PAARD - Sound of Ghent - Experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af

Even ter info van het event: ‘PAARD. is een zo goed als instrumentaal trio uit Gent, met vibrafonist Wim Segers (Flat Earth Society, Compro Oro), bassist Owen Perry Weston (Coely) en drummer Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov). Hun experimentele mish mash slingert vrolijk heen en weer tussen eclectische hiphop grooves en freestyle funk, met een paar onverwachte haltes onderweg. ''
Toen we dit trio zagen  in de Trix in kader van het  'We Are Open' festival vorig jaar - nét vóór de lockdown van de covid-doorbraak, schreven we over het optreden: "het knettergekke gezelschap PAARD. dreef het tempo zodanig hoog op dat er barsten ontstonden in de muur van de Trix; door de geschifte drums, percussie, lekker energieke riffs en de beats werd op een intense wijze een oorverdovend klankentapijt uitgespreid in de kelder. Mokerslagen en uppercuts, een schokgolf door de Trix, vergelijkbaar met een tsunami of vulkaanuitbarsting. Even tot bezinning komen is er trouwens niet bij, want PAARD. blijft op dat verschroeiende tempo gewoon tot het einde van de set doorgaan. Tot daadwerkelijk niemand meer stil staat."

Ondertussen heeft PAARD (*****) een nieuw meesterwerk uit, 'Zalm' , en bewezen dat ze zonder meer tot de top behoren van ‘experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af’. Of ze via de live streaming ons datzelfde gevoel konden geven, was de vraag die we ons stelden … Even ons antwoord …
Een intens spel van een oorverdovend geluid en ingetogenheid in een bevreemdende omgeving komt boven drijven, net door het samenspel van die verschroeiende percussie , de klankenwereld en het gitaarspel; een grens van uitersten wordt benaderd en afgetast. De sobere vocale inbreng doet de haren rijzen; ze werken naar een climax toe in instrumentatie en vocals.
Er is echter ook het visuele aspect. Een man en vrouw in danspartijen vullen de muziek aan; het leunt aan bij het betere theater. Mooi alvast.
Muzikaal hebben we hier een overtuigend trio dat een lekker, aanstekelijk klankentapijt uitspreidt en durft te experimenteren. Tja, opnieuw, het is experimenteren tot het oneindige eigenlijk, in muziek met een hoek af …
Ook humor is niet veraf bij PAARD. Het spelplezier en de anekdotes bieden een soort absurditeit die tot kunstvorm wordt verheven. We worden ondergedompeld in een aangename, leuke, feestelijke stemming. De dansspieren worden geprikkeld door het aanstekelijke samenspel van de riffs, de klanken , de percussie en de drums. De toevoeging van raps en hiphop is duidelijk een meerwaarde in het kleurrijke palet van PAARD. Een goed uur worden we bij de bek gegrepen …
PAARD. gaat erg creatief om met hun sound , ze zetten ons graag op het verkeerde been en experimenteren maar al te graag … Een muzikaal doolhof door de verrassende, onverwachtse wendingen, de wissels en de klankenwereld . Het is een langgerekte muzikale trip, een soort roetsjbaan, waarvan je even moet bekomen.

Wat een beleven van het trio … ze zorgen voor muzikale gekte en een verslavend schouwspel. Een ‘neverending’ rollercoaster, die je steeds opnieuw wil beleven.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/paard-06-09-2020.html @Wim Heirbaut

Organisatie: Democrazy, Gent  + Vooruit , Gent ism Sound of Ghent

Slow Pilot - Slow Pilot plays Jeff Buckley - livestream - Een perfect eerbetoon aan Jeff Buckley

We maakten kennis met Slow Pilot (*****) in 2015 , toen de band het voorprogramma verzorgde van K's Choice in De Casino, Sint-Niklaas. We schreven daarover: ''Slow Pilot, de band rond de talentvolle singer-songwriter Pieter Peirsman, speelde een erg gedreven set. Zijn zangtalent kwam hier naar voor, de jonge gast  had een begenadigde gitarist mee, maar speelde zelf ook een potje gitaar en piano."
Eind maart 2018 bracht Slow Pilot hun debuut album uit via Starman Records. ‘Gentle Intruder’ viel vooral op door de combinatie hartverwarmende melancholie en broeierige aanstekelijkheid.
Ondertussen is de band rond Pieter Peirsman sterk bezig. Onder de noemer 'Slow Pilot Plays Jeff Buckley' stonden er in 2019 enkele concerten op het programma; een mijlpaal alvast in de carrière van de band, gezien je eigenlijk net die magie van een Buckley terugvindt bij de band.
Slow Pilot brengt in het kader van De Week van de Belgische Muziek, de muziek van de grootmeester weer tot leven via streaming in Cultuurcentrum Brugge.

Naast het concert zelf waren er fragmenten te zien uit interviews van Jeff Buckley, een terugblik over zijn concert op Rock Werchter 1995 en interviews die Sofie Engelen achter de schermen had met o.a. Pieter Peirsman zelf, en vele andere muzikanten.
Op deze wijze werd een ware ‘Rockumentaire’ gepresenteerd over de man zelf en uiteraard over het album 'Grace'.

De manier waarop Slow Pilot de muziek van Buckley tot leven wekt op het podium van CC Brugge, zorgde voor kippenvelmomenten. Pieter heeft een breed stembereik en kan vocaal de grens verleggen; Met name hier de gevoelige Buckley, waarbij Pieter’s stem breekbaar klinkt, maar ook in het energieke door een forse, krachtige, trillende stem.
De muzikanten beheersen perfect hun instrument. De sound is  spannend, vlijmscherp en integer, emotioneel.
Ze spelen een gevarieerde set, die ons sterk raakt. Een uur lang zijn we onder de indruk en worden we bij het nekvel gegrepen. Wat een dosis vuurkracht en intensiteit straalt deze band uit, die de grootmeester eert .
Een mooier eerbetoon konden de fans van de veel te vroeg gestorven held zich niet voorstellen. Geen routineuze set van het gezelschap , nee, hier was er sprake van bezieling, nauw verbonden aan de muzikant en de performer Buckley zelve! Innerlijk genot ervaarden we door deze topmuzikanten zowel op de ingetogen als energieke momenten; alle registers durfden ze open te trekken. De vocals van Pieter , zachtmoedig als krachtdadig, zijn even cruciaal. De geest van Jeff dook op …
Alles werd trouwens zeer mooi aan elkaar gepraat door Sofie Engelen, die niet alleen interviews voor haar rekening nam, maar ook haar aanstekelijk enthousiasme , een prachtige bijdrage leverde aan het concept.

Slow Pilot leverde dus een prachtig eerbetoon aan Jeff Buckley. Innemend, aanstekelijk en hartstochtelijk . Er hing magie in de lucht . Zoals Buckley de liefhebbers raakte, benadert Slow Pilot  het materiaal, van én de artiest zelf, zielsmatig sterk in een overtuigende set.

Organisatie: Cultuurcentrum Brugge

Tragedian - Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable

Tragedian is a multicultural metal band from Hamburg with a range of influences from heavy metal to speed and melodic power metal, taking their favourite elements from each genre and making their own interpretation. Formed in 2002 by guitarist, songwriter and producer Gabriele Palermo, they have shared the stage with bands such as Mob Rules, Paragon, Pagan's Mind, Dark Sky, The Unity, Burning Point and Cryonic Temple, including a supporting tour with the latter bands through Sweden and Finland in 2009.
Although we are repeating ourselves with this statement, we repeat it again. It is impossible in these times to look above the surface, within a genre or style of music where you often can't see the trees through the forest. To sound original even within that concept? It is a difficult task. Take the typical power/speed metal music style, where epic storylines go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and sledgehammer-like drumming. Spiced with towering narratives, which tends to make the listener scream out many a heroic lyric from the top of his lungs with his fist in the air.
German power/speed metal Tragedian uses that doomed concept extensively on its latest gem 'Seven Dimensions' We have to be honest and say that we were left a little hungry. Sure it sounds good in its genre, the epic storyline and heroic lyrics go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and fierce drumming. Which convinces the fan in the genre. But most of all, within their genre this band is still absolute top, and that's what finally won us over.
You can read our complete review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80736-seven-dimensions.html  
About this release, the general reactions and of course also the pandemic we still live in, and the future plans we had a nice conversation with bandleader Gabriel Palermo

Tragedian has been around for a few years now, what were the highs and lows until now?
When i formed Tragedian in August 2002 i had no idea what to expect. Would we be loved , hated, respected, rejected, left for dead or burned at the stake. For sure i can say till now it's been a hell of a ride, we definitely had our share of sunny and rainy days.
The Highs: Being in the practice room for the first time as the band formed, playing our first gig in April 2003 at the world renowned Headbangers Ballroom in Hamburg, Signing our first deal with Musicbuymail in 2008, going on tour through Sweden and Finland with Burning Point, assembling an all italian band with musicians from some favourite bands of mine, collaborating with Bob Katsionis, Wade Black, Zak Stevens, Learning from Kai Hansen music production and how to listen to frequency and our newly formed co'operation with Pride & Joy Music.
The lows: Having to cancel a high profile gig with Rebellion less than 24 hours due to a childish ex band member, forgiving, trusting and reinstating that childish ex member for a second time. Finding out our last label lost its distributer and the contract expired 4 months after release and to avoid returns, our last release wasn't in anywhere to be found, my mother dying in the middle of the "Unholy Divine" production and just as we were about to get announced to appear at a major metal festival , the covid pandemic hit and put that and all other plans off.

Why did you choose for power and speed metal, a music style where you often can't see the wood for the trees anymore (as they say in our country)?
I wouldn't say i chose it. it was more of me combining all the styles of music i love and listen to without really knowing how to classify it. My start into music was Rainbow, Deep Purple and Black Sabbath. Then somewhere in the mid 80's i discovered Yngwie Malmsteen and Shrapnel Records and immediately fell in love with bands like Fifth Angel, Racer X, Apocrypha & Project Driver. At the same time i was also into the trending glam bands of the day like Ratt, Dokken, Quiet Riot but mostly the ones that had more integrity like House Of Lords, Shark Island, Hurricane and Pretty Maids. Up till that point i was composing music like 80's Pretty Maids and House of Lords that had the commercial edge like Dokken and Ratt mixed the musical integrity of the Shrapnel bands. Then I discovered Return To Heaven Denied from Labyrinth by accident and was totally blown away. That inspired me to add some speed to the songs. Until i moved to Europe in summer of 2000,  i had no idea the movement of melodic power , heavy speed metal already existed. This was pre internet days so bands like Stratovarious & Axel Rudi Pell were nonexistent in North America.I didn't know bands like Pretty Maids still existed since there last release in America was Jump The Gun in 1990. After moving to Hamburg and diving head first into a new music world, my songs took the shape of how the world knows them today.

You have been through a lot of personnel changes, did that have a positive or negative influence on the band?
That depends on who you ask. There are those who think it's kept the band fresh and new sounding due to every recording having a new line up,  others are wondering what the hell is wrong with me and if I’m really difficult as a person to work and deal with on a personal level. When reading past reviews, many would start off "Take out your score cards, there is not only a new album but a new line up as well". Despite opinions the truth to the matter is that i never formed Tragedian as a solo project with revolving door musicians nor am i that difficult. It was just a matter of finding the right chemistry of musicians that gel not only musically together but personally as well. I'm more than content to say that the current lineup is the one i wanted since the beginning. Were all on the same page musically and personally, a well-functioning team.

You recently released a new album, with a new singer, how and where did you find him (he fits perfectly in the picture)?
I first met Joan shortly after he arrived in Hamburg. He connected with me via Facebook introducing himself asking if i knew a Power Metal band looking for a singer and we would chat from time to time. When time came to play our next show with our friends Q5 in August 2018, i had a feeling it was going to be the last show for a while due to internal conflicts going on at the moment and it was time to reevaluate the situation. Shortly after the gig , the singer and i mutually agreed to part company. I spoke to the other members and we agreed to carry on and find another singer. At the suggestion of Ice Warrior Records, i got in touch with Wild Steele from the Italian band Shadows Of Steel but that was very short lived once he found out we were more than a hobby band. Then it dawned on me, there is a singer in Hamburg looking for a band. So i checked out his profiles on sound cloud, YouTube and imagined his voice over my songs. I contacted him and invited him to an audition and the rest is history.

How were the general reactions to the new singer so far?
Nothing but positive, many if not all say he's the best singer we've ever had. Of course there have been some negative opinions about his voice but the same happened when Roy Khan joined Kamelot. Joan's voice is not  of a typical  Power Metal singer with the obvious influences. He's also influenced by Bobby Kimball and Glenn Hughes and he adds that element to our songs.

What convinces me is that, after all these years, you still present yourselves as masters of your trade, and that you will not rest on your laurels. After all these years, you no longer have to prove anything, but you still do. Your opinion on this statement?
To say we are masters of our trade is an overstatement. No matter what you do there's always room for improvement and you do learn something new every day. When a new album was recorded, we did the best to our ability at that time and of course after the album is out you go back and listen and make a list of either stuff that came out really good or cringe at some error either from playing or recording wise. Right about the time when we start the follow up album, the list from the previous album comes out to see what and where we can better ourselves and the productions. Regarding resting on our laurels, it won't happen because no matter what a true artist will never be satisfied. You might feel content at the moment with what you achieved but never 100% satisfied. The only thing we have to prove is to our fans and ourselves that we can continue to deliver the goods.

And the new album? How were the reactions?
The reactions were either very positive, truthful and directly to the point. We did recieve 2 or 3 very nasty reviews. So nasty that our Bassist Dawid asked me if i slept with the reviewers wife or mother. I understand and get it, not everyone is going to dig or like what you’re doing and the more neutral reviews Cleary stated that but at the same time pointed out our good and strong points and still recommended the albums for fans of this style of music. I do read all reviews as they come in but i don't take them seriously or let the extremely great ones go to my head and i told the other guys they should do the same.

This corona may have caused some of your plans to fall through the cracks. Which ones?
Mostly all the live shows and a festival appearance we had for 2020 and for the foreseeable future. Hopefully in 2022 we can get back to a normal with gigs and touring of some sort.

Are there any other plans this year? Including any live gigs?
Till now we do have a show planned with Mob Rules and El Pistolero in Dessau Germany on April 1,st. Whether its going to happen or not , it’s still up in the air and we are preparing for it regardless. We already started working on our follow up to "Seven Dimensions" and yes it will be the same line up, first time in the bands history that the same lineup records 2 albums in a row.

If live gigs don't work out, would you opt for live streaming? if so, why or why not?
Why not, it would be a way to get new music out to the fans and masses until the pandemic blows over. We participated in a live stream in cooperation with the Markthalle in Hamburg last May. I must say it was strange in some ways, playing  a big empty hall with only band, and crew with no one going hurray after every song.

Isn't it true that 'networking' through streaming, social media and so on becomes even more important than before because of this crisis?
Most definitely, it’s the only way the masses can see something new until normal concerts are allowed again.

How did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
Besides Tragedian i work with sound design and compose film, soundtrack and commercial music for advertisements. At the same time I’m writing material for a solo album and for the Wade Black Project. Thanks to my girlfriend who i met before the second lockdown in Germany, I’m able to remain stain till now.

A general question in that direction, how do you personally think music and culture will survive this crisis?
First of for music and culture to survive the industry and bands have to pull and stick together. Second, the powers to be have to finally recognize that being a musician , actor, producer, engineer, rigger, lighting director, tour manager, roadie etc. are legitimate jobs in the real world and many jobs and existences are at stake. The entertainment business needs support for the time being. Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable. Fans can support the bands by buying merch and continue to stream the music and as soon as the halls open support the scene regardless how big or small.

After all these years, do you still have goals or ambitions you want to achieve?
Definitely! with Tragedian the goal is to carry on writing new albums without repeating the previous release and push the envelope as far as to the edge as possible. I would like to record a mix album of some of our songs acoustic and some orchestral and actually perform  it live at a theater among an intimate setting.

Thanks for answer the questions, I do hope we can see you guys soon on stage somewhere
Thank you for the opportunity and as soon as life is back to normal, we'll be heading your way. I do hope to meet you for a Triple Karmeliet.

In het kader van De Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz enkele opkomende Belgische jazz talenten voor. Eén daarvan is de gloednieuwe band rond bassiste Lara Rosseel  In verband met het streaming concert van Lara Rosseel Band citeren we even: ‘Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zijn nooit veraf. Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikale avontuur voort. Het kwintet resideerde heel recent nog in Kunstencentrum Nona.’

In het eerste deel kwam enkele de artieste zelf aan bod, met haar band kwam ze in de twee volgende delen aan bod, met ietwat achtergrond informatie en gesprekken met Lara en de bandleden.
We genoten een klein uur lang van een fijn concert van deze ontluikende artieste en haar band die nu zelf in de schijnwerpers staat.

Lara Rosseel Band (*****)
Deel 1 - Op 'Portrait of Lara' krijgen we een mooi beeld van de artieste Lara Rosseel, haar omgeving en haar muziek. We keken binnen in haar leven op een boot, of op een stille plek, gelegen in een bosrijke omgeving.
We genoten van haar contrabas spel , een soort magie is het solo , die ze op pakkende en gevarieerde wijze speelt. Uit haar medewerking met zoveel artiesten en top muzikanten , bleek al hoeveel uiteenlopende klanken ze uit haar double bas kon toveren. Een onbeschrijfelijke virtuositeit.
Nu ze in de schijnwerpers kan en mag staan, zet ze dat nog meer in de verf. Een half uur lang werden we gewillig meegevoerd door haar baslijnen. Op de laatste song “Summertime” zorgen haar vocals voor een warme schoonheid aan die double bas.  
Een aangename kennismaking alvast om Lara Rosseel nog beter te leren kennen , zoals dat zal gebeuren in het derde deel …

Deel 2 - In het tweede deel krijgen we inkijk hoe het optreden  in elkaar zal steken en  het ontstaan van de band. In de gesprekken met de muzikanten en Lara , blijkt dat het de bedoeling is om ieder deeltje van de band in de spotlight te plaatsen. Eén voor één worden de muzikanten voorgesteld, die een uitzonderlijk talent hebben. Eénmaal samen hebben we een magie van zelden kaliber.
"From the very beginning, over the first acquaintance between the musicians, to the birth of fresh new music.”, lazen we op de facebook pagina. Waar dat uitkomt? Dat blijkt uit het derde deel.
Band: Sam Vloemans (trumpet, flugelhorn), Sep François (vibes, marimba, percussion), Vitja Pauwels (guitar), Angelo Moustapha (percussion), Lara Rosseel (double bass)

Deel 3 - Deel drie bestaat dus uit het concert zelf in Kunstencentrum Nona , Mechelen. We stellen vast dat Lara een enorm talent is als bassiste, en ja , zelfs een zangeres is met een breed stembereik. We hoorden het op het eind van het eerste deel. De dromerige soundscapes van haar muzikanten vullen sterk aan.
In de set horen en voelen we dat Lara Rosseel verbonden is met de natuur. Alsof we een wandeling maken in het bos , zo voelt de muziek aan … Een sprookjesachtige decor en de prikkels die we krijgen . Je geraakt in vervoering van de scherpe trompet van Sam, de percussie en vibrafoon van Angelo en Sep geven het ritme aan op uitgekiende wijze, en Vitja drijft het tempo met zijn gitaarriedels verder op, opgezweept door die lekker aanstekelijke baslijnen van Lara zelf.
Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet.

Lara Rosseel Band klinkt intens mooi , zwoel en neemt je mee in hun sprookjesachtig kader en muzikale leefwereld tot je helemaal ‘zen’ bent .

Meer informatie over Lara Rosseel vind je via volgende link: https://lararosseel-be.webnode.nl/  
Luister maar eens naar de prachtige plaat 'De grote vrouw' , in coronatijden een mijlpaal. Live komt er nog meer magie en schoonheid naar boven.
Lara Rosseel is een basvirtuoze en samen met haar band is ze meer dan het ontdekken waard!

Organisatie: Inside Jazz ism Kunstencentrum Nona, Mechelen

An Pierlé Quartet - Sound of Ghent - Sprookjesachtige tocht in de wereld van pop en jazz

An Pierlé is al vele jaren verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Zowel op als naast het podium weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder avonturen van deze talentvolle artieste. Haar partner Koen Gisen is een topproducer die eveneens van vele markten thuis is; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten.
Samen vormen ze An Pierlé Quartet (****) . Wat een kruisbestuiving!
Want ook  'Wiga Waga' is opnieuw zo'n voorbeeld van de veelzijdige aanpak van deze onwaarschijnlijke talenten die ze één voor één zijn. .
Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80811-wiga-waga.html  

Op 10 februari werd deze schijf voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, via streaming.
‘An Pierlé Quartet heeft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt waaruit blijkt dat deze band niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz  wordt daarbij voortdurend afgetast.’
Ook live krijgen we een uiteenlopend kleurenpalet aangeboden. We maken ons dan ook op voor een sprookjesachtige tocht in de kleurrijke, bonte wereld van pop en jazz.
An Pierlé start de set aan haar piano , haar zalvende stem bepaalt. De sax van partner Koen Gisen begeleidt haar, waarna lekker knetterende drumpartijen van Casper Van De Velde je koude rillingen bezorgt. Hendrik Lasure vult aan op keys. De bubbel van vier bouwt op , barst los en er ontstaat een schouwspel van sprankelende klanken en vocals, de leidraad van het concert.
Het experimentele karakter van de plaat komt bovendien naar boven drijven. Hendrik ontpopt zich als een ware klankentovenaar, een 'Wizard of Oz' aan z’n keys, die een onaardse magie doet ontstaan. Casper vult hem perfect met energieke drums aan.
De vuurkracht van deze jonge wolven maken de brug naar de veelzijdige sax van Koen en An’s virtuositeit , magische stem en piano. Het tempo wordt naar een zekere climax gedreven,  die ergens blijft hangen tussen een oorverdovende en bevreemdende schoonheid, gedrenkt in weemoed of een knetterend haardvuur.
Het is een perfect huwelijk tussen jazz en pop op plaat als live. De lekkere, groovy klanken zijn vervat in aanstekelijke popmelodietjes.
De opstelling van het podium refereert aan een sprookjesbos. Mooi om naar te kijken dus. In het bos kom je liefelijke wezens als vervaarlijke wolven tegen,  die je dreigen te verscheuren. Die sfeer van dit sprookjesbos van het leven, ervaarden we in de live set.

De gevarieerde aanpak boeit en intrigeert. Een magisch vuurwerk, die licht en duisternis met elkaar verbinden. Geen makkelijke aanpak trouwens, gezien het samenspel ruimte laat voor experiment , vreemd aanvoelende klanken en vocals, zowel live dus , als op de plaat ‘Wiga Waga’, die het specifieke sprookjesbos van An Pierlé Quartet benadrukt.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)

Donder - livestream - Het oorverdovende geluid van de stilte

In 2015 richtten drummer Casper Van De Velde, bassist Stan Callewaert en pianist Harrison Steingueldoir de band Donder op . Vrij snel ontpoppen ze zich tot meesters in uitspitten van geluid en klank. Het ingetogen debuutalbum 'Still 'bewees het uitzonderlijke talent van het trio. De plaat kreeg lovende recensies in de VS en Europa.

Donder (****) stelde in 2019 zijn derde album 'Keukenpraat ' voor op het W.E.R.F-label, omschreven als 'een donkere cinematografische trip met aan David Lynch en Hitchock verwante vibes' . We schreven een recensie die je kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73672-keukenpraat.html  

Ondertussen heeft de band al een vierde album uit ' Het Verdriet’, een samenwerking met de Noorse grootmeester en harmoniumspeler Sigbjørn Apeland.  Het zijn opnames in de Flagey uit 2019. Rode draad? Het overdonderende geluid van de stilte in al z’n aspecten … De manier waarop de muzikanten hun instrument spelen is zo intens en doordacht, dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt.
Neem nu Casper Van De Velde. Hij streelt zijn drumvellen en cimbalen heel omzichtig met allerlei drum sticks, of balanceert net op de grens van die stilte , die lichtjes kan doorbroken worden, door subtiele mokerslagen uit te delen.
Pianist Harrison Steingueldoir spreidt over de hele lijn een bedwelmend klankentapijt uit, en durft te flirten in het overschrijden van de geluidsnormen. De dubbel bas speler Stan Callewaert van zijn kant, klinkt soms groovy en verschroeiend maar kan zodanig stil en ingetogen zijn, dat je een speld hoort vallen in de zaal. Vaak komt er echter, heel subtiel, iets dreigend de kop opsteken, of worden de registers langzaam open getrokken tot een climax. Over de hele lijn is het eerder de ingetogenheid , die ons ademloos doet achterblijven in een donkere hoek van de kamer. Oorverdovend mooi kan de stilte klinken dus.
Donder bestaat dan ook uit drie klankentovenaars die grenzen aftasten van wat mogelijk is binnen het concept klank en geluid, en weet erin grenzen te verleggen. Op het podium blijkt dat ze zelfs improviseren ter plaatse om klanken uit te vinden.

Donder doet de stilte aanvoelen als een oorverdovend geluid; een uniek totaalbeleven van het trio. We hoorden het op het sprankelende debuut 'Still' in 2016, met 'Keukenpraat'  en op het vorig jaar verschenen nieuw meesterwerk ‘Het Verdriet’ zetten ze het nog meer in de verf. Minpunten?! Donder maakt zodanig intens mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen.  
Een hartverwarmende trip horen we trouwens door hun bedwelmend klankentapijt … Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .

Info https://donderband.com/  

Organisatie: Inside Jazz  

Inside Jazz - Jens Tytgat - Met de mensen met wie ik samenwerk, samen kunnen blijven groeien; blijven kunnen doen voor een nog heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich


Jazz leeft in ons land, er is een ware scene ontstaan rond die stijl. Jazz is geëvolueerd naar een groot publiek toe. Veel organisaties hebben gezorgd dat dit genre in de schijnwerpers is komen te staan. Eén daarvan is Inside Jazz , die al sinds 2006 veel top muzikanten onder zijn vleugels heeft genomen, o.m. Bram De Looze, Teun Verbruggen, Julien Tassin, Naima Joris, Lara Rosseel en nog zoveel andere.
Check ze gerust uit op de website
https://www.insidejazz.be/

In kader van ‘De Week van de Belgische Muziek’, van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via facebook. Belgische jazz parels worden in de kijker geplaatst.
We hadden een lang en fijn gesprek met bezieler Jens Tytgat. Het werd een leuke ontbijt babbel in een ZOOM gesprek , waarbij de koffie en de koffiekoeken helaas ontbraken. Het was een intens gesprek , dat bleef overeind staan. We kregen ook een primeurtje van één van hun grote beloftes voor 2021, Naima Joris. Ook daarover lees je meer in dit artikel.

Voor onze lezers die Inside Jazz niet moesten kennen. Hoe is alles begonnen? Wie/wat is Inside Jazz?
Dat is begonnen circa 15 jaar geleden ongeveer. Ik zat met een maat in de huiskamer een wijntje te drinken, en had wat jazz muziek opgelegd. Je moet weten, ik zat toen een beetje in de rock en metal wereld. Ik had jazz ontdekt rond mijn 15/16. Toen ik dat oplegde bij mijn maat, was ik ondertussen wel al 23 a 24 jaar jong. Ik heb dus circa tien jaar jazz beluisterd op mijn eentje als het ware. Ik sprak hem aan over het feit dat ik zeer graag eens muzikanten in huis zou willen zien optreden. Je moet weten huiskamer concerten was toen niet zo echt ingeburgerd, of toch niet volledig.
Na nog een paar flessen wijn besloten we daar daadwerkelijk iets mee te doen. De locatie was een oude schuur als eindlocatie waar alle groepen samenkwamen op het einde , die we volledig hadden schoon gemaakt, en 4 verschillende huiskamers. En we hadden vijf groepen gecontacteerd. We hadden gewoon via de lokale bakker en o.a. Facebook dat net aan het opkomen was in die periode, een bericht gelanceerd daarover. Dat was niet met op voorhand inschrijven, maar de dag toekomen en we zien wel wat er gebeurt. We hadden het plan opgevat dat de ene groep van de ene naar de andere huiskamer zou gaan, tot de laatste kamer. We hadden gezien dat er ongeveer dertig tot veertig man kon meedoen. Tot onze verbazing stonden er 250 mensen. We hebben besloten om die groep in vier te snijden als het ware, waardoor elke groep kon doorschuiven. Daardoor werd prompt het huiskamer concert in de jazz uitgevonden. Daar waren trouwens heel wat programmatoren bij van culturele centra die dit mee volgden.
We hadden ontdekt dat er in Mechelen wel iets werd georganiseerd maar zij deden dat in fabrieken, musea en dergelijke, maar dit concept ‘jazz in de huiskamer’ was toch heel uniek. Dat concept is een beetje zijn eigen leven beginnen leiden, en is blijven lopen tot circa 2013. Dat begon zelfs groot te worden, we hebben in Gent nog dingen gedaan in die zin voor 600 tot 800 man. Zo ben ik ook in die jazz sector gerold eigenlijk. Er werd me door muzikanten en zo gevraagd of ik het zag zitten om daar iets mee te doen. Ik combineerde dit met mijn opleiding als leraar, ik ben dus ook leraar van beroep. We kregen ook een soort subsidies , en zo is Inside Jazz uitgegroeid tot een volwaardig management rond jazz. En zijn we ondertussen ook uitgegroeid tot een belangrijke speler in de jazz sector.

Jij hebt dus het concept ‘huiskamer concerten’ uitgevonden?
Althans binnen de jazz denk ik, we hadden toen verschillende interviews. Bijvoorbeeld bij Klara, nergens kenden ze dat toen. Men zei me dat er wel locatie concerten zijn rond jazz, zoals in Mechelen dus, rond musea en dergelijke meer. Maar huiskamerconcerten hadden ze nog nooit over gehoord.

De vraag ‘waar staat Inside Jazz voor’ is bij deze beantwoord dan?
Die vraag is inderdaad  hierboven beantwoord ‘in uw huis’ dat is uiteindelijk gewoon een zeer mooie naam geworden om te omschrijven hoe wij jazz bij mensen binnen brengen. Daar komt het op neer. Ondertussen is dat echter ook alles wat door elkaar, en niet halsstarrig vasthouden aan het oude swing, dat kan ook uiteraard. Maar ook Elektronica fusions en zo. Maar ook rock, pop toestanden verbonden aan jazz.

Waar komt de interesse voor jazz toch vandaan?
Rond die periode dat ik veertien of vijftien was download ik veel muziek, er werd toen veel muziek gedownload via Napster. Ik had toen nog niet echt geld om cd’s te kopen. Meestal download ik die en beluisterde ze, vooraleer eventueel aan te kopen. Zo was ik tijdens het downloaden, op zoek naar een drum ‘n bass plaat, terecht gekomen bij Art Blakey & the jazz Messengers. Toen ik naar die plaat zat te luisteren was ik daarvan diep onder de indruk.
Ik ben dan nog meer in die richting gaan zoeken en toen kwam ik bij Coltrane en Miles Davis terecht en is er dus een heel andere wereld open gegaan. Miles Davis ging trouwens over van oude Bop naar Elektronische fusion alsof dat de normaalste zaak was. Ik  begon gaandeweg dit ook wat breder en breder te bekijken en ondervond dat elk genre dat ik tot op heden leuk vond, terug te vinden was in jazz. Ik hou ook van muziek met heel veel opbouw, heel veel kleur. Een pop of rock nummer dat wat aanmodderde, waar ook niets mis mee is, spreekt me gewoon niet aan. Dat vond ik ook terug in de metal scene, en dat is bij jazz heel veel het geval. Ook niet altijd, maar toch.

Wat is Jazz anno 2021 voor je? Is dat meer improviseren dan vroeger?
Ik krijg het gevoel dat we daar een opsplitsing beginnen te krijgen. Je hebt daar eigenlijk twee generaties in. De generatie die aanleunt bij de veertig tot vijftig en die vind je bij de jazz die aanleunt bij de jaren ’90. Heel mooie jazz, waarbij je soms eens aangenaam wordt verrast. Wat ik nu wel merk bij muzikanten als Lara Rosseel of Julien Tassin en Bram De Looze. Die hebben geleerd van diezelfde mensen, maar zetten dit zodanig naar hun hand dat je je afvraagt is het nu jazz? Blues? Of Americana? En dan verlaat je eigenlijk het pad van dat puur improvisatorisch. Improviseren is voor mij op het podium dat niet perfect naspelen van partituren, zoals in rock of pop nummers. Experimenteel is meer wat ze doen in de niche van de jazz. Dat improviseren wordt nog gedaan, maar tegenwoordig kiezen ze meer voor een vorm die aanleunt bij rock, pop of elektronica binnen die jazz of de pure jazz. Ze willen daarom niet te ver gaan wat dat improviseren betreft.

Het valt me ook op dat er veel jonge mensen op een jazz concert aanwezig zijn, maar ook de muzikanten , die zelf erg jong zijn. Ligt de verklaring bij die uiteenzetting?
Veel jongeren, niet allemaal, kennen doorgaans enkele nummers omdat ze zeer pragmatisch naar luisteren. Dat is meestal de categorie onder de veertig. Ouderen luisteren gemakkelijker naar een volledig album. En die doen daar ook langer mee, voor ze iets nieuws willen leren kennen. Het tweede verschil, veel jongeren willen voortdurend geprikkeld worden. En als je kijkt naar de jazz waar veel jongeren naartoe gaan, die bands en artiesten leunen heel dicht aan bij het geven van prikkels. Vroeger was jazz ook niet echt sexy, nu is dat toch meer interessant gemaakt doordat we in België ook een zeer sterke jazz scene hebben momenteel. Daardoor kiezen ook veel meer programmatoren voor jazz, ook zalen en dergelijke als AB die dat vroeger nooit deden, maken de overstap naar jazz. Het aanbod jazz is door die prikkels ook meer uitgebreider dan vroeger. En daar spelen dus ook bijvoorbeeld Handelsbeurs, of Bijloke en Flagey of Bozar in Brussel gretig op in. Dat was vroeger toch allemaal minder het geval. Door  het aanbieden van die bredere omkadering, spreekt jazz trouwens ook meer en meer jongeren aan. En dat verklaart zo een beetje alles.

Tot daar de uiteenzetting van het begrip jazz. Over Inside Jazz - Wat zijn de hoogte- en eventuele dieptepunten tot nu toe?
Een eerste dieptepunt was de moeilijke beslissing om geen huiskamerconcerten meer te doen. Ik kon dat steeds minder combineren met voltijds in het onderwijs staan. En het daarbovenop voltijds begeleiden van muzikanten. Dus moest ik een keuze maken. Langs een kant wel jammer dat ik dit moest opgeven, maar het heeft me de kans gegeven om Inside Jazz meer uit te bouwen zoals het nu is.
Het tweede dieptepunt is wel degelijk de corona tijden waarin we nu leven. Meer dan driehonderd concerten die we moesten annuleren en opnieuw boeken. Dat was jammer, maar het pijnlijke is dat je de muzikanten voortdurend moet teleurstellen. Tenslotte doe ik deze job binnen Inside Jazz nog altijd voor de muzikanten. Als je naast het financiële plaatje, die mensen moet ontgoochelen en dat concerten blijvend worden uitgesteld. Dan weet je dat het bijna niet meer te recupereren valt. Als je dan hoort dat er muzikanten zijn die hun instrument moeten verkopen om rond te geraken en zo, ja dan voelt dit moment wel aan als een groot dieptepunt.
De hoogtepunten? Toch hun succesverhaal , met al die mensen waar ik mee heb samen gewerkt zoals een Bram De Looze die keer op keer een succes was in al zijn projecten, zowel op als naast het podium. Hij treedt ook als trio aan in de Bijloke op 12 februari trouwens .https://soundofghent.be/event/debijloke/bram-de-looze-trio De voorbereiding lopen vlot, dat is weer iets om enorm naar uit te zien. Ook de samenwerking met Stéphane Galland en nu recent Naima Joris en Teun Verbruggen zijn toch hoogtepunten te noemen.  Ik durf met mijn hand op het hart zeggen dat er niet alleen Belgische, maar ook Europese toppers zitten bij Inside Jazz en dat is zeker het voornaamste hoogtepunt, om het vertrouwen te krijgen om meer dan tien jaar met sommige van hen te mogen samenwerken.

Wat die artiesten betreft , neem nu Bram De Looze; moest die een Amerikaan zijn, was die in mijn ogen wereldberoemd, hij heeft een uitzonderlijk talent als pianist die je niet elke dag tegen komt
Met Mixmonk, één van zijn projecten met Joey Baron en Robin Verheyen, stonden we in Bozar. Een heel sterke formatie, we gaan trouwens een nieuwe plaat opnemen in 2022. En daarmee ook toeren. Om verder te gaan over die avond in Bozar. Dat was op dezelfde dag dat John Zorn daar ook aanwezig was. Die was enorm onder de indruk van Bram zijn performance in Bozar. Hij wou hem prompt contacteren voor een samenwerking. Bram heeft een artikel mogen schrijven in Zorn zijn boek. Bram mag ondertussen ook samen spelen met enkele grote artiesten binnen de scene zoals Joey Baron . Hij speelt ook bij grote namen als Mark Feldman en dergelijke. De crème de la crème van de huidige jazz eigenlijk. Absolute wereldtop. En allemaal zijn ze diep onder de indruk. Bram blijft daar opvallend ‘down to earth’ bij en dat is meteen zijn grote sterkte. Moest hij nu een Amerikaan zijn , zou het misschien vlotter zijn gegaan, maar zou hij misschien ook bezweken zijn aan de druk door de grote concurrentie, het is dus een beetje dubbel.

Een ontdekking vorige zomer was Naima Joris, ik zag ze ook live (via streaming) op het festival Brussels Jazz Festival. Ze heeft enorm veel potentieel, de enige opmerking die ik kreeg van mensen is dat ze enkel een beetje onzeker op het podium staat
Die onzekerheid is niet zo verwonderlijk, je moet weten , ze is 39 en buiten dat ze met haar vader sporadisch op het podium stond , heeft ze nooit in de schijnwerpers gestaan, en nu plots wel. Ik geef een voorbeeld, ik leer u kennen als een talentvolle poëet die zijn poëzie enkel heeft gedaan in zijn eigen kamer, en plots neem ik u mee om op te treden in een uitverkochte Democrazy of Singel. En er zitten plots honderden mensen voor je, en je mag geen fouten maken want het is voor een zeer professioneel publiek van kenners. Dan kun je je wel voorstellen hoe confronterend dat moet zijn. En dat is bij Naima ook het geval nu, maar ze is zeker aan het groeien en blijft groeien. Ik maak me sterk als haar release van haar EP, die in mei uitkomt, voor de deur staat dat ze nog veel verder zal staan. Stress zal er zeker zijn, maar ze zal dat meer kunnen kanaliseren denk ik. Ik denk zelfs als al die concerten en zo voorbij zijn, na de zomer dat die onzekerheid volledig weg zal zijn. Zeker weten. Ze is zich daar zeker van bewust , ze heeft dat aspect onzekerheid trouwens zelf aangekaart onlangs in een project ‘De wereld staat stil’ in Berchem. Ze heeft daar een nummer gespeeld met Tom Pintens. En heeft dat daar zelf aangegeven.

De reden van dit interview is ‘de Week van de Belgische muziek’ waar ook Inside Jazz iets aan toevoegt. Waar mogen we ons aan verwachten? En hoe gaat het in zijn werk?
Twee jaar geleden was er een Belgium Jazz meeting en we hebben daar club Telex afgehuurd en hebben daar zelf na de uren van de gewone show case,  verdere avonden georganiseerd. Dat sloeg enorm aan en het plan was om dat opnieuw te doen, en dus de Belgische jazz in de kijker zetten. We waren van plan om daarrond vorig jaar iets te doen, wegens het welslagen van dat concept en de laaiend enthousiaste reacties in binnen- en buitenland. Ondertussen werden we geconfronteerd met Corona en werden de plannen in de koelkast gestopt. In augustus kwam dat plan weer naar boven, en toen in oktober de tweede lockdown eraan kwam, kwamen we te weten dat er in het teken van ‘De Week van de Belgische Muziek’ wel dingen stonden te gebeuren. Toen waren er nog geen gesprekken geweest met United Jazz. Toen zijn we gaandeweg er beginnen aan bouwen. We wilden vooral iets doen rond die muzikanten  die door die corona een heel jaar niet konden spelen. En opeens waren er nog andere muzikanten en organisaties die ons wezen op concerten die werkelijk zo subliem waren dat ze zeker aan dat project mochten worden toegevoegd. Zoals bijvoorbeeld Pentadox op Gent Jazz. Of het optreden van MiXMONK.
Aangezien die concerten toch wel ergens op de websites staan besloten we die ook in dit project in te calculeren. Samen met United Jazz zijn we gaan bekijken wat kan en zo. En zo is dan het plan verder uitgewerkt. Er zitten ook wel enkele verrassingen in zoals de nieuwe single van Naima en zo, enkele belangrijke nieuwigheden die belangrijk zijn voor ons. Op die manier kunnen we de bands die hun toer in het water zagen vallen in beeld brengen, en dat combineren met andere zaken. Door een programma samen te stellen van wat nog moet uitkomen en filmpjes. Het event is via facebook, maar de bedoeling is wel dat er youtube en andere links tussen zitten. Maar allemaal via het event op facebook dus. https://www.facebook.com/events/490999121886741/

Streaming is een alternatieve oplossing in deze tijden, staan er naast deze in kader van ‘de Week van de Belgische Muziek’ nog streaming concerten op de planning?
Ja; die zijn er zeker nog maar enkel als blijkt dat er nog geen live publiek is toegelaten. Dan zouden we die streaming eventueel kunnen gebruiken om een bepaalde band of release daardoor te kunnen promoten. Vooral ook omdat het zo hartverscheurend is om al het werk dat de muzikanten hebben gedaan te moeten verschuiven en blijven verschuiven. Daarom is die streaming een eventuele oplossing om hen een podium plaats te geven. Maar wat er ook gebeurt, met of zonder publiek, elk project wordt sowieso gelanceerd, dat is sowieso onze insteek.

Wat is je mening over streaming feitelijk? Het nieuwe normaal, of liever niet?
Wat dat betreft ga ik een voorbeeld geven. We hadden een reeks van vijftien concerten met Donder op de planning staan. En heel veel organisaties uit verschillende landen belden me op en zeiden me, we kunnen het niet doen zoals gepland met publiek maar willen het wel via live streaming doen. Als ge dat voor een gehele toer moet doen, ligt dat zeer moeilijk. Voor één concert is dat echter wel doenbaar. Maar voor de volledige toer dat doen is gewoon niet interessant omdat als je in Moskou, Gent of New York woont, je kunt sowieso die live stream volgen. Dus heeft het weinig zin dat meerdere keren te doen. En ook , sommige muziek moet je voelen. Plus de interactie met het publiek achteraf is zeer belangrijk. Maar ook wat platenverkoop en zo betreft. Dat heb je allemaal niet met live streaming.
Wat het bekijken en luisteren betreft, ikzelf heb een perfecte installatie in huis waardoor ik op dezelfde manier kan luisteren en kijken alsof ik zelf in de zaal zit. Maar, en daar hebben ze een onderzoek over gedaan, de meeste mensen doen dat gewoon via de boxen van hun computer. En dat is toch niet hetzelfde geluid als in een zaal. Ook daar knelt het schoentje. Maar als alternatief in deze tijden is het natuurlijk een perfecte oplossing, zonder meer. Maar dan eerder dus voor een eenmalige streaming van dat bepaald concert.

Om terug te keren naar Inside Jazz . Welke bands of artiesten moeten we in het oog houden de komende tijden. Geef gerust enkele tips?
Wat wel belangrijk is, ik werk niet echt met bands maar met muzikanten. Om maar te zeggen ik werk bijvoorbeeld met Bram De Looze, en al zijn verschillende projecten. Of Lara Rosseel, en haar uiteenlopende projecten. En zo kan ik doorgaan. Maar het draait dus om die muzikant. Als ik dan zeg ‘ik kan u die aanraden met dit of dat project’ is heel anders dan ‘ik kan u die aanraden’. 
Wat 2022 betreft ga je sowieso veel horen over Lara Rosseel. En zeker Julien Tassin. Wat die laatste betreft, het is altijd moeilijk om een Franstalige Vlaamse artiest in onze Vlaamse regionen voet aan de grond te krijgen. De man is nochtans zeer veelzijdig. Een knappe solo coronaplaat gemaakt, een prima trio plaat. Hij heeft toekomst plannen met een Amerikaanse trompetspeler Ron Miles. Het interessante aan Julie Tassin, zijn familie komt uit de Blues traditie en hij gebruikt die informatie om Blues, jazz en Americana te verwerken tot een heel bijzonder geheel. Maar echt zodanig dat je zult weggeblazen worden.
En om nog even terug te komen op Lara Rosseel. Ze heeft een prachtige plaat uitgebracht, ‘De Grote Vrouw’. Het verwonderlijke, die plaat is ondanks dat ze die door corona niet echt goed kon voorstellen, zo goed als uitverkocht. Die is ook op de radio en zo opgepikt. Haar muziek is ook ongelofelijk mooi en uniek. Dat zijn persoonlijk de twee die er bovenuit steken. En ook het tien jaar bestaan van Too Noisy Fish. Veel mensen kennen dat wel als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijke meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen – zowel op nationale als internationale concerten – zijn die vol bewondering voor de intense totaalbeleving van een concert van hen. En ik denk dat veel mensen na corona daar echt nood zullen aan hebben. Dat kunnen ze dus vinden bij deze Too Noisy Fish. Over Bram hebben we het gehad.
Ook iets waar ik naar uitkijk, is een project van Teun Verbruggen. ,een project samen met Bram De Looze Bling IO met Ikue Mori & Chris Speed, gaat op tour in Mei (16/5 tem 21/5). En natuurlijk de toekomstplannen met Naima Joris, We hebben namelijk zeer goed nieuws te melden wat Naima betreft. Ze is verkozen tot Belpop belofte voor 2021 op Radio 1, dat is een  beetje hetzelfde als de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Dat is alvast goed nieuws voor Naima wiens toekomst er in het nieuw jaar veelbelovend uitziet. Ook is het uitkijken naar de release van haar EP.

We hadden het terloops al even over corona, hoe heb je als organisatie (en ook als mens) deze crisis doorstaan?
Als mens ben ik er redelijk ‘zen’ in , moet ik toegeven. Maar de job als management is dat ik als bemiddelaar tussen alle partijen kom te staan; ik hoor dus de bekommernissen vanuit de zaal, de labels, de artiesten .
En ik heb ook mijn eigen frustratie wegens annulaties  en dergelijke meer. Bij de eerste lockdown kon ik dat allemaal nogal redelijk goed plaatsen. Maar nu sinds de laatste weken, nadat ik weer die klap heb gehad om alles af te lassen voor maart/april begint het wat zwaar wegen. Het komt zelfs harder binnen dan ik had gedacht.
Wat ik me wel kan inbeelden, als we hier gaan uitkomen dat we er sterker gaan uitkomen dan voordien. Langs de andere kant zal het moeilijk worden om korte tijd weer te komen op een punt waar we voordien stonden. We waren heel hard aan het groeien, 2020/2021 zouden top jaren zijn geweest voor Inside Jazz. En daar had ik het dus wel even moeilijk mee. Maar ik ben ook iemand die dat snel weer kan plaatsen. Ik had het gisteren even moeilijk, kruip in mijn bed en sta met volle moed terug op.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
De bestaande instanties en de mensen die onder de subsidieregeling vielen zullen dit denk ik wel overleven. Maar velen zullen daar toch heel anders uit komen dan voordien. Als je ziet dat veel boekers naar Busker zijn gegaan, wat op zich een zeer goede set is omdat het goed samen werken is met Busker. En ook zal het voor velen uitkomen, als je mag blijven werken, dat samenwerken beter is. Maar langs de andere kant is het een kind dat je opgeeft. Ook al zijn de perspectieven mooier. Als ik door omstandigheden Inside Jazz moet opgeven om  net hetzelfde te doen bij een andere organisatie, doe ik wellicht nog steeds hetzelfde als nu. Maar je geeft wel iets op waar je zoveel jaren je hart in hebt gestoken. Je zal die verandering niet direct merken, maar ook al is morgen alles gedaan , je zult er toch nog een jaar of drie mee zitten met die gevolgen, zonder meer.

Wat zijn de verdere toekomstplannen, in zoverre dat mogelijk is?
We waren enorm druk bezig met Internationaliseren van onze projecten. Er waren al internationale organisaties die met ons wilden samen werken. Door niet naar internationale beurzen te kunnen gaan en dergelijke nu, is dat nu toch mijn doel geworden zo snel als mogelijk die projecten dus verder internationaal verder uit te bouwen.

Naast de recente toekomstplannen, is er een soort einddoel? Of ben je daar niet mee bezig?
Nee, mijn enig doel is balans tussen mijn privé en mijn werk bij Inside Jazz. Waardoor ik dit nog veel jaren kan blijven doen. Dat is zeer belangrijk En ook dat ik met de mensen wie ik samenwerk, samen kan blijven groeien. En dat kunnen blijven doen voor een nog een heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich. Een einddoel is dat niet, want ik zal toch nog een jaar of dertig minstens moeten kunnen doorgaan..

Laten we het daarbij houden ? hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tijdens een kop koffie in een bar of wat weet ik veel…

An Pierlé is verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Aangenaam weet ze ons telkens te  verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder talentvolle artieste. Avontuurlijk dus.
Haar partner Koen Gisen is een topproducer; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten Wat een kruisbestuiving. 'Wiga Waga' is opnieuw zo’n voorbeeld. Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
“Saturn” bevat groovy jazzy klanken , is breekbaar en staat open voor experiment. Het is een typische An Pierlé song, waarbij haar wonderbaarlijke, variërende stem wordt gecombineerd met spannende pianoklanken.
Het jonge geweld, Hendrik en Casper, krijgen voldoende eigen ruimte en voeren ons naar een melancholische wereld  Luister maar naar “Fingespitz”, wellicht de mooiste parel in al het knap materiaal. Een song die kan openspatten eens het jonge geweld alle registers mag opengooien, gedragen door haar hoge vocals en die weemoed .
Een indrukwekkend geheel van jonge artiesten en levenservaring . Elk kan zijn ding doen , dus geen barrières. Magie die An samen met haar Quartet uitstraalt .
Een overtuigend debuut die de doorsnee muziekfanaat als de fervente jazzliefhebber aanspreekt . Luister maar naar het wondermooie op blazers klanken drijvende “Unreal” , eentje die dus zweeft op blazers en gelinkt is aan een popgeluid.  
Je kan het Quartet niet zomaar in een hokje duwen . De diversiteit boeit, intrigeert, kleuurijk en aanstekelijk. Op “Go On” experimenteert het kwartet , vocaal als qua instrumentatie; de stem van An klinkt hier bijzonder emotioneel en soulvol, terwijl de muzikanten haar aanvullen en zich rot amuseren. “Imaginary summer”, “Unreal 2” en het afsluitende “Latern” doen ons wegglijden naar verre oorden … .
An Pierlé Quartet heft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt en niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz  wordt voortdurend afgetast.

Tracklist: Saturn 05:20 Dissecting The Insect 05:37 Slippery Fish 05:05 Slow Down 04:03 Fingerspitz 06:30 Unreal 02:26 Go On 06:14 Imaginary Summer 06:59 Unreal 2 02:54  Lantern 04:23

De Waaslandse hiphoppers iRRi & Hugo veroverden vanaf 2007 de podia in de buurt. In en buiten hun samenwerking zijn het bedrijvige gasten.  Hun lekkere portie hiphop , die een mening heeft en humor bevat, verdient erkenning buiten de streek. ‘Gene Weg Nevest' zet het duidelijk in de verf .
Check het mee uit https://open.spotify.com/album/51EHRa2Ij8ZpcuK2TdhjKJ

Op “Check 2.O” en “Zidde Gij Oek” wordt de toon gezet, hiphop, zonder scrupules en met voldoende zelfrelativering , vanuit het hart en zonder een blad voor de mond te nemen.
'Gene Weg Nevest' is er met medewerking van Powahed, een meerwaarde.
Het duo durft maatschappijkritisch te zijn en zorgt ervoor dat hun HUMOR stevig overeind blijft . Hun tongval van het Waasland geeft de sound kleur .
Op “Laat de Wind maar waaien” en “Laat Ou gaan” houden  iRRi & Hugo ons die spiegel voor . Het samenvoegen van hun talent zorgt ervoor dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen. Trouwens apart wisten ze ook al te verbazen.
“Laat Ou gaan” is een emotioneel beladen nummer; een hart onder de riem , voor wie het zwaar te verduren heeft . Volhouden is de boodschap , wat in de verf gezet wordt door het sterke duo iRRi & Hugo op “Doe gewoon voort” .
Op 'Gene Weg Nevest' drukt iRRi & Hugo op unieke, eigenzinnige wijze zijn stempel op de Belgische hiphop. Hiphop met een hoek af, in de eigen taal …Kortom, Waaslanders met ballen …

Tracklist: Check 2.0 - Zidde gij oek - Gene weg nevest (met Powahed) - Doorsnee - Ver weg - Laat de wind maar waaien (met Fatih) - Laat ou gaan (Cuts door Level B Low) - Doen gewoon voort (Cuts door Level B Low)

Hiphop/Rap
Gene Weg Nevest
iRRi & Hugo

Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège, nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano, solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan een album uit , boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht in je hart boren. Hij bewees op de single “Tom’s Gymnopédie” van vele markten thuis te zijn, een meester in weemoedigheid en melancholie.
We ontvingen recent een e-mail van hem over zijn nieuwste single “Seized By The Wind”.
''Ik ben opnieuw de studio ingedoken en heb op de feltpiano een nieuwe ervaring opgedaan, om een zachtere, rondere klank te krijgen !'', zegt hij er zelf over. Opvallend in deze drie minuten song is de soberheid van Tom’s virtuositeit. Hartverwarmende klanken bedwelmen je alsof je rond het haardvuur met een glaasje wijn bij de hand , geniet van de winterlandschappen door het raam, of in de zomer aan een kampvuur bent, het hoofd van je geliefde op je schouder , die een traan wegpinkt van innerlijk genot.
“Seized By The Wind” is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid.
De nieuwe single “Seized By the Wind” is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die gevoelige  snaren raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …

Jazz/Blues
Check het vooral zelf uit: https://open.spotify.com/album/0iOqCOuVda8EsSfwLpfW0Z?si=4ufStyU6TLatOpXltwywBQ