The Veils rond de Londenaar Finn Andrews  is een onderschat bandje . Hun debuut ‘The runaway found’ uit 2004 koesteren we nog steeds . The Veils brengt broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, onder mans pakkende, doorleefde en gekwelde stem. Een sfeervolle, bezwerende aanpak , die uitermate gevarieerd is en de verschillende gevoelslagen aanspreekt . Een eigen spannend geluid dat door de opbouw  intens , onheilzwanger en demonisch kan  zijn . Kenmerkend zijn de snerpende gitaarloopjes en – motiefjes , die we heel sterk terug horen op de eerste nummers “Through the deep, dark wood”, “Train with no name” en “Dancing with the tornado” .  Boeiend en Overrompelend. Dan klinkt hij met de band wat gematigder , maar de rode draad van bezielde muziek vanuit het hart blijft bewaard.
The Veils slagen er moeiteloos in je te laten meeslepen in hun bezwerende americana/roots/poprock. Sterk dus!

An Pierlé heeft nieuw werk uit en maakt de cirkel rond met de opstart van haar muzikale carrière . Ze startte eind de jaren ’90 solo achter de piano op een zitbal en speelde integere, emotievolle , gevoelige dromerige songs . Na talrijke muzikale omzwervingen waarin invloeden van pop , rock, psychedelica waren te horen, (o.m. met White Velvet) , keert ze hier terug naar de basis van piano en stem , waar nodig , treffend en sober aangevuld met strijkers , cello , hoorn en klokkenspel . Op die manier krijgen we opnieuw een oprecht passioneel album , dat erg sterk klinkt met de titelsong en de bloedstollende cover van Talk Talk’s “Such a shame” . Pierlé overtuigt ook met meer bedreven materiaal als “Winds” en “Coming of age”.  Niet alle songs bekoren , maar ‘Strange days’ is een moedig album en biedt voldoende variatie in haar al goed gevuld en afwisselend oeuvre!

Binnen de soundscape/elektronica is het Schotse duo Marcus Eion en Michael Sandison een buitenbeentje . Tussen ’95 en 2005 was het duo redelijk actief , nu lieten ze een gat van 8 jaar ertussen . In wezen is er muzikaal weinig tot niets veranderd . De tijd mag hier even stilstaan ; het duo brengt sfeervolle , genietbare , mysterieuze ambient elektronica . Het zijn magische keyboardmotiefjes, omringd van zalvende beats, die regelmatig kunnen opentrekken. We vinden wel zeventien nummers terug , de ene meer uitgediept dan de andere. Hun minimalisme straalt warmte , melancholie , vervreemding en obscuriteit uit . Kortom, een apart bandje in die twintig jaar.

Psychic Ills , Carlton Melton
Kreun
Kortrijk

Psychic Ills – uit NY zijn ze afkomstig en al jaren fungeren zij in de marge van de retropsychedelica . De groep nodigt op gezapige wijze uit mee te stappen in hun bedwelmende sound en dampend wierooksfeertje. Een donker sfeervol decor hadden we van gebroken licht en vloeistof dia’s.
Muzikaal situeert het kwintet zich ergens tussen die psychedelische drones van Spacemen 3 en Spiritualized en de retro van bands als Warlocks, Black Angels, White Hills en het oude Black Mountain . En natuurlijk kan je niet omheen de sixties van de VU , de indie van de Feelies en de slepende droompop van Galaxie 500 , die het plaatje maar compleet konden maken . Genoeg fijne referenties dus voor deze band.
Hun songs hadden een repetitief bezwerende opbouw, rustig voortkabbelend, soms iets meer crescendo, maar al bij al gematigd binnen het muzikaal raamwerk. Een goed uur werden we meegevoerd in dit muzikaal avontuur. Het kwintet heeft een nieuwe cd, ‘One track mind’, waar in het begin gretig uit geput werd , met “Depot”, “CU here” , “One more time” en “Might take awhile” , dat probleemloos aansloot bij het vroegere werk.
Contact met het publiek bleef grotendeels uit , en ondanks hun muziek niet echt iets nieuws onder de zon is, genoten we van een uiterst genietbare set , die aangevuld werd met meeslepende pareltjes “Mind daze”, “Electric life” en “January rain”.

Eerder werden we in de stemming gebracht van de instrumentaal stuwende retropsychedelische jams van Carlton Melton . In de eerste songs bleef het beperkt tot traag slepende , opbouwende lagen van gitaren , bas en drones van voorgeprogrammeerde keys; een hypnotiserende werking door lang aanhoudende repetitieve ritmes . Meer vaart kwam erin met de drumpartijen , bezwerende riffs en de zalvende , licht exploderende ritmes . De drie heren waren gefocust op hun instrument . Met een referentie aan Earth werden de handvol nummers op z’n minst tot op het bot uitgediept . Op het eind viel de spanning even weg en konden ze lekker venijnig loos gaan door een snedig felle aanpak .
Carlton Melton stond garant voor een filmisch intrigerend geluid, maar er kon iets meer pit en gedrevenheid vanaf om het een vol uurtje boeiend te houden!

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Charlie XCX aka de 20 jarige Britse schone Charlotte Aitchison komt aandraven met frisse en sfeervolle electropop op haar debuut ‘True romance’ . Meteen wordt een link gemaakt met Marina & The Diamonds gemaakt, maar eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat ze met haar debuut er beter vanaf komt .
Een afwisselend album in het genre , lekker in het gehoor liggende, jeugdige en onschuldige pop, met slepende , hoekige en soms pompende beats, wat boeiende grooves, sounds, sampling en haar sensuele stem , die het testosterongehalte doen stijgen . “Set me free” , “Grins” en “What I like” onderscheiden zich van de rest en met “Clouds aura” ft Brooke Candey wordt een vleugje hiphop toegevoegd .
Niet direct opzienbarend , deze ‘True romance’, maar alvast een goede, leuke , fijne , ontspannende start.

Zes jaar liet boegbeeld van de Queens Josh Homme op zich wachten om nieuw werk uit te brengen . Na ‘Era Vulgaris’ is er dus nu ‘ …Like clockwork’ . Tussenin hadden we nog wel eens die ‘best of’ op een festivalpodium, waarin een nieuwtje kwam opduiken .
Zes jaar …, een hobbelig parcours en een zware beproeving voor Homme ; een donkere periode waarin hij het fysiek en mentaal moeilijk had , met een bijna-doodservaring .
Het heeft z’n weerslag op de nieuwe plaat . Niet meer dat stonerwerk van vroeger , of een ouderwets potje stampwerk , nee, ‘…Like clockwork’ is een brede plaat geworden, broeierige en theatrale rock en sfeervolle nummers .
Ook … geen echte vaste band , want op de plaat was er ruimte voor heel wat gastbijdrages. Natuurlijk kan Josh beroep doen op een Dave Grohl, Mark Lanegan , Nick Olivieri  en Alex Turner; onverwachts kwam Elton John, Trent Reznor en Scissor Sister Jake Shears een handje toesteken.
Het zorgt ervoor dat QOSA hun meest diverse plaat uithebben , kleurrijk , gelaagd , melodieus  en slepend . Op die manier kom je uit op een variatie als “I sat by the ocean”, “My god is the sun”, “Keep your eyes peeled”, en de intieme “The vampire of time & memory” en de titelsong.
QOSA is hier meer dan gegroeid , en levert op die manier een afwisselende en wisselende plaat af, die je wat gewoon moet worden , maar bon soit , waarschijnlijk wordt live het rockend concept meer dan goedgemaakt!

Een intrigerend beklijvend imponerend album komt van Ghostpoet , het alterego van de Londense Obaro Ejinive . Hij is toe aan z’n tweede plaat en balanceert behendig tussen hiphop, triphop , elektronica en sing/songwriting. Z’n mompelende lyrische rap/zegzag zit in de buurt van de onvolprezen Bobby Sichran .
We hebben te maken met sfeervolle creatieve  en experimentele nummers en de samenwerkingen zijn uitermate geslaagd . Het materiaal heeft een bedwelmende hypnotiserende indruk , laat zich ontdekken door de toegevoegde instrumentatie en weet per luisterbeurt te raken . Check “Cold win” , “Them waters”, “Plastic bag brain” en “Comatose”   maar eens . Kortom, Intellectuele hippop die overtuigt!

Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
15000 bezoekers hadden ze over het ganse weekend ; een glimlach, een piepend zonnestraaltje, goed spelende bands, een enthousiast publiek en veel sfeer vingen dit op …

Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde  . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …

dag 1 - vrijdag 13 september 2013
Op deze eerste dag LL hadden we alvast een heel gevarieerd aanbod . Check maar even mee …

Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .

In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru  en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller durfde te gaan en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”.  De zangeres maakte allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!

Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy en houdt van Sparklehorse. Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!

Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so I watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een scherp, snedig , scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intens sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige , aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende  passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!

We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op ‘Daan’best , een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .

Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die hier het best tot z’n recht kwam, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn! 

Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock en soul&funk, flirtend met elektronicagrooves .  Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij hen moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” mee in de zaal!

De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven , besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde.  De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze,  hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof  experiment op de mainstage.

Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend  als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust op intens ervaren en beleven.

Intussen knalde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Leffingeleuren 2013 – zondag 15 september 2013
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge

Op deze derde dag kwam de klemtoon op het Belgische werk en dat werd smaakvol ontvangen . Ondanks het mindere weer , belette dit de concertganger niet af te komen . Mooi dus.
Na twee intense dagen LL is er dus gewoontetrouw op de afsluitende dag meer ademruimte; de optredens  zijn in de concerttent gesitueerd, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikken.

Er was al veel volk opgedaagd om het beloftevolle Dez Mona te zien . Zij sloten letterlijk een ‘Gentlemans’s agreement’ met hun publiek. Een intens bezwerende set speelde het gezelschap onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Toegegeven, geen makkelijk zondagse brok, maar we werden naar hen gezogen door broeierige versies van o.m. “Suspicion” , “The back door “, “Didn’t it rain”, “Dark gate” en “Get out of here” . Ze rockten nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast . De instrumentatie van accordeon , piano en contrabas eigende zich een  uniek plaatsje toe . Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en broeierige spanning, waarbij Frateur speels, spontaan door het materiaal laveerde en z’n duivels kon ontbinden . Hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of bij het publiek; zijn declamerende zeg/zang stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn door de hoge uithalen.
Knap zoiets , we hadden hier een imponerende band en zanger. ‘De Prinsen van de Nacht’ , zoals ze zich omschreven, waren onder de indruk van de belangstelling en trakteerden op een toegift . De(z)monisch mooi!

Scherp , gedreven en onderhouden klonk ook het Nederlandse Blaudzun van Johannes Sigmond die in ons landje heel wat airplay krijgt. Al van vorig jaar staat het wonderschone album ‘Heavy flowers’ in de picture . Hij komt hier graag z’n materiaal spelen , dat live breder klinkt, kleur, elan en een boost krijgt door een blazerscollectief , viool , accordeon , xylo en keys . Een uitermate boeiend optreden  van een gretig spelende band , die stevig uit de hoek kon komen, beklijfde en vandaag toch één van hun meest overtuigende sets speelde . Het liep allemaal gesmeerd , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er al drie die we konden  inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland!

Ook de Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley wordt in ons land sterk onthaald . Terecht, trouwens , de 25 jarige blondine , dochter van de bluesrockende hero Chris Whitley , heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook op haar solo optredens , vóór haar debuut,  wekte ze nieuwsgierigheid op door de sober elegante stijl.
We hadden een afwisselende aanpak , waarbij Trixie kon rocken -  de eerste twee nummers “Never enough” en “Grandual return” waren hier al de beste voorbeelden; ze raakte met de gevoelige broeierige, doorleefde singles “Need you love” en “Breathe you in my dreams”; en tot slot nam ze ons in met enkele pakkende nummers als “Oh joy” , geleest op haar pianospel . Ze heeft een goed  op elkaar afgestemde band, kortom Trixie staat er met haar band en zespeelde een sterk geladen meeslepend concert .

Op zoek naar ontdekkingen? Dan mag je die Café concerten van de organisatie niet missen , Eén concertje vanavond , met name het Amerikaanse duo Strand Of Oaks , die ons bij ondergaande zon meevoerde naar een godverlaten strand. We lieten ons meedrijven op hun dromerig materiaal , die soms krachtiger werd, nostalgisch, weemoedig , hartverwarmend klonk en toch een positieve , ontspannende vibe ademde . Een gemotiveerd duo , dat zich bewees en perfect paste in de ontdekkingsreeks van de Bota . Strand Of Oaks kenmerkte een dromerige sound door een de spaarzame begeleiding van gitaar , drums en  emotievolle vocals. Het duo wrong zich ergens tussen Iron & Wine , Tallest man on earth  en Jackson Browne .

Een graag gezien gast op het festival is natuurlijk Arno . De Oostendse Brusselaar verloochent z’n afkomst niet , gooide en brabbelde er wat citaten en vloeken tegen aan, die natuurlijk steeds sterk werden onthaald . Arno, bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . En hij is en blijft op dreef , het laatste jaar met de nieuwe plaat ‘Future vintage’. Hij beschikt over een uitgebreide catalogue en doet het dampende , hitsende funkende rockvuur van TC Matic herleven door het aanstekelijke, frisse, dynamische en intieme ingetogen materiaal, als “We want more”, “Fantastic” , “I don’t believe”, “Vive ma liberté” en “Je veux nager” . Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . Z’n gekende hoempapa carrousel ontbrak niet , en dan kom je nogal snel uit op uitgesponnen versies van “Olalala” , “Putain putain” en “Bathroom singer”, songs in alle talen. Een volle tent , op handen gedragen - Arno speelt tijdloze rock, zoveel is zeker!

En die oudjes , die doen het wel op de festivals ! Een ander graag geziene gast , die de pensioengerechte leeftijd heeft bereikt is Seasick Steve . De amicale artiest verovert steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. Want er bleef veel volk staan om onze ‘John Deere’ freak in houthakkershemd aan het werk te zien . Meeslepende ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel), een ietwat  omgebouwde sigarendoos en een elektrische gitaar, aangevuld met een ‘Animal’ lookalike meppende drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en een handvol  intrigerende songs het resultaat.
‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden. Die formule is  nagenoeg intussen gekend , hij speelt en entertaint , haalt er een jonge dame bij die vlakbij Steve mag genieten van een nummer .
Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren . Juist ja, we hebben z’n tricks en grappen nu onderhand wel door, want door de jaren heen doet Seasick Steve gewoon waar ie goed in is, welke song nu ook wordt gespeeld, en toegegeven, je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is … Santé, doorspoelen nu! Op naar de volgende LL!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

De Gentse band Grace in the Woods heeft een aardige EP uit , ‘Dirty something’. Ze ontwikkelden eerder al een repertoire van eigen nummers en enkele covers o.m. van Feist .
We hebben hier te maken met een reeks sfeervol dromerige, broeierige luistersongs , die intiem kunnen klinken, durven breder te gaan en mooi uitgewerkt zijn .
Hun indiepop kent jazzy loops en dampend funkende ritmes, enerzijds door een spaarzame begeleiding , anderzijds meer gefundeerd en uitgebouwd . De warme vocals bieden zeggingskracht. Op die manier hebben ze een spannend afwisselende EP uit en houdt het gezelschap de aandacht met een “Nevermind”, “Now you’re gone” en de titelsong , die trouwens als single fungeert. Uiterst genietbare muziek dus.
Info http://www.graceinthewoods.be