Kele (Okereke), spil van het populaire Britse Bloc Party, heeft de band even op non-actief geplaatst en leefde zich wat meer uit op rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes. Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop. Dat hoorden we eerder al op werk van Bloc Party, remember ‘Intimacy’ met “Flux” , en op de soloplaat ‘The boxer’ met o.m. singles “Tenderoni “ en “Rise” .
De EP vult goed aan en heeft met “What did you do?” , met zangeres Lucy Taylor een groovy  dromerige  electropoppende single uit . Ook hier worden verschillende invloeden geïntegreerd en klinkt het geheel broeierig, opwindend, energiek en ‘catchy as hell’ .
En nu terug op naar ‘the real new stuff’ met Bloc Party , die na vier jaar stilte terug de hoofden bij elkaar staken …

Een wervelend debuut is dit toch wel van het vurige Britse kwartet Turbowolf  uit Bristol die hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys, speelt en ons  nét dat ietsje meer biedt. We tuimelen hier in 70s stonerrock/psychedelica; een ruig goedje, uitermate beheerst,  dat niet vies is van Zodiac Mindwarp (& the love reaction), White Zombie en het linkt aan Hawkwind , Monster Magnet en Kyuss. 
Naast stevige openers “Introduction” en “Ancient snake” , de krachtige intensiteit van “Seven severed heads”, “Bag o’bones” en “Read & white”  en de punkrocker “Things could be good again” komen ze voor de dag met boeiende broeierige rockers als “The big cut”, “Son” en “All the trees” die durven te exploderen.
Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijn rockende brij van! Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en brengt straf spul!

Cloud Nothings , de band rond Dylan Baldi uit Cleveland, wist al de aandacht te trekken met de vorig jaar verschenen titelloze plaat en het onlangs ‘Attack on memory’ , waarbij ze aanklopten bij Steve Albini.
Een leuke hoop ‘lofi’ rammelende grungy punkpopknallers leverden ze af, ‘nofi’ genaamd; ze brengen een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw , hard, energiek, fris en aanstekelijk, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw. Een jong dynamisch bandje dus , die me vorig jaar met het optreden met Yuck in de Bota wist te boeien . Een band naar ons hart dus, die een klein uur lang in de jongste dagen van The Ramones , Sonic Youth en Nirvana voort schuurde…

Openers “Stay useless” en “Fall in” zaten er meteen op en raakten diep ! Een strak tempo in de songs, die wat ruimte liet voor de instrumenten. Songs met de juiste punkattitude! En een zanger die kan zingen en brullen, een valse toon hier en daar inbegrepen; so what, niemand die erom maalde .
De derde, het instrumentale “Separation” werd tot op het bot uitgemergeld: een noisy intermezzo met feedbackgeraas , waarbij het kwartet volledig uit z’n dak ging, met een repetitief , diepe basstune en een wervelende ‘animal’ drums in hun nek . Of je werd volledig meegezogen op het uitgesponnen “Wasted days” . Tja, de link met een Sonic Youth in z’n beginjaren is hier gauw gelegd . Het jonge kwartet ging gretig te werk.
Ze hadden ook enkele broeierige pakkende melodieën klaar  als “Cut you” , “Our planes” en “No future/No past”, of een dreigend “No sentiment”, allen in een potig, luid rammelweb verweven . Nu net in het kader van 30 jaar Democrazy borrelden ‘the good old days’ op van de Reinaertstraat …

Cloud Nothings: onbevangen, speels, fris en opwindend. De kort, krachtige, snelle ‘ oudere’ “Can’t stop awake” en “Not important” sloten ‘en verve’ de muzikale tornado  af. Heerlijk onstuimig, charmant, rakend en beheerst zoiets!

Organisatie: Democrazy, Gent

Soko aka Stéphanie Sokolinski begon als actrice en was een aardige muziekcarrière aan het uitbouwen. “I’ll kill her” van een paar jaar terug was letterlijk meteen een ‘killer’ . Even leek het erop dat ze een ‘one-hit wonder’ zou zijn, toen ze besloot zich opnieuw toe te leggen op haar acteercarrière … Maar kijk , intussen is haar debuut uit, ‘I thought I was an alien’, en met de single “No more home , no more love” komt ze goed voor de dag .
De herboren jonge dame van 26 levert minder extraverte speelse songs; 15 in totaal horen we, songs die de moeite waard zijn. Ze klinken folky, eenvoudig en emotievol, en worden sfeervol, sober en breder omgeven van een elektrisch gitaarmotiefje, strijkers, blazers, toetsen en wat elementaire percussie. Soko klinkt ontwapenend eerlijk en breekbaar: Haar songs zijn dan ook als dagboekfragmenten die veeleer worden gefluisterd dan gezongen.
Naast de single , mag je “Don’t you touch me”, “Destruction of the disgusting ugly hate” tot de sterkste songs rekenen; Een niet onaardig charmant werkstuk dus!

Les Nuits Botanique 2012 - Spain, ‘The Blue Moods of Spain’ - Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt opgeroepen
Als we in ons (rijkelijk) gevuld muziekarchief duiken, duidt onze wijsvinger betreffende Spain 1995 aan en nemen we er de cd ‘The Blue Moods of Spain’ uit ; een lichte grijns komt op ons gezicht . Tja, Spain lag samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black heart procession), Codeine en Smog aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; het Spain concept klinkt loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we  horen efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Josh Haden , zoon van de jazzmuzikant Charlie Haden, was de spil van de band en is bij de return na elf jaar nog het enig oorspronkelijke lid. Drie cd’s waren er in totaal , na het adembenemende debuut , verscheen iets later ‘She haunts my dream’ en ‘I believe’, die rijkelijker gecomponeerd werden en een poppier uitstraling hadden .

Vanavond trakteert het kwintet ons op de cultklassieker , aangevuld met ‘a lot of other old songs’ … and brand new ones’, want ‘The Soul of Spain’ verschijnt net met de tour die Haden met z’n begeleiding onderneemt. Een set in twee delen, die de ganse avond in het KC in beslag neemt.
In het eerste deel de integrale versie van hun debuut en dit mogen we letterlijk nemen; even zorgvuldig en precies, met “Untitled”, “World of blue” en het afsluitende “Spiritual” als sterkste songs, die ruimte laten voor de instrumentatie en het samenspel; muzikale uitstapjes bieden, en een ingehouden spanning en mate van dreiging hebben; een filmisch decor wordt opgetrokken door de juiste afstemming, en de songs boeien nu net door de trage en opbouwende ritmes die je uitnodigend ‘ergens nowhere’ meevoeren , gedragen door de intimistische zangstijl van Haden.
Tussenin hadden we wel moeite met de persoon Haden , want de aanhoudend ondraaglijke (dramatische) stiltes , het gitaar- en basstemmen, ontsierden de ingetogen klanken en voelden onwennig aan . Een allesbehalve spraakzame Haden , die bijna onhoorbaar een ‘thank you’ en ‘it’s been a long time’ prevelde. Hij durfde bijna de ogen niet te richten naar zijn publiek.
Een overtuigend eerste deel van treurhymnes hoorden we, een beredeneerde aanpak, maar met een té statische band , die de indruk gaf zich letterlijk naar de pauze te slepen!

Dan klonk het gezelschap muzikaal wat gemoedelijker , en kwam er meer klankkleur aan te pas door de bredere aanpak en de toetsen, die een prominente rol innamen . Meeslepend boeiend materiaal , puntiger en vaardiger , zonder z’n ingetogenheid en ‘trein der traagheid’- ritmes te verliezen;  songs van de andere twee cd’s (o.m. “Every time”, “Before it all went wrong”, “She haunts my dream” en “Oh that feeling) werden afgewisseld met nieuw materiaal als de single “I’m still free”, “Only one” en “Walked on water”.  En net als de aandacht wat verslapte , durfden ze het pedaal wat in te drukken en krachtiger te gaan, “Nobody has to know” en “Make your body move”.

“Our love is gonna live forever” en een reprise van ”Untitled” vormden het sluitstuk van de uitgekiende set van het kwintet, die ons warme nostalgie bezorgde; de druk was even van de ketel op het eind toen Haden z’n non-communicatie doorbrak.
De band is alvast  te zien via de Cactus Club organisatie, op 9 augustus in Brugge in het kader van Klinkers Intiem (www.klinkers-brugge.be) en op 6 december in de Handelsbeurs, Gent (Org: Democrazy, Gent), maar mag het dan iets draaglijker en ontvankelijker zijn aub …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)

Les Nuits Botanique 2012 - The Ting Tings en Bikinians –Jeugdig enthousiasme!

Ze waren één van die spraakmakende girl –man groepjes, die de clubs en de zomerfestivals kleurden, festivalstampers samen met Blood Red Shoes en The Kills. We hebben het hier over het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop bieden . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop. Praktisch elke song van het debuut werd een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” .
In de lente verscheen die langverwachte opvolger ‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut , prikkelender en uitdagender klinkt ; een rauwe, schurende, toegankelijke  mix van pop , electro, indierock en hiphop; én nu net met het overlijden van Beastie Boy MCA (Adam Yauch) klinkt hun plaat actueler. Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , krijgt eigenaardig genoeg de plaat niet de airplay die ze verdient . Toegegeven, er staan hier ook geen hits als van hun debuut op.

Live is en blijft dit een leuk duo, die duidelijk de aandacht trok door hun optimisme en levensvreugde. Al met het tweede nummer “A great DJ” sloeg de vonk over en was het KC gewonnen voor de aanstekelijke, huppelende ritmes, de gitaar- en syntheffects en de opzwepende bassdrum. Intussen waren we al gesmolten voor de  sexy looks en de speelse onbevangenheid van Katie . In spannende t-shirt, korte sportbroek én met pet op sprong de sexy vamp als één van VT 4’s vroegere Trampoline Girls in het wilde rond met haar gitaar .
The Ting Tings zorgden van bij de start van de elfdaagse van Les Nuits Bota voor een opwindend , stomend setje. En toch … zitten er wel wat gaten in het nieuwe materiaal, maar dit vingen ze meer dan goed op door de positive vibes, de handclaps , de hitsende hinkstapspringende ritmes en de dansbare synths en beats.
Op die manier hadden we een hiphoprockende “Hang it over” , een energiek opbouwende “Give it back” en een slepende “Guggenheim , die middenin explodeerde . “Let me down Sonny” werd een ruwe dansvloerknaller door de drumbeats en de jachtige gitaar, door een derde groepslid aangevuld . Of laat ons even teruggrijpen naar de opener “Silence”, sober ingezet maar die dan als sneeuwbal uit elkaar spatte .
Onderhuids hoorden we ergens Run DMC meets Beastie Boys , The Kills en B 52’s . Een dynamiek,  misschien wat goedkoop, maar die werkt op ons gemoed en de dansspieren . Leuke boel en fun, een feestje waar het publiek van hield . Katie charmeerde haar publiek en deed zelfs een welkomstwoordje in het Frans en het Nederlands.
De oudere songs en de hits van het debuut kregen regelmatig een nieuwe outfit , die een clubbing gevoel ademden; “We walk” en “Hands”, die linkte aan Donna Summer’s “I feel love” club mix . “Fruit machine” kwam hier het slechtst weg, maar geen nood, de boel ontplofte dan op “Shut up & let me go” . De twee wisselden moeiteloos van instrument en hielden er de vaart en het ritme in.

Het duo toonde aan dat ze met hun songmateriaal alle kanten op konden . Jeugdig enthousiasme, die in de bisreeks verzilverd werd met catchy versies van “Keep your head” en “That’s not my name”.

We werden alvast in de stemming gebracht door het Brusselse Bikinians. Het kwartet stond vooraan in het publiek te spelen en had direct de eerste rijen mee met potige, swampy rudimentaire rock’n’roll . Energiek en gedreven en met een “Sabotage” cover van BB , kon het gitaarrockend feestje niet meer stuk!

Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-ting-tings-10-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bikinians-10-05-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)

Uit Louisiana komt heel een leuke bende die ergens het midden houdt van Vampire Weekend, Los Campesinos  en Architecture In Helsinki . Givers met name.
Indiepop in een swingend jasje , aanstekelijk, gezellig en onbevangen . Poisitive vibes  door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Opener “Up , up , up” zet meteen de toon en de verrassende wendingen en stijlen boeien . Halverwege de cd wordt wat vaart terug genomen en horen we broeierige sfeervolle tracks als “In my eyes” en “Atlantic”. “Go out at night , de langste track van wel zeven minuten , bouwt op intrigerende wijze op. Een muzikaal hoogstandje . Ze zijn niet vies van wat experimentjes , maar het blijft beheerst binnen de humeurige sound . Fijne ontdekking dus!

Gauntlet Hair is een debuterend tweetal uit Denver , die komen aandraven met een leuke plaat. Indiepsychedelische pop ,  die veel echo, galm , feedback  en noise bevat , niet vies van wat lofi, wave en surf . Nergens gaan ze uit de bocht , en houden ze het uitermate beheerst. Het duo nestelt zich een weg tussen de nofi van Wavves, de indiewave van Animal Collective, Yeasayer en MGMT (van de recente cd) .
De twee jonge twintigers Andy R (gitaar/zang) en Craig Nice (drums/sampling) komen de eerste helft met “Keep time”, “Top bunk”, “Mop it up” , “My christ” en “Lights” sterk voor de dag, maar dan slaat de eenvormigheid wat toe . But so what , het is een bandje best de moeite waard om te volgen!

Een allesverwoestende trip kregen we te horen van het NY –se A Place To Bury Stangers . Hier werden onze trommelvliezen als vanouds nog eens goed getest, sie op het trio die grijpt naar de ‘90’s ‘Wall of Noise’ van My Bloody Valentine en Swervedriver, elementen neemt van de dreunende neurotische synthi van Suicide , de wave rock van Jesus & Mary Chain en de noisepop van Sonic Youth. En om de hoek piepen dan nog bands als Ride, Curve en is er wat psychedelica van Hawkwind en Spacemen 3 te horen. Een aanstekelijke mix waarbij de pedaaleffects gretig worden ingedrukt en de fuzz, feedback, distortion, wahwah galm en noisegolven ons om de oren vliegen. De gitaar en bas verkenden alle uithoeken van de zaal en kregen het hard te verduren, gezien twee gitaren van Oliver Ackermann er aan moesten geloven … snaren kapot en een gitaararm minder …  Een stofzuigersound , shoegaze in de meest pure , rauwe vorm , hoewel ze op ‘Exploding head’ wat beheerster durfden te klinken. De nieuwe EP ‘Onwards to the wall’ houdt het midden tussen de twee en doet ons reikhalzend uitkijken naar de nieuwe cd ‘Worship’.
Ze waren nog mee op tour met MGMT , maar de mensen die hun leuke tunes wouden horen, hadden eerst nog een zware beproeving te doorstaan met deze A Place To Bury Strangers .

In een mistig decor , dimmend licht , stroboscoops en enkele verbleekte beelden op een videowall , presenteerden ze hun ‘total sonic annihalation’, die onderhuids wat popmelodieën vertoont , zoals op “To fix the gash in your head” , “I know I’ll see you” en het nieuwe “So far away” en “Onwards to the wall” , die sterk de stempel van Joy Division kenmerkte .
De communicatie werd tot een minimum herleid , maar dat zijn we intussen gewoon van deze gasten .
‘Snoeihard en pokkeluid’ schreef de redactie eerder en zo blijven ze klinken . Doorheen de noise zijn er sterke momenten , een wervelwind van donkere en wilde gitaarerupties en loden bastonen onder weinig verstaanbare duistere vocals. Kijk, Jesus & Mary Chain heeft na hun “Never understand” ruim twintig jaar later z’n opvolger onder deze A Place To Bury Strangers.
“Ego death” nagelde ons meteen aan de grond en na reeks bliksemflitsen , woeste golven en  vulkaanuitbarstingen, werd afwisselend geput uit de 2 cd’s en de onlangs verschenen EP. We kwamen in het slot terecht in de apocalyps door de pijngrensoverschrijdende gitaarherrie van “I lived my life to stand in the shadow of yr heart” en “Oceans” . Indrukwekkende, verbluffende geluidsterreur die deed terugdenken wat My Bloody Valentine een paar jaar terug uitvoerde op Pukkelpop .
Verdwaasd werden we minuten lang achtergelaten met een onophoudelijk gedonder en bliksem,  stroboscoops en piepende sounds , met een link aan Sunn O))) en aan Sugar van Bob Mould (remember het optreden in de Vooruit tientallen jaren terug!) . Intussen was de helft de zaal uit om het aan de toog met een pint door te spoelen .

… Shoegaze zonder geluidsdemper , het werd er letterlijk ingeramd; live biedt hun lawine van fuzz en feedback iets speciaals en daar hielden we van .

Support was Maze , een winnaar van Westtalent . Het trio speelde rauw grommende noiserock , die Vandal X en Kapitan Korsakov deed opwaaien . De schelle , hoog uithalende en schreeuwende vocals boden dat ‘ietsje’ meer; een verdiende support van het aparte APTBS …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-05-05-2012/

Organisatie: Kreun, Kortrijk

“Elevate yr mind, to change the times” … Dust & Soul is een samenwerking tussen 72 Soul (Brussel) en Trust in Dust (Brighton) . De EP ‘Elevate’ is het resultaat van hun ‘laidback’ session . En er is de vibe, de groove op hun dampende trippop/funk/soul. Vier aanstekelijke nummers hoor je … “the bass is thumping, the vocals crisp & clear”, en daar mee is alles gezegd van dit fijn EP’tje … http://dustandsoul.bandcamp.com