Opvallend veel Britten in de Orangerie van de Botanique die avond voor Stornoway. Veel Britser kon het ook niet klinken. Dit viertal uit de omgeving van Oxford charmeert met pastorale, Keltisch geïnspireerde folk pop die je onmiddellijk associeert met zonovergoten groene heuvels in de countryside en waarin de gewone dingen des levens zoals gemiste treinen of dagdromen op zolder even idyllisch als geromantiseerd bezongen worden.

Tijdens de voorstelling van hun tweede album ‘Tales From Terra Firma’ kwamen duidelijk meer wolken langs drijven. Op zich nog geen reden tot paniek, al bedierf het wel soms de pret in de zaal. Erger was dat de inspiratiebron minder rijkelijk vloeide en weinig nieuwe nummers konden tippen aan het niveau dat weliswaar erg hoog gespannen werd op debuutalbum ‘Beachcomber’s Windowsill’. 
Opener “Knock Me On The Head” werd nogal lauwtjes onthaald, waardoor Stornoway zich genoodzaakt zag om direct een versnelling hoger te schakelen met het onweerstaanbare road movie refreintje van “Fuel Up”. Dit was meteen tekenend voor een set waarin het constant aftasten was.   
Overdadige orgel- en vioolarrangementen knepen de noodzakelijke luchtigheid uit nummers als “You Take Me As I Am” en “(A Belated) Invite To Eternity”. Stornoway was slim genoeg om dit zelf te beseffen. Met spaarzame unplugged uitvoeringen van “November Song” en “The Ones We Hurt The Most” kregen ze het publiek wel muisstil en des te enthousiaster achteraf.
Op “The Great Procrastinator” sloeg de verveling toe, terwijl de intro van doorbraaksingle “Zorbing” getrakteerd werd op een luid nostalgisch herkenningsapplaus.   
Gelukkig had Stornoway aan no nonsense spontaniteit nog lang niets ingeboet. Meer zelfs, de charismatische zanger/gitarist Brian Briggs met zijn verrukkelijk hoge tenor stem voelde zich tijdens dit slotoptreden op het Europese vasteland duidelijk in zijn sas in de groene Botanique na enkele minder idyllische settings op toer in Duitsland. En ook de rest van groep wil iedere café uitbater graag over de vloer krijgen voor een live sessie.   

De swingende bisronde die met “I Saw You Blink” en “Watching Birds” integraal opgebouwd was uit nummers van het debuutalbum van 3 jaar geleden stuurde ons met gemengde gevoelens naar huis. De fans van het eerste uur werden uitbundig getrakteerd, maar een Belgische doorbraak zit er met “Tales From Terra Firma” nog niet direct aan te komen.

Organisatie: Botanique, Brussel

Dat het geheel niet altijd meer is dan de som van de delen bewees Mirrorring, vintage ‘Duyster’ muziek van een gelegenheidsproject rond twee schuchtere Amerikaanse artiestes die in hun donkere, spirituele composities graag de ‘dark side of life’ verkennen. Langs de ene kant Tiny Vipers, het alter ego van Jessy Fortino, die ons erg kan bekoren met haar delicate stem en Spartaanse gitaar sound. Aan haar zijde Grouper, aka Liz Harris, die verdwaald is in hetzelfde donkere steegje, maar zich daarvoor vooral bediend van dreigende ambient soundscapes.

Klonk mooi en veelbelovend, zeker in de intieme setting van de AB club die voor de gelegenheid omgetoverd was tot een intieme club met niet meer dan 100 stoeltjes.
Helaas raakten de verwachtingen nooit ingelost. Dat kwam vooral omdat nummers als “Silent From Above”, “Cliffs” of “Fell Sound” op het onlangs verschenen debuutalbum ‘Foreign Body’  niet kunnen tippen aan de pareltjes die Tiny Vipers (“Life On Earth”) en Grouper (“Dragging A Dead Deer Up A Hill”) enkele jaren geleden afzonderlijk op hun solo albums op ons loslieten. Jessy Fortino en Liz Harris delen dezelfde intimistische, ingetogen aanpak, maar samen bleken deze dames helaas liever in hun eigen cocon te blijven musiceren waardoor van enige symbiose nauwelijks sprake was. Met een aandachtverslappende voorspelbaarheid namen beide netjes afwisselend een zangpartij voor hun rekening, terwijl reverb effecten op tape de achtergrond troosteloos gitzwart bleven kleuren.
Een andere verklaring is dat de intrinsieke sterktes waarover beide artiestes onbetwistbaar beschikken tijdens de Mirrorring set onvoldoende aan de oppervlakte kwamen bovendrijven.

De rauwe emotionaliteit  die Jessy Fortino solo in het rijtje van Cat Power en PJ Harvey onderbracht werd deze keer ingewisseld voor een ijle fluistertoon van een verkouden geest.
Niet verwonderlijk dus dat verschillende mensen langzaam maar zeker zachtjes begonnen in te dommelen rondom ons.  Al was dit wellicht nog de beste manier om Mirrorring te beluisteren: als een soundtrack bij een koortsige droom waarin David Lynch allerlei nare figuren de revue laat passeren.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Gek dat uitgerekend vanuit Ierland, waar folkmuziek nog in zijn meest authentieke vorm beleefd wordt, vandaag het meest verfrissende geluid komt overgewaaid.  Na het met superlatieven overladen debuut ‘Becoming A Jackall’ sprong Villagers begin dit jaar met ‘{Awayland}’ met veel gemak over de horde van ‘moeilijke tweede plaat’. Enkele jaren geleden speelde de groep rond  Conor O’Brien als voorprogramma zowaar Grizzly Bear naar huis. En deze tour de force waren ze blijkbaar nog niet vergeten in een lang op voorhand uitverkochte Botanique.

Net zoals op plaat was ook dit concert allerminst een hapklare brok, maar wel eentje die als geen ander dwingt tot luisteren tot je onvermijdelijk overstag gaat. Eerlijk gezegd, folkmuziek was die avond eigenlijk niet meer dan een los aanknopingspunt, of beter gezegd een veilige basis van waarop avontuurlijke excursies gemaakt werden naar pakweg de woestijn waarin ook Calexico zich thuisvoelt (“The Bell”) of zelfs naar andere planeten (”The Waves”). “Rhythm Composer”… wellicht kwam deze songtitel nog het best in aanmerking om de muzikale opzet van Villagers te omschrijven.
Spaarzaamheid en uitbundigheid, dat waren de twee uiteinden aan het spectrum waarvan Villagers zich afwisselend bediende. Al bleek tijdens “Grateful Song” ook een combinatie binnen één nummer perfect mogelijk.
 “Home” en “Twenty-Seven Strangers” uit het debuutalbum uit 2010 hebben intussen al enkele jaren liggen rijpen, wat de afdronk ervan live des te smakelijker maakte. Iets zegt ons trouwens dat ze met het verstrijken van de tijd zeker nog verder aan kwaliteit zullen winnen.    
Soms mocht het ook wel eens recht voor de raap klinken. Tijdens “Nothing Arrived” bijvoorbeeld, de knappe single die opbouwt naar een climax met heuse Bruce Springsteen stadionrock allures. Grappig om te zien hoe Conor O’Brien, die er nog altijd uitziet als een tenger jongetje die graag van een biertje nipt, zich op zulke momenten tot een charismatische rock icoon ontpopt.

“You‘ ll Be My Master And I’ll Be Your Fever”, zong Conor O’Brien op “The Pact (I”ll be Your Fever)”. Wie nog niet vertrouwd is met Villagers, wees bij deze gewaarschuwd. Het is een koorts waar je bijzonder moeilijk vanaf geraakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Grand Mix Tourcoing , een dag later
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel  

Kurt Cobain… dat was de eerste naam die door ons hoofd flitste wanneer de in blond sluikhaar gehulde jongeman Christopher Owens met zijn zeskoppige begeleidingsband het podium beklom. Diezelfde schuchtere, depressieve blik in de ogen ook, die leek te verraden dat zijn jeugd bij de Children of God sekte nog lang niet verteerd is, hoe zou je zelf zijn?      

Muzikale vergelijkingspunten daarentegen waren zo goed als onbestaand. Waar de Nirvana frontman vroeger zijn duivels uitdreef in punkrocksongs over verderf en verkrachting, verpakte Christopher Owens zijn nummers met zachte, bijna fluisterende stem in fluwelen The Byrds melodieën.
Niet dat we veel tijd kregen om ons aan dergelijke wiskundige vergelijkingen te bezondigen. Gebaseerd op waargebeurde ervaringen tijdens het rondtoeren met Girls, het vorig jaar onverwacht ter ziele gegane en in kennerskringen fel bejubbelde indierock bandje uit San Francisco, voerde haar voormalige frontman ons mee op een road trip langs uiteenlopende plekken. En vooral dan langs de grillige emoties die daaraan blijven plakken zijn. Een reis die weinigen in de zaal onberoerd liet, meer zelfs, aanzette tot een extatische ovatie aan het eind.
“New York City” en “Here We Go Again” klonken Belle&Sebastian gewijs als een dolle lentedag met onbegrensde mogelijkheden. Tot de ontnuchtering volgde op “A Broken Heart” en “Everything You Knew”. Een contrast waarmee hij zich ook dermate graag bediend op de begin dit jaar verschenen debuutplaat ‘Lysandre’ dat je gerust van een concept album mag spreken. Een titel die opgedragen is aan een ontmoeting met een jonge Française die,  te horen aan de zwoele instrumental “Riviera Rock”, in een behoorlijk exotische sfeer moet verlopen zijn.
Relationele ontluistering zat als een donkerrode draad doorheen de set gedrapeerd. Maar echt melancholisch, laat staan deprimerend, werd het nooit. Daar zat niet alleen de zonnige thuisbasis aan de Amerikaanse West coast voor iets tussen. Ook het bij wijlen lichtvoetige instrumentarium gaf felle kleuren aan het geheel. Wie heeft vandaag nog het lef om een prominente rol te geven aan een melige dwarsfluit, enkele Bolivianen in grote winkelstraten buiten beschouwing genomen? Trouwens, met het knappe meisjeskoortje dat hem vocaal bijstond had deze troubadour wat ons betreft niet zo veel reden tot klagen.

Naar het eind toe haalde Christopher Owens nog enkele fel gesmaakte covers van Cat Stevens (“Wild World”) en Simon & Garfunkel (“The Boxer”) van stal, waarbij hij een boeket witte rozen rondstrooide terwijl een tamboerijn zijn rechterdij geselde.  
Tijdens de akoestische solonummers in de tweede bisronde trad de dooi volledig in. Zijn bandleden stonden aan de zijkant even enthousiast mee te applaudisseren met het publiek.

Organisatie: Botanique, Brussel

Dat On An On nog niet meteen een belletje doet rinkelen is niet verbazend. Het in Chicago en Minneapolis residerende trio Nate Eiesland, Alissa Ricci en Ryne Estwing speelden vroeger al samen in nogal obscure groepjes als Scattered Trees. Het verlies van enkele bandleden enkele maanden geleden grepen zij aan als creatieve opportuniteit om een meer energieke en experimentele weg in te slaan met een nieuwe band. Dat bleek ook uit hun verbazende set in de Witloof Bar waar ze het gloednieuwe debuutalbum ‘Give In’  met overtuiging voorstelden. Het indiepop landschap herdefiniëren doet On An On niet echt, maar een prominente plaats is na dit optreden wel gerechtvaardigd.

De met gespierde drums ingezette opener “The Hunter” zette meteen de juiste toon met een  instant mee fluitbaar synth refrein waarmee The Killers of The Horrors maar al te graag hun eigen set zouden opvrolijken. Diezelfde weidse, rijke sound kregen we ook te horen tijdens “American Dream” en “Cops”. Wervelende gitaren, elektronische drums, vintage synthesizers en een trippy vibe opgebouwd rond een stevige melodieuze fundering… ingrediënten waarmee ook bands als New Order, Depeche Mode, Broken Social Scene of The Big Pink eerder al veel lof oogstten.
De aanstekelijke Hot Chip cover “Boy From School” moest niet onderdoen voor de originele uitvoering en illustreerde dat On An On met veel zelfvertrouwen ook over muzikale muurtjes durft loeren. Uiteindelijk was de in een etherische climax uitmondende single “Ghost” het hoogtepunt van de te korte set. Veel meeslepender dingen hebben wij alleszins nog niet gehoord in het nieuwe jaar.

Frontman Nate Eiesland sprak zijn oprechte verbazing uit over het feit dat er in België al een publiek kwam opdagen voor On An On. Dat zou in de toekomst wel eens fors kunnen aangroeien.

Organisatie: Botanique, Brussel