Achter Lenya schuilt de sing/songwritster Julia Reinhold. Eerder won ze met haar eigen songs al de publieksprijs van de Grote Prijs Zuid-Holland.
Ze checkt in bij talloze projecten en stippelt intussen  haar eigen repertoire verder uit . Daarvan is de EP het resultaat , die ergens de sfeer ademt van Maria Mckee, An Pierlé en een een rits vrouwelijke poprockbands uit de nineties. Sing /songwriting , sfeervolle semi-akoestische folkpop en lekker in het gehoor liggende (rauwe) rock. In de vier songs vind je de stijlen allemaal.
We hebben hier een gevarieerd overtuigend werkstuk van een beloftevolle artieste

Info http://www.lenya.nl

…When I read Shakespeare, his words create melodies in my head and I wanted to share those wonderful feelings  and emotions with you …
De beloftevolle Caroll Vanwelden zet ‘Shaekespeare  sonnets’ om in vaudeville jazzy pop, muziek in de sfeer van de rokerige jazzkroeg, bepaald door een instrumentarium van piano, contrabas, een verdwaalde trompet en beheerste drums . Haar liefdevolle, indringende stem omringt het innemend , gevoelig, doorleefd materiaal, dat sober , intiem kan zijn door spaarzame instrumentatie als op “How can I then return in happy flight” of een uptempo groove krijgt, “When I do count the clock” .
Kortom , een afwisselend album van een getalenteerde artieste.

Info http://www.carollvanwelden.be

Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’  is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende  broeierige sound nog meer  gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt  . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman  … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !

Het uit Brussel afkomstige Alpha 2.1 is toe aan de tweede cd ‘Eternity’, die ‘Infinity’ opvolgt. Het gegoochel in woorden wordt bij deze elektronica techneuten omgezet in oude en eigentijdse elektronica, electropop , niet vies van punkfunkritmes . Heerlijk frisse indietronica, die ergens hangt tussen het Britse Metronomy en ons eigen Goose , geleest op warme vocals op z’n Gabriel Rios .
Dromerige en bezwerende songs met beats’n’bleeps en een aanstekelijke groove . Alpha 2.1 overtuigt …
 

Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek. 

We keken er naar uit om het Californische Local Natives  opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en  pittig gedreven aanpak.

Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en  maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal.  En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn  siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met  twee  nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige  maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals. 
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen!  We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.

Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de  koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .

Organisatie : Botanique, Brussel 

Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse  sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder  verschenen EP’s . Integer,  intiem , sfeervol en meeslepend  materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul  en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare  kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …

Alanis Morissette heeft muzikaal als privé al een hobbelig parcours achter de rug . Nu, 17 jaar na het debuut ‘Jagged little pill’ is ze in een andere fase in haar leven, duidelijk ‘back to reality’, beide voeten op de grond, heeft ze de rust gevonden , is gelukkig getrouwd met rapper souleye , is moeder en heeft een goede evenwichtige  mainstreampop plaat uit , gedragen door haar kenmerkende neuzelende zang . De single “Guardian” is fris, aanstekelijk en is er eentje om in te lijsten .
De toevoeging van elektronica , synths en strijkers in het afwisselende materiaal  is uitermate beheerst en goed gedoseerd op “Empathy” , “Spiral”, “Numb” en “Havoc”. 
‘Havoc & Bright Lights’ is geen wereldschokkende nieuwe plaat, maar brengt Alanis alvast opnieuw onder de aandacht …

Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren  .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels)  klinken iets minder stoer , maar de rauwheid  stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het  zweverig  bedwelmende  rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan . 
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig,  spannend, allesverslindend geluid.

Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots)  uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop  ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend  en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals. 
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne ,  leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!

Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs  “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.