Het moet zo ergens tussen de zesde en zevende song geweest zijn. Op dat moment kondigde Sharon Van Etten een nog onbekend nummer aan dat binnenkort als B kantje van een nieuwe single zou verschijnen. Wat daarop volgde was een instant classic die uitmondde in een memorabele gitaareruptie. Een enthousiasteling vatte vervolgens de stemming in de zaal perfect samen door zich luidop af te vragen waarom dit nummer in hemelsnaam niet op haar nieuwe plaat was verschenen. Een licht blozende Sharon Van Etten nam gevleid akte van deze attentie, en het leek toen pas echt bij haar door te dringen in wat voor een muzikale weelde ze momenteel baadt.

Dankzij ‘Tramp’ en het al even uitstekende dit jaar verschenen ‘Are We There’ behoort deze Amerikaanse jongedame tot de lievelingen van de kwalitatieve muziekpers, Musiczine inclusief. Niet dat we daardoor, en gelukkig maar, een van zelfvertrouwen overlopende, geprefabriceerde ‘American act’ te zien kregen. Het refrein “We All Make Mistakes” zette al bij opener “All I Can” de mars richting in en ook in de rest van de set vielen weinig happy songs te noteren. Het is een torenhoog cliché dat desillusies en gebroken harten garant staan voor de beste artistieke voedingsbodem. Maar weinigen weten die zo overtuigend en authentiek aan te boren als tijdens “Afraid Of Nothing” of “I Know” die avond .
Net zoals Cat Power leefde Sharon Van Etten lang een onzeker, rondzwervend bestaan tot muzikale vrienden zoals Aaron Dessner van The National haar opnieuw naar het juiste pad leidden. Ook de Handelsbeurs was getuige van die voorzichtige metamorfose naar prille volwassenheid  en stabiliteit.  “Taking Chances” klonk zelfs verrassend hoopvol en ook “Our Love” had zo een dromerig Beach House sfeertje waardoor je dacht dat alles uiteindelijk wel goed komt.   

… Tot “Your Love Is Killing Me”, dé pièce de résistance op het jongste album, op een zinderende manier de set afsloot.  En vervolgens het refrein “You’re The Reason Why I Moved To The City” op het hart verscheurende bisnummer “Give Out” ons alsnog met de nodige vertwijfeling naar huis stuurde.

Organisatie:  Democrazy, Gent

Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.   

Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.

Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.

Organisatie: Botanique, Brussel

Zijn soulvolle songs zijn doordrenkt van weemoed en twijfel, maar op het podium straalt hij één en al vastberadenheid en joie de vivre uit. In de studio leeft hij een solitair bestaan op zoek naar de meest vernuftige samples en soundscapes, maar live ontpopt hij zich tot begenadigd en overtuigend performer. Welkom in de schizofrene schemerzone van Tom Krewell, aka How To Dress Well!

De breekbare indie R&B pop op doorbraakalbum ‘Total Loss’ had op velen een verslavende uitwerking en dankzij het dit jaar verschenen ‘What Is This Heart?’ is de afkick periode nog niet onmiddellijk in zicht. Met meer akoestische en iets minder elektronische arrangementen, waardoor het concert een pak steviger en directer klonk dan wat we doorgaans van deze jonge Amerikaan gewoon zijn. En waarmee hij de lat opnieuw een pak hoger legt voor hippe generatiegenoten als The Weeknd en Frank Ocean.
How To Dress Well had die avond in de AB Club nog altijd heel wat innerlijke demonen uit te drijven. Op “Repeat Pleasure”, “Face Again” en “Words I Don’t Remember” wisselden tegenstrijdige emoties zoals verlies en verlangen, blijheid en verdriet elkaar sneller af dan een rollercoaster. Zonder ooit overdadig te worden. Ingetogen stiltes en rustpauzes blijven een essentieel onderdeel in de songs. Ze vormden bovendien een bijzonder geslaagd contrast met de diepe bastunes die net zoals bij “The XX” soms vanuit een ander universum lijken komen aangezwollen.
Met de eindeloos in de zaal weergalmende falset op “Suicide Dream Part 1” toonde Tom Krewell zich van zijn meest kwetsbare kant voor een murw publiek. En alsof dat nog niet volstond brak op “Set It Right” de apocalyps pas echt uit.

De veelvuldige en bijwijlen hilarische interacties met het publiek tussen de songs door brachten misschien iets te vaak de vaart uit het concert. Maar dat is niet meer dan detail kritiek. Het AB publiek koesterde How To Dress Well en de wederzijdse lofbetuigingen klonken niet minder oprecht.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Ierse antwoord op Bon Iver… het is een vergelijking die James Vincent McMorrow waarschijnlijk tot het eind van zijn hopelijk nog lange muzikale carrière zal blijven achtervolgen. De sympathieke singer songwriter uit Dublin lijkt er zelf prima mee te kunnen leven en is ook niet direct van plan om het binnenkort over een andere muzikale boeg te gooien.

Waarom zou hij? Dankzij prachtalbums als ‘Early In The Morning’ en ‘Post Tropical’ en een uitstekende live reputatie heeft hij op relatief korte tijd een haast onwrikbare emotionele band gesmeed met zijn naar muzikale meerwaarde zoekende fans. Een prestatie die veel collega artiesten op de steeds volatieler wordende muziekmarkt erg benijden.
Ook in België breidt die trouwe schare fans zich gestaag maar zeker uit, getuige een tot in de nok gevuld Koninklijk Circus. Al zat er ook een pak volk uit de Britse eilanden tussen dat aan het concert een assertieve, bijna Atlantische vibe gaf.
Bijna anderhalf uur lang trakteerde James Vincent McMorrow op kippenvel voor iedereen. Dankzij de veelgelaagde arrangementen van 3 multi instrumentalisten die op topniveau musiceerden. Al was het uiteraard vooral tijdens de vele heuglijke momenten dat James zijn verpletterende falset strot helemaal opendraaide dat het publiek weerloos aan zijn voeten lag te spartelen.
“Red Dust”, “Follow You Down To The Red Oak Tree”, “Cavalier”,… stuk voor stuk waren het emotionele splinterbommetjes die met de grootste precisie gebombardeerd werden.  De afwisseling met nummers zonder klassieke, meezingbare opbouw zoals “When I Leave” en “Post Tropical” bracht nog extra diepgang in de set. Juist door dit onconventionele bleven ze des te langer ongrijpbaar in de lucht rondzweven.

Met zo een repertoire was de cover van Steve Winwood’s megaklassieker “Higher Love” zelfs eerder een overbodig cadeautje om de fans te plezieren.   

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rhob-cunningham-12-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-12-10-2014/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel

De blijde intrede in de Botanique van Sean Nicholas Savage, zullen we niet vlug vergeten.  

Zijn uitgemergelde, bleke lichaam in de gekste bochten wringend, mikten de kreunende, smachtende lyrics van dit excentrieke buitenbeentje uit de Canadese underground popcultuur recht naar het hart van het verbaasde publiek. Bij weinigen miste hij doel. Voor een stuk door zijn nogal ongewone uiterlijk. De combinatie van een gehavend gebit en een onvolgroeide dons snor weekte oprechte compassie los met de jongeman. Maar vooral omdat de songs uit het dit jaar verschenen ‘Bermuda Waterfall’ poëtische pareltjes waren waarmee hij een ganse set lang kwistig bleef rondstrooien.

Slim gezien van de elektronische percussionist en de toetsenist om zich discreet achter de gewelfpilaren van de Witloof Bar te verschansen. Op die manier kon Sean Nicholas Savage alle aandacht naar zich toe zuigen en van het optreden een belevenis voor zichzelf én het publiek maken.  De zoete eighties soulpop op “Naturally”,  “She Looks Like You” en “The Rat” knipoogde in de beste camp traditie naar Boy George. “Darkness” bleek het enige droevige intermezzo dat trouwens allesbehalve zou misstaan in het repertoire van landgenoot Leonard Cohen. 

In tegenstelling tot hippe hedendaagse R&B acts als How To Dress Well kleedt Sean Nicholas Savage zijn nummers liever uit tot de essentie. Het was juist het achterlaten van vernuftige, weelderige arrangementen dat dit optreden een vrijwel tijdloos karakter gaf. 

Organisatie: Botanique, Brussel  

Les Nuits Botanique 2014 - Hotte Britse soul en electro pop acts kunnen op veel bijval rekenen
Les Nuits Botanique 2014

Vreemde eend in de bijt was Kadebostany, een merkwaardig gezelschap uit Zwitserland dat een cabaretachtige, licht burleske show bracht waarin een zangeres die een beetje klonk als Adele, een elektronische percussionist en twee in fanfarekostuum uitgedoste koperblazers de hoofdrol vertolkten. Die gaven aan “Walking With A Ghost” en “Heroes” een gezapig, licht weemoedig Beirut orkestsfeertje mee. Zouden er dan toch nog liefhebbers van de Balkan bestaan in het Alpenland van melk en chocolade? Helaas werd ditzelfde kunstje telkens herhaald in het vervolg van de set. Aan goede wil, gezonde excentriciteit en inzet geen gebrek dus, maar vernieuwend, laat staan memorabel werd dit nooit.

Niet alleen in de spurt voor ‘kapsel’ van Les Nuits Botanique editie 2014 stond de concurrentie niet eens op de foto, ook live demarreerde Ella Eyre, een amper twintig jarig Brits soulwonder (in wording), met de vingers in de neus weg uit het overbevolkte muziekpeloton. Op de nieuwe single “Deeper” gooide ze al vroeg in de set haar troeven op tafel: als een volleerde diva vulde ze met haar krachtige soulstem en kwieke uitstraling niet alleen het podium maar de ganse tent…  mochten Erikah Badu en Tiae Turner een vruchtbaar lesbo koppel zijn, dan was Ella Eyra hun wettige erfgenaam. “Tell Me That You Want Me, Tell Me That You Need Me” raasde door de tent tijdens “Waiting All Night”, het succesvol drum&bass samenwerkingsproject met het hippe Rudimental. En ook met “Good Luck”, het nummer van Basement Jaxx waarmee het volgens Ella Eyre allemaal begon, gaf ze een inkijk in haar interessant gevulde adresboekje.
De Chapiteau gaf onderdak aan een getalenteerde jongedame met de juiste looks, performance én songs om de charts verder te bestormen. 

De viool is hét handelsmerk waarmee het Britse Clean Bandit haar luchtige electro pop van een ernstiger, zeg maar klassieker randje voorziet. Niet dat we daarom tijdens hun live set getuige waren van veel klassiekers in wording. Het debuutalbum ‘New Eyes’ van dit jonge kwartet is deze maand pas verschenen en op het podium was het duidelijk nog wat onwennig zoeken om de juiste balans te vinden.  Niet dat ze daarom minder op handen gedragen werden door het jonge publiek, dat voor een portie zomerse verstrooiing tussendoor met Clean Bandit aan het juiste adres was.
En dan, gans op het eind van de set, dat herkenbaar viool introotje dat de intussen lichtjes grijsgedraaide feelgood doorbraaksingle “Rather Be” zo herkenbaar introduceert…  een onvervalst hoeramoment steeg in de tent op. De dames van Clean Bandit stonden er zelf glimlachend en met de nodige verwondering naar te staren.
Een nogal voorspelbaar concert dus waarbij de onschuldige summer vibes al bij al nog veel wisten goed te maken op een voor de rest nogal weinig overtuigende en ongeïnspireerde set.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)

Les Nuits Botanique 2014 – Vier interessante artiesten met de jachtige electro postpunk van We Have Band als afsluiter
Les Nuits Botanique 2014

Samaris mocht die avond openen in de bloedhete Orangerie, al had een programmering als afsluiter ook niet misstaan. Dit IJslandse trio leverde de perfecte soundtrack voor wanneer de hectische grootstad in de vroege uurtjes eindelijk tot rust komt. Donkere, trage dubstep die in dezelfde stal gefabriceerd leek als Burial en die op sleeptouw genomen werden door een weemoedige, jazzy klarinet. Voeg daar nog de betoverende zangpartijen aan toe van de mysterieuze zangeres Jófrithur Ákadóttir die qua excentriciteit niet veel moest onderdoen voor haar bekendste landgenote. Dan lijkt een nieuwe, bescheiden IJslandse muzikale sensatie in de voetsporen van Múm in de maak.
Het is geen toeval dat Samaris haar titelloze debuut mocht uitbrengen op het respectabele One Little Indian label van doorbraakartiest Ásgeir, die later de week nog op Les Nuits Bota is te zien ...

Thomas Azier, een vers gecoiffeerde poster boy in leren jekker oorspronkelijk uit Nederland moet bij zijn verhuis naar het kunstzinnige Berlijn ongetwijfeld in aanraking gekomen zijn met de electro new wave en eighties synth pop die er in sommige hippe wijken nog altijd intens gecultiveerd en gekoesterd wordt. Als een theatrale drama queen greep hij in de voetsporen in Depeche Mode frontman Dave Gahan en Duran Duran zanger Simon Le Bon vanaf het eerste nummer het publiek beet om niet meer te lossen tot in de finale.
Zowel de verbetenheid waarmee hij samen met zijn kompaan een overvloed aan elektroniche drums en klavieren bespeelde als de dramatische vocale uithalen op “Ghost City” en “Rukeli’s Last Dance” konden op een grijnzende goedkeuring rekenen van het dansende publiek. Moet het nog gezegd dat de meeste nummers meermaals de grens van camp en kitsch aardig overschreden? Al zal dit ook wel de bedoeling geweest zijn.

De Zweeds/Australische tweelingzusjes van Say Lou Lou konden zoveel méér dan een nagenoeg perfecte genetische kruising presenteren aan het publiek.  Want wat was het heerlijk vertoeven in hun kristalheldere, toegankelijke droompopmelodieën die referenties als The Cardigans, Cock Robin of, recenter, Tegan and Sara opriepen! “Julian” kent u al vanop de radio, maar ook het van bitterzoete samenzang voorziene en met veel overtuiging gebrachte “Beloved” en “Better In The Dark” klonken als instant classics met veel hit potentieel, niet in het minst door de puntgave productie van de gitaar, synths en drums.
Bovendien waren beide jongedames er duidelijk op gebrand om een stevige live indruk na te laten. Dat mocht ook letterlijk genomen worden, want tussen de nummers door bekenden ze dat hun rode blos op de wangen te wijten was aan enkele uren onbeschermd zonnebaden overdag in de tuinen van de Botanique. En wij die even gedacht hadden dat het aan ons te danken was in het publiek.
De binnenkort te verschijnen nieuwe single “Everything We Touch” zou binnenkort wel eens in goud kunnen veranderen voor Say Lou Lou.

Afsluiter We Have Band bracht jachtige electro postpunk als een soort van muzikaal eerbetoon aan Yeah Yeah Yeah’s, LCD Soundsystem, Metronomy en Klaxons. Een uur lang lukte dit viertal uit Manchester het niet onaardig om in het muzikale gat te springen dat Bloc Party naliet. Dansbaar en opzwepend, dat wel, maar met een muzikale houdbaarheidsdatum die in hippere kringen vermoedelijk al bijna overschreden is.
Niet dat We Have Band dit ook maar enigszins aan zijn hart liet komen. Onvermoeibaar en genadeloos bleven ze doorstomen naar het einde van de set , maar tegen die tijd hadden we zelf al wat verfrissing opgezocht in de schemer van de Botanische tuin.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)

Les Nuits Botanique 2014 - George Ezra solo, de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour
Les Nuits Botanique 2014

Het gaat razend vlug voor George Ezra, de twintigjarige folky uit Bristol die begin dit jaar een nominatie voor de ‘BBC sounds of 2014’ in de wacht sleepte en wiens meefluitbare single “Budapest” sindsdien aan een niet te stuiten wereldwijde radio opmars begonnen is. Zijn aanzwellende schare Belgische fans kon hem voor het eerst in eigen land bewonderen tijdens Les Nuits Botanique. Voor wie er snel bij was tenminste, want de Grand Salon die voor de gelegenheid een intieme huiskamer sfeer uitstraalde was al lange tijd hopeloos uitverkocht.  

Het plotselinge succes was George Ezra gelukkig niet naar het hoofd gestegen is. Dankzij een  charmante solo aanpak steeg al vanaf opener “Blame It on Me” een uitzinnig gejoel op uit de met verliefde tienermeisjes overbevolkte zaal. Maar toch zou een etiket van tieneridool hoogst ongepast zijn. Weinig nieuwe artiesten slagen er vandaag in om generaties van jong tot oud muzikaal zo succesvol met elkaar te verbinden als George Ezra.
Daar is vooral die rauwe, ongepolijste southern blues stem die je niet direct met een koorknaap associeert zwaar schatplichtig aan. Om van zijn ontwapenende authenticiteit nog te zwijgen.  
Op “Cassy O” en “Benjamin Twine” werd jeugdige branie gekoppeld aan een volwassen, volstrekt tijdloos geluid. Tijdens de nieuwe single “Leaving It Up To You” leek opnieuw een vernuftige instant classic in de maak die wellicht op niet minder airplay zal mogen rekenen dan het geprezen “Budapest”.
“Get Lonely With Me” rook naar de vloeistof om gebroken harten mee te lijmen en ook op afsluiter “Did You Hear The Rain” klonk donkerder en grimmiger dan gezond is voor een jongegast.   

George Ezra belichaamde met verve de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour, een al eeuwenoude geromantiseerde succesformule waar de tijd geen vat op heeft. Wedden dat George Ezra deze zomer ook een hoogvlieger wordt op Rock Werchter?

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)  

Er valt geen eenduidig etnisch profiel te schetsen van Young Fathers. Met roots tot in Liberia en Nigeria zou je de uitvalsbasis van dit multiculturele gezelschap eerder in de grimmige achterbuurten van Brooklyn dan in de gezapige hoofdstad van Schotland situeren. Een muzikale stijl afbakenen is nog problematischer.

Hiphop komt best in aanmerking, maar dan wel alleen indien alle hedendaagse clichés uit dit genre vakkundig weggemoffeld en vervangen worden door de withete furie van grondleggers als Public Enemy en Bad Brains. Laat je ook niet misleiden door ‘Dead’, de titel van de debuutplaat. Een dode boel is het zeker niet en de recensies van de plaat zijn wereldwijd lovend. In een goed gevulde Club was Young Fathers live al even indrukwekkend.
De flow tussen de 3 rappers Kayus Bankole, Graham Hastings en Alloysious Massaquoi zat op elk nummer perfect en met opzwepende beats en drums in de rug werden vocale en fysieke acrobatieën van hoogstaand niveau geleverd voor een verbijsterd publiek.
Er werd vaak hard geblaft (“Get Up”, “No Way”, “Daedline”) maar af en toe ook mierzoet gezongen, zoals op de single “I Heard” die op dezelfde etherische R&B dynamiek van Frank Ocean dreef.
Al schemerde op hun beste nummer (“The Guide”) duidelijk de lome, rusteloze invloed door van de jonge Massive Attack, de periode toen Daddy G en 3D nog samen de lakens uitdeelden.  

Tussen ieder nummers door staarde Young Fathers met verwilderde blik het publiek in. Alsof ze zich telkens eventjes moesten opladen vooraleer zich opnieuw volledig te smijten. Wellicht waren ze daarom te uitgeput om nog een bisnummer te brengen. Meteen het enige minpuntje van een sensationeel concert.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brihang-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/young-fathers-2-3-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het gerenommeerde en verfijnde Bella Union platenlabel lijkt begin 2014 een versnelling hoger te willen schakelen. Met de gloednieuwe band Snowbird neemt oprichter Simon Raymonde (ex-Cocteau Twins) na vele jaren zelfs eigenhandig het touw opnieuw in handen. In hun kielzog passeerden ook labelgenoten Lanterns On The Lake de revue in een goed volgelopen Witloof Bar.
Dit Britse indie vijftal stelde er het nieuwe ‘Until The Colours Run’ voor. Een delicaat album waarop shoegaze, postrock en folk elkaar een beetje voor de voeten lopen. De songteksten zijn geïnspireerd door de grimmige economische vooruitzichten van thuisstad Newcastle. Ook live viel er weinig opbeurends te beleven op het podium.
“Buffalo Days“ en “Another Tale From Another English Town” ontblootten zich nog gracieus als een priemende zonnestraal tussen een dik wolkendek op een Engelse groene heuvelrug.  Maar helaas bezweek het concert voor de rest onder haar eigen zwaarmoedigheid.
Hazel Wilde, de zangeres met verleidelijke stem, was duidelijk opgetogen over de grote opkomst in de zaal. Maar of Lanterns On The Lake in staat is om volgende keer een nog meer muziekminnend volk te lokken bleef na dit optreden nog een vraagteken. 

Organisatie: Botanique, Brussel