AKS - Addicted Kru Sound
Out of control EP
Binnen de drum’n’bass golf van de jaren ’90 waren we onder de indruk van de DJ  sets van het Leuvense Addicted Kru Sound. Goedgevulde nachten dansplezier vol ophitsende spacey sounds. Bij de naamverandering AKS , een vijftal jaar terug, kwam af en toe een zangeres langs ; de sound werd hier duidelijk breder . Eén van die goed bewaarde geheimen was Selah Sue , die intussen een fijne carrière met een eigen band tegemoet gaat.
Het Leuvense collectief bracht niet zomaar wat drum’n’bass met exploderende ritmes en breakbeats  , maar de toevoeging van warme klanken pop , soul en hiphop sijpelden door in ontvankelijk kader .
De lijn werd verder doorgetrokken met zangeres Lola (Laura Groezeneken) , die net als Selah Sue over een ijzersterke , heldere, indringende stem beschikt en de songs een vol karakter biedt .
Net als bij Netsky kan men hier lekker uit de bol gaan; de drum’n’bass en de huidige dubstep mag dan een kader vormen , de verschillende stijlen sluiten moeiteloos aan , schuifelende breakbeats, spacey tunes , (akoestische) gitaarpartijen en toetsen zorgen voor een sterke ‘songstructuur’. Vijf songs op de EP , waaronder “Close” , “Round & round” en “Out of control” . de instrumental “Glorious downfall” valt wat uit de boot . Een sterke live uitvoering van “Give it back” besluit …
AKS is meer dan de moeite waard en ontpopt zich als een volwaardige band, zowel  op plaat als tijdens de livegigs . In het oog te houden …

We waren al sterk te vinden voor de eerder verschenen singles “Oh my God” en “Juno” van deze beloftevolle band . Terecht stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally 2012 en eerlijk gezegd ze konden een even goede winnaar zijn .
Het is een talentvol kwintet , die de kunst heeft om catchy popsongs te schrijven en die in ons hoofd blijven hangen . Jawel, lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en sfeervol dromerige indie/americana, die uptempo ritmes kunnen hebben en ontroeren door een puike samenzang.
Twee intermezzo’s , vier nieuwe sterke, gevarieerde songs en de doorbraaksingle “Juno” hoor je op de EP , in afwachting dat de full cd in 2013 verschijnt . Met “Duquesne’s horse” hebben ze meteen een van de najaarsingles uit . Heerlijk snedige indierock! De andere songs “Hannah”, “Rufus  en “Indian child/ switch on the light” zijn minder heftig , maar overtuigen door de spannende intensiteit.
Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …

Al van tijdens van de Humo’s Rock Rally 2010 plaatste deze jonge band uit Beerse zich in de kijker . Ze hebben de kunst goede popsongs te schrijven; fris aanstekelijk, pittig en catchy klinken de vier nummers op de EP. De single “kalifornia” is er eentje om in te lijsten en met het broeierige “crossing the rubicon” wordt op overtuigende wijze de vier song EP besloten . In het oog te houden …

http://www.mojofilters.be

Het Britse Hot Chip is er na de uitstapjes van Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle (2 Bears – About Group en New Build) al snel terug met een nieuwe cd  na ‘One life stand’ van 2010.
Het kwintet zit dus niet stil en heeft al behoorlijk fijne dancepop/elektronica/synthpop op z’n actief , met singles “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor”, “Hold on” en “I feel better” . Linken zijn er met disco, soul, house en psychedelica. Heerlijke songs , die elan krijgen dor de groovy ritmes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd en leuk.
Net als op de laatste cd’s borduurt het gezelschap voort op een  herkenbaar zeemzoeterig, dromerig,  melancholiek en dansbaar klankpalet met zalvende, sfeervolle , broeierige en aanstekelijke melodielijnen. Het luchtige, dansbare gehalte komt naar boven met “Don’t deny your heart” en “Night& day” .
Eenvoudig, treffend en gewoon goed materiaal zonder echte uitschieters; de ideale soundtrack om een avondje uit in te zetten … 

Geschifte, chaotisch ontregelde  band toch, die Liars. Als je de vorige cd’s op nahoudt , komen we meestal op volgende zaken uit: vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads. Een avant-garde band pur sang dus.
Ze zijn na ‘Sisterworld’ , twee jaar terug, toe aan de zesde cd , ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’, is de meest bedachtzame in het rijtje . Een sfeervolle, bezwerende Liars plaat vol zweverige sounds van elektronica, gitaarlijnen , samples, percussie en zangpartijen. En Liars bijt graag hoor op “A ring on every finger”, “Ill Valley Prodigies” en de titelsong; het schuurt op zulke nummers en het mag zelfs swingen op songs “Octagon”  en “Brats” . Op die manier valt er voldoende te noteren op de nieuwe Liars plaat .  Opmerkelijke band!

De sympathieke songwriter Sherman had eerder al twee fijne catchy singles uit, “On your side” en “Days go by” . Die poppy rocksongs koester je maar best , gezien ze niet op het debuut te vinden zijn; Troost U we noteren een sterk debuut ‘Rise’, dat er komt met behulp van producer Jeroen Swinnen .
Een gevarieerd album , warme, sfeervolle , dromerige  songs die spannend, ingetogen en broeierig kunnen zijn. Op die  manier wisselt het album van de intiemere “Dear friend” , “Come my way” , “Head in the clouds” en de afsluitende reeks “Light in the dark”  en de titelsong “Rise” naar de opbouwende “Leave their pack” , “Something ’s bound  to happen” , “In comes the silence” en de single “Feel the sun”, die een breder arrangement hebben .
De kunst om popsongs te schrijven, da’s duidelijk; intrigerend materiaal , dat eenvoud ademt , en eens gekruid wordt van durf en avontuur, als op “Avalanche”.
Kortom , Sherman heeft hét en brengt een overtuigend puik debuut!

One of my kind
Conor Oberst & The Mystic Valley Band
Bezige bij toch wel , die Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst ; hij stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band.
Op een goed jaar tijd verschenen er twee platen . En kort daarop was er een ‘achterdeschermendocumentaire’ bezig van de uitgebreide tour van Oberst en de zijnen door z’n gitaartechneut Phil Saffart. Het grootste deel van die tweede plaat ‘Outher south’ kwam hierbij tot stand.
Die docu is nu ook officieel gereleased en bevat een rits b-sides, een verzameling tour EP’s, outtakes , traditionals en covers.
Onmiskenbaar puurt hij uit de Amerikaanse rootstraditie. We hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, snedige emotievolle ‘on the road’, soms kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober!
Ze beleven ‘the time of their life’ … retro juweeltjes die een uiterst genietbare plaat tekenen . Uitkijken wordt het volgend jaar als hij solo toert … Multifunctioneel die sing/songwriter .

Een fijne ontdekking , waar we nog van kunnen horen . Benieuwd alvast of ze breder zal gaan in haar ingetogen materiaal.

‘I predict a graceful expulsion’ is een terechte titel van het debuut van Cold Specks aka Al Spx, een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar heldere, indringende, doorleefde, krachtige stem weet de ziel diep te raken.
Een eenvoudig , timide jong meisje in zwarte jas getooid, half biddend en de ogen naar de hemel gericht; een nieuw stemwonder, die haar ervaringen uit de gospel en de blues tentoon spreidt, en ons  moeiteloos inpalmt met een reeks  intieme , sfeervolle , ontroerende , aangrijpende songs. Soulfulle en bezwerende rootspop, spaarzaam en sober door gitaar en een pianotoets omgeven, en dan doordacht en rijkelijker ingekleurd door een ‘verloren gewaande’ sax of basklarinet, gitaarklanken, -effects en een toegevoegde bas.

Een talent, een beloftevolle dame die weet te huiveren ... “The mark”, opener van de gig, zette ze eerst solo in , overwaaiende klanken en de ingehouden backing vocals van haar gitarist , een soort zingende zaag, vulden aan . Uit het hart … treffende songs, kort van aard, innemend, meeslepend en sober opgebouwd.  Haar sound slaat aan . Boeiend. …
De single “Blank maps”,  “Heavy hands” , “Winter solstike” en “When the city lights dim” volgden. Toegegeven , de songs zijn nog wat beperkt, het materiaal moet nog wat groeien, dezelfde sfeer blijft behouden en er is nog onvoldoende afwisseling. Middenin hoorden we de sterke gevoelige single “Hector  (bring me down)”  en “Send your youth”, met repetitieve pianotunes en gedragen door haar zuivere stem. Iets verderop, meer instrumenten, geluidjes en soundscapes bij “Elephant head”  , “Holland” en “Steady”, pakkende songs die durven aan te zwellen.
Ze mag verlegen zijn , ze getuigt van durf en moed; de kracht van haar zoetgevooisde stem gebruikte ze bij een acapella version van het thema van ‘The fresh  prince of Bel-Air’ en bij de cover “Milesteps”, in de bis , half versterkt, en op sombere wijze  gezongen, wat kippenvel bezorgde. Doe het haar maar na.
“Lay me down” besloot definitief de set van deze beloftevolle dame, die door de BBC opgehemeld werd en hier eerst in de spotlights kwam op Radio 1.

Als support hadden we de Naamse jongelinge Li-Lo , die solo lichtvoetige pop presenteerde; songs op akoestische gitaar en ukelele en gedragen door haar innemende stem . Ze was goed bij stem , en ook zij zat er niet mee een cover te spelen en te zingen, “Feel good inc” van Gorillaz , die iedereen kon overtuigen …

Organisatie: Botanique , Brussel

Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige  indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!

Een ‘riot girl’ tijdens interviews en in haar teksten, dat is ze wel , maar muzikaal horen we per album van Ditto en Gossip een groeiende versmelting van pop en dance . De rock’n’roll heeft een groovy, stampvoetende tune gekregen, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch . Gossip van de opvallende corpulente verschijning Beth Ditto zijn al een tien jaar bezig en braken definitief door bij het grote publiek met de cd ‘Standing in the way of control’ , songs als “Yr mangled heart , “Eyes open” en de titelsong . Hun rock’n’roll rolt meer richting dance en pophits op de cd ‘Music for men’, met o.m. “Heavy cross”.
Op de nieuwe plaat hebben we een geraffineerde aanpak, een reeks aanstekelijke, huppelende, swingende rock’n’roll dansende nummers en sfeervol materiaal, waarbij Ditto vocaal alles uit haar lijf perst . Een prikkelende variatie btw! “A perfect world” en “Move in the right direction” zijn al meteen  knallers , maar ook “Into the wild” , “I won’t play”, “Love in a foreign place” en het afwisselende “Get lost” overtuigen sterk. De rock wordt met een laag beats gesmeerd bij Gossip , zonder z’n warme, charmerende  intensiteit te verliezen, en gedragen door haar unieke indringende stem . Gossip kan maar fans aanspreken, behouden en … winnen.