Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno, het laatste van Sovjet War
Sovjet War + Ford’s Fuzz Inferno

Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno en het laatste Belgische concert van Sovjet War, daarvoor waren heel wat mensen naar de Djingel Djangel in Antwerpen gekomen. Voor de ene band is het het begin van een nieuw hoofdstuk, voor de andere willen we ervoor pleiten dat dit misschien slechts het voorlopig laatste concert was.

De eigenaar van de Djingel Djangel kondigt de eerste band aan en omdat het de avond is dat Sinterklaas op pad is, polst hij even bij het publiek of er toch geen stoute kinderen in de zaal zijn, waarop dan 'ja, toch wel' volgt. "En zijn er ook hele stoute kindjes in de zaal?", vraagt hij daarop en als dan de hele zaal 'ja' brult is de toon al gezet voor de rest van de avond. Dit wordt gewoon leuk.

Ford’s Fuzz Inferno was lange tijd de duo-band van Hans Ford (Waste, Betty Ford Clinic, …) en Patrick Delabie (Scoundrels, Betty Ford Clinic, …), twee veteranen van de Nederlandse scène. Als Ford’s Fuzz Inferno brengen ze fuzzpunk. Sinds de aanvulling met de Belgische drummer Bootsy (Scoundrels, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ZOOL, …) surft deze Nederlandse band op een golf van meer media-aandacht en meer concerten in het buitenland. Met name in de UK willen heel wat fans zich warmen aan deze brandhaard van fuzzy, punky garage. Ondanks dat de Belgische drummer al even aan boord is, is het concert in Antwerpen nog maar het eerste Belgische concert.
De sfeer is goed bij het enthousiaste publiek in de Djingel Djangel, maar ze mochten met iets meer geweest zijn. Er was blijkbaar wel wat concurrentie van net iets populairdere bands in dezelfde genres in de nabije omgeving. Een paar fans van Ford’s Fuzz Inferno zijn helemaal vanuit Nederland afgereisd om hun band aan het werk te zien. De tijd dat Nederland Antwerpen zag als geannexeerd gebied is dan misschien wel voorbij, het toont toch de toewijding van de fans.
Het Nederlands-Belgische trio laat de iets mindere opkomst niet aan zijn hart komen, met de gedachte dat het een volgende keer wel beter zal zijn. Ze stappen enthousiast het podium op in hun schreeuwerige hemden, slechts één van hun handelsmerken, naast bijvoorbeeld dat ze voor elk van hun releases een nieuwe naam uitvinden voor hun ‘platenmaatschappij’ in eigen beheer.
Ze brengen in Antwerpen een lange set van 17 korte nummers die enthousiast onthaald worden bij het publiek. Het is een dwarsdoorsnede van alle releases die de band sinds 2022 uitgebracht heeft, met wel slechts twee songs van het recentste album Ultimate Fuzz Frequencies. Maar als je de setlist van Antwerpen naast de tracklist legt van het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby! (Live at Studio 195)’, dan kan je driekwart van de songs aanvinken. Hilariteit op het podium en in de zaal als de band hun “Throwing Stones” at Drones aankondigt. “Hebben jullie nog problemen met drones aan jullie luchthavens? Jullie kunnen ons inhuren!”. De leukste momenten voor mij waren “Fuzz Dogs”, “Body Functions”, “Leisure Class Saturday” (een nummer over black friday) en het afsluitende lijflied “Eternal Circles of Fuzz”. Dit was een prima concert van een band die in België nog wel meer fans zal weten te vinden. Het is alleen een kwestie van tijd.

Daarna is het aan Sovjet War. Die band uit de regio Leuven kende een eerste leven begin jaren ’80, met enkele cult-hitjes en legendarische supports van bekendere bands. Na een lange pauze was er de wederopstanding in 2017 – min de coronajaren. Ze speelden in de reünie een reeks leuke concerten, brachten oud en nieuw werk samen uit op het album ‘Psychopuppets’ en voegden daar nog de EP ‘Suburbia’ aan toe. Het concert in Antwerpen valt naast twee supports die ze in Nederland (Nieuwe nor, Slachthuis) spelen voor hun Britse collega’s van Peter & The Test Tube Babies. Dat leek hen wel een mooi hoogtepunt om de band op te doeken. Ook leuke momenten in de reünieperiode waren hun passage op Geleen Calling en die keer dat ze met de Nederlandse postpunkers van Desinteresse in Duitsland speelden.
Hun postpunk brengen ze bij Sovjet War met de nadruk op punk: elk nummer heeft een pittig tempo. Frontmand Rudy vecht op het podium als een leeuw voor de aandacht van het publiek en lukt daar prima in. Al na een paar nummers wordt er flink gedanst voor het podium en naarmate de set vordert wordt het publiek enthousiaster. Toegegeven, Sovjet War is op het podium een beetje een diesel. Het duurt even voor iedereen in de band in de juiste flow en vibe zat. Behalve voor de zanger is er ook een dikke pluim voor de bassist en voor de drummer. De ritmes werden heel strak gelegd en beiden deden hun best om het publiek er bij te betrekken.
In de afscheids-set komen heel wat tracks langs die we kennen van ‘Psychopuppets’ en ‘Suburbia’ en nog een paar echt oude nummers, van toen de band nog The Sovjets noemde. Ik heb het hardst genoten van “The Nuthouse”, “DNA” en “In The Name Of Progress”. Hun grootste hit – “Guns For Fun” – spaarden ze op voor de bisronde.
Frontman Rudy heeft nog geen zin om met muziek maken te stoppen en is daarom het soloproject Gutter Smell gestart dat misschien ooit kan uitgroeien tot een volledige band om dan ook live mee te gaan optreden. Maar eigenlijk zie ik vandaag geen reden waarom ze Sovjet War nu zouden opdoeken. De bandnaam is nog nooit zo controversieel geweest als vandaag, misschien net iets te, maar kom.
De band speelt nog prima en ze zitten vandaag vermoedelijk in die fase van hun leven dat ze als een makkelijker een weekend vrij kunnen maken om concerten te gaan spelen. En er is – geografisch dan – nog wel wat gebied dat veroverd kan worden, zowel in eigen land als in het nabije buitenland.
Ik zou denken dat er nog wel een hoger hoogtepunt in zit dan dit afscheidsconcert in de Djingel Djangel.

Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen

Selma Peelen is een alt-pop noir band uit Amsterdam. De drie dames brengen een mix van donkere pop, folk, akoestische punk en artrock. Hun muziek is soms rauw en soms kwetsbaar, met teksten over feminisme, verlangen, kwetsbaarheid en verzet.
Zelf geven ze PJ Harvey, Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle als muzikale referenties voor hun album ‘In the Boy’s Room’. Dat is niet ver naast de waarheid. In ‘Vlaamse’ en andere internationale muzikale referenties zouden wij de puzzlestukken leggen met stukjes Reena Riot, Nick Cave, Le Butcherettes, Usi Es, Faun, The Girl Who Cried Wolf, Kristin Hersch en Rudolf Hecke’s God=Dog.
Het klinkt bezwerend, ritualistisch, kwestbaar en zuiverend/louterend. Zowel muzikaal als thematisch kan Selma mij hiermee uitdagen. Op dit album gebeurt iets, de spanning is voelbaar aanwezig en wordt als een extra bandlid geïntegreerd in de sound. Het is wel een heel ernstig album geworden, met weinig tijd en plaats voor frivoliteit of bijvoorbeeld passionele sensualiteit. Maar daar is niks mee. Ernst verdient zeker een plaats in de muziek.

De drie nummers op ‘In The Boy’s Room’ die mij het meest uitdaagden, zijn “Pinky Swear”, “Wandering Womb” en “Set Fire”. Dit is een band die we zeker eens live aan het werk willen zien in Vlaanderen.

https://www.youtube.com/watch?v=J-oWvhb49f0

De Belgische band Lézard zoekt en vindt inspiratie in de swingende postpunk van de jaren ’80. Denk aan de poppy kant van TC Matic, aan de 2025-update van Devo en the B-52’s of aan een muzikaal triootje van Ian Dury (die van The Blockheads) met Les Rita Mitsuko. Hoekig, springerig, dansbaar, licht naïef en toch met soms een klein donker of kritisch randje.
Die aanpak leverde al knappe singles op als “Rock & Roll”, “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” en “Manifastique”. Die maakten van Lézard één van de hipste bands van West-Europa. De vierde single in de aanloop naar hopelijk een full album gaat verder op dat elan.
“How Does It Feel” is ook al tegendraads dansbaar en über-catchy. Het is niet voor niets dat België al te klein is voor Lézard. Dit is internationale klasse.

https://www.youtube.com/watch?v=O4g-BHdvhyI

Emma Rotsaert kwam als Parkaparaplu al de neus aan het venster steken tijdens de coronapandemie. Tijdens de lockdown studeerde ze nog en voor haar eindwerk heeft ze nummers geschreven en opgenomen en zelf videoclips gemaakt. De resulteerde in het album ‘De Dood Van Een Tuinkabouter’.

Sindsdien is er heel wat veranderd. Emma speelde in de tv-serie How To Kill Your Sister wat haar jeel wat media-aandacht opleverde en ze zit in Arbeid Adelt!, net als Geert Vanbever, haar compagnon de route in Parkaparaplu. Het opzet van Parkaparaplu is niet of nauwelijks veranderd: donkere Nederlandstalige poëzie op een bedje van dark, cold en new wave. Het ligt allemaal niet zo ver van bijvoorbeeld Nel & J.P.
“Liefde Is Dood” is een prima single, met de kille sound van de jaren ’80 (Sisters, Anne Clark, The Sound, Bauhaus, ..) en een intrigerende tekst over liefde en religie.
Misschien is die losjes geïnspireerd door de tv-reeks Godvergeten, maar het kan ook op eigen ervaringen gebaseerd zijn.

parkaparaplu - liefde is dood - Google Zoeken

Giöbia is een Italiaanse instrumentale spacerockband die al een paar keer in België kwam optreden. ‘X-Æon’ is hun zesde studio-album.
Hun sound is een mix van spacerock, psychedelische acid rock, synthrock en prog. De invloeden komen waarschijnlijk van bands en artiesten als een Mike Oldfield, Pink Floyd, Kayak, Hawkwind, Gong, Ozric Tentacles en Jean-Michel Jarre.
De progressieve elementen in de songopbouw en de kosmische facetten (dromerige riffs, zweverige synths, …) zijn knap uitgewerkt en krijgen veel plaats en ruimte op dit nieuwe album. Bij momenten klinkt dit wat retro, maar er zitten ook recentere invloeden bij. Wanneer die recentere invloeden benadrukt worden, hoor je vooral heavy, hypnotiserende psych. Niet altijd super-heavy, maar wel opvallend zwaarder en logger dan de andere stukken. Samen is het een boeiende mix van oud en nieuw, zonder breuklijnen tussen de tijdsgeesten. In “The Death Of The Crows” zit nog een extra genre dankzij een opvallende postpunk-vibe.
“L’Eau Fugitive” gooit mij terug naar het ietwat miskende album ‘Rubycon’ van Tangerine Dream uit 1975. Eén song op dit album (“1976”) heeft een lang gesproken gedeelte in het Engels, maar voor het overige is dit album volledig instrumentaal. Deze gesproken track doet mij wat denken aan de EP ‘Intersatelital’ van Vinnum Sabbathi en andere tracks doen mij wat denken aan de Duitse Spacelords, maar deze Italianen zijn wel degelijk authentieke pioniers in het genre van de cosmic psychrock.

Als geheel is dit album een verkenning van het onbekende, zowel in het muzikale als in de songtitels. De wereld die we kennen is verloren en de band gaat next level om ons mee te nemen hetgeen wat zou kunnen volgen. Als Giöbia daarbij de soundtrack mag leveren, is het einde van de wereld misschien toch niet zo afschrikwekkend.
Zoals voor veel instrumentale bands is het bij Giöbia één van de uitdagingen om spannend te blijven zonder lyrics, maar dat lukt prima op X-Æon. De leukste tracks zijn voor mij “Les Ferromagnétaux” en “Fractal Haze”.

Giöbia komt in februari van volgend jaar naar het tweedaagse Heavy Psych Sounds Fest in het Brussel, samen met Conan, Belzebong en Lord Elephant. Giöbia was er overigens ook al bij op het eerste Belgische festival van hun label, in 2019 in Magasin 4. Toen speelden ze met onder meer Black Rainbows.

https://www.youtube.com/watch?v=VZCTrMucz4Q

Na twee goed ontvangen albums (‘Chimera’ en’ Parallel Lives’) is Paul Numi al terug met ‘Wired on Wonder’, zijn derde album in vijf jaar tijd. Dat hoge tempo betekent niet dat er ingeboet wordt inzake kwaliteit.
Voor ‘Wired on Wonder’ stapt Paul Numi het veld op met een nieuwe ploeg. Eén van de bekendste in het team is drummer Mario Goossens. Dat is inderdaad de Mario van Triggerfinger. De vaste producer van Triggerfinger is de Amerikaan Greg Gordon en die deed de mix van ‘Wired on Wonder’. We vermelden ook Bart Van Huyck, die in het verleden al meespeelde op een album van Lords of Acid. Voorts mag de pianist van Chimera terugkeren in de opstelling en werd een beroep gedaan op een koor uit Nigeria. Ook opvallend: Paul Numi neemt hier voor het eerst meer rollen op dan op de twee vorige albums. Hij zingt (ook de backings) en speelt bas en gitaar en hij is uiteraard ook de songschrijver, waar hij op vorige albums grofweg enkel de zanger en songschrijver was.
Namedropping is een leuk spel, maar niet altijd leveren bekende namen ook een degelijk album op. Hier wel. ‘Wired on Wonder’ is ondanks alle hulp van buitenaf het meest persoonlijke album van Paul Numi. En dan niet omdat hij muzikaal het laken naar zich toe trok. De lyrics zijn persoonlijker, graven dieper en nemen al eens een maatschappelijk standpunt in of tonen meer persoonlijke emoties (er komen twee vrouwennamen langs). Dit is ook het eerste album sinds het overlijden van Paul Numi’s broer, die een belangrijke rol speelde in zijn artistieke bestaan.
De stevige rocker “To What Seems” doet in de intro wat denken aan Echo & The Bunnymen. Verderop schuift het nummer wat op naar de Manic Street Preachers. De zang klinkt misschien net wat heser en dunner dan op de vorige albums, maar tegen de natuurwetten van de ouderdom is niemand opgewassen. “Don’t Let The Old Man In” legt de vinger op de wonde inzake ouder worden en “AI Gets Deal Fever” houdt onze generatie een spiegel voor op een leuke melodie. De lyrics daarentegen graven op dit album merkelijk dieper, voor wie de tijd wil nemen om die te ontdekken.
“What We Believe” start als een pianoballad van Elbow of Smith & Burrows en met dat gospelkoor erbij krijg ik meteen een Kerst-gevoel. “Someone” heeft een Departement S-vibe. “Phoebe My Dear” is in lengte, songtitel en akoestische aanpak een knipoog naar een track van de Stone Roses op hun debuutalbum. Een leuke knipoog, maar als je die context niet kent, is het misschien eerder een wist-je-datje. “Guide Me Towards The Light” moet heel zwaarwichtige lyrics op de schouders dragen, maar blijft wel nog overeind. Liever wat diepzinniger dan al te luchtig. “A Roving Still” is Paul’s antwoord op het gedicht So We No More Go A Roving Still van dichter Lord Byron.

De leukste tracks op ‘Wired on Wonder’ zijn voor mij de vooruitgeschoven singles “Caroll An” en “Love Still Sleeps In Futuropolis” en “To What Seems”.

https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w

Tributebands … Er zijn er die het heel goed doen, die soms zelfs misschien te hard hun best doen, maar er zijn er ook bij waarbij het niet verder lijkt te gaan dan inspiratieloos naspelen van populaire bands om de eigen kassa te spijzen. Maar soit, iedereen mag kiezen hoe hij zijn publiek of geld verdient. Er bestaat ook duidelijk een publiek voor. Bovendien zijn tributebands vaak de enige manier om de muziek van overleden of gestopte artiest of band nog live te kunnen horen.
Black Sabbitch is een Amerikaanse Black Sabbath-tributeband met enkel dames in de rangen. Op zich al een leuk concept. En ze hebben lak aan de conventies van de tributes. De zang lijkt niet echt op die van wijlen Ozzy en de gitariste doet niet veel moeite om Tony Iommi te proberen evenaren. Dat laatste is natuurlijk maar weinig gitaristen gegeven. En heel vaak is het bij Black Sabbitch een heel verdienstelijke poging. Een paar songs worden een tandje trager gespeeld dan de originelen, meer naar een gemiddeld stoner-ritme. Toch behandelen de vier dames de songs met veel respect. Songstructuur en lyrics worden niet verkracht. Ze doen er wel hun eigen ding mee, liever dan alles perfect te willen naspelen. Herkenbaar, maar soms ergens in een andere dimensie.

‘Unrest in the West’ is hun eerste live-album en geeft een perfect beeld van hoe de dames live klinken. In de songkeuze zie ik opnieuw veel respect voor hun voorbeelden. Ze hebben geen “War Pigs” of “Paranoid” op dat album gezet. Nochtans zou dat heel wat twijfelende Sabbath-fans over de streep kunnen trekken als die het vinyl vastnemen en/of beoordelen in hun lokale platenwinkel of webwinkel.
En ze spelen die twee songs, net als het ook al populaire “N.I.B.”, wel altijd in hun set. Maar ze kiezen voor deze release liever voor songs die misschien wat minder bekend zijn bij het brede publiek. Voor de Sabbath-fans zijn het allemaal klassiekers: “The Wizard”, “Children Of The Grave”, “Into The Void” en “Wheels Of Confusion”.

Black Sabbitch heeft een heel uitgebreide setlist en op ‘Unrest in the West’ krijgen we daar nog maar een fractie van te horen. Op een manier hoop ik dat de verkoop van dit tribute-album het zo goed doet dat hier een vervolg op komt.

https://www.youtube.com/watch?v=d0sRqQh4I6M

Derek And The Dirt - De opvolging is verzekerd
Derek And the Dirt + Ciska Ciska + Vito

Het was een opmerkelijke affiche, die Popallure opgezet had: Derek And The Dirt nog eens in de Racing in Gavere, vroeger de tweede thuisbasis van deze Gentse rockband, en dan nog met Derek’s zoon Vito en dochter Ciska als supports.
De Racing was dan ook mooi volgelopen voor deze unieke concertavond.

Het is niet voor het eerst dat Derek het podium deelt met zijn nageslacht, maar misschien wel de eerste keer dat het zo formeel, zo groots opgezet en vooraf aangekondigd gebeurde. Zoon Vito (***) mocht aftrappen. Met zijn band en solo bouwt hij sinds 2018 aan een mooi oeuvre. Met de naar hem genoemde indierockband Vito liet hij zich opmerken in wedstrijden voor jong talent, leverde hij al een reeks puike singles en andere releases af en versierde hij een contract bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Dit jaar was er onder meer de single “What’s New” die op deze site een lovende review kreeg.
Als support voor het ‘familiefeest’ in Gavere kiest Vito voor een akoestisch soloconcert met uitsluitend nieuwe nummers die hij de voorbije maanden schreef en aan het opnemen is. Een paar daarvan zijn nog niet helemaal afgewerkt en hij heeft ze ook niet allemaal al goed in de vingers.
Al bij het tweede nummer moet hij midden een nummer stoppen en herbeginnen, maar dan met een schriftje met de voorlopige songteksten aan zijn voeten. Voor het publiek is het allemaal geen probleem.
De Derek-fans zoeken in Vito naar gelijkenissen in stemtimbre en songschrijven, maar deze jongeman zoekt vooral zijn eigen weg. Dat ‘pa Derek’ soms al eens op de tweede plaats komt, blijkt ook Vito’s teksten: ‘Mamma, take us in your arms and save us’. Als hij als soloperformer zijn ziel blootlegt op het podium, lijkt hij wat kwetsbaar en introvert, maar het talent om een pakkende, authentieke song te schrijven, dat is alvast met de genen doorgegeven.

Zijn zus Ciska stapte met veel meer zelfvertrouwen het podium van de Racing op met haar band Ciska Ciska (****). Om de tagline van wijlen Willy Willy te parafraseren: a girl so nice they had to name her twice.
iska is al jaren bezig met muziek maar bracht pas dit jaar haar debuutsingle “Biotope” uit bij MayWay Records (Meltheads, Lézard, Crackups, …). Dat leverde haar meteen enkele mooie podiumplekken op, onder meer op het Best Kept Secret Festival en op Pukkelpop. Naar Gavere rijden met haar band voelde zaterdag bijzonder aan, want dit was voor haar het dorp waar haar oma woonde.
Als band schippert Ciska Ciska tussen indiepop (“Angel”, “Sweet Sixteen”) en soms stevige rock (“Trust You”, “Utopia”). “Brother” gaat over Vito en hij staat enthousiast te supporteren op de eerste rij voor het podium. Hoewel ze als jonge artieste al heel matuur op het podium staat zijn er toch momenten dat Ciska haar leeftijd niet kan verstoppen. Bijvoorbeeld als ze toegeeft dat het haar nog niet lukt om tussen twee nummers haar gitaar bij te stemmen en een leuke bindtekst te verzinnen. De rockende songs blijven het langste hangen in het geheugen, vooral dan de zinderende finale met “Indoctrinate Me”. Dat nummer start als een genadeloze mantra met donderende mokerslagen om dan ergens uit te komen bij PJ Harvey. Dit is een artieste waar we zeker nog van zullen horen.

Vervolgens waren we toe aan de hoofdschotel. De Gentse rockband Derek And The Dirt (****) bestaat meer dan 35 jaar, wel met een ruime pauze. Sinds de reünie in 2017 verschenen al twee albums: ‘All Todays Words’ in 2018 en ‘Faster’ in 2024. Dat laatste album vormde de rode draad doorheen het concert in Gavere, met mooie versies van onder meer titeltrack “Faster”, “Act Of Love”, “Deep Purple Is My Heart” en “Living In A Song”.
Het openingsnummer was “Massa”, de track met Vito als producer. Geen enkel nummer van ‘All Todays Words’ of van ‘Insanity’ in de set, maar wel veel klassiekers van vóór de split: “Run”, “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Talking To God” zit opnieuw in de set, maar Pim’s intro klonk in Gavere misschien wat roestig. We hadden deze song graag ingeruild voor een “Marlene” of “Live To Ride”, maar zo zal iedereen wel zijn eigen voorkeuren of goede herinneringen hebben. Voor het overige geen klachten over The Dirt. De band speelde met de allure van de grote dagen.
Over “Simenon Girl”, nog zo’n Belpop-klassieker, vertelt Derek wat de eigenlijke aanleiding was voor de song, die we tot dan altijd als een heel klassieke liefdesverklaring ervaren hadden. In 1982 werkte Derek op een kantoor in Brussel en zijn chef keek vanuit zijn hoge kantoor met een sterrenkijker naar de prostituees die enkele straten verder achter het raam op klanten wachtten. Eén daarvan doodde de tijd met het lezen van boeken van Georges Simenon.
In de reguliere set zat – eindelijk, volgens Derek – één cover en dat was “Things Have Changed”, een wat minder bekende song van Bob Dylan, waarvoor Vito spontaan de backings kwam meezingen.
Het publiek reageerde enthousiast op zowel het nieuwe en het oude werk en Vito en Ciska zorgden voor heel wat dynamiek op de eerste rijen voor het podium.
De finale was voorbehouden voor doorbraakhit “Oh By The Way” in een versie met nog meer blues dan het origineel en daarna volgde de extatische ontlading met “Love’s Exaltation”.
De toegift was een cover van Patti Smith’s “Dancing Barefoot”. Het lievelingsnummer van de moeder van Derek’s kroost en Vito, Ciska en nog een andere dochter kwamen dan ook enthousiast meezingen en dansen op het podium.
De enige die – al de hele avond overigens – ‘barefoot’ aan het ‘dansen’ was, was dan wel Derek zelf.
Met “Lost On The Road”, een nummer neergepend na het lezen van de originele versie van Jack Kerouac’s On The Road, is er van Derek And The Dirt zopas alweer een nieuwe single verschenen.
Hoewel voor Derek de opvolging alvast verzekerd is, is de most dirty rockband van Gent nog niet uitgeteld.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Derek and the dirt
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8851-derek-and-the-dirt-15-11-2025?Itemid=0
Ciska Ciska
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8853-ciska-ciska-15-11-202255?Itemid=0
Vito
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8852-vito-15-11-2025?Itemid=0

INFOS
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97352-what-s-new-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98857-biotope-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95735-faster
https://musiczine.net/index.php/nl/item/66380-derek-the-dirt-speelt-weer-voor-uitverkochte-zalen

Organisatie: Popallure

Rick De Leeuw - Nee, nee, nee, niet naar huis toe
Rick De Leeuw + Drift

De Tröckener Kecks startten in 1980 als punkband in Amsterdam en stonden bekend om hun energieke concerten. In 2001 stopte deze Nederlandse rockband en hoewel heel wat fans er alsnog op hopen, zit een reünie er niet in. Ruim 20 jaar na de split van de Kecks kan je nu naar de ‘soloconcerten’ van Kecks-zanger Rick De Leeuw, met dan wel een volledig Belgische band. Tegenwoordig voelen die concerten echt wel aan alsof de Kecks opnieuw op het podium staan, werd ons ingefluisterd.
Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem.

Het was niet enkel Rick De Leeuw als hoofdact die ervoor zorgde dat we dit concert in onze agenda gezet hadden. De support kwam van Drift. Deze Nederlandstalige band zagen we eerder dit jaar nog als duo op het Serre Fest, met Tine als zangeres en Christophe op gitaar (en loops). We werden toen uitermate gecharmeerd door het bandconcept: ze lenen en bewerken melodietjes van andere songs en ze gooien er Nederlandstalige humor, sarcasme en absurditeit over waarmee ze in de buurt komen van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore.
In de Schakelbox stond Drift voor het eerst met een bassist en drummer erbij. Even vreesde ik dat de lyrics daardoor zouden verzuipen in het geheel, maar dankzij een uitstekende mix van de geluidsmensen kon het publiek alles prima begrijpen.
Drift ademt – op het podium – chaos en absurditeit. De band komt op in badjassen, zonder dat dat aspect verklaard wordt. Voorts komen er nog een volledig geïmproviseerd openingsnummer, een berenmuts en een megafoon aan te pas en omdat er in “Dromendaris” niet veel gezongen moet worden, nodigt Tine drie mensen uit het publiek uit om op het podium een slow met haar te dansen.
De setlist in Waregem leek sterk op die op het Serre Fest en omvatte onder meer een cover van De Brassers (“En Toen Was Er Niets Meer”) en eigen werk als “Koken met Kerosine” (met eenzelfde muzikale progressie als “California Über Alles” van Dead Kennedys), “Dromendaris” en “Bedbeest”.
Afsluiten deed Drift met “Huiswijn”, een nummer dat muzikaal een beetje verwijst naar “Housewive” van Daan en dat in de lyrics wijn drinken aanprijst voor elke uitdaging van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’, wat doorgaans een optie is op restaurant.
Als band klinkt het bij Drift een stuk organischer dan als duo. Nu we deze band gezien hebben in deze opstelling en met een perfect licht en geluid zijn we er nog zekerder van dat hier iets moois aan het bloeien is.
Setlist Drift: Niet Nat / Drift / Koken Met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Dromendaris / Bedbeest / Huiswijn

We moeten eerlijk toegeven dat we Rick De Leeuw na de split van de Tröckener Kecks wat uit het oog waren verloren. Hij was dan plots een dichter, een presentator op TV, een acteur, … en de duo-voorstellingen met toetsenist Jan Hautekiet waren een harde breuk met de rock ’n roll van daarvoor. De releases waren bovendien een heel stuk ‘zachter’ en braver. Dat we met de ‘zachte’ moeite hadden, heeft ons zelf ook verbaasd. Bij sommige van de songs van de Kecks (“Souvenir”, “Achter Glas”, “Geen Gewone Jongen”, …) dachten we: wat een mooi verhaal, maar met al dat geschreeuw en met al die versterkers op tien heeft waarschijnlijk niemand er iets van begrepen.
Inmiddels woont De Leeuw in Vlaanderen en met ‘Het Komt Allemaal Goed’ zit hij al aan het vijfde of zesde solo-album. Voor dit album heeft hij songs geschreven bij kunstwerken uit een Belgische collectie, opgenomen met nagenoeg dezelfde band als voor de albums ‘Zonder Omweg’ en ‘Lieg Me De Waarheid’. In de band zit onder meer Axl Peleman, de huidige bassist van De Kreuners en dat is dan weer de band die begin jaren ’90 van het van de Kecks geleende “Nu Of Nooit” een lokale wereldhit maakten.
Met de band erbij is het rock ’n roll-gehalte van De Leeuw opnieuw flink gestegen. De live-versies van de nummers van ‘Het Komt Allemaal Goed’ krijgen een flinke stoot power en adrenaline mee op het podium in Waregem. Hij geniet ook zichtbaar van het geluidsvolume dat de zaal in wordt geslingerd en leeft zich uit als het podiumbeest dat hij onmiskenbaar is. Zijn enthousiasme wordt beantwoord met nog meer enthousiasme uit het publiek. Op de voorste rijen staan een paar mensen met een oud Kecks-shirt en toch ook al een paar met een shirt van de Het Komt Allemaal Goed-tournee.
Rick De Leeuw wisselt sterk nieuw werk als “Bloedrode Maan”, “Te Weinig, Te Laat” en de niet-religieuze gospel “Zing Voor Mij” af met nummers van zijn vroegere band. “Met Hart En Ziel” zit al vroeg in de set en met “Niemand Danst Alleen” en “Een Dag Zo Mooi” bouwt hij in de finale op naar het orgelpunt met “Nu Of Nooit”, dat de Schakelbox doet ontploffen. Tegen dan heeft het publiek al spontaan meegezongen, het ritme meegeklapt en veel gedanst. Dat het Vlaamse publiek de Kecks-tradities niet vergeten is, wordt het mooiste bewezen als de band het podium afstapt en er uit honderden kelen gezongen wordt: “Nee, Nee, Nee, Niet Naar Huis Toe”. Je kan een band wel opdoeken, maar het geheugen van het publiek kan je niet uitwissen.
De toegift wordt ingezet met een opvallende cover van “Watskeburt?!” van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dan volgt de rockende smartlap “Het Is Toch Je Kind” en nog twee oudjes: “Zou Je Niettegenstaande De Recente Gebeurtenissen Toch Nog Een Verblijf Op Amoureus Gebied In Overweging Willen Nemen Alsjeblieft” en “De Jacht Is Mooier Dan De Vangst”.

Met de ruggensteun van deze band benadert Rick De Leeuw heel dicht de energie van vroeger en bouwt hij tegelijk verder aan een mooi oeuvre aan lyrics. Deze Vlaamse (De) Leeuw moet nog lang niet naar huis toe.

Setlist Rick De Leeuw: We Vieren / Het Komt Allemaal Goed / Kijk Niet Om / Met Hart En Ziel / Bloedrode Maan / Zie Mij Graag / Meer Niet! / Zing Voor Mij / Te Weinig, Te Laat / De Een Na Laatste / Niemand Danst Alleen / Een Dag Zo Mooi / Nu Of Nooit / Het Is Toch Je Kind / Zou Je Niettegenstaande … / De Jacht Is Mooier Dan De Vangst

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

Leather Rebel - This is just the beginning

Michael Draveck was de voorbije jaren een opvallende bezoeker in het clubcircuit in Vlaanderen. Met zijn grote zonnebril en zijn typerende speedmetal-outfit kon je al aanvoelen dat hij ooit in een bandje zou zitten. Blijkt dat deze sympathieke Mexicaan eerder al twee jaar bij de Amerikaanse cultband Savage Grace zat. En hij heeft nu zijn eigen speedmetalband: Leather Rebel. Binnenkort brengt Leather Rebel de EP ‘Underground Curse’ uit.

Het interview gebeurde in het Engels. Een paar zinnen en stukken van zinnen vertaalde ik niet naar het Nederlands omdat de vertaling onrecht zou doen aan de inhoud.

Leather Rebel is een opvallende bandnaam. Verwijst die naar de gelijknamige track van Judas Priest?
MD: Ja, het is een eerbetoon aan één van mijn grootste invloeden. Maar het is ook een statement van wie ik ben en waar ik voor sta als een grenzeloze rebel die vastbesloten is deze vlam hoog te houden. Leather vertegenwoordigt wie we zijn: pure metalskin, rauw en oprecht. Rebel vertegenwoordigt de attitude, de kracht en de vrijheid achter de band.

Is Leather Rebel een band of een éénmansproject?
MD: Leather Rebel is ontstaan ​​vanuit mijn visie om een ​​sterke, snelle, oldschool band te creëren. Toen ik in België aankwam en de nummers in mijn eentje afwerkte, moest ik op zoek naar medestanders voor deze battle, maar ik werd geconfronteerd met de harde realiteit van hoe moeilijk het is om hier iets helemaal vanaf nul op te bouwen. Toen had ik het geluk Power from Hell op bas, Zo The Axecutioner op gitaar en Ricardo Liévano (Objector, ex-Cathubodua) op drums te vinden en ze te kunnen recruteren voor Leather Rebel. Hoewel deze bezetting alleen de officiële videoclip voor Bite the Snake opnam, waren de connectie en energie ongelofelijk. Nu ga ik verder als eenmansband en houd ik zelf de vlam van Leather Rebel levend.

Op de tweede single ‘Incubus’ horen we François Morbidus van Hexxema als gastzanger
MD: Dat Francois meedoet was een artistieke beslissing. Hij en ik hadden er al lang over gepraat om samen iets te doen, en eindelijk gebeurde het gewoon op “Incubus”. Zijn samenwerking gaf die track een andere energie, iets wat perfect paste bij de geest van het nummer.

Blijft het bij de EP die binnenkort uitkomt of staat er nog meer op het programma?
MD: Het hoofddoel is om een ​​volledig album uit te brengen, en ik ben daar al mee gestart. Mijn doel is om er het snelste, heftigste en wildste album van te maken die ik ooit heb gemaakt. Voorlopig komt de EP ‘Underground Curse’ over ongeveer een maand uit, waarmee dit nieuwe hoofdstuk begint voor mij en Leather Rebel.

Blijft Leather Rebel een eenmansband of komt er een live-band?
MD: Momenteel concentreer ik me erop om Leather Rebel meer zichtbaarheid te geven en nieuwe tracks te componeren die het begin van de revolutie zullen aankondigen. Als het zover is, zal ik sessiemuzikanten rekruteren om dit project een solo-ervaring te laten zijn, maar dan met alle kracht van de klassieke heavy metal.

Wat is het uiteindelijke doel met Leather Rebel: enkel albums uitbrengen of je muziek kunnen spelen op festivals en in clubs?
MD: Als project streef ik naar beide. Het ene leidt automatisch tot het andere, maar roem is niet het doel van Leather Rebel. Het zou een gevolg kunnen zijn, maar het zal nooit het einddoel zijn. Het hoofddoel van de band is om de muziek, de shows, de esthetiek en al het beste uit de gouden jaren van metal nieuw leven in te blazen en terug te brengen. Als mensen het leuk vinden, geweldig. Zo niet, dan beschouw ik het ook niet als een mislukking. Uiteindelijk doe ik dit als een eerbetoon aan alle ervaringen die deze world of steel me heeft gegeven. Leather Rebel is mijn bouwsteen in de grote muur van metal.

Je hebt heel wat tijd, moeite en geld geïnvesteerd in Leather Rebel, voor de opnames, de videoclip, het artwork, … Dan moet je wel veel vertrouwen hebben in het succes?
MD: Ik weet dat niet iedereen dit soort muziek, dat meer underground en niche is, leuk zal vinden, maar de muziek die ik maak is bedoeld voor those who are truly loyal to steel, die broeders die hetzelfde voelen als ik. In hun aderen, en niet alleen in hun hart. Zoals ik al eerder zei, doe ik dit niet omdat het trendy is of omdat iedereen het erover heeft. Ik heb deze droom al sinds mijn kindertijd en die is in de loop der jaren geëvolueerd. Het heeft tijd, moeite en opoffering gekost, maar het is iets dat mij tot mij maakt, dat mij definieert.

Welke bands dienden als inspiratie?
MD: Leather Rebel is een mix van de vele bands en stijlen die van mij een fanatieke metalhead hebben gemaakt. Van de kracht en attitude van Iron Angel tot de duisternis en woede van Possessed, ze hebben allemaal hun stempel gedrukt op mij. Mijn belangrijkste invloeden vandaag zijn bands als Vulture uit Duitsland en Stalker uit Australië, twee bands die de vlam van moderne speedmetal levend houden met een oldschool spirit. Sterker nog, in één van de nummers op de eerste EP breng ik een eerbetoon aan alle bands die me hebben geïnspireerd, door hun namen in de songteksten te verwerken om ze zo te vereeuwigen.

In je nieuwe thuisland België kijk je op naar Acid en Evil Invaders. Zijn er nog meer bands van de Lage Landen die je goed vindt?
MD: Voordat ik naar België kwam, kende ik wel wat bands uit dat land, maar het was pas toen ik de local scene leerde kennen, concerten bijwoonde en er echt bij betrokken raakte, dat ik de enorme rijkdom ontdekte die er heerst inzake cultuur en metal. Ik geniet enorm van legendarische bands zoals Bad Lizzard, Acid, Ostrogoth, Scavenger, Killer, Crossfire, Buzzard, Warhead, Cyclone, White Heat, Ancient Rites en Enthroned, die de old school van de Belgische metal vertegenwoordigen. Maar ik ben ook onder de indruk van hoe de nieuwe generatie die vlam brandende houdt met bands als Evil Invaders, Objector, Senttura, Axident, Bütcher, Schizophrenia, Speed ​​Queen, Hexxema en Mälheür, om er maar een paar te noemen. België heeft een enorm sterke scene. Je moet het gewoon meemaken om het te begrijpen.

Even terug naar Savage Grace. Je bent te zien op de officiële bandfoto’s en in de clips van de periode van de Savage Cross-periode, maar op de release staat Gabriel Colon als zanger. Hoe komt dat?
MD: Dat is een goede vraag, en ik begrijp waarom het verwarrend kan zijn. Savage Grace maakte destijds een moeilijke overgang door: de vorige zanger (Gabriel) had de band verlaten net toen de promotiecampagne voor de nieuwe release van de comeback zou starten. Frontman Chris kende me al, en nadat Gabriel was vertrokken, nam hij contact met me op. Hij liet me auditie doen en kort daarna werd ik officieel lid van Savage Grace. Vanaf dat moment richtten we ons vooral op het voortzetten van de promotie en het voorbereiden van de shows die we gepland hadden. We namen de officiële videoclips op en deden fotoshoots met de nieuwe line-up. Het was een heel intense en verrijkende ervaring en de reacties van de fans waren ongelooflijk. Hoewel ik niet in de studio kon opnemen, maakte ik deel uit van die belangrijke fase van Savage Grace toen de band na een lange pauze terugkeerde.

Waarom stopte je bij Savage Grace en hoe kwam je dan in België terecht?
MD: Ik besloot Savage Grace te verlaten vanwege een combinatie van factoren. Er waren bepaalde interne uitdagingen en verschillen in de groepsdynamiek die moeilijk te hanteren bleken. Bovendien werden de verwachtingen voor tournees in Europa en Zuid-Amerika niet zoals gepland waargemaakt, wat tot enige frustratie leidde. Om persoonlijke redenen kwam ik naar België, en dat was voor mij het begin van een nieuwe fase. Hier vond ik de inspiratie om mijn eigen muzikale project, Leather Rebel, te ontwikkelen met een persoonlijkere en authentiekere visie op metal. Uiteindelijk was mijn ervaring met Savage Grace een waardevolle leerervaring en zette het me ertoe aan om verder te gaan met mijn muziek, vanuit een nieuw perspectief en met meer kracht dan ooit.

Zat je vóór Savage Grace nog in andere bands?
MD: Ja, vóór Savage Grace had ik wel wat ervaring met andere lokale bands, maar met Savage Grace beleefde ik de voorlopig meest intense en professionele fase van mijn carrière. Elk project leerde me iets nieuws en hielp me groeien als muzikant. Nu, bij Leather Rebel, concentreer ik me erop om mijn persoonlijke visie op metal tot het uiterste te brengen, waarbij ik alle ervaringen samenbreng die ik onderweg heb opgedaan.

In december speelt Savage Grace een concert op het festival Blast From The Past in Kuurne. Ze nemen er hun live-DVD op. Dat is in de buurt van waar je nu woont. Ga je kijken?
MD: Ik heb veel respect voor Savage Grace en ik zal altijd warme herinneringen bewaren aan mijn tijd met de band. De show in Kuurne wordt waanzinnig en met de andere bands erbij wordt het een avond vol metal die je terugvoert naar de gouden jaren. Ik zal waarschijnlijk meer achter de schermen betrokken zijn. Natuurlijk, als de gelegenheid zich voordoet of als ik een uitnodiging krijg om op het podium te stappen, doe ik dat graag. Voorlopig laten we alles op zijn beloop en wachten we af hoe de plannen zich ontwikkelen.

Je vindt het leuk om concerten te kijken in België. Wat is je favoriete club of festival?
MD: Ik ben dol op concerten in België omdat ze een ongelooflijke energie hebben en de fans hier fantastisch zijn; ze vergeten alles wat er in hun leven speelt om zich volledig aan metal te geven. Ik ben op veel plaatsen geweest, in verschillende zalen en steden, maar wat ik in de DVG Club in Kortrijk heb meegemaakt was indrukwekkend. Dankzij onze voormalige bassist, Power From Hell, die een trouwe vrijwilliger is in die club, konden we daar de eerste officiële video van Leather Rebel voor “Bite The Snake” opnemen. De ervaring was intens en zal voor altijd een mooi moment in de geschiedenis van de band en in mijn herinneringen blijven.

Je woont nu in een dorpje aan onze taalgrens: hoe is het om op de grens van twee talen te leven (Frans en Vlaams). Welke vind je het leukst?
MD: Leven tussen grenzen is een heel interessante ervaring. In het begin had ik moeite om me aan te passen, vooral door de taal. Nu studeer ik Nederlands en wordt het steeds gemakkelijker voor me om te communiceren. Frans heeft overeenkomsten met mijn moedertaal Spaans, waardoor ik het soms makkelijker begrijp. Eigenlijk vind ik beide talen leuk: Nederlands heeft een heel specifieke complexiteit en kracht, terwijl Frans me altijd heel mooi en elegant is overgekomen. Als ik klaar ben met mijn studie Nederlands, wil ik graag Frans leren, zodat ik beide kan spreken en met iedereen zonder barrières kan communiceren. Maar iets wat ik vanaf dag één heb geleerd, is dat metal geen taal heeft. Iedereen verwelkomde me hier met open armen en ik kwam tot de conclusie dat we allemaal wereldwijd headbangers zijn, dezelfde ideologie delen en elkaar als broeders zien. Nu ik Nederlands spreek, vind ik het leuk om ervaringen te delen en naar die van anderen te luisteren. Vroeger kon ik in het Engels communiceren, maar nu ik Nederlands spreek, voelt alles natuurlijker en dichterbij.

Wat vind je het leukste aan België?
MD: België heeft me een nieuw hoofdstuk in mijn leven en carrière gegeven. Wat ik het leukste vind, is de passie van de mensen, vooral van de metalfans. Hier, wanneer de lichten dimmen en het concert  begint, transformeren ze volledig; ze (be)leven metal echt, zonder maskers of poses. Dat inspireert me om mijn ziel in elke riff en elke schreeuw te leggen. Ik bewonder ook hoe georganiseerd het leven hier is; er is een balans tussen rust en chaos die me heeft geholpen me te concentreren op mijn doelen. Het moeilijkste in het begin was me aanpassen aan het weer, die koude, grijze dagen die eindeloos lijken te duren... maar na verloop van tijd leer je die duisternis om te zetten in creatieve energie. Belgium has become my battlefield, a place where I can continue to fly the flag of metal with Leather Rebel and build this rebellion that is just beginning.

Bedankt voor dit interview

LINKS
https://www.youtube.com/watch?v=clxlXFPPadA
https://www.youtube.com/watch?v=mvkWR16lFCs
https://www.facebook.com/profile.php?id=61567134432644