Melody Gardot, Diana Krall, Norah Jones, … Voor dit nieuwe seizoen hebben deze bevallige jongedames van de Jazz/Pop afgesproken in Brussel om er het hoofd van de mannen op hol te brengen. De eerste die de planken van een hoofdstedelijke zaal mocht betreden, Norah Jones, liet haar oog vallen op Vorst Nationaal. Een zaal die een beetje te onpersoonlijk is voor dat soort muziek, maar dat heeft de jongedame niet belet om de ruimte in een handomdraai te vullen.
Er wordt niet gespot met de uurregeling in Vorst Nationaal. Klokslag 21 uur komt Norah Jones samen met haar band (“They don’t have a name yet” kondigt ze wat later aan) voor een zittend, talrijk publiek. Omringd door een vrij eenvoudig decor begroet de knappe nakomelinge van Ravi Shankar haar publiek, alvorens van start te gaan met een hit. “Come Away With Me”. Wanneer je maar wil, schoonheid! Het heerlijke timbre van de stem van de jongedame ontsnapt uit de luidsprekers, waardoor een kristalhelder geluid wordt verspreid. Op dat ogenblik begint het ‘GSM-moment’. Uiteraard! Vanaf het tweede lied snijdt Jones het nummer aan met dezelfde naam als haar laatste album, “Little Broken Hearts”, en geeft te kennen dat de avond volstrekt gericht zal zijn op haar nieuwe oeuvre.
Op 10 jaar en 5 LP’s tijd is Norah Jones geleidelijk aan verschoven van een smachtende jazz naar een steeds meer verzachtende pop. En deze metamorfose zal voelbaar zijn gedurende het hele concert, dat sober en aangenaam maar, zo nu en dan, op het randje van saai is. Jones heeft klasse, haar muzikanten zijn voortreffelijk. Maar wanneer je na vijf nummers aan het boodschappenlijstje voor de volgende dag begint te denken, is er toch iets mis. En dat ‘iets’ is de ongelukkige focus op de laatste composities, een verplichte promotour.
Ondanks de helpende hand van grootmeester Danger Mouse bij de productie van ‘Little Broken Hearts’, kunnen we moeilijk zeggen dat het album een ongekend succes heeft, zowel de versie die is opgenomen in de studio als live. Gelukkig zorgen titels als “Sinkin’ Soon”, “Cold Cold Heart” (gecovered van Hank Williams), “After The Fall” of de bejubelde hit “Don”t know why” ervoor dat Jones en haar team de tijd kunnen doorstaan. De troef van de zangeres? Haar piano. In haar wissel van het ene naar het andere instrument, is het wanneer ze achter haar ivoorwerk zetelt dat de magie écht plaatsvindt. En dat de lomperiken gezeteld achter u eindelijk beslissen hun mond te houden. Een verrassend moment.
Het concert zit erop na anderhalf uur en twee bisnummers, waaronder “Sunrise” dat in koor wordt meegezongen door het publiek. Dat lijkt alvast veroverd. Wat ons betreft, kunnen we niet zeggen dat de vonken echt zijn overgesprongen. De schuld ligt bij de vele zweverige momenten. Ach kom, een kleine ‘My Blueberry Nights’ op DVD om ons te troosten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/norah-jones-12-09-2012/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
De Ancienne Belgique haalde met de start van het najaarsconcertseizoen al meteen een grote naam binnen met Perfume Genius, het project van de Amerikaan afkomstig uit Seattle: Mike Hadreas. Slechts enkele maanden nadat hij voor een volle zaal stond tijdens Les Nuits Botanique en logischerwijs werd uitgenodigd in Werchter, kwam de Amerikaan terug naar Brussel. En toch, in tegenstelling tot zijn laatste optreden in de hoofdstad, was de AB – voor de gelegenheid voorzien van zowel zit- als staanplaatsen – net niet volgeboekt.
Perfume Genius - Om 21 uur stipt verschijnt de 27-jarige jongeman (al lijkt hij er hooguit 20) op het podium. Vergezeld door een drummer en tweede muzikant die zich ontfermt over de soundscapes, neemt Mike Hadreas plaats achter zijn synthesizer. Gedurende het hele concert zal de Amerikaan, op één uitzondering na, blijven zitten op zijn kruk, evenals zijn collega’s die ook niet meer zullen bewegen. Vanaf de eerste woorden wordt het publiek meegesleept door de androgyne, perfect gecontroleerde stem, die doet denken aan die van Antony of Boy George.
Het duidelijkste voorbeeld is ongetwijfeld tijdens de vertolking van “No tear”, een gekweld stuk vol sterke emoties. De nummers van zijn laatste album ‘Put Your Back N 2 It’ volgen elkaar op. De pianist wisselt tot rust komende stukken af , met andere, meer meeslepende stukken, met op de achtergrond een kwijnende piano en de somberheid van de teksten. We zullen de sterke momenten van het concert onthouden dankzij “Take me home” en “Hood” of dankzij de bewerking van Neil Young’s “Helpless”, dat Hadreas alleen op piano bracht. Tot zover dus de sterke punten van het concert.
Helaas kunnen we het hier niet bij houden. Eerst en vooral, de afwisseling van meeslepende nummers enerzijds en eerder rustige nummers anderzijds kon op het eerste gezicht relevant lijken, maar uiteindelijk merken we dat deze nummerindeling het publiek tegenhoudt om echt tot de kern van de zaak te komen. Bovendien heeft Mike Hadreas de vervelende gewoonte om zijn stukken abrupt te beëindigen, waardoor de kijkers voortdurend op hun honger blijven zitten.
Als we daaraan toevoegen dat het optreden van de groep slechts een klein uur heeft geduurd, dan laat dat weinig ruimte om de sfeer ten volle in zich op te nemen.
Ten slotte, op theatraal vlak, zijn de leden van Perfume Genius geen podiumbeesten. En aangezien er geen enkele visuele meerwaarde is, menen we dat het zien van het optreden uiteindelijk weinig verschilt van het luisteren naar het album.
Een zaal van kleinere omvang is duidelijk beter geschikt voor hen. Dit zou alvast een verklaring bieden voor de plankenkoorts waar de Amerikaan zichtbaar aan leed.
Ondanks de subtiliteit en doeltreffendheid van de stukken die Perfume Genius bracht, blijven we na het concert onvermijdelijk op onze honger zitten. Gebrek aan ervaring? Gebrek aan zelfverzekerdheid? Perfume Genius kan in elk geval zijn optredens alleen maar verbeteren. Het talent is er, de stukken eveneens. Nu enkel nog die stukken voor een publiek brengen.
Berenger Ameloot - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
“De trein is altijd een beetje reizen.” Vandaag betekende dat “ beetje” een uur langer dan gepland. Als gevolg van de met zon overgoten hemel en de daarbijkomende talrijke dagjestoeristen zat de trein overvol waardoor we genoodzaakt waren de volgende te nemen.
De reis doorheen het landschap van The K. duurde hierdoor maar zeer kort. Bij het binnenkomen in Magasin 4 hoorde ik “c’est la dernière”. The K. sloot af met een stevig nummer dat echter op zeer weinig respons van het publiek kon rekenen. Een publiek dat ook niet zo talrijk aanwezig was. Een oordeel vellen over het optreden kunnen we dus niet doen. Wel hadden ze ons op Dour dit jaar al overtuigd met hun ruige en vuile sound. Toen was het publiek wel mee en dook de zanger de tent in om enkele fans op wat ‘bisous’ te trakteren.
Na een kwartier wachten was het tijd om aan de main-act te beginnen. Buildings zijn 3 jonge vossen uit Minneapolis, USA, die reeds 5 jaar aan de weg timmeren. Begin dit jaar brachten ze de plaat MELT CRY SLEEP uit. Wie deze eens wil beluisteren (sterk aan te raden) kan terecht op hun bandcamppagina http://buildingsband.bandcamp.com/ .
Buildings in een vakje steken is geen sinecure. De band grossiert in stempels (math-rock, punk, noise, rock, grunge, punk…) en terecht. Hun sound is niet te bevatten in één genre. Ze nemen je mee op een opwindende en afwisselende rollercoaster, zonder dat je weet waar die naartoe zal leiden.
De afwisseling tussen de nummers en binnen de nummers zelf zorgt ervoor dat de verveling op geen enkel moment toeslaat, of zelf nog maar om de hoek komt piepen. Ondanks die grote diversiteit blijven ze toch een eigen sound houden, dankzij een zeer goeie zanger. Hij probeerde ons nog op het verkeerde been te zetten door te verklaren dat hij al te veel Chimays had gedronken. Maar daar was tijdens het optreden niets van te merken. Drum, bas en gitaar waren perfect op elkaar afgesteld en ze lieten ook ruimte om elk zijn eigen ding te laten doen. De gitaar ging van zeer lyrisch naar vette riffs en terug. Maar dreigen deden ze het gehele optreden lang. Er gaat vuur en agressie uit van deze jongens. Een stormram die op je afkomt en je gewond achterlaat. Om je dan eventjes te troosten, tot ze je opnieuw met een kopstoot onderuit halen. De bas en drum droegen het geheel perfect en creëerde de perfecte sfeer om zang en gitaar te laten gedijen. De nummers schoten elkaar in een sneltreinvaart voorbij en lieten na 45 minuten het publiek met een voldaan gevoel achter.
Kracht en variatie: dat zijn de trefwoorden die Buildings het best omschrijven. Voor de snelle beslissers: 16 september spelen ze op Incubate in Tilburg. Wij zullen alvast opnieuw van de partij zijn!
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Crocodiles zijn hip! Een aantal dagen geleden speelden ze nog samen met Sex Pistols drummer Paul Cook in Londen, zanger Brandon Welchez is naast een Lou Reed lookalike ook nog eens het liefje van Dee Dee Penny van Dum Dum Girls en achter de drums zit dan weer Jay Space, ex drummer van de collega lawaaimakers van A Place To Bury Strangers. Een dikke twee jaar geleden tourden ze nog in het voorprogramma van White Lies maar nu mocht de underground noiseband uit San Diego headlinen in de Witloof Bar van de Botanique,oftewel de kelder, letterlijk ‘underground’ dus.
Een voorprogramma was er niet. Dus omstreeks half negen betraden de jongens (én het keyboardmeisje) het podium. En de krokodillen hadden honger, grote honger, zo bleek. Openers van de avond waren “I Wanna Kill Tonight”, iets wat je zonder nadenken plots staat mee te brullen en het fantastische “Sunday”. Veel noise, veel feedback. Wat The Jesus and Mary Chain, flarden van Sonic Youth en een scheut Velvet Underground, you couldn’t wish for more.
Zonder boe of ba gingen ze door op het zelfde elan met ijzersterke songs als “Neon Jesus”, “Summer Of Hate” en de titeltrack uit hun laatste album: “Endless Flowers”.
“No Black Clouds For Dee Dee” (dus niet Dee Dee Ramone, maar Dee Dee Penny) en mokerslag “Stoned To Death” sloten de amper vijfendertig minuten durende set af. Veel mensen bleven op hun honger zitten maar voor mij was het ideaal. Beter kort en stevig dan langdradig!
Klein minpuntje: voor het b-kantje van “Sunday” hadden ze niemand minder dan onze eigen Belgische punkhelden The Kids gecoverd met “Fascist Cops”. Helaas haalde hun dijk van een cover de setlist niet. Een gemiste kans. Desalniettemin een fantastisch optreden van een band die hopelijk niet te lang meer in de underground blijft steken.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het zag er lange tijd naar uit dat het nooit iets zou worden met John Paul Keith uit Knoxville, Tennessee. Na zijn geluk vergeefs gezocht te hebben in het ‘saaie’ Nashville, trok hij op aanraden van zijn zuster naar Memphis. Maar ook daar leek het op een sisser uit te draaien tot hij Jack Oblivian ontmoet. Die pikt hem op voor zijn (samen met Harlan T Bobo) Europese tour in 2007. Die tour leidt hem o.a. naar de Pit's en de 4AD waar toen al bleek dat hij een schitterend gitarist is. In 2009 volgt dan zijn eerste plaat, ‘Spills and thrills’, die hij opneemt met zijn eigen band, The One Four Fives. Een jaar later trekt hij opnieuw met Harlan T Bobo en Jack Oblivian naar Europa maar deze keer mag hij de show openen met een eigen korte set. Vorig jaar verscheen dan zijn tweede plaat (een live-cd buiten beschouwing gelaten), ‘The man that time forgot’ en dat bleek een echte parel die bij de kenners wereldwijd zeker niet onopgemerkt bleef.
Zo kon hij uiteindelijk op zijn 37ste op eigen kracht naar Europa komen en dan blijkt verdomme dat er niemand in België bereid is hem te boeken! In deze tijden waarin beats primeren en ouderwets vakmanschap met een scheef oog bekeken wordt, lok je hier uiteraard geen volle zalen mee maar moet dat dan altijd? Gelukkig bestaat er dan nog iets als de Vera in rock-'n-rollcity Groningen waar dergelijke artiesten steeds welkom zijn en er toch nog zo'n 50 man opdaagden voor de aftrap van JP Keith's Europese tour.
John Paul Keith begon zijn set helemaal alleen met de titelsong van zijn laatste plaat maar het optreden ging pas echt van start toen zijn twee bandleden opdaagden. Dat waren niet The One Four Fives die we kennen van op de plaat maar James Godwin (toerde reeds een paar maal aan de zijde van Jack Oblivian in de States) op bas en youngster Graham Winchester (pas zijn tweede optreden met JP Keith) op drums. Rock-'n-roll : daar gaat het om bij John Paul Keith en die bracht hij met een loepzuivere stem en erg vintage klinkende gitaren, steeds gegoten in melodieuze songs. Al vroeg in de set gaf hij het fantastische "Anyone can do it" prijs, een nummer dat zo op een ‘Best of’ van Buddy Holly had kunnen staan. Maar zijn grootste inspiratiebron bleek toch Chuck Berry te zijn en een paar covers van de meester zelf konden dan ook niet uitblijven ("Oh Carol", "Memphis"). Tussendoor smokkelde hij ook veel obscure instrumentals (o.a. van Ike Turner) de set binnen waarin hij telkens excelleerde op een sprankelende gitaar. De ballads klonken misschien net iets te zeemzoeterig maar dat was in de fifties niet anders, dus nam ik die er zonder al te veel morren bij. Naar het einde toe werd het rechte pad der rock-'n-roll steeds meer verlaten en kregen we met "Let's get gone" zelfs een verschroeiende boogie voor de kiezen. Na een concert van zo'n anderhalf uur waarin de drie werkelijk alles hadden gegeven kwamen ze toch nog terug voor een drietal bissen om in pure schoonheid te eindigen met "Come on let's go" van Richie Valens.
Organisatie: Vera, Groningen
Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr. en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.
Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.
U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.
Organisatie: Live Nation
Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover
Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.
We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray, een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs” … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit. Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.
Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .
Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Sigur Rós – muzikale schoonheid in OLT Rivierenhof
Sigur Ros
Er zijn zo van die concertavonden die je nooit meer vergeet. Sigur Rós @ Openluchttheater Rivierenhof was zo’n concert om in te lijsten. Qua timing, sfeer en locatie konden we de IJslandse progressieve post-rock band onder geen beter gesternte zien. Na een onvergetelijke zomerreis doorheen IJsland hebben we immers het IJslandvirus nog stevig te pakken. Slechts 2000 diehard Sigur Rós fans konden dit optreden bijwonen. Over de locatie en ticketverkoop was er dan ook heel wat te doen omdat de vraag naar tickets zeker vijf keer hoger was dan het aanbod.
Sigur Rós is na enkele jaren van relatieve pauze opnieuw op wereldtournee vertrokken. Gewapend met de nieuwe plaat ‘Valtari’, die eind mei verscheen en de opvolger van het bekroonde album ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust' uit 2008, waren Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co er helemaal klaar voor. Het nieuwe album van Sigur Rós: ‘Valtari’ is echter allesbehalve een ‘pletwals’ zoals de titel wil doen uitschijnen. Nog meer dan de vorige albums is deze nieuwe plaat een echte groeiplaat waarin uitgesponnen atmosferische klankstructuren en bizarre instrumentale rijk georkestreerde stukken het grootste deel van de plaat uitmaken. Opvallend is dat de stem van Jónsi vaak afwezig is. We waren dan ook reuzenbenieuwd hoe dit allemaal live zou klinken.
Om 19:00 mocht support-act Nik Void wat beats op ons loslaten. Nic Void is het pseudoniem van de Londense gitariste, vocaliste Nikki Colk (aka Nik Colk). Samen met een ‘noisemaker’ die aan wat knopjes draaide, bracht ze een brij van oninteressante, bizarre beats, waar niet echt naar geluisterd werd, maar gewoon als achtergrond diende voor een goed gesprek.
Even na 21:00 opende Sigur Rós met het rustige, sublieme “Ekki Múkk” uit de nieuwe plaat. Een mooie sfeervolle opener die ons meteen in vervoering bracht. Even verrukkelijk was het daaropvolgende “Í Gær”, dat helaas na enkele minuten volledig de mist in ging wegens technische problemen. De bas van Georg ‘Goggi’ Hólm liet het afweten en wat volgde was een gefrustreerde en wat klungelige band die niet meteen een antwoord wist op de opeenvolgende technische euvels. Jammer want het haalde de setlist door elkaar en het niveau van dit optreden wel een beetje naar beneden.
Nog opmerkelijk was dat toetsenist Kjartan Sveinsson er niet bij was. Deze jonge multi-instrumentalist heeft nu al genoeg van het toeren. Officieel is hij nog steeds lid van Sigur Rós maar live is hij er alvast tijdens deze tour niet bij. Hij werd vervangen door Ólafur Björn Ólafsson en Benni Hemm Hemm op keyboard en hobo, aangevuld door Hólm’s jongere broer Kjartan Dagur Hólm die de gitaarpartijen voor z’n rekening nam. Samen met 2 extra strijkers en 2 extra blazers is Sigur Rós tijdens deze Valtari tour een elfkoppige band. Dit resulteerde in een zeer rijk bombastisch geluid…alsof je soms naar een volledig symfonisch orkest aan het luisteren was.
De ‘love it or hate it’ falsetstem van Jónsi was weer fenomenaal sterk en is nog steeds het handelsmerk voor deze unieke onaardse band. Klassiekers als “Svefn-g-Englar” en “Hoppípolla” doen het nog steeds het best bij het publiek.
Wij waren echter het meest onder de indruk van finale met het uitstekende “Festival”, het ingetogen “Varúð” en het opbouwende “Hafsól”.
Maar het beste moest dan nog komen. De voorspelbare bisronde, waarin “Untitled #8" (a.k.a. "Popplagið")” de hoofdbrok vormde, blies iedereen van z’n stoel…wat een song, wat een energie. Met slechts één zin (“Thank You For Coming, Sorry About The Mess”) bedankte en excuseerde zanger Jonsi zich voor de wat wisselvallige muzikale avond.
Een beetje overdreven want wij hadden toch zeer genoten van meer dan 2 uur muzikale schoonheid zoals alleen deze IJslandse band ze brengen kan! Snuif gerust eens de sfeer op via onderstaande live videofragmenten.
Youtube videos: Sigur Rós (3 videos)
http://www.youtube.com/playlist?list=PL88EC86BD6620FDCD
Setlist: *Ekki Múkk *(Lagið) Í Gær *Ný Batterí *Sæglópur *Svefn-g-Englar *Viðrar Vel Til Loftárása *Olsen Olsen *Hoppípolla *Með Blóðnasir *Festival *Varúð *Hafsól
*Untitled #1 (a.k.a. "Vaka") *Untitled #8" (a.k.a. "Popplagið")
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-27-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
In de vroege namiddag had Snoop Dogg al opgetreden op het Pukkelpopfestival in Hasselt-Kiewit. . Impressie? Met een grote reggae vlag en rastakruin manifesteerde hij zich en palmde hij volledig de wei in . Snoop Dogg wordt Snoop Lion, een rang hoger in het dierenrijk . En ook live slaagde hij daar wel in … real hiphop met allerhande invloedjes , samples (“Next episode”, “ Gin & juice” , “PIMP”, “Jump around “) , en met enkele discochicks zorgde hij ervoor dat de temperatuur nog een graadje hoger ging …
Iets later in de 013, Tilburg - Impressie gig 013 - De rappers van Timmietex brachten de massa in de juiste mood in afwachting van Snoop Dogg. Eerst moest de trip van Pukkelpop nog wat verwerkt worden , maar geduld werd beloond. Voor de verandering was hij nu niet eens in een foot-shirt, maar had hij een ganse band van wel twaalf muzikanten achter zich . En dit was nog niet alles, 2 eyecandies, een teddiebeer en een reuze joint zorgden voor de entourage .
Muzikaal was het opnieuw dik in orde; een hele rits hits werden afgevuurd als “Big Dicked Dog”, “Drop it like it’s hot”, “Who am I”, “Sensual Eruption”, … En we konden niet omheen z’n invloeden, wat een afwisseling bood met covers van o.a. Cypress Hill en 50 cent. Deze mix was de garantie dat een bijna uitverkocht 013 compleet uit z'n dak ging.
… Ik hoop dat de Lion een muis baart zodat we nog veel van de Dogg kunnen genieten.
Uniek zaalconcert in de 013 dus
Organisatie: 013, Tilburg
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/snoop-dogg-16-08-2012/
Organisator HeartBreakTunes wist vorige woensdag terug een supergroep in het doom metal genre te strikken: The Electric Wizard. Dit concert wilden we voor geen geld van de wereld missen en daarom trokken we op een stormachtige midweekse dag richting zaal Factor in Brugge.
Ook stormachtig te noemen, was de set van opener Sardonis. Het Limburgse 2-mans leger Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) zagen we een groot jaar terug al eens aan het werk op de Electrohasch label night in het Depot in Leuven. Ze werden toen op het laatste nippertje nog aan de affiche toegevoegd als vervanger van Hypnos 69 die verstek moest laten gaan wegens ziekte van de zanger. Toen konden ze ons al bekoren en vorige woensdag deden ze dit nog eens dunnetjes over. Hoewel dunnetjes in deze context eerder als dik, log en loeihard mag omschreven worden. Ze brachten ondertussen een tweede schijf (‘II’ genaamd) uit.
Hun instrumentale dreunende sludgemetal en loodzware doom, doorspekt met vlijmscherpe riffs zorgde voor vuurwerk in de eerste rijen van het publiek. Gitarist Paulussen kraste de snaren bijna van zijn gitaar en drummer Jelle Stevens gaf zijn drumstel geen moment rust. Schijven en drumvellen kregen rake klappen. En ook wij moesten in de brokken delen tijdens mokerslagen “Skullcrusher AD”, “Emperor” en uitsmijter “Thor”. Als opening act kon dit tellen. Onze oren waren ingesmeerd en klaar voor hoofdact The Electric Wizard.
The Electric Wizard - Een walm van grappige kruiden (marihuana voor de slechte verstaanders) vulde de zaal toen rond 22h00 de leden van The Electric Wizard het podium betraden. De Britten uit Dorset brachten onlangs een nieuwe 7” uit (‘Legalize Drugs & Murder’) en hebben met album ‘Dopethrone’ een meesterwerk in hun discografie zitten. Het was al van bij opener “Supercoven” (uit de gelijknamige EP van 1998) duidelijk dat Jus Oborn (gitaar/zang), Liz Buckingham (gitaar) en nieuwkomers Glenn Charman (bas) en Simone Poole (drums) van plan waren om er een memorabele doomavond van te maken.
Het trippy doom metal epos ontspon zich langzaam tot een uitbarstende zonnestorm. Denk Black Sabbath in een psychedelische stoner bui. Jus Oborn’s spacy stem gaf nog een extra dimensie aan deze - over de 13 minuten afklokkende - magistrale openingssong. Zeker bij het repetitief geschreeuwde “Into the sun” op het einde van het nummer. Waren we al verblind na het eerste verschroeiende nummer, er volgden een kolossale versie van “Witchcult Today”, een van doom doordrenkte “Black Mass” en een loodzware versie van “Return Trip”.
Als een bulderende tientonner denderde de wall of sound van The Electric Wizard van het podium door de Factor. Gelukkig had de zaal extra gewapend beton in de muren, anders vielen hier zeker doden. Het recente “Legalise Drugs & Murder” kon als anthem van de avond tellen. Een ziekmakende, vettige sound, verenigd met een provocatieve, chaotische songtekst en verslavende melodieën, schiep een unieke, moordende sfeer in de van ‘holy smoke’ doorrookte zaal. Het spookachtige refrein werd dan ook massaal meegebruld door de ondertussen van zweet doordrenkte doomheads. The Electric Wizard op zijn best en de ravissante gitariste Liz Buckingham (met headbangend haargordijn tot aan de navel) in topvorm.
Er volgden nog een pletwals van stoner doom “Satanic Rites of Drugula” en een verslavend hypnotiserend “A Chosen Few”. Niets dan gelukzalige glimlachende doomfans rondom ons in de finale van de set waar The Electric Wizard nog eens toonden wie de heersers zijn in Doomland. De openbloeiende heavy stoner doom klassieker “Funeralopolis” uit hun klassieker “Dopethrone” spuwde tonnen energie van het podium het hevig headbangende publiek in. Een verpletterend concert dat nog een tijdje op onze trommelvliezen zal gebrand blijven. Top avond!
Setlist Sardonis: [1] Burial of Men [2] Warmonger [3] Skullcrusher AD [4] The Drowning [5] Entering the Woods [6] The Torch and the Bearer [7] Emperor [8] Thor
Setlist The Electric Wizard: [1] Supercoven [2] Witchcult Today [3] Black Mass [4] Return Trip [5] Legalise Drugs & Murder [6] Satanic Rites of Drugula [7] … A Chosen Few [8] Funeralopolis
Organisatie: Heartbreaktunes
Thurston Moore – Gavin Friday – sterke double-bill!
Thurston Moore – Gavin Friday
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Gavin Friday - Thurston Moore – sterke double-bill!
Gavin Friday - Thurston Moore
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Nederlands 
Français 
