The Sound of The Belgian Underground 2022 - Een geslaagde ontdekkingsreis - Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
The Sound of the Belgian Underground 2022
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2022-02-27
Erik Vandamme

We citeren even: ''Al tien jaar brengt Subbacultcha artiesten in contact met een nieuw publiek via het lidmaatschap, een agenda van gratis events, online interviews en een 2-maandelijks magazine. 'The Sound of the Belgian Underground' is een van Subbacultcha's vele benaderingen om nieuwe artiesten te ondersteunen en leden te laten proeven van de Belgische undergroundmuziekscene."
'The Sound of The Belgian Underground' is ondertussen aan zijn vijfde editie toe. Het werd  een goedgevuld programma, waar de muziekliefhebber een brede kijk op de scene krijgt. De AB Box werd bovendien ten volle benut, d.w.z. het podium vooraan, maar er waren ook optredens achteraan op een verhoog net voor de PA of gewoon op het balkon.
De zaal was goed vol gelopen. Naar goede gewoonte, bleek ook deze editie van 2022 een ware ontdekkingsreis binnen het underground gebeuren. Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!

Ons verslag
Frankie Traandruppel (***)  is het soloproject van Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Samen met zijn kompanen Mathias Roggeman (Mitraille), Bart Weyens (Statue) en Timo Fannoy (Frankie), brengt het collectief aanstekelijke garagerock gekruid met punk en folk invloeden. Ergens deed het ons zelfs wat denken aan de Britpop van circa twintig jaar geleden. Heel subtiel, kwam een band The Libertines  ons voor de geest. Met catchy riffs en aanstekelijke refreinen, kon Frankie Traandruppel ons ergens wel overtuigen. Want door de onstuimigheid waarmee de heren zowel in de instrumentatie als in de vocals tekeer gaan, bezorgde de band ons een eerste lichte adrenalinestoot. Helaas, doordat alles iets te nadrukkelijk gezapig klonk, bleven we ondanks de energie, lichtjes op onze honger zitten. Ze hebben wel het potentieel om binnen die garagerock zich te onderscheiden.

Horrorrap krijgen we van de Antwerpse formatie Kleine Crack (****). De act zagen we op een klein podium vlakbij de PA. We kregen een vervaarlijk uitziend gezelschap, waaronder een collectief VHS-crew genaamd. Het gezelschap stond met bivakmutsen en dergelijke meer op het podium.
Kleine Crack brengt geen rap voor tere zieltjes. De benaming' Horrorrap' is hier overduidelijk. In een dreigende ondertoon, werden rap/hiphop songs door de strot geramd. Iedereen ging gewillig mee in de trip. Hier zagen we een donkere, vuige, rauwe act.

Deze editie bestaat uit verschillende contrasten. Na de hiphopwaanzin klonk het duo Salome (***1/2) lieflijk, maar ook niet te zeemzoetig. De zangeres was eerder bedeesd. We vergeven de stuntelige manier in de overgangen naar de songs. Het podium was ietwat te groot voor de zangeres en de gitarist die met hun aanstekelijke refreintjes en lekkere drum&bass beats ons innam. Podium ervaringen moeten ze opdoen. Maar het tweetal heeft groeimogelijkheden.

Het meest overweldigende optreden kwam van Dushime (*****). Door een soulvolle stem en hoge noten van koorzangen, zorgde Dushime voor een spirituele totaalbeleving in een donker, mystiek kader; even konden we deze harde wereld vergeten. Onaards mooie vocalen dus incluis de mysterieuze beats tekenen voor een confrontatie met je meest innerlijke zelfzijn. De beelden op het scherm hebben een hypnotiserende inwerking. Mooi hoe klank en beeld elkaar vinden. Een echt ‘zen’ gevoel!

Tijd voor een wervelend feestje met WLTR (****). De dj, bekend van de collectieven Nooit Meer Naar Huis en Burenhinder, bracht haar set vanop het balkon en zorgde door de keiharde beats ervoor dat de AB werd omgetoverd tot een soort danspaleis. De harde, oppeppende beats botsten alle kanten uit. De DJ had het publiek mee en dreef het tempo op! Leuk feestje.

Op het kleine podium achteraan bracht Azertyklavierwerke (****) ook een feestje , evenwel in een eigenzinnige versie van humor en absurditeit. De man leest zijn teksten van een smartphone af, onderdeel van een theatrale show. Het voelde vreemd aan, Azertyklavierwerke was als het ware de verstrooide professor deze avond die per ongeluk op een podium sukkelde en met aanstekelijke, bedwelmende en vaak absurd klinkende beats de luisteraar murw slaat. Met een knipoog naar de (experimentele) aanpak van Frank Zappa.
Onder het motto ‘Kunst met een grote K’ wist Azertyklavierwerke deze performance uit te voeren . Er kwam hier zelfs geen gitaar aan te pas, het waren de elektronische beats en de aanstekelijke vocals die het ‘em deden. Het experimenteren met klankentapijtjes en de absurde teksten overtuigden.

Het Brusselse trio PEGA (*****) speelt iets tussen post-punk en mathrock. De band heeft drie dames die spelplezier beleven . Ze beheersen goed hun instrumenten , de aanstekelijke riffs en drums deden ons headbangen . Eenvoudig , goed en stevig klonk het. PEGA geeft muzikale kleur in deze grauwe wereld. Het is een band die binnen de post-punk flirt tussen lichtvoetigheid, stevig rocken (aanstekelijk en energiek) en experiment. Op die manier waren we snel overtuigd.

Helenah (**) deed hier een slechte poging om de 'humor en absurditeit  tot kunst te verheffen'. Ze probeerden misschien Azertyklavierwerke te evenaren, maar slaagden er duidelijk niet in. Hier kon je niet echt genieten. Ook al houden we van klankexperimentjes, de beats gingen nu nergens naartoe. Een gemiste kan …

We citeren even ''Merlin Wubslin is het muzikale project van Christian Garcia-Gaucher, Valérie Niederoest en Jérémie Conne. Het Belgisch-Zwitserse trio combineert stemharmonieën met gitaardialogen, herhaling en onstuimige ritmes, wat live een trance uitlokt''. Merlin Wubslin (*****) speelde een soort psychedelische trip. De gitaar is binnen dit concept het belangrijkste instrument. Deze band kleurt buiten de lijntjes , durft de comfortzone te verlaten, en gaat lekker improviseren en experimenteren. Een zachtmoedige, warme stem werkt in die chaotische aanpak helend. Een genotvol innerlijke gedachtes, ver weg van de realiteit, met een ‘zen’ gevoel.

Rachel Sassi, zangeres, en Victor De Roo, producer (bekend van De Nooit Moede), vormen samen een Franstalig synthwave -duo, Victor De Roo + Rachel Sassi (*****). Ze voelen elkaar muzikaal sterk aan. De koude beats van Victor staan in sterk contrast met de warme, heldere vocals van Rachel. Er lijkt zelfs een elektronisch gevecht te ontstaan tussen licht en duisternis, hardheid en zachtmoedigheid. De contrasten reiken elkaar de hand, de twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan. Een mooie versmelting.
Het betoverend klankentapijt van Victor en de zalvende stem van Rachel waren de perfecte afsluiter van een boeiende editie, The Sound of The Belgian Underground. Opnieuw geslaagd dus!

Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel