenner komt, dan doen we dat gewoon. Binnen de Ierse traditie wist Madra Salach verrassend veel verschillende deuren open te zetten, en precies dat maakt de band zo bijzonder. Wat folklore, een flinke scheut punk en tonnen energie die alle hoeken van de zaal werd ingestuurd.
De band heeft voorlopig nog maar één album uit, maar lijkt nu al op weg om heel groot te worden. Live maakten ze vooral duidelijk waarom. Intensiteit in het kwadraat, energie in overvloed en vooral: lekker keet schoppen. Het was allemaal aanwezig.
Madra Salach voldeed niet alleen aan de hoge verwachtingen, maar groeide zelfs uit tot dé ontdekking van de hele festivaldag. Wat volgde, was kleurrijk met vele uppercuts.
Een band om in het oog te houden.

Met Gogol Bordello (****) bleven we in die energieke sfeer hangen, al was er - zoals het hoort –een hoekje af . De band staat bekend om zijn wervelende en uitbundige feestjes, waarbij stilstaan haast onmogelijk is. Daar is wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden: Gogol Bordello heeft een enthousiast publiek nodig om zelf volledig uit zijn dak te kunnen gaan. Ondertussen werden we verrast door een stevige regenbui. Een groot deel van het publiek zocht dan ook beschutting onder de afdakjes bij de drankstanden of trok naar achteren. Wij wurmden ons daarentegen door de menigte en posteerden ons wat meer naar voren, om gewoon in de regen te dansen. Want op de opzwepende muziek van Gogol Bordello kun je moeilijk stil blijven staan. Vooraan ontstonden al snel verschillende moshpits, waarop de band nog een versnelling hoger schakelde en alle registers opentrok.
Gogol Bordello deed gewoon waar het bijzonder goed in is: een uitbundig feest bouwen en het publiek daarin volledig meesleuren. Niet meer, maar ook niet minder.
Daardoor groeide de band voor ons niet uit tot de meest toonaangevende of verrassende act van de festivaldag, maar de feestelijke sfeer, de regen en de aanstekelijke muziek zorgden er wel voor dat ook wij heerlijk meedansten en volledig uit de bol gingen. Heerlijk zoiets.

We hebben in het verleden al folkpunkfeestjes van Dropkick Murphys (***) meegemaakt waarbij het gerstenat rijkelijk vloeide en het dak er af vloog. Zelfs in openlucht wist de band onvergetelijke feestjes te bouwen waarin punk en folk op een bijzonder aanstekelijke manier samensmolten.
Persoonlijk zag ik hen laatst in 2018, toen Dropkick Murphys op diezelfde Lokerse Feesten stonden. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Het optreden begon nochtans sterk. Met “The Lonesome Boatman” en het sublieme “The Boys Are Back” werd meteen een stevige basis gelegd voor een uitbundig folkpunkfeest. Ook vooraan zat de sfeer goed. Het publiek ging gewillig mee, er ontstonden geregeld moshpits en de band kreeg duidelijk heel wat energie terug vanuit de eerste rijen.
Gaandeweg bleef de set voor ons echter wat te veel voortkabbelen. De politieke boodschappen tussen de nummers door kwamen geregeld terug en haalden naar ons gevoel te vaak de vaart uit het optreden. Niet de inhoud van die boodschappen, maar vooral de manier waarop ze de flow van de set onderbraken, zorgde ervoor dat de opgebouwde drive meermaals wegviel.
Gelukkig waren er sterke en mooie momenten. Zo volgde een bijzonder eerbetoon aan de overleden Sick Of It All-zanger met “One Last Goodbye”, gebracht als 'Tribute to Shane' en samen met The Scratch, die eerder die avond ook op de Club Stage hadden gestaan.
Ook de samenwerking met The Mary Wallopers werkte uitstekend. De samensmelting van de ruwe folkpunk van Dropkick Murphys met de authentieke Ierse folkklanken van hun landgenoten tijdens “Dirty Old Town” en “Bury the Bones” bleek een schot in de roos.
Naar het einde toe volgde met “You'll Never Walk Alone”, “Worker’s Song” en “I'm Shipping Up to Boston” alsnog een stevige reeks publieksfavorieten. Toen vervolgens ook muzikanten van andere bands mee het podium opkwamen, kreeg het optreden eindelijk opnieuw die extra feestelijke dimensie waar we eerder op de avond naar hadden gezocht. Het zorgde voor een passend slot en bewees nog maar eens hoe goed Dropkick Murphys hun publiek kunnen verenigen.

We zetten het feestje voort in de Studio Brussel Club met The Rumjacks (*****), die vanaf de eerste tune, zonder ook maar één keer achterom te kijken, het ultieme folkpunkfeest brachten. De gensters vlogen naar alle hoeken van de zaal en de band deed niet aan te veel 'zever verkopen' tussen de nummers door. Eens het gaspedaal werd ingedrukt, was er gewoonweg geen houden meer aan. The Rumjacks brachten het perfecte folkpunkfeest, met alles erop en eraan, en sloten deze festivaldag alsnog met een knal af.

Opvallend trouwens hoe net de drie bands die we op de Club Stage aan het werk zagen, ons uiteindelijk het meest konden bekoren. The Rumjacks zorgden voor de apotheose die we nodig hadden om strijdvaardig naar huis terug te keren. Klasse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Sandra Kim bewijst op de Fonnefeesten veel meer te zijn dan een one-hitwonder

Is het scoren van één onvergetelijke hit voor een artiest een vloek of een zegen? Neem nu Sandra Kim (*****). Toen ze in 1986 - tot op heden als enige Belgische artiest - het Eurovisiesongfestival won met “J'aime la vie”, gingen heel wat deuren voor haar open. Maar die enorme doorbraak bleek ergens ook een keerzijde te hebben. Door de jaren heen kregen we vaak de indruk dat Sandra Kim door slimme marketing in een bepaalde richting werd geduwd, waardoor ze zich als artieste misschien niet altijd volledig kon ontplooien. Een indruk uiteraard, want helemaal zeker kunnen we daar niet van zijn.
Wat we wel zeker weten, is dat Sandra Kim veel meer in haar mars heeft dan het grote publiek soms lijkt te beseffen. Dat bewees ze onder meer onlangs nog in 'The Masked Singer', maar vooral ook tijdens haar optreden op de Fonnefeesten.
Persoonlijk beschouwen we haar als een van de weinige Belgische artiesten die over beide landsgrenzen heen een breed publiek wist te bereiken. Met een stem en uitstraling die schakelen tussen chanson, soul en pop, bezit ze een veelzijdigheid die veel meer aandacht verdient dan ze doorheen de jaren vaak heeft gekregen.

Op de Fonnefeesten nam Sandra Kim de plaats in van Isabelle A, die haar tour wegens een borstkankerdiagnose moest annuleren. Geen eenvoudige opdracht, maar Sandra Kim voldeed aan de hooggespannen verwachtingen. Vanaf de eerste noot wist ze haar publiek op een innemende manier te grijpen. Met eigen nummers en enkele knappe covers kreeg ze al snel de handen op elkaar.
De beminnelijke Sandra Kim ontpopte zich bovendien tot een rasechte entertainer die, zonder ook maar één moment diva-allures te tonen, haar publiek met veel warmte, liefde en speelsheid wist te bespelen. Ze sprak vol lof over haar bandleden en liet de aanwezigen lachen, meezingen en dansen. Meermaals zorgde haar krachtige en doorleefde stem voor kippenvel en zelfs een weggepinkte traan, terwijl op andere momenten de dansspieren werden aangesproken.
Ook haar respect voor collega-artiesten viel op. Sandra Kim sprak uitgebreid haar bewondering uit voor Isabelle A en wenste haar een spoedig herstel toe. Die warme steun en dat oprechte respect voor een collega leverden haar van onze kant alvast een extra pluim.
Bij de hoge temperaturen, waarbij een groot deel van het publiek een plekje in de schaduw opzocht, was het niet vanzelfsprekend om iedereen meteen mee te krijgen. Sandra Kim moest het gaspedaal stevig indrukken en had het aanvankelijk wat moeilijk om alle aanwezigen volledig mee te krijgen.
Maar dankzij haar spontane uitstraling en een gevarieerde performance, die zweefde tussen pop, soul en chanson, kreeg ze het plein uiteindelijk helemaal mee. Iedereen was mee met “J’aime la vie”, dat ze met zichtbaar veel liefde en gedrevenheid bracht. Maar net op dat moment werd ook duidelijk dat die wereldhit slechts één hoofdstuk vormt in een veel rijker en veelzijdiger verhaal.
Tijdens een wervelende finale, opnieuw voorzien van een mooie ode aan Isabelle A, liet Sandra Kim het plein dansen in de brandende zon.

Met een optreden dat het leven vierde, bewees Sandra Kim wat we eigenlijk al jaren wisten: ze is veel, veel meer dan de zangeres van “J'aime la vie”. Het is alleen jammer dat een groot deel van het publiek die veelzijdigheid nog altijd te weinig lijkt te zien.
Op de Fonnefeesten toonde Sandra Kim echter met verve dat ze veel meer is dan een 'one-hitwonder'. Wat volgde, was anderhalf uur puur genieten.

Pics homepag @Isabel Van Oosthuyse

Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren

Gentse Feesten 2026 - Circle Unbroken + Painted Scars - de vlucht Vooruit!
Gentse Feesten 2026
Korenmarkt
Gent
2026-07-23
Erik Vandamme

De Gentse Feesten zijn intussen meer dan een week aan de gang. Voor ons werd het een dubbel weerzien: niet alleen met de Gentse Feesten zelf, maar ook met Circle Unbroken, een band die we al van in ’t begin op de voet volgen. Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky, bekend van onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem's Prime. Met zangeres Marieke vond hij de ideale muzikale partner om zijn visie vorm te geven.
Een jaar later verscheen het debuutalbum ‘Vincere’ via het Nederlandse Painted Bass Records, waarna het een tijd stil werd rond de band. Tot voor kort, want met een indrukwekkend optreden in de Crossover bewees Circle Unbroken onlangs nog dat het nog lang niet is uitgespeeld.
Ook Painted Scars wist ons al eerder volledig te overtuigen. Sinds hun optreden op Devils Rock For An Angel 2024 dragen we de band een warm hart toe.
Voor beide groepen vormde de passage op de Korenmarkt tijdens de Gentse Feesten een uitgelezen kans om zich aan een veel breder publiek te presenteren. Die kans grepen ze met beide handen. De avond sloten we af met niemand minder dan Metallica... of toch bijna. De Belgische tributeband MAGNETICA zorgde voor een explosieve afsluiter die de Korenmarkt nog één keer volledig op zijn grondvesten deed daveren.

Painted Scars - Een band die als één geheel groeit
Sommige bands overtuigen al bij een eerste kennismaking. Andere zie je groeien, optreden na optreden. Painted Scars behoort duidelijk tot die tweede categorie. We zagen de band de voorbije jaren verschillende live aan het werk en telkens viel er vooruitgang te bespeuren.
Op de Gentse Feesten werd die evolutie meer dan ooit bevestigd. Uiteraard blijft frontvrouw Jassy 'Hyacien' Blue de meest opvallende verschijning op het podium. Met haar indrukwekkende vocals, aanstekelijke energie en natuurlijk charisma weet ze alle blikken naar zich toe te trekken.
We zagen nu een band die als collectief een enorme stap vooruit heeft gezet. Het samenspel oogt hechter dan ooit. De gitaren klinken voller en krachtiger, de ritmesectie legt een stevige fundering en de muzikanten stralen zichtbaar spelplezier uit. Iedereen lijkt dezelfde richting uit te kijken, waardoor Painted Scars vandaag aanvoelt als een geoliede machine.
Vanaf opener “Glow in the Dark” zat de vaart er meteen goed in. Eigen werk als “Live and Alive”, “Liquid Gold” en “Knock Knock” liet horen dat de band niet alleen technisch groeit, maar ook steeds meer zelfvertrouwen uitstraalt. Met “Freedom” ging het gaspedaal nog wat dieper in en kreeg het publiek nauwelijks de kans om op adem te komen.
Dat Painted Scars zich ook covers eigen kan maken, bewezen ze opnieuw met een fenomenale uitvoering van “Black Velvet”. De klassieker van Alannah Myles kreeg een eigen smoel en groeide uit tot een van de absolute hoogtepunten van de set. Het was zo'n moment waarop de Korenmarkt even helemaal stil leek te vallen om vervolgens in luid applaus uit te barsten.
De finale liet niets aan de verbeelding over. Met “Nobody’s Wife”, “Highway to Hell” en een knallende afsluiter “Higher” trok de band alle registers open. Het publiek ging gretig mee in het enthousiasme.
Na hun sterke passage op Devils Rock For An Angel in 2024 en een overtuigend optreden op Goera Rock eerder dit jaar, bevestigt Painted Scars op de Gentse Feesten dat de stijgende lijn zich onverminderd doorzet.
De band beschikt over een charismatische frontvrouw, sterke songs én - misschien nog belangrijker - een groep muzikanten die elkaar steeds beter vindt. Als ze deze evolutie kunnen vasthouden, lijkt een doorbraak naar een nog groter publiek slechts een kwestie van tijd.
Setlist:
Glow in the Dark  // Won't Give Up // LIFE And ALIVE // Hit me with your best shot // Are You gonna go my way // Liquid Gold // Knock Knock // Freedom // Familair Taste of Freedom// On top of you // Are you gonna be my girl / Vida Loca Medley // Black Velvet // Nobody's wife // Highway to Hell // Enough is Enough // Higher

Circle Unbroken - Alsof de tijd had stilgestaan
Na jaren van relatieve stilte was het optreden van Circle Unbroken op de Gentse Feesten veel meer dan zomaar een festivalshow. Voor ons voelde het vooral als een warm weerzien met een band die we al sinds haar beginjaren volgen. En het mooiste van alles? Het leek alsof de groep nooit was weggeweest.
Vanaf de eerste tunes stond Circle Unbroken als een huis. De muzikanten vinden elkaar nog steeds blindelings. Dat mag ook niet verbazen: stuk voor stuk zijn het ervaren muzikanten. Hun technische bagage - messcherpe gitaarpartijen, sfeervolle keys en een ritmesectie die blijft doordenderen - staat ten dienste van de songs. Frontvrouw Marieke is het stralende middelpunt van de set. Haar heldere stem klinkt indrukwekkend, maar het is vooral haar theatrale podiumprésence die blijft fascineren. Ze zingt niet alleen de nummers, ze beleeft ze, en neemt het publiek mee.
Met “In the Shadow of My Bones” werd de toon meteen gezet. De keuze om “Enjoy the Silence” van Depeche Mode te coveren was gewaagd, maar Circle Unbroken slaagde erin de klassieker volledig naar zijn hand te zetten. De essentie van het origineel bleef behouden, terwijl de band er tegelijk een heel eigen interpretatie aan gaf. Zo hoort een cover te klinken. Gaandeweg kreeg de groep steeds meer vat op het publiek. Nummers als “The Call” en “Bad Romance” bewezen hoe breed het muzikale palet van Circle Unbroken vandaag is. Opvallend daarbij is dat de band zich minder laat vastpinnen op pure metal dan vroeger. Zonder de kracht van het genre te verliezen, kiest Circle Unbroken vaker voor melodie, dynamiek en sfeer. Die evolutie voelt natuurlijk aan en opent nieuwe muzikale mogelijkheden.
Tegen het einde van de set verscheen ook Jassy van Painted Scars op het podium. Haar krachtige stem bleek een perfecte aanvulling op die van Marieke, een extra emotionele en energieke dimensie.
De finale met “Black Fire”, “Circle Unbroken” en een ronduit sublieme uitvoering van “Portrait” vormde het absolute hoogtepunt.
Een optreden dat nazinderde. Een terugkeer door de grote poort. Circle Unbroken bewees op de Gentse Feesten niet alleen dat het niets van zijn klasse heeft verloren, maar ook dat het muzikaal nieuwe horizonten durft op te zoeken. Met een nieuw album in aantocht belooft de toekomst.
Setlist: Intro + Odyssey // In the shadow of my Bones // Ejoy the Silence // Salomé / Warriors  Wife  Lament // Damantio // The Call // Bad Romance // The incantation // Titanium //Black Fire // Circle Unbroken // Portrait

MAGNETICA - Een tributeband die meer doet dan kopiëren
We geven het eerlijk toe: tribute- en coverbands zijn zelden aan ons besteed. Hoe goed de muzikanten ook zijn, meestal blijft dat gevoel knagen dat niets kan tippen aan het origineel. Als Metallica-fan van het eerste uur stonden we dan ook met een gezonde dosis twijfel voor het podium van MAGNETICA.
Die twijfel verdween echter al na de eerste nummers. “Fuel” en “The Four Horsemen” maakten meteen duidelijk dat MAGNETICA veel meer doet dan Metallica kopiëren. De band brengt de songs met dezelfde explosieve energie, maar voegt er tegelijk een eigen dynamiek aan toe. Ze vermijden op die manier de val waarin zoveel tributebands terechtkomen: technisch perfect spelen, maar zonder ziel.
Klassiekers als “Battery”, “Master of Puppets” en “One” kregen alle respect die ze verdienen, zonder dat het louter een exacte kopie werd. Net daarin schuilt de kracht van MAGNETICA. De band durft de nummers een eigen karakter mee te geven, zonder de essentie van Metallica uit het oog te verliezen.
Het enthousiasme op de Korenmarkt groeide. “Wherever I May Roam” en “Sad but true” werd luid meegezongen, terwijl “Enter Sandman” bewees dat MAGNETICA ook de meer atmosferische kant van Metallica overtuigend weet neer te zetten.
Een applaus van herkenning en waardering waarop de band deze klassiekers bracht. De finale met ”Creeping Death”, “Whiplash” en het uit volle borst meegebrulde “Seek & Destroy” zorgde voor een laatste adrenalinekick.
MAGNETICA bewees dat een tributeband meer kan zijn dan een kopie. Soms is passie, vakmanschap en spelplezier voldoende om zelfs de grootste twijfelaars te overtuigen.
Setlist: Soundtrack : Never - Long intro//Fuel // The four Horseman // Harvester of Sorrow // Battery // Maser of Puppets // One // The Memory Remains // Blackened // Wherever I May Roam // Sad But true // Enter Sandman // Creeping Death // Bells // Whiplash // Seek and Destroy

Organisatie: Gentse Feesten (Korenmarkt) 

Lokerse Feesten 2026 - DAG 3 - Veel meer dan een nostalgie trip voor zwartzakken
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-02
Erik Vandamme

Een thematische new-wave dag organiseren, blijkt een schot in de roos. De generatie die de jaren tachtig bewust meemaakte, bestaat vandaag uit veertigers, vijftigers en zestigers: mensen die doorgaans nog actief concerten bezoeken en graag nog eens terugkeren naar de muziek van hun jonge jaren.
Ook de Lokerse Feesten spelen al enkele jaren succesvol in op die kaart. In 2024 mocht Front 242 er zijn afscheid vieren en vorig jaar stonden de Pet Shop Boys op de Grote Kaai.
Dit jaar was er een volledige festivaldag voor de liefhebbers van new wave, postpunk en industrial.
Op papier zag de affiche er met Midge Ure, Gavin Friday, Gary Numan, The Human League en Soft Cell al bijzonder indrukwekkend uit. Maar wat volgde, bleek uiteindelijk veel meer dan een nostalgietrip voor zwartzakken.

We pikten nog iets mee van Vive La Fête (****). De ogenschijnlijke weerspannigheid tussen Danny Mommens en Els Pynoo blijft echter even oog- als oorstrelend. Terwijl Danny ogenschijnlijk achteloos op zijn gitaar speelt en het publiek nauwelijks aankijkt, trekt Els haar keelgat open en huppelt ze als een spring-in-t-veld uitgelaten over het podium. De kruisbestuiving tussen beide persoonlijkheden blijft, zelfs na al die jaren, zo uniek dat je haast zou vergeten dat er naast hen nog enkele andere topmuzikanten op het podium staan.
Vive La Fête deed in Lokeren vooral waar de band al jaren bijzonder goed in is: een wervelend dansfeestje op gang trekken, met een mysterieus, licht duister hoekje eraan. Ook in de blakende zon werkte de formule aanstekelijk op de dansspieren.
Setlist: Tokyo // Schwarzkopf // Machine Sublime // Touche Pas // Mots Bleus o Liberté // La Vérité // AC // Jaloux // Nuit Blanche // Maquillage // Noir Désir // Attaque

Midge Ure (*****) was een van de artiesten op de affiche naar wie we het meest uitkeken, niet in het minst omdat we altijd grote fans van Ultravox zijn geweest. Uiteraard is Midge Ure solo geen Ultravox, maar op het podium van de Lokerse Feesten wist hij wel diezelfde unieke sfeer op te roepen. We werden volledig meegesleurd. De set bestond bijna uitsluitend uit songs van Ultravox. Midge Ure zocht voortdurend contact met zijn publiek. “Passing Strangers”, “If I Was” en “I Remember (Death in the Afternoon)” deden ons langzaam terugglijden naar vroeger, terwijl we tegelijk met beide voeten in het nu bleven staan.
De inmiddels 72-jarige zanger bleek vocaal niet meer zo sterk als vroeger. Vooral tijdens “Vienna”, nochtans nog steeds met dezelfde geestdrift en magie gebracht, viel hetop. Ure vertolkte zijn songs erg emotioneel en vanuit het buikgevoel, wat erg mooi was.
De oprechte beleving gaf de nummers extra zeggingskracht. Op het verbluffende “Dancing With Tears in My Eyes” stonden we letterlijk met tranen in de ogen te dansen: een onvergetelijk kippenvelmoment. Eerder had “Fade to Grey” van Visage al voor een uitbundig dansfeestje gezorgd. Midge Ure wist algemeen ook een hele reeks intense, emotionele momenten op te roepen. Magie in volle zon!
Setlist: Passing Strangers (Ultravox) // If I Was // I Remember (Death in the Afternoon) (Ultravox) // Monster // Vienna (Ultravox) // All Stood Still (Ultravox) // The Voice (Ultravox) // Fade to Grey (Visage) // Love's Great Adventure // Dancing With Tears in My Eyes (Ultravox) // Hymn (Ultravox)

The Virgin Prunes hebben we nooit live gezien, maar de band behoort wel tot die artiesten die een belangrijke invloed had op onze muzikale smaak. Door hen zochten we vaker de donkere en rauwe kant op van de new wave. Geen Virgin Prunes op de Lokerse Feesten dus, wel Gavin Friday (***). Een bevreemdende uitstraling én zijn gezicht vol glitters, leek hij haast een zonsverduistering over de Grote Kaai te brengen. Een sterke groep muzikanten begeleidde hem. Hij wist de aandacht naar zich toe te trekken. Vooral de gitariste viel daarbij op: haar fluwelen stem wist ons te betoveren.
Gavin Friday zelf zit ergens tussen het muzikale pad van kitsch en duisternis, die de fantasie voortdurend prikkelt. Vooral tijdens het begin van de set had die aanpak een aangename invloed op ons gemoed. De hardere nummers, zoals “Lovesubzero”, wist ons het meest te bekoren. Gaandeweg begon de aandacht echter wat te verslappen. Maar we kregen een wervelende finale, met onder meer “Baby Turns Blue”  en “Caurcasion walk”, net van de Virgin Prunes, die voor vuurwerk zorgde.
Gavin Friday bracht een set die ongetwijfeld een deel van het publiek wist te bekoren, maar in z’n geheel klonk het wat wisselvallig.
Setlist: Theme for Thought (Virgin Prunes - eerste deel) // Lovesubzero // Ecce Homo // The Church of Love // Dolls // Baby Turns Blue (Virgin Prunes) // Caucasian Walk (Virgin Prunes) // King of Trash // Cabarotica // Angel

Na het overlijden van zijn kompaan Dave Ball in oktober 2025 dachten we Soft Cell nooit meer live te zullen zien. Tot Marc Almond besliste om toch onder de naam Soft Cell (****) op te treden. Met “Memorabilia” en “Danceteria” werd al snel duidelijk dat deze set vooral rond Marc Almond zou draaien. Meer nog: we misten de unieke inbreng van Dave Ball enorm, ondanks het feit dat de overige muzikanten zeker een puike inbreng hadden. Op “Monoculture” ging het plots mis en werd de song voortijdig afgebroken. Het aanstekelijke “Purple Zone” werd ingezet en bracht de vaart opnieuw in de set.
Al bij al werd het optreden op de Lokerse Feesten vooral een nostalgietrip voor de fans van het eerste uur. Wie vooraf geen grote fan was, bleef vermoedelijk wat op zijn honger zitten. Wij lieten ons echter graag meevoeren naar het verleden. Songs als “Torch”, “Bedsitter” en “Out Come the Freaks” ademen de sfeer van de jaren tachtig haast letterlijk uit en zorgden voor heel wat herkenning.
De set ging naar de finale van een “Tainted Love” uiteraard de verwachte apotheose.
We kregen hier niet een perfect optreden.  Door het overlijden van Dave Ball is Soft Cell als duo gehalveerd en lijkt ook een deel van de oorspronkelijke magie verdwenen. Maar de nostalgische reis naar het verleden deed, ondanks alles, veel deugd.
Setlist: Memorabilia / Danceteria // A Man Could Get Lost // Monoculture (afgebroken) // Purple Zone // In Heaven (When I Dance With You) // Torch // Nostalgia Machine // Bedsitter // Out Come the Freaks // Soul Inside // Heat // Say Hello, Wave Goodbye // Tainted Love / Where Did Our Love Go // Sex Dwarf

Het contrast met Luc Van Acker (*****) in de Club kon nauwelijks groter zijn. Waar we voordien nog door de nostalgie werden meegesleurd, belandden we hier plots in een haast apocalyptische totaalbelevin, door messcherpe beats, een demonische sound die doorheen de zaal kliefde en de grauwe brabbelende zegvocals van Luc Van Acker en zijn zangeres - naar verluidt zijn dochter (de appel valt duidelijk niet ver van de boom). We werden meegesleurd in een verstikkende, duistere sfeer. De temperatuur steeg tot het kookpunt hier. Wat een intense, hypnotiserende muzikale gewaarwording. We ondergingen de muziek en dansten op de vurige beats. Wat een oplawaai. Een helse trip zondermeer.

De lange gang naar de uitgang voelde na dat optreden bevreemdend mooi aan, alsof er ergens een lichtje begon te branden aan het einde van die donkere tunnel. Onderweg genoten we nog van een fijne babbel en een Desperados-biertje, om tot slot opnieuw de Main Stage op te zoeken. Daar bleek echter geen doorkomen meer aan: we moesten noodgedwongen achteraan postvatten.
En wat bleek? Gary Numan (*****) bleef met zijn rauwe klanken en verbrijzelende vocals deels in hetzelfde donkere vaarwater vertoeven als Luc Van Acker. Al kwam er bij Numan een meer lichtvoetige, elektronische aanpak om de hoek kijken. Volgens sommigen zat het geluid niet helemaal goed, maar qua sfeerbeleving wist Gary Numan ons moeiteloos te overtuigen. Duistere krachttoeren op “Metal” en “The Chosen” deden ons naar adem happen, terwijl “The Gift” opnieuw voor een intens kippenvelmoment zorgde.
Veel woorden maakte Gary Numan er niet aan vuil. Samen met zijn uitstekende band liet hij de pompende, meedogenloze sound voor zich spreken. Wat een mokerslagen op een “Down in the Park”, “Pure” en het verbluffende “Cars”, dat voor een eerste echte apotheose zorgde.
In snelvaart bleef Gary Numan onverminderd doorgaan, via “Love Hurt Bleed” naar de onvermijdelijke afsluiter “Are Friends Electric?”. Sterk hoedanook!
Setlist: Halo // Metal // The Chosen // I Am Dust // The Gift // Down in the Park (Tubeway Army) // Pure // Cars // My Name Is Ruin // Love Hurt Bleed // Are "Friends" Electric? (Tubeway Army)

Tijd voor iconen binnen de industrial in de Club. Cabaret Voltaire (****) mag worden beschouwd als een van de pioniers die tot op de dag van vandaag een duidelijke invloed uitoefenen op deze stijl. De Club was terecht bomvol. We spraken zelfs enkele fans die bewust een Clubticket hadden gekocht om Cabaret Voltaire live aan het werk te kunnen zien. Cabaret Voltaire tekenden voor een rave door opzwepende industrialsounds. Songs als “24/24”, “The Set Up” en “Seconds Too Late” werden door de dansende menigte enthousiast onthaald. “Nag Nag Nag” is er dan eentje die door een breder publiek werd gedragen. Een rauw industrialfeestje kregen we. Heerlijk.
Setlist: 24/24 // Why Kill Time (When You Can Kill Yourself) // The Set Up // Landslide // Seconds Too Late // Crackdown // Spies in the Wires // Just Fascination // Taxi Music // Yashar // Sex Money Freaks // Easy Life // Do Right // Nag Nag Nag // Sensoria

Om de dag af te sluiten, stonden we plots op een popconcert. Een contrast tav de vorige acts  met The Human League (****) op de Main Stage. Na al die donkere, grauwe sets klonk de aanstekelijke synthpop van de Britse band opvallend lichtvoetig, braaf. Het lag echter allerminst aan de prestatie van de groep zelf. Integendeel. De songs werden speels gebracht, wat zorgde voor meer dan zomaar een jukeboxoptreden. “Mirror Man” was al een eerste voltreffer. Met meezingers als “The Lebanon”, “Human” en uiteraard “Don't You Want Me” ontpopte The Human League zich tot een van de meest toegankelijke acts van de dag. En met zoveel liefde, warmte en speelsheid. Iedereen hield ervan.
Met “Being Boiled” in de bisronde en “Together in Electric Dreams” werden we letterlijk uitgewuifd. The Human League bracht kleur in de duistere sound van de  new-wave. Een nostalgische, aanstekelijke popformule die nog steeds werkt.
Setlist: The Sound of the Crowd // Mirror Man // The Things That Dreams Are Made Of // Heart Like a Wheel // Louise // Seconds // The Lebanon // One Man in My Heart // Human // Love Action (I Believe in Love) // Tell Me When // (Keep Feeling) Fascination // Don't You Want Me
Encore: Being Boiled // Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder-cover)

Na een meer dan geslaagde dag vol new wave, postpunk en industrial verlieten we de Grote Kaai met de brede glimlach.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2026 - DAG 1 - Een niet te stoppen hitmachine die generaties verbindt
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-31
Erik Vandamme

Sommige artiesten hoeven niet meer te bewijzen dat ze levende legendes zijn. Diana Ross deed dat op de Lokerse Feesten ook niet. Met een indrukwekkende reeks Supremes-klassiekers en solohits, een warm en persoonlijk moment met haar dochter Rhonda Ross Kendrick en een afsluitende 'Thank You' bewees de 82-jarige wereldster dat haar muziek nog altijd moeiteloos generaties weet te verbinden. Daarbij stond ze allerminst alleen. Geflankeerd door vier blazers, een pianist, een violiste, een percussionist, een drummer en vier achtergrondzangers bracht Diana Ross een indrukwekkend totaalspektakel waarin Motown-erfgoed, soul, pop en pure entertainment samensmolten.
De lat lag daarmee meteen bijzonder hoog voor de rest van de avond.

Axelle Red (****) behoort al jarenlang tot de absolute top van de Belgische muziekscene. Niet alleen door haar indrukwekkende reeks hits, maar vooral door de veelzijdigheid waarmee ze soul, pop, funk en dansbare ritmes verweeft met de warme, emotionele uitstraling van de Franse chanson.
Die eigenzinnige kruisbestuiving maakt haar tot een unieke artieste binnen het rijke Belgische muzieklandschap en verklaart meteen waarom ze al decennialang een bijzonder breed publiek weet te bekoren.
De ondertussen 58 jaar jonge artieste zou dit jaar, na acht jaar stilte, een nieuw album uitbrengen. Of ze op de Lokerse Feesten al een tipje van de sluier zou oplichten, vroegen we ons vooraf luidop af. Een afdoend antwoord op die vraag kregen we niet meteen.
Axelle Red had er wél duidelijk zin in en porde haar publiek, na een instrumentale intro, vanaf de eerste tune aan.
Opvallend was ook hoe haar uitstekende band de muziek naar een bijzonder hoog niveau tilde, zonder daarbij afbreuk te doen aan de sterke inbreng van Axelle zelf. Integendeel: ze ontpopte zich tot de perfecte gastvrouw, zocht voortdurend contact met haar publiek en stond zichtbaar vol geestdrift op het podium.
Fijne, sfeervolle ballads wisselden af met lekker opzwepende kleppers die de dansspieren stevig aan het werk zetten. “Elle danse seule”, “Rester femme”, “Who's Gonna Help You” en “Rouge ardent” waren enkele hoogtepunten binnen haar gevarieerde, wervelende set. Uiteraard mocht ook de absolute tophit “Sensualité” niet ontbreken.
Axelle Red bleek zonder meer de perfecte opener van de eerste festivaldag. Met haar warme uitstraling, sterke band en de brede, aanstekelijke aanpak wist ze het publiek meteen in de juiste festivalstemming te brengen.

Mijn buurman vroeg vooraf: "Wie is Craig David?" We moesten het zelf ook even opzoeken. Craig David (***½) is een Britse legende binnen de R&B- en garagescene, die begin jaren 2000 mee een revolutie teweegbracht in de Britse muziekwereld. Zijn debuutalbum ‘Born to Do It’ groeide uit tot een van de snelst verkopende debuutalbums uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten.
Meer dan twee decennia later heeft Craig David zijn status als een van de succesvolste en meest geliefde Britse artiesten nog steeds weten te behouden.
Met enkel een laptop, zijn stem en flitsende beelden op de achtergrond kregen we een opzwepend dansfeest voorgeschoteld, waarbij vooral de R&B-liefhebbers ruimschoots aan hun trekken kwamen.
Craig David bracht niet alleen eigen nummers, maar haalde ook geregeld covers boven. Vooral daarmee kreeg hij de handen op elkaar. En daar knelde het schoentje toch een beetje: zijn eigen repertoire kwam daardoor minder nadrukkelijk naar voren.
Na een wat te lang uitgesponnen middenstuk leek Craig David af te stevenen op een degelijke, maar weinig beklijvende set. In de wervelende finale herpakte hij zich echter overtuigend. Met onder meer “Insomnia”, de Destiny's Child-klassieker “Bills, Bills, Bills” en Beyoncé's “Break My Soul” kreeg hij het publiek alsnog volledig mee. Die sterke eindsprint tilde het optreden uiteindelijk naar een hoger niveau en zorgde ervoor dat Craig David op de valreep toch nog wist te overtuigen.. Zo noemt men dat wellicht: in de slotminuten de match beslissen.

En daar lag meteen het grote verschil met Diana Ross (****½). Zij greep haar publiek vanaf de eerste minuut bij het nekvel, bleef gedurende de volledige set op hetzelfde hoge niveau presteren en liet pas los na het allerlaatste nummer.
Aanvankelijk kregen we ongeveer tien minuten lang beelden te zien die een overzicht boden van haar indrukwekkende carrière. Daarna zorgden haar muzikanten met een sprankelende intro voor de perfecte opmaat. Meteen werd duidelijk dat zij veel meer te bieden hadden dan louter ondersteuning. Hun sterke en energieke inbreng tilde het volledige concert naar een nog hoger niveau. Ook de achtergrondzang speelde daarbij een belangrijke rol. Die bracht kleur en kracht toe aan de songs en ondersteunde Diana Ross subtiel tijdens de hogere passages. Zonder ook maar iets af te doen aan haar eigen prestatie, zorgde die sterke muzikale omkadering ervoor dat het volledige concert nog meer glans kreeg.
Uiteraard trok Diana Ross op diva-iaanse wijze alle aandacht naar zich toe. Opvallend was hoe goed ze, op haar hoge leeftijd, nog steeds bij stem was. Diana Ross bleef onmiskenbaar het stralende middelpunt: een geboren performer die op haar 82ste nog altijd met vitaliteit, speelsheid en charisma een groot festivalpubliek wist te begeesteren.
In verschillende opvallende outfits schitterde Diana Ross bovendien als de ultieme podium artieste. Van routine was geen sprake. Speels probeerde ze haar publiek én haar medemuzikanten aan het dansen te krijgen op Supremes-klassiekers als “Baby Love”, “You Can't Hurry Love”, “Come See About Me” en “Stop! In the Name of Love”. Tijdloze songs die al meer dan zestig jaar generaties pop- en soulfans aan het dansen en meezingen krijgen. Het publiek bleef aanvankelijk eerder rustig en echte uitbundige dansfeestjes ontstonden niet meteen. Toch had Diana Ross iedereen mee in haar muzikaal verhaal.
Was het tijd om even op adem te komen? Daar dacht Diana Ross duidelijk anders over. Van “The Boss” tot “Take Me Higher” bleef het muzikaal spannend en boeiend. De ene muzikale vuurpijl en adrenalinekick volgde de andere op.
Een van de allermooiste momenten volgde toen Diana samen met haar dochter Rhonda Ross Kendrick het prachtige “Count on Me” bracht. Hier viel vooral de bijzondere stem van Rhonda op. De appel valt duidelijk niet ver van de boom. Met “Ain't No Mountain High Enough” en “I Will Survive” volgden vervolgens twee absolute hoogtepunten, waarna Diana Ross tijdens de bis nog “Freedom” en het warme “Thank You” bovenhaalde. Dat laatste nummer vormde de perfecte, persoonlijke afsluiter van een optreden waarin een levende legende net verschillende generaties wist te verbinden.
“Ain't No Mountain High Enough” vat eigenlijk perfect samen hoe dit volledige optreden in elkaar stak. Diana Ross is een van die levende legendes die schijnbaar met de vingers in de neus iedereen rond haar vinger kan winden, zonder daar veel moeite voor te moeten doen. Maar onderschat deze kranige tachtiger niet: met dezelfde vitaliteit en speelsheid als tijdens haar hoogdagen in de jaren zestig, straalt ze nog altijd een aanstekelijke energie uit.
Het resultaat was een dampend feest waarin niet alleen verschillende generaties, maar ook verleden, heden en toekomst op een haast vanzelfsprekende manier met elkaar werden verbonden. E
en niet te stoppen hitmachine die bewijst dat echte klasse geen houdbaarheidsdatum kent.

Setlist: Overture //  I'm Coming Out  // More Today Than Yesterday (Spiral Starecase cover)//  Baby Love  (The Supremes song)  // You Can't Hurry Love  (The Supremes song)  //Come See About Me  (The Supremes song) //  Stop! In the Name of Love  (The Supremes song)  //  The Boss //  Chain Reaction  //  Tomorrow  //  Reach Out and Touch (Somebody's Hand)  // Upside Down  //  Love Hangover  // Take Me Higher  //  Ease on Down the Road  (Diana Ross and Michael Jackson song)  //  Count on Me  //  If the World Just Danced  //  Why Do Fools Fall in Love  (Frankie Lymon & The Teenagers cover)  //  Ain't No Mountain High Enough  (Ashford & Simpson cover)  //  I Will Survive  (Gloria Gaynor cover)  // Encore:   Freedom //  Thank You

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Sons of Node is een sludgeformatie uit Utrecht. De band omschrijft zichzelf als ‘smerige en dissonante riffs, met een basgeluid zo groot en harig als een mammoet’. Hun eerste EP, ‘Manicure’, verscheen in 2018. Drie jaar later volgde het debuutalbum ‘Deadlock’. En nu bracht de band zijn tweede langspeler uit, ‘Consequence of Abundance’.
Openingsnummer “Back to the Mud” bevat onmiskenbaar sludge-elementen, maar er schuilt heel wat creativiteit in waardoor de band zich niet in één hokje laat duwen. Het maakt de sound boeiend en spannend. Op “Final Epilogue” horen we hardcore-invloeden. Vuil, smerig, hard en donker, compromisloos.
“Phantasmagoria” klieft. “Gnashing Teeth” is een pareltje voor sludgefans. Het meest indrukwekkend is echter het tweeluik “I Awake...” en “... In Solitude”. Gecontroleerde chaos en veelzijdigheid troef, door de epische riffs, het demonisch gebrul en de vernietigende drums. Het afsluitende “Council of Combat” dient Sons of Node dient muzikaal de genadeslag toe. Wat een verpletterende mokerslagen.
Een album dat nazindert.

Tracklist: 01 Back to the Mud 02 Final Epilogue 03 Phantasmagoria 04 Gnashing Teeth 05 I Awake… 06 …In Solitude 07 Kill All Captives 08 Council of Combat

Sludge/stoner/metal
Consequence of Abundance
Sons of Node

‘Born Sentimental’ is het debuut van Julia Greenberg, waarop emoties niet worden verborgen achter bombast of grootse producties, maar alle ruimte krijgen om te ademen. Het resultaat is een warm, eerlijk en een intieme luisterervaring.
Opener ”Born Sentimental” dompelt je onder in een wereld van melancholie en hoop. “Sometimes The Sea” en “Leaves” zijn als een kabbelend beekje door een uitgestrekt landschap.
Zonder grote gebaren of opgeklopte emoties weet Greenberg precies de gevoelige snaar te raken. Haar warme, zalvende stem brengt rust, troost en een vleugje weemoed, zonder te verzanden in zwaarmoedigheid.
Het album kiest bewust ook voor subtiliteit. De sfeer blijft grotendeels dezelfde. Greenberg weet de luisteraar voortdurend te boeien in de kleine nuances, oprechte emoties en de sobere aanpak.
Songs met een kampvuurgevoel, o.m. ”Leaves”, “Checking In On Me” en “Swam” hebben een mooie verhaallijn, oprecht, in verschillende emotie, eventjes alles loslaten en gewoon luisteren.
Over de plaat zegt Julia Greenberg zelf: "Yeah, these songs are unapologetically written and sung by a woman who has been around a while and has seen and lost a thing or two-and knows the power of the proximity of funny and mournful. The songs, and the kind of raw way I'm putting them out into the world, is a reaction to all the screens, and filters and bullshit projections of ourselves that rule us."
Greenberg verpakt haar levenservaring niet in een klaagzang, maar kiest voor intimiteit, nuance en warmte. Een ontwapende eerlijkheid. Je hoort het verder in “Sidney Herbert Brunner” en de ontroerende afsluiter “Calling You Home”.
Een album dat fluistert, ontroert en blijft nazinderen.

Tracklist: 1. Born Sentimental 2. Sometimes The Sea 3. Leaves 4. Checking In On Me 5. Swam 6. Sidney Herbert Brunner 7. Calling You Home

Folk
Born Sentimental
Julia Greenberg

Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, een album dat voelt als een emotionele wedergeboorte. De titel, afgeleid van het Latijnse woord ‘voor een diep verlangen naar een verloren verleden’, vat perfect de plaat samen.
Hunt vertaalt haar persoonlijke ervaringen van verlies, ziekte en herstel naar een indrukwekkend muzikaal geheel waarin filmische elektronica, de organische instrumentatie en de subtiele pianopassages elkaar moeiteloos aanvullen.

Een artiest met zo'n eigen identiteit doet wel herinneringen oproepen, o.m. aan de mysterieuze, dromerige sfeer die kenmerkend was voor Kate Bush. Toch blijft Hunt volledig zichzelf. Met de single “Gun Theory” bewees ze hoe sterk haar atmosferische muziek wel klinkt. Ze toont zich hier van haar meest kwetsbare, persoonlijke kant. Het is te horen op de breekbare compositie, “Look At The Sky”. Verdriet is te horen zonder te vervallen in zwaarmoedigheid.
Haar muziek ademt melancholie, maar laat ruimte voor hoop en troost. ‘Desiderium’ ontstond nadat Hunt beide ouders verloor, ze zelf een kankerbehandeling onderging en opnieuw ontdekte welke plaats muziek in haar leven innam. Die ervaringen zijn de rode draad doorheen het album.
Nummers als “Planet”, “Cecilia” en “Cape Of Light” omvatten twijfel, verlangen en het moeilijke proces van loslaten. Wie ooit een dierbare verloor of zelf een zware strijd voerde, zal veel emoties herkennen in deze songs.
Toch is Desiderium allesbehalve een sombere plaat. De warme elektronische klanken, de sfeervolle synths en de sprankelende pianomelodieën geven voortdurend een gevoel van licht en vooruitgang. Dat optimisme klinkt eveneens door in “This Love”, “Temple Of Illumination”, “Follow Me Here” en het prachtige “Cycles”. Met “Mother” bereikt het album zijn emotionele hoogtepunt, waarbij Hunt de pijn van afscheid nemen op aangrijpende wijze weet te verwoorden. Afsluiter “Alice Magic” laat nog eenmaal horen dat schoonheid vaak ontstaat uit kwetsbaarheid.
Met Desiderium levert Jacqui Hunt haar meest persoonlijke album af. Het is een plaat over verlies, rouw en genezing, alsook de kracht om verder te gaan.
De elf nummers vormen een intieme reis waarin verdriet en hoop hand in hand gaan. Meer dan herkenbaar voor wie het zelf meemaakte. ‘Desiderium’ is een schitterend opgebouwde luisterervaring waarin emotie en muzikale finesse perfect samenkomen.

Tracklist: Desiderium - Look At The Sky - Planet - Cecilia - Cape Of Light - This Love - Temple Of Illumination - Follow Me Here - Cycles -Mother - Alice Magic

Singer-songwriter/artpop/elektronische pop
Desiderium
Jacqui Hunt

Rock op zijn puurst hoor je zeerzeker terug bij Harvesters, een band die bestaat uit doorwinterde muzikanten dia al binnen de Belgische rockscene hun strepen hebben verdiend. Hun debuut ‘At Rosie's Palace’ verscheen in 2023 onder het toeziend oog van Cedric Maes en Alessio Di Turi (The Sore Losers, Wixcakes, Sha-La-Lee's). Tien songs die een oldschool roadtrip gevoel gaven in de voetsporen van een ZZ Top, Neil Young en Tom Petty. En o ja, ook Rocky Balboa zou zonder twijfelen instappen. When in doubt, hit the one in the middle.
‘Do Some Good’ is de opvolger, vol aanstekelijke blues- en rockmuziek.
De opener “Stomp!” maakt het meteen duidelijk met een feestelijke roes, zonder overbodige franjes en pretentie. Gewoon eerlijke rock-'n-roll. “Hot Lips Apocalypse” en het titelnummer “Do Some Good” zijn aanstekelijk.
De songs tonen de technische bagage en speelsheid in stevige riffs en een onweerstaanbare groove.
De nummers hebben enige maatschappijkritiek, maar worden gebracht met humor, ironie en een knipoog.
Het is een levendig album. Luister maar eens naar “The Thrill”, “Throw, Don't Miss” en “Sad Man's Tattoo” ùet herkenbare riffs en refreinen. Een livesfeer van rauwe energie en een helder, krachtig geluid.
Ook in de slotfase houdt Harvesters het niveau moeiteloos vast. “Hammer On Nine” bouwt verder op die onweerstaanbare groove, terwijl afsluiter “900 Days” alle registers opentrekt.

‘Do Some Good’ is een soundtrack van lange autoritten, zwoele zomeravonden, dampende festivalweides én donkere winterdagen waarop deze flinke rechttoe-rechtaan rock ideaal tot zijn recht komt.
Een ijzersterke rock plaat van vakmanschap en spelplezier.

Tracklist: Stomp! // Blackbird // Hot Lips Apocalypse // Do Some Good // The Thrill // Throw, Don't Miss // Clockside // Sad Man's Tattoo // Hammer On Nine // 900 Days

Het Trans-Atlantische electro-gothduo Death By Love bracht een betoverend debuutalbum uit,’ 444’. De uit Pittsburgh afkomstige producer en multi-instrumentalist Peter Guellard en de Poolse zangeres Inga Habiba hebben samen elf nummers tot een filmische trip gesmeden, waarin darkwave, industrial, triphop, gothic rock en Midden-Oosterse invloeden elkaar vinden. Een emotionele reis langs mystiek, identiteit, overleven en wedergeboorte.
Donkere elektronische muziek dus, die boeit en intrigeert.
Openingsnummer “Sellenno” zet meteen de toon met dreigende beats en een industriële laag. “Cosmic Power” heeft een meer filmische aanpak van mystieke klanken, sfeervolle elektronica met de expressieve vocals van Inga Habiba. Een bevreemdende luisterervaring met gothic en cinematografische soundscapes.
Wat ‘444’ zo bijzonder maakt zijn de continue wisselingen in melodie en emotie. “Unity”, “I Don't”, “Strong Inside” en “God” schakelen tussen dansbare ritmes, donkere melancholie en spirituele rust. Geen voorspelbaarheid in dit album, wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer.
Ook in de tweede helft van het album blijft dat gevoel overeind. “Lost and Found”, “Temros (Symphonic Mix)”, “Forest” en “Ziro” tonen hoe breed het kan klinken, binnen het palet van industrial, darkwave, triphop en gothic.
Geen overdaad aan technische hoogstandjes, maar wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer, verwezenlijkt door een subtiele percussielaag, de haast onhoorbare melodie en de onverwachtse vocale nuances. Uitermate origineel en fascinerend.

Tracklist; 01 Sellenno   04:07 02 Cosmic Power   04:41 03 In Unity   05:07 04 I Don't   04:25 05 Strong Inside   04:41 06 God   04:35 07 Lost and Found   04:38 08 Temros (Symphonic Mix)   03:50 09 Forest   03:53 10 Ziro   03:57 11 Sellenno (Reprise)   07:54

Darkwave/trip-hop/industrial
444
Death By Love