De zusjes Casady hebben met de jaren in hun unieke sprookjes/droomwereld muziek meer oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Er is dus minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop . Cocorosie  waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound.
Een eigen wondere klankenwereld werd gerealiseerd . De CocoRosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak hebben we feeërieke, dromerige, uiterst genietbare trips , met de single “Gravediggress” als uitgangspunt van de nieuwe plaat . Minder complex , zonder aan eigenheid in te boeten . De productie was in handen van Valgeir Sigurdsson , en Anthony Hegarty komt regelmatig om de hoek kijken .
Een ingetogen stijl hebben we hier die smaakvol wordt ontvangen en weet te  overtuigen. En inderdaad CocoRosie blijft wel altijd iets bijzonders & magisch bieden!

Het Britse Rudimental heeft een handvol interessante singles uit en is terecht één van die ontdekkingen . We hebben het dan over nummers  als “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ overtuigende kleppers.
Het collectief manifesteert zich ergens tussen pop , soul , hiphop, drum’n’bass en deephouse in , en haalt de mosterd o.m. bij The Fugees. Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het dus ook op r&b, soul en hiphop . Een heus combo op plaat als live van keys, drums , gitaar , trompet , zangeressen en zanger(s) en een hiphopper die de menigte kan opzwepen , waar nodig .
Een pak gastvocalisten passeren de revue als Emeli Sandé, Ella Eyre, Angel Haze, Becky Hill, Sinead Harnett en John Newman , zoals vroeger bij een Groove Armada en Basement Jaxx. 
Hun materiaal is uitgekiend en klinkt gevarieerd , allesbehalve een eenheid en erg afwisselend! Meer dan de moeite waard en terecht een doorbraak!

Drie jaar terug wisten we het echt niet goed meer wat er van te denken ; minder boeiende, intrigerende, nieuwe nummers en een half feestelijke kracht .
We hebben dus uitermate genoten van de return van (Alison) Goldfrapp . Samen met haar vaste rechterhand Will Gregory hadden we hier muzikaal twee gezichten: een innemende, pakkende, sfeervolle , ijzige sound waarvan het pas verschenen melancholische ‘Tales of us’ een naadloos vervolg is van haar debuut ‘Felt mountain’ uit 2000 en de eerdere elektro/disco/pop, de danstoer op ‘Black cherry’, en ‘Supernature’. Haar ‘7 th tree’ hing ergens tussenin en de vorige, het fletse ‘Head fist’ werd letterlijk doorgespoeld , zeker nu ook bij haarzelf , want die inwisselbare nummers bleven vanavond opgeborgen .

Twee gezichten - De eerste 40 minuten kwam de recente plaat in de spotlights , een dromerige, ingetogen sound , gedragen door haar helder , indringende, hemelse stem . Die songs werden live mooi uitgewerkt, sober of een beetje majestueus op z’n Hooverphonics door de keys , de cello, viool , bas en orkestratie , maar nergens over de top . De emotie was sterk als je de eerste reeks “Jo”, “Drew”, “Stranger”, “Alvar” “Annabel” en “Clay” op nahoudt . Een mistige , mystieke sfeer creëerden  ze door de elegante , subtiele , spaarzame sounds , de repetitieve ritmes of de aparte spanningsopbouw. Een adembenemende trip kregen we hier al meteen …
Dan kwamen die kenmerkende synthbeats en haar zwoele sexystem op het voorplan, de verbeelding kon worden aangesproken en een (heup/dans) pasje kon worden verzet . “Yellow halo” was de aanzet van die dynamiek en groove . En iets verderop “Thea” , de enige meer danstrack op ‘Tales of us’, die ergens in de regio hangt van een Trentemöller/The Knife.
Na de slepende , grimmige, bezwerende opbouw en ritmes van “Little birds” en “You never know” kwam je uit op die sensuele , erotiserende electro pop van “Ride a white horse” en “Oohlala”.
Het échte electrofeestje kregen we in de bis met die broeierige , opbouwende , hitsige, pompende “Train” en “Strict machine”. Het blijven twee dansbare kleppers die mooi verweven zijn in de Goldfrapp introvertie van een net eerder gespeelde “Clowns” en oudje “Lovely head”, die haar groot hebben gemaakt door haar stemvariaties en de ambient triphoppende soundscapes.

De balans is rechtgetrokken . Goldfrapp is terug op niveau en daar zijn we uitermate blij om. Goldfrapp prikkelt en klinkt koel als sensueel , zoals het moet …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4239
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel  

Een return naar de thuishaven kan altijd deugd doen , dat ondervond Piet Goddaer aka alter ego Ozark Henry.  Een uitverkochte Kreun ontving zijn sing-songwriter/multi-instrumentalist met open armen. Goddaer heeft dit duidelijk aangevoeld . Hij kwam hier de nieuwe plaat ‘Stay gold’ voorstellen in z’n geboortestad Kortrijk en deelde na het optreden, samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , met wie hij de plaat opnam, handtekeningen uit. Je maakt het niet iedere dag mee .

Dat ‘ietsje meer’ zagen we ook aan het optreden , want dit was één van de sterkste Ozark Henry’s in jaren! We zagen we een gretige , gemotiveerd spelende Goddaer met z’n band , van een bijna twee uur durend concert,  die naast een welgemeende ‘Merci’ , oprecht de hand op de borst drukte. Tja , zo’n optreden in een kleiner zaaltje kan dus wonderen doen !
De klemtoon kwam , vooral de eerste helft van het concert , op de recente cd . We hoorden een rits sfeervolle nummers , waarbij Goddaer na jaren terug bas speelde , en vocaal een verademing erbij had met Amaryllis, die bijkomend toetsen speelde. De romanticus kreeg dus vocaal tegenspel in fraaie duetten en in de koortjes , al moet toegegeven worden , haar stem in de eerste nummers “We were never alone” , “Sundance” en “If you leave” kwam onvoldoende door en was nog niet echt toonvast . Maar bij het innemende , pakkende “It was a queer sultry summer” zat alles goed. En ze waren goed op dreef , want de toegevoegde  tromslagen gaven elan aan het nummer , net als bij “Outpatient” , iets verderop de set . Ozark Henry was vanaf nu definitief goed weg en ‘singlewerk’ songs als “Weekenders” , “Plaudite amici comedia finita est” , “I’m your sacrifice” en andere “Do you love me” en “Free haven” overtuigden sterk .
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor het oudere werk , een “Rescue me” en “At sea” klonken breder , forser en spannender , net als de indringend opbouwende “These days” , “This one’s for you” , of een gevoelige “Give yourself a chance” (met Amaryllis op harmonium), in de dubbele bis te horen. Hier voelde je vonken spatten , Ozark Henry scoorde en kon alle richtingen uitgaan. Goddaer had het West-Vlaamse publiek achter zich en porde aan tot handclaps, wat de nummers nog meer inkleurde.

Ozark Henry had nagenoeg een schitterend concert achter de rug , met bezieling , op z’n best! Beter dan in het voorjaar waarbij iedereen , ondanks hun muzikaal kunnen, op zijn eigen eilandje dreef. Het kan het ‘band gevoel’ maar aanscherpen . Wat een thuismatch kan doen … 

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4225

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!

Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met  een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith”  en “Toxic” te horen zijn .

Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen,  legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz  en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’  kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .

James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze  geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .

Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd. 

Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen  waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef  het ganse concert , o.m. op “Air  & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold”  en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende  respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk  door keys en breakbeats , percussief opgefokt!  Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen,  en ja , werkten zelfs  aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.

James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!

Organisatie: Live Nation

Forward - Jong West –Vlaams bandje uit de omgeving Avelgem – Moen  geeft zich volledig met een reeks broeierige snedige en gedreven rocksongs . Ze klinken spannend en zitten melodieus goed in elkaar,  wat een overtuigend geheel oplevert .   In de zang dwaalt Ian Astbury van The Cult rond . De band rijpt nog, en is zoekende  naar een eigen identiteit. Wordt vervolgd …
http://www.forwardmusicband.be