Vincent Starwaver had het debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ vorig jaar in maart willen voorstellen met na de release een heuse clubtournee. We weten intussen waarom dat niet gelukt is, al kregen we wel een hele reeks uitstekende singles.
Bart Vincent herschreef met Serge Hertoge een deel van dat album (indierock opgenomen met een klassieke bandbezetting) naar een uitvoering als akoestisch duo met enkel gitaar, om zo in de zomer van 2020 toch iets mee te kunnen pikken van de coronaproof concertjes voor een zittend publiek.
En vorige week was er plots, na de ‘unplugged’, de ‘in symphony’ versie van een deel van het album, voor een gratis livestreamconcert op facebook.
Ook in Vlaanderen hebben we livestreamconcerten inmiddels helemaal in de vingers en dat blijkt ook meteen aan het begin van de sessie met Vincent Starwaver: de intro is frontman Bart Vincent die - op de hielen gezeten door een camera - de ruimte inwandelt waar de rest van de muzikanten al klaar zit. Eenvoudig, maar goed gevonden. Het was koud in Pierre Total, de garage met oldtimers in Gentbrugge. Alle muzikanten hebben een dikke jas aan en sommigen zelfs handschoenen. Vanuit één van de camerastandpunten zie je tijdens het zingen mooi Bart’s adem de donkerte ingaan. De oldtimers zijn mooi uitgelicht, maar met zo’n indrukwekkend decor was misschien nog wel iets meer mogelijk geweest.
De livestream werd druk bekeken, o.m. door fans uit Frankrijk en tal van college-muzikanten.
De avond wordt ingezet met “Gimme A Reason”, ook de openingstrack van ‘Goodnight Honeybun’. Deze versie verschilt door de inzet van het strijkensemble Echo Collective uit Brussel. Op het album heeft de song al iets zweverigs en als op het einde de strijkers een eerste keer mogen uitblinken, versterkt dat gevoel nog. Je voelt meteen dat er magie in de lucht hangt. Voor “When Did the Sun Go Down” wordt een deel van het drumstel ingepakt met een deken en wordt met borsteltjes gedrumd. Daardoor klinkt het opnieuw wat zachter en stiller dan op het album. Zo wordt onze aandacht nog meer naar de muzikale details en dubbele laagjes geleid dan op een stomend rockconcert.
De strijkers zwijgen een eerste keer op “Learn To Say Goodbye”, een song die niet op het album staat. Bart Vincent wordt hier enkel geruggesteund door Serge Hertoge, wat doet vermoeden dat dit een vrucht is die rijpt sinds de akoestische zomer. Mooi ook hoe de beeldregie erin slaagt om enkel het duo in beeld te houden. Nog een sublieme zet: de livestreamvolgers krijgen in beeld te zien welke song wordt ingezet, altijd handig met een album dat nog altijd niet officieel uit is en vooral met nieuwe tracks.
Er staat een oude witte telefoon op het ‘podium’ en die staat er uiteraard niet zomaar. Tijdens “Everything Falls Apart” (niet op het album) wordt hij een eerste keer ingezet als vocoder tijdens een noise-stukje met overstuurde gitaren en haunting strijkers. Kippenvel.
“Where Do You Go From Here” kreeg net als “Gimme A Reason” een andere finale, met strijkers. Mooi, maar nog mooier is “Jesus Alone”, een cover van Nick Cave. De aanzet met een beladen spoken word, als Johnny Cash op zijn American Recordings, gaat mooi over in een huiveringwekkende murder ballad zoals Cave dat zo typisch doet. Ook als het geschreeuw ophoudt en de muzikanten zwijgen blijft die ene zin (‘with my voice I am calling you’) nog hangen in de koude nacht in die kille garage, ook al zit ik comfortable in een knusse, warme zetel.
“Heartless” is nog een nieuwkomer die niet op ‘Goodnight Honeybun’ staat en deze heeft heel lange stukken zonder zang waarop de band nog eens mag uitblinken. Afsluiten gebeurt met de helende blues van “Sad Song”.
Met slechts vier songs van ‘Goodnight Honeybun’ is dit niet de releaseshow geworden die dat album toch wel verdient. In de plaats kregen we een artiest en band te horen die alweer verder kijken dan die gemiste kans en die van de nood een deugd maken door nieuw materiaal te blijven componeren. Hopelijk heeft iemand eraan gedacht om deze magische livestream op te nemen om uit te brengen op CD of vinyl.
Organisatie: Starwaver Records
Elefant - livestream - Bevreemdend en begeesterend setje
Hoognodig tijd in deze bizarre tijden om het geflipte kwartet Elefant uit het Gentse aan het werk te zien , ook al is het in een livestream. In een overwegend donker decor van blauw- rode spotlights en stroboscoopseffects staan ze wel veertig minuten - huppelend - garant voor een muzikale molotovcocktail .
Elefant brengt allerhande genres samen onder de noemer duistere geflipte noiserock; elementen krautrock, sludge, math, prog en postpunk vinden hier hun weg. . We worden meegevoerd in hun muzikale realiteit , een hobbelig intens spannend parcours dat chaos, gekte in een broeierige melodie spant.
Sfeervol donkere, ambiente soundscapes fungeren als lange intro , het refereert ergens aan wat Sunn o))) of The Residents uitvoeren. Het wakkert de nieuwsgierigheid aan, die dreigende gitaarexperimentjes in een lage tune, het knopgefreak en de voicesampling .
Al huppelend komt het kwartet, die Wolf Vanwymeersch, Mario Govaert, Stijn Vanmarsenille en Maarten Flamand verenigt, het podium op . We worden in hun nieuwe realiteit ondergedompeld in een rits muzikale kopstoten van songs , die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaan en tempowissels hebben . Opvallend is die elektronica, het knopgefreak die zijn plaats opeist in de scherpe, snedige gitaar riedels naast de diepe basstunes en de speelse drums. “Ultra plus ultra” , “Rechtschreibe” en “Proteus” slorpen al snel onze aandacht op.
Die wisselende opbouw biedt een spannend, broeierig gevoel door die gedreven, felle en intense , zachtmoedige ritmes , alsof die Duitse tankjager, waaraan ze hun naam hebben ontleend, komt opdagen op het podium.
Die golfbeweging intrigeert; de nummers zijn slepend, dreunend en durven te exploderen. Het onrustwekkende, het post-apocalyptische gevoel straalt zeerzeker in het eerste deel , met allerhande experimentjes . Het oogt soms bizar.
Ietwat minder kronkelend, gebeten en filmischer, liefdevoller, ontspannender klinkt Elefant later, om dan nog eens lekker uit te halen en hun instrumenten te laten spreken . Dan zijn ze een zootje ongeregeld , die de structuur terug zoekt als houvast.
Elefant heeft de Residents goed te pakken in die neurotische , absurdistische inkleding . Het refereert ook ergens aan de oude Virgin Prunes in die duistere en catchy aanpak. Alvast met het materiaal van hun EPs en hun platen totnutoe waaronder ‘Nordic tanzen am Sonntag’ komen ze sterk voor de dag. We missen nog enkel dat beeldrijk materiaal die hun set kan compleet maken .
Het kwartet toont aan dat melodie en experiment elkaar maar al te graag kruisen in die broeierige noisepoppoel. Ongemak en rust vinden elkaar in het technisch vernuft van hun instrumenten.
Ze hielden ons in de ban met een bevreemdend en begeesterend setje.
Organisatie: N9, Eeklo
Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart
Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****) op eigenzinnige wijze de no nonsens rock, in het verlengde van bands als AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones, frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."
De vraag die we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.
Het is en blijft verbazend hoe Danko Jones moeiteloos in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!
Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones
Incinerate - livestream - Een vinnige live ‘Back to reality’
Incinerate stelde vorige zaterdag hun tweede album, ‘Back To Reality’, voor met een livestream vanuit de Zappa in Antwerpen. Na de aftelklok begon het online-event met een live-interview waarin de Antwerpse death/thrash band even mocht terugkijken naar hun vorige album ‘Amazon Violence’, de totstandkoming van het nieuwe album en ook op de impact van de viruscrisis. Op het einde werd nog flink met kudo’s gestrooid naar bevriende en favoriete bands als Fusion Bomb, Death, Frozen Soul en Carnation. Een leuk extraatje voor de fans, maar nog beter zou het geweest zijn als dit niet live, maar vooraf opgenomen en netjes gemonteerd zijn.
Na nog eens een aftelklok begon Incinerate aan de set. Het hele nieuwe album werd netjes van begin tot einde gespeeld, met tussen de tracks enkel korte aankondigingen van de songtitels. Voor een livestream was alles prima in orde: veel verschillende camerastandpunten, goede lichtshow en een uitstekende beeldregie. Je kreeg meer te zien dan mocht je er als publiek bij staan. De band had de tracks duidelijk helemaal in de vingers en ze lieten zich niet op foutjes betrappen. De liveversies zaten heel dicht aan tegen het studiomateriaal. Een beetje vinniger en sneller gespeeld, al kan dat ook maar een indruk zijn.
Toch een paar kleine opmerkingen. Michael is een beest als hij begint te drummen, maar voorts was het nogal statisch. Voor een band die al zowat 20 jaar samenspeelt, verwacht je toch iets meer te zien dan gitaristen die naar hun eigen vingers en snaren staan te staren. Een beetje spelen met de camera had de beleving voor de fans thuis nog een boost kunnen geven, al klinkt dat misschien niet cool voor een band die death en thrash brengt.
Ook wil je als publiek iets kunnen opmerken waardoor je ‘zeker’ bent dat alles live gebeurt (geen vooraf gemonteerde opname). Als het dan toch een facebook-live is, zou je de fans in de comments kunnen laten stemmen welk nummer van ‘Amazon Violence’ ze in de bisronde nog eens willen terughoren.
Maar dat zijn slechts details. Het opzet is geslaagd en afgaand op de commentaren hebben de fans een fijne tijd beleefd. Gezien de omstandigheden was dit het hoogst haalbare en Dead By Dawn Records heeft zelfs een handvol fans rechtstreeks van de livestream naar de online-merch-winkel kunnen leiden.
We zien Incinerate graag nog eens terug voor een echte liveshow in een kolkende Zappa of om het even waar.
Organisatie: Dead By Dawn Records ism Incinerate
Trio Asad Nathan Simon - livestream - Een magische jamsessie die je tot complete 'zen' drijft
We citeren: ''Dit bijzondere trio is het resultaat van een onvermijdelijke ontmoeting van 3 straffe Brusselse muzikanten. Onvermijdelijk omdat ze aan elkaar gewaagd zijn, omdat ze in dezelfde stad wonen en de liefde voor Indische en Pakistaanse muziek delen.''
Deze streaming van Trio Asad Nathan Simon had reeds plaats in maart in De Centrale, Gent, in kader van de 'Heartbeat Sessions' . We kregen deze tip na een recent interview met saxofoon speler Nathan Daems; hij maakte ons nieuwsgierig en besloten om uitgesteld de livestream te bekijken een kijkje te gaan nemen.
Elk van hen interpreteert de traditionele én eigen composities met zijn eigen improvisatorische identiteit en ervaring. Maestro Asad Qizilbash deelt zijn liefde voor Indische klassieke muziek en meer dansbare Pakistaanse folkloremelodieën genereus met Nathan en Simon. Nathan niet op de Indische bansurifluit maar op de tenorsax, en Simon niet op de Indische tablas maar op de doholla.
Asad Qizilbash: Nathan Daems en Simon Leleux zijn getalenteerde muzikanten die de grenzen aftasten en ze verheffen tot kunst. Er ontstaat een soort magie die de culturen met elkaar verbindt en hun virtuositeit onderstreept .
Trio Asad Nathan Simon legt de lat heel hoog. Ze stralen een soort spelplezier uit van gretige jonge wolven en dat siert hen . Het is mooi om zien hoe zij op speelse wijze improviseren en plagend elkaar aanvullen. We wanen ons in een sprookjesachtig kader door het warme klankentapijt. Het is een intense hypnotiserende trip door de jazzy aanvoelende jamsessie .
Het geheel werkt aanstekelijk en we worden tot complete ‘zen’ gedreven.
https://www.youtube.com/watch?v=LctUgdzwf0Q
Organisatie: Trio Asad Nathan Simon + De Centrale, Gent
HimShe - livestream - Filmische totaalbeleving in een spookachtig kader
Voor de omschrijving van de Gentse band HimShe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet HimShe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.''
Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', in 2020 uitgebracht, wordt dat mooi in de verf gezet.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met de band
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79471-himshe-selien-hoessen-cultuur-is-noodzakelijk-voor-maatschappijkritiek-voor-persoonlijke-ontwikkeling-en-voor-ons-mentale-welzijn-het-maakt-ons-persoonlijk-rijker-neemt-onze-stress-weg-houdt-ons-een-spiegel-voor-laat-ons-genieten-en-brengt-mensen.html
Hoog tijd om deze band, die toch heel visuele muziek maakt, eens live te zien. Helaas. Enkele optredens, o.a. in het voorprogramma van Fulco in N9 werden uitgesteld.
Echter blijft HimShe (*****) niet bij de pakken zitten, en stelt hun werk onlangs via livestreaming voor.
Het filmische, sprookjesachtige blijft live ook overeind, soms lichtjes dreigend, soms zalvend je hart beroerend, flirt de band tussen licht en duisternis. De band staat in een sobere verlichting en er schijnt een spot binnen, als een zonnestraal , aan het eind van de donkere tunnel. Het duidt aan hoe HimShe op uitgekiende wijze tewerk gaat.
Elke schakel is even belangrijk. De stem van zangeres Selien Hoessen doet denken aan Kate Bush en de backing vocals van Naomi ‘Reena Riot’ is een minstens even grote meerwaarde. Sensualiteit in een weemoedig , bevreemdend en donker kader wordt verder ingekleurd door bedwelmende baslijnen , elektronisch vernuft en zalvende drums . Stephan Van Meirhaeghe (bas), Dries Nauwynck (drums) en Jeroen Boone (gitaar) hebben dus een belangvolle inbreng.
Het is een wondermooie kruisbestuiving, die je onder hypnose brengt.
Na een ingetogen intro, worden de registers vaak open getrokken. De zeemzoetigheid in een weemoedig, donker kader, wordt ingeruild door een potje postpunk gerelateerde songs. Een veelzijdigheid die HimShe siert. Als een zacht deken of als mokerslagen. De band durft een stapje verder te gaan en kan experimenteren met die klanken en vocals. Klasse!
Ook Jeroen, een begenadigde gitaarvirtuoos, blijkt over een warme stem te beschikken die de sound intenser maakt.
In de sound verschijnt een spookachtig beeld die refereert aan de sprookjes van Grimm. De spanning is te snijden door die intens filmische aanpak.
Na ongeveer veertig minuten was het al voorbij; dit smaakte dus naar meer, veel meer …
Dit is filmische muziek voor wie graag vertoeft in een sprookjesachtige omgeving waar lichtvoetigheid en angst met licht en duisternis samengaan. Diep onder de indruk waren we; met een zaalconcert zou je nog meer worden geconfronteerd met wat rond jou gebeurt en dat grimmig doomy sp®ook(jes)achtig kader!
Organisatie: HimShe
Gabriel Rios - showcase livestream ‘Flore’ - Een ultieme cultuurschok, vanuit persoonlijk en emotioneel oogpunt
Als inleiding op de showcase van Gabriel Rios (****), zijn nieuwste album 'Flore', citeren we even: 'Na 7 jaar stilte, is Gabriel Rios terug! In februari bracht hij zijn vijfde studio album ‘Flore’ uit, een ode aan de muziek van Latijns-Amerika en de Caraïben, maar ook een ode aan zijn vader, die aan Alzheimer lijdt.’
‘Flore’ brengt een aantal Latijns-Amerikaanse klassiekers in combinatie met originele nummers van de man zelf. ‘Flore’ is een latin album geworden waarin Rio terugblikt naar zijn roots. Tijdens de livestream probeerde Rios een aantal nummers voor het eerst live uit in een akoestische setting; hij ging ook dieper in op het album; hoe het tot stand is gekomen en wat de verschillende ‘classics’ voor hem betekenden.
Uit het interview blijkt de liefde voor zijn vader en voor zijn vaderland. Hij heeft het over hoe hij omgaat met de ziekte van zijn vader, verhalen uit zijn verleden , maar ook van het verleden van zijn land.
De samenstelling van de songs geeft, naast de ode aan zijn jeugd, een mooi beeld van de Latijns Amerikaanse cultuur, die voor ons in het Westen vaak een ver-van-mijn-bed show is. Verleden en heden verbinden met elkaar in de Spaanse taal , het is de rode draad van de nieuwe plaat. Gabriel Rios weet het te vermengen met Westerse elementen, wat een interessante cultuurschok oplevert. Dat blijkt uit het handvol nummers op akoestische gitaar en uit het interview.
Na zeven jaar brengt Gabriel Rios dus één van zijn meest persoonlijke platen uit; ook de liefde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots nemen een belangvolle plaats in, gedragen door z’n warme , zwoele vocals. De songs worden echter gezongen worden in de Spaanse taal.
Zelden heeft Gabriel Rios zich zo bloot gegeven door de themata van de brug die gemaakt wordt tussen verleden en heden, de Spaans gezongen teksten en z’n persoonlijk verhaal. De warmte, de emoties, de humor en de pijn komen hier aan bod
Het is een wonderbaarlijke muzikale cultuurschok dus, gezien en beleefd door iemand die de Latijns- Amerikaanse cultuur echt kent en heeft meegemaakt; dat blijkt zowel op plaat als uit die overtuigende akoestische voorstelling van deze mooie streaming.
Organisatie: Sony Music + Gabriel Rios
Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen - Sound of Ghent - Kleurrijke blazers zorgen voor een feestelijke stemming in de huiskamer
De symfonieën van Beethoven werden op Musiczine.net intens opgevolgd via streaming. Er is nu een einde gekomen aan de reeks met de befaamde 9de symfonie van Beethoven, uitgevoerd deze keer door Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen.
We citeren: "Met zijn negende symfonie slaagt de onvermoeibare Beethoven er, na alle vernieuwingen die hij al had ingevoerd, nogmaals in de muziekgeschiedenis een revolutionaire draai te geven. De dimensie van het werk, en met name het spectaculaire slotdeel met de beroemde ‘Ode an die Freude’ op tekst van Schiller verzetten voorgoed de bakens van het genre."
Dit concert werd opgenomen op 25 september in de Oude Vismijn, Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden.
Is het nu zo dat de 9de symfonie van Beethoven zijn meest toegankelijke is naar een breed publiek toe? Wellicht is dit toch wat kort door de bocht. We kregen toch een 'aha dit herken ik'- gevoel bij deze voorstelling. De blaasinstrumentatie staat hier centraal. De Koninklijke Muziekkapel van De Gidsen weet perfect de sfeer te vatten, die Beethoven wellicht ook bedoelde toen hij deze compositie schreef. Olv de dirigent ontstaat een botsing tussen verleden en heden, waaruit niet alleen blijkt dat Beethoven, met elk van zijn composities maar zeker met deze 'Ode An Die Freude', zijn tijd ver vooruit was. We sluiten de ogen en wanen ons weer in die 18de eeuw, met decadente feestjes van de hogere klasse waarbij altijd wel een dansfestijn hoorde.
Naast de traditionele blaasinstrumentatie wordt bovendien ook gebruik gemaakt van de bassethoorn , wat zorgt voor een zachte botsing tussen nu en toen. Een oorgasme van blazers dus, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren of je onderdompelt in een weemoedig sfeertje. Deze symfonie straalt enorm veel positieve energie uit, wat werd overgedragen door dit gezelschap op het podium van de Oude Vismijn.
De Koninklijk Muziekkapel van de Gidsen zorgt voor een intens mooi , kleurrijk tapijt. De reeks symfonieën van Beethoven werden op die manier op een aandoenlijke wijze afgesloten binnen een feestelijke stemming.
Line Up:
Wim Vandenbossche (Fluit) // Veerle Huskens (Hobo) // Dymphna Vandenabeele (Hobo) // Eva Saliën (Klarinet) // Bart Watté (Klarinet)// Katrien Noël (Bassethoorn) //Johan Schols (Bassethoorn)// Marc Peremans (Hoorn)// Marc Weyers (Hoorn) // Thomas Gustin (Hoorn)// Peter Van Montford (Hoorn)// Gerrit Peeten (Hoorn) // Bruno Ricci (Fagot) // Jean-Francois Calier (Fagot)// Eva Bekaert (dubbel bas)
Om af te sluiten geven we nog een overzicht van de verslagen van de concertreeks 'De negen symfonieën van Beethoven'
Symfonie 1: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
Symfonie 2: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
Symfonie 3: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Symfonie 4: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80542-orchestre-philharmonique-royal-de-liege-sound-of-ghent-oogstrelende-taferelen-die-vreugde-brengen-in-donkere-tijden.html
Symfonie 6: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80699-symfonieorkest-vlaanderen-sound-of-ghent-voortdurend-spelen-met-emoties.html
Symfonie 7: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80800-symfonisch-orkest-van-opera-ballet-vlaanderen-sound-of-ghent-uitbundige-klanktapijten-uit-het-leven-gegrepen.html
Symfonie 8: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80915-belgian-national-orchestra-sound-of-ghent-zorgt-voor-een-deugddoende-roes-waaruit-ontsnappen-onmogelijk-is.html
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent
His Trust Fund - livestream - Dansen door het leven, in een badje van weemoed en melancholie
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere.
His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari bracht His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie. We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80654-his-trust-fund-ik-hoop-dat-deze-plaat-een-begin-is-om-ook-de-trouwe-volgers-te-vinden-die-ons-blijven-koesteren.html
His Trust Fund (****) stelde deze plaat voor in Trix, Café Soirée, Antwerpen , helaas niet aan een publiek. Maar via streaming kon dit optreden wel worden gevolgd …
Nadat Philippe; helemaal alleen op het podium, de eerste song op gevoelige wijze speelde, kwamen de overige bandleden op het podium. “Love is a disease” laat al aanvoelen welke kant het zal uitgaan. Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, vertelt His Trust Fund een verhaal over de dingen des leven; op een wijze zoals grootheid Leonard Cohen dat ook deed, raakt Philippe - zijn stem schippert ergens tussen Cave en Cohen in - de gevoelige snaar.
Gerugsteund door muzikanten die hun warme klanken gemoedelijk je hart in vuur en vlam zetten. Het is een wonderbaarlijke gewaarwording die een gemoedsrust over jou doet neerdalen.
Er mag ook gedanst worden. His Trust Fund varieert in hun sound; pijn wordt omgebogen naar de geneugtes van het leven.
Zeemzoeterigheid met een subtiel donker kantje, horen we ook op sommige nummers. De prachtige muzikale omlijsting en die warme stem van Philippe brengt je 'closer to the bone', zoals een song het zelf zegt. Indrukwekkende schoonheid die je hart doorboort.
His Trust Fund balanceert tussen twee polen tot je helemaal zen bent, met een glimlach op de lippen en/of een traantje dat kan worden weggepinkt o.m. op “The Glory of you Body”. Aanstekelijke folk songs, met een Latijns-Amerikaans tintje, zijn omgeven van gevoelige warmte. Eindigen doen ze met een lekker aanstekelijke reggae song , die doet verlangen naar een zwoele zomeravond aan het strand. De rest kun je je wel inbeelden …
Tijdens de livestream spreekt Philippe zijn ‘afwezige’ publiek aan .Sjiek.
De dingen des levens worden door His Trust Fund benadrukt, in een badje van weemoed en melancholie zonder al te klef te gaan klinken ; ook de dansspieren worden aangesproken. We zweven weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn.
Op de vraag die in het interview werd gesteld, ‘is hier een publiek voor?’ Zeker en vast! Muziekliefhebbers die houden van typisch weemoedige folk of een Latijns-Amerikaans en Reggae sfeertje , vinden zich dus terug in dit Belgisch talent! .
Organisatie: Trix, (Café Soirée), Antwerpen
Belgian National Orchestra - Sound of Ghent - zorgt voor een deugddoende roes waaruit ontsnappen onmogelijk is
De voorstelling van de 8ste symfonie van Beethoven werd opgenomen op 26 september in het Industriemuseum in Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden. Wij waren er ook bij.
Als introductie van deze symfonie citeren we : "Met zijn achtste symfonie lijkt Beethoven na het geweld van de nummers drie tot en met zeven even terug te keren naar de verlichte 18e eeuw, alsof hij vóór zijn baanbrekende laatste bijdrage aan het genre, nog even wilde stilstaan bij het muzikale landschap waarin hij opgroeide. Het extreem charmante werk wordt in deze reeks gespeeld door musici van het Belgian National Orchestra in een anonieme bewerking voor strijkkwintet.”
‘Bedoeling is even stil te staan en achterop te kijken’, da 's wat Beethoven met deze 8ste symfonie wilde bereiken. Het thema keert ook terug in wat de vijf muzikanten naar voren brengen. Uiteraard komen er veel emoties bij te pas, o.m. door de intensiteit van de viool, dat verbluffend mooi is .
De Belgian National Orchestra brengt dus eenvoud van de compositie in de schijnwerpers. Het vijftal realiseert het op gezapige , serene wijze; je komt er volledig stil van. Je zakt weg in een deugddoende roes, een welgekomen rustpunt tav de vroegere symfonieënn , die meer adrenaline in zich hebben .
De set eindigt uiterst spannend ; het tempo wordt even naar een hoogtepunt gedreven, om dan die zalige rust te doen weerkeren. De Belgian National Orchestra slaagt erin, door de tempo opbouw, naar een climax te gaan en te flirten met de geluidsnormen; de lijn van een oorverdovende viool en cello klank wordt overschreden, om dan terug te keren naar gezapig- en zachtmoedigheid. Het maakt de compositie zo bijzonder. Een bewijs te meer van de onaardse virtuositeit van Beethoven zelf én van een orkest die grenzen aftast en ze toetst in een hedendaags kader.
De Belgian National Orchestra benadert deze symfonie uiterst origineel en brengt het in een eigentijds kader . Klasse. We genieten van begin tot eind en laten ons meevoeren in een deugddoende roes , waaruit ontsnappen onmogelijk, is . Sjiek!
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent
AMMAR 808 - Sound of Ghent - Een leuk, ontspannend, wervelend kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbrengt.
Op deze laatste avond, in het kader van 'De Week van de Belgische Muziek', volgden we de streaming van het concert van AMMAR 808 (****) in De Centrale, Gent . We citeren even uit de informatie van 'Sound of Ghent': '' Met het toonaangevende debuutalbum 'Maghreb United' (Glitterbeat, 2018) leverde hij al een opzwepende soundtrack af met een hypnotiserende mix van Noord-Afrikaanse muziek en diepe grooves, afkomstig van de legendarische Roland TR-808-drummachines die de inspiratie vormde voor de artiestennaam van Sofyann Ben Youssef. De soundscapes waren zwaar en bruisend, rauw en boeiend. Terwijl de muziek het muzikale erfgoed van Noord-Afrika cultiveerde en de artiest reflecteerde over de turbulente tijd in zijn thuisland Tunesië , brengt hij hits op de dansvloer.''
Voor de Week van de Belgische Muziek presenteert hij zijn CD vanuit zijn thuisbasis, live gestreamd via Sound of Ghent en De Centrale.
Ammar 808, de Tunesische producer en musicoloog , brengt draaitafel en combo samen in dreunende bassdrums , stevige beats en authentieke geluiden die net die muzikale culturen samenbrengt in een futuristisch, dansbaar sfeertje … Een kruising van culturen van vooral Westerse en Afrikaanse. Klank en beeld zorgen voor een schokgolf. Een hypnotiserende inwerking zonder inmenging van geestverruimende middelen om in een hogere sfeer te geraken.
Het draait dus hier om de sfeerbeleving door clips en een mooi kleurrijk klankentapijt. Een intense vibe die schippert tussen psychedelica en de Afrikaanse roots. Een vreemde voodoo klank zit er zelfs in vervat.
We worden in feestmodus gebracht door de opzwepende , hypnotiserende klankenwereld. De kleurrijke soundscape zorgt voor een wervelend dansfeestje in onze eigen bubbel. Spijtig dat we dit niet in een zaaltje konden meemaken.
AMMAR 808 tekent hier voor de dansfestivals , eentje als Tomorrowland zou zeker niet misstaan bij een zwoele valavond. Je energie laten onderdompelen in een Afrikaans getint dansfeestje.
Dit was een leuk , ontspannend , wervelend , kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbracht. Wat een feestelijk einde van deze De Week van de Belgische Muziek …
Organisatie: De Centrale, Gent ism Sound of Ghent
Julien Tassin Trio - livestream - Een warme walm van blues en jazz
Julien Tassin is een jazz muzikant uit Charleroi die over de taalgrens zijn stempel heeft gedrukt op de jazz. De man improviseert in het genre en voegt er graag blues aan toe, wat ‘em een creatieve parel maakt in dat wereldje, iets om te koesteren. In Vlaanderen is hij beduidend minder bekend is, maar ok , zo’n verhaal kennen we wel meer in ons landje …
Sinds 2015 toert hij met twee andere virtuozen rond, contrabassist Nicolas Thys en drummer Dré Pallemaerts. Het vormt Julien Tassin Trio (****). In 2018 kwam de eerste plaat 'Sweet Tension' uit. Na een solo plaat 'Momentum' stelde het trio vorig jaar een nieuwe plaat voor, 'Moondancer'. Een warme schijf van groovy jazz en blueselementen , perfect met elkaar verbonden.
Live optreden zit er helaas nog niet in, maar in het kader van 'De Week van De Belgische muziek' stelde Kunstencentrum Nona, Mechelen en Inside Jazz een streaming van hun optreden aan het publiek voor. Het is een opname die Robbe Maes er vorige maand maakte. Een warme sound , die onze Valentijn kleurde …
De aanstekelijke gitaarriedels van Julien Tassin, die galmt als een warme golf, wordt aangevuld met fijne baslijntjes van Nicolas Thys, die als puur goud klinken . Dré Pallemaerts mept op en streelt z’n drumstel, als een zachtmoedige zalving of een knetterend bommetje . Vaak worden de registers open getrokken; headbangend in de zetel kun je genieten van die dosis rock-'n-roll van het trio. Mooi hoe jazz, rock en blues elkaar vinden. Een mooi, veelzijdig, intens geluid, warm en knus, door de groovy lijntjes, de lekker catchy tussenstukken en het bedwelmend klankentapijt . Uiterst genietbaar door het gezapige karakter en de tempowissels . Het enige gemis is dat er na elke song een akelige stilte valt, die gelukkig snel wordt opgevuld door een aanstekelijk of integer gitaarlijntje .
Julien Tassin Trio is een hartverwarmende kruisbestuiving van drums, contrabas en gitaar. Huiskamermuziek met een kampvuurgevoel, die je diep ontroert of waar je even je rock’n’roll hart kan op doen uitleven met luchtgitaar spelen. Fijne variaties dus in jazz , blues met pure rock’n’roll, wat het trio zo bijzonder maakt.
Voor meer informatie over Julien Tassin Trio verwijzen we jullie graag door naar volgende link: https://www.insidejazz.be/portfolio_page/julientassintrio/
Organisatie: Inside Jazz + Kunstencentrum Nona, Mechelen
Nederlands 
Français 
