Zwitserland vereenzelvigen we met berglandschappen, gezellige dorpjes, en niet meteen met donkere doom metal of duisternis van het grauw soort. Het is wat de Zwitser Bornyhake Ormenos (Borgne, Pure, Enoid, Ancient Moon, The Path of Memory, ...) ons met zijn solo project 'My Death Belongs to you' brengt. Het debuut 'The World Seems to be fading' bestaat uit vijf lange songs in een walm van intense duisternis die op filmische wijze de fantasie van de luisteraar prikkelt.
We citeren even: “MY DEATH BELONGS TO YOU is een project dat hem helpt om zijn innerlijke duisternis onder ogen te zien”. In zijn zoektocht vervagen de grenzen, Bornyhake gaat de confrontatie aan  met zijn innerlijke demonen. Op trage, meesterlijke wijze drijft hij het tempo zodanig op dat van licht in de duisternis geen sprake meer is. Op het bijzonder spookachtige “The Morning After Death” wordt de toon gezet door sfeerschepping rond dood en verderf. Ook “Tomorrow is the last way”, “Mon Tombeau” zijn op het netvlies gebrand en doen een huivering door ons lijf lopen, badend in het angstzweet; ook een zekere gemoedsrust ervaren we. Maw net het balanceren tussen angst, gemoedsrust en schoonheid, zorgt voor een origineel concept in het genre  . Bornvhake maakt het donker en grauw..
Het is een griezelige combinatie van grauwe vocalen, verschroeiende riffs, piano klanken uit de Hel en drumsalvo's als een sort hoefgetrappel van de vier ruiters van de Apocalyps. Een huiveringwekkende sound, het dertien minuten lange opus “The World seems to be fading”, weet het mooi te omvatten. Je wordt geconfronteerd met de eigen innerlijke demonen.

Voor wie houdt in het verkennen van zijn gruwelijke, donkerste gedachten, vindt hier zijn gading.

Tracklist: The Morning After Death (11:59) Tomorrow Is the Last Day (11:04) Mon Tombeau (10:59) Your Dark Embrace (9:30) The World Seems to Be Fading (12:59)

Funeral doom
The World Seems to be Fading
My Death Belongs to You
 

Het symfonische black metal duo Golgata zag het donkere levenslicht in 2014 en bracht ondertussen een verschroeiend debuut full album  uit 'Skam' ; een sinistere sfeer vormt de rode draad, het is het soort Black Metal waar ik me comfortabel bij voel. Nu kwam de opvolger uit 'Tempel' via Satanath Records. Een occulte en symfonische  totaalbeleving die ons brengt naar de donkerste krochten van de hel.
We voelen het al heet worden onder onze voeten bij  opener “Tempel”. Vanuit de donkerste hoek komt een sluipend gif dichterbij, je voelt klauwen  je de adem ontnemen tot er geen beetje lucht meer over is. Nee, origineel is dat niet, maar door die sinistere houding laten we ons gewillig meevoeren over die donkere walmen die de band op intense wijze ons aanbiedt. Bovendien heeft dit duo ook oog voor het typische folkloristische en occulte binnen de  Black Metal. De mix tussen mid-tempo songs en de melodieuze aankleding , zorgen telkens voor een zeer hypnotiserende inwerking op je gemoed. Dat de band ook zijn teksten in het Zweeds brengt, is een meerwaarde.
Occulte taferelen uitbeelden in de eigen taal, zorgt ook voor een prikkeling die ons terugbrengt naar Folkloristische taferelen , eigen aan die Scandinavische landen. Vanuit de Noorse bossen komen duistere demonen tevoorschijn, die het niet zo goed menen met de mensheid.
Fantasie prikkelende black metal, in een symfonisch  melodieus bedje is evenzeer van belang op de daarop volgende songs. Wie houdt van het genre zal zeker vallen voor deze knappe schijf.

'Tempel' is een sterke aanrader voor de doorsnee fans van het genre, die houdt van dat occulte en sinistere. De band heeft een plaat uit waarbij je die Folklore zo eigen aan de Noorse mythologie voortdurend naar boven hoort komt.
Golgata moet niet onderdoen voor de grote bands binnen het genre. 'Tempel' is een plaat die aan ons donker hart kleeft, en waarbij gloeiende hete vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken.
Tracklist: Tempel 04:48 Månspegel 04:33 Råttfångarens dans 04:06 Låt klockorna klämt 04:14 Du stod vid min grav 05:08 Rädsla är allt jag har 04:16 Bojor 04:41 Med din kyss kom mörkret 05:19

symfonische black metal
Tempel
Golgata
 

De Italiaanse Melodieuze doom/death metal band Invernoir bracht zijn debuut uit, 'The Void And The Unbearable Loss'. De Italianen nemen het genre op hoogstaande wijze van melodieuze doom ter harte voor wie houdt van een intense duisternis.
'The Void and the Unbearable Loss' is een opening song die langzaam klieft door je donker hart, op  bedwelmende en lichtjes  oorverdovende wijze. De grote sterkte zijn de gitaarriedels en de drumpartijen; de vocals klinken clean of het zijn rauwe grunts die nog dieper in ons hart snijden. Net door die trage , intense opbouw neigt het geheel eerder naar doom dan naar death metal; het huiveringwekkende, traag opgebouwde “Cast Away” is een mooi voorbeeld. Laat je hypnotiseren en meedrijven naar die donkere gedachten in je onderbewustzijn. Invernoir klinkt verder in die lijn overtuigend  op “The Burden”, “A Night'” en het wondermooie “The Loneliest”.
De band zorgt voor een zwevende melodie van intense duisternis , gedragen door emotionele vocals. Je voelt je wegglijden naar donkere oorden . Op dit debuut drukt de Italiaanse band op  meesterlijke wijze zijn stempel in het genre.

Tracklist: The Void and The Unbearable Loss 07:03 The Path 07:02 House of Debris 05:57 Suspended Alive 05:37 Cast Away 07:09 The Burden 05:28 At Night 06:08 The Loneliest 07:00

Melodic Death doom Metal
The Void And The Unbearable Loss
Invernoir
 

BRIQUEVILLE - Onze sobere zwarte gewaden zijn een weerspiegeling van de innerlijke strijd die uiteindelijk moet leiden tot de finale catharsis

Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal.  We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html
Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit. Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen.  Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
De recensie van het streaming concert in Gent kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80467-briqueville-sound-of-ghent-donkere-intensiteit-in-een-mysterieus-kader.html
We hadden net voor de jaarwisseling een gesprek met de band over de laatste release, die ‘live beleving’ en hoe je als band omgaat met deze coronatijden.
https://smarturl.it/briquevilleDGTL

Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ik ga niet vragen om een tipje van de sluier te lichten, maar hoe is het idee en concept ontstaan?
We hebben deze band zo’n 14 jaar geleden opgericht toen een oude man in de tachtig ons vertelde dat er een moord was gepleegd aan de schoolpoort, net waar wij stonden na een repetitie. Daarop haalde hij een vergeeld krantenbericht boven, dat zei: ‘Zoon vermoordt vader met den hamer’. Die kop is blijven hangen bij ons, ook al omdat die kerel dat bericht zoveel jaren nadien nog steeds bij zich droeg. Misschien was hij wel de zoon, fantaseerden wij. Op dat moment, in 2007, zijn we aan improvisaties begonnen, gebaseerd op die vadermoord.

Het genre dat jullie spelen omschrijven is ook niet gemakkelijk; ik lees ergens ‘post- psychedelische metal’. Hoe zouden jullie het zelf omschrijven?
Klinkt inderdaad niet slecht maar ik hou er niet zo van om labels op muziek te plakken, dat is iets voor de marketingbureaus. Onze muziek is meer een gevoel dan een muziekgenre. Tegenwoordig willen we alles in een hokje stoppen zonder na te denken over de essentie: wat VOEL/DENK IK echt?

BRIQUEVILLE bracht al enkele zeer sterke platen uit, de laatste ‘Quelle’ was weer een pareltje. Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Redelijk banale dingen eigenlijk zoals gesprekken met mensen, wandelingen in de natuur, filosofie, relaties, muziek, kunst etc. Ik denk niet dat er thema's zijn die ons niet kunnen inspireren. Het is ook altijd leuk om onze inspiratie te delen zoals onze playlists op spotify.

Wat me bij BRIQUEVILLE altijd opvalt, ik citeer uit mijn verslag: ‘’een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.’’ Wat is jullie mening?
Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen eigenlijk en het klopt in onze beleving volledig. Onze sobere zwarte gewaden zijn een weerspiegeling van de innerlijke strijd die uiteindelijk moet leiden tot de finale catharsis. De gouden maskers zijn voor ons het symbool van deze feitelijke absolutie.

Hoe waren de algemene reacties op de nieuwste plaat?
We hebben met dit album veel buitenlandse pers gekregen en die was over het algemeen heel lovend!

BRIQUEVILLE heeft waarschijnlijk ook plannen in het water zien vallen door de pandemie waarin we dit jaar zijn terecht gekomen? Of misschien net niet?
Absoluut, we hadden een club tour gepland maar deze is uitgesteld tot na de pandemie.

Hoe ga je daar als muzikant (en mens) mee om met zo een crisis?
Een album over maken !! Onze nieuwe plaat 'Quelle' is gemaakt en afgewerkt tijdens de COVID-19 pandemie en is onlosmakelijk verbonden met de omstandigheden van dat moment. 'Quelle' gaat over de voortdurende spiraal van hoop en wanhoop tijdens het isolement. Het was aan onszelf om te beslissen, gingen we ons laten meezuigen in de wanhoop van het moment of ons vastklampen aan de hoop. Natuurlijk zonder dat hoop iets passiefs wordt, maar eerder een actieve daad door middel van persoonlijke inspanning.

Wat deze corona tijden betreft, hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
De mens is veerkrachtig he maar ik denk dat je vooral doelt op de financiële impact van de crisis op de muzieksector die uiteraard dramatisch is maar HET antwoord van artiesten op de crisis moet vooral zijn om te creëren. Het is ook de gelegenheid om na te denken over wat de functie van artiest precies is en waar die voor staat.

BRIQUEVILLE stond ook in Gent op het podium, ik heb verschillende streaming concerten gezien maar jullie concert deed een huivering ontstaan in de huiskamer van zelden hoog niveau. Hoe hebben jullie deze streaming beleefd? De uitwerking was subliem!
Dank u ! Het deed geweldig veel deugd om nog eens samen in één ruimte muziek te maken. Heel onze B R I Q U E V I L L E familie keek heel hard uit naar dit moment en heeft hier dan ook veel tijd en moeite in deze show gestoken.

Ook daar schreef ik iets over: ‘’ Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound’’ Wat is jullie mening?
Blijven schrijven Erik! Nee, dit vat eigenlijk perfect samen hoe het er binnen de band aan toe ging.

Hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden? Een verademing of een gemis? Of ergens ertussen?
Die lege zaal was eigenlijk een interessant gegeven waar we in de toekomst nog verder mee gaan experimenten. Het voelde als een verademing en te gelijker tijd ook als een enorm gemis. Die dualiteit maakte heel de ervaring enorm fascinerend, waar corona al niet goed voor kan zijn.

Wat is na deze ervaring, jullie mening over streaming? Het nieuwe normaal? Of gewoon een voorlopige goede oplossing nu het niet anders kan?
Ik hoop niet het nieuwe normaal want de interactie met het publiek heb je echt wel nodig maar het is wel iets waar we misschien verder mee kunnen experimenteren in de toekomst.

Over optreden gesproken. Wat is tot nu toe de meest gedenkwaardig concert dat jullie al hebben gegeven?
In Denemarken samenspelen met Godspeed You! Black Emperor, DUNK! Festival, de twee ‘Quelle’ release shows in 4AD na de eerste lockdown waren zeker enkele van vele hoogtepunten.

Na al die grensverleggende platen en optredens. Hebben jullie nog inspiratie voor andere projecten en uitvoeringen? Welke kan zouden jullie de toekomst willen uitgaan?
Onze volgende plaat zal meer in het teken staan van zang. We hebben zin om dit aspect toe te voegen aan ons universum en hier mee te experimenteren (fictieve taal,..) Ook een soundtrack maken voor een al dan niet bestaande film is iets waar we ons in de toekomst mee aan de slag willen gaan.

Over die toekomst gesproken. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Hopelijk kunnen we eindelijk de nummers van ‘Quelle’ live op een podium brengen en verder schrijven aan een volgende plaat.

Je kunt niet voorbij digitalisering, spotify en sociale media. Heeft het volgens jullie nog zin om platen uit te brengen? Wat is jullie mening over die soms vergaande invloed van spotify of zeker sociale media op de muziek en cultuur?
Ik zou het eerder positief zien. Dit is de uitgelezen moment om de regie zelf in handen te nemen ( DIY) en koppig en origineel uit de hoek te komen. Het hopeloos verouderde muziekmodel is toe aan verandering en de toekomst kan nu door de artiesten zelf worden gemaakt! Je kan vandaag een plaat uitbrengen op welke manier dan ook en heel de wereld bereiken zonder miljoenen euro’s te spenderen. Het lijkt me nu meer dan ooit de moment waarop de artiest zelf consequent beslissingen kan nemen over hun eigen koers ipv dit gemakzuchtig over te laten aan megaconcerns. Kijk maar naar artiesten zoals Phil Elverum die zelf zijn eigen platen uitbrengt en duidelijk het artistieke laat primeren over het financiële. Ik hoop stiekem dat ‘schaarste ‘het nieuwe normaal wordt. Spotify is idd financieel niet heel genereus naar artiesten toe maar het platform dat zij aanbieden is immens. We moeten ook nooit vergeten dat de artiest nog altijd zelf beslist welke keuzes hij/zij maakt.

Wat zijn de verdere ambities van de band? De wereld zijn jullie al aan het veroveren. ‘the world is not enough? ‘ vertel het ons maar
Zoals eerder gezegd zijn er nog veel projecten waar mee aan de slag willen maar we doen dit in de eerste plaats voor onszelf en zullen dit blijven doen zolang we voelen iets te kunnen bijbrengen. Lukt dit voor ons niet meer dan zal het doek definitief vallen en zullen we op die manier voor onze eigen catharsis zorgen.

Bedankt voor dit fijne gesprek, blijf ook in 2021 jullie mysterieuze zelf, de nieuwste plaat en dat streaming concert waren top momenten. Stay safe!
Bedankt voor de aandacht en op naar het nieuwe normaal !!

Brussels Jazz Orchestra - Frank Vaganée (Brussels Jazz Orchestra) - Artistiek blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen, zowel als solist als in het orkest is de belangrijkste doelstelling

Sinds 1993 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vaganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,
Voldoende voer voor een interview met Brussels Jazz Orchestra. Frank stond ons te woord, en beantwoordde enkele vragen over het ontstaan, het heden en de toekomst van Brussels Jazz Orchestra. Maar ook de volledige jazz scene kwam aan bod. Een fijn gesprek dus.
We waren bovendien ook aanwezig op het Streaming Concert van Brussels Jazz Orchestra in Gent, de recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80469-brussels-jazz-orchestra-sound-of-ghent-een-aanstekelijke-klankentapijt-in-een-breed-gevarieerd-kader.html

Frank, laat ons eerst terugkeren in de tijd. Brussels Jazz Orchestra bestaat ondertussen, dacht ik , sinds 1993. Maar ik veronderstel dat jullie bij voorbaat al meerdere watertjes hebben doorzwommen. Brussels Jazz Orchestra, hoe is dat begonnen? Vertel ons eens iets meer hierover? 
Ik ben beginnen noten leren lezen toen ik zeven jaar was. Samen met mijn broers, die een jaar jonger zijn dan mezelf, en ook ons vader zijn we naar de plaatselijke harmonie vertrokken in Mechelen, in De wijk Coloma (Tervuursesteenweg) Daar zijn we dus een instrument beginnen te bespelen, mijn bedoeling was eerder een trompet. Maar de Harmonie had geen trompet meer ter beschikking, en dus is het saxofoon geworden. Later zijn we allemaal overgegaan naar Stedelijk Conservatorium in Mechelen. Voor mij specifiek dus saxofoon, ik had daaromtrent ook al lessen gevolgd in de Harmonie zelf. Toen zijn we in verschillende fanfares en harmonieën  beginnen spelen, soms in vier of vijf verschillende. In het Mechelse. Rond mijn 13ste en 14ste waren er verbroederingen tussen maatschappijen en dergelijke uit de streek, zulke avond werd steeds afgesloten door een bigband. Die heette ‘The Keyhole Conspiration Big band’ met Rene Jonckeer, die is twee jaar geleden overleden. Dat optreden in Leuven van die bigband was voor mij een ware openbaring. Je moet weten, ik was fanfares en dergelijk gewoon, maar dit was toch heel iets anders. Die swing, die klank, maar ook het geluid en de sfeer.  het kwam gewoon heel anders over. Niet lang daarna heeft Rene me gecontacteerd om in een bigband te komen spelen, ter vervanging van één van de saxofonisten. Daardoor leerde ik ook heel wat mensen kennen, zoals de bassist Maarten Weyler die kwam net terug van Berklee College of Music in Boston . Die had daar een cursus jazz gevolgd, dat bestond toen hier nog niet. Toen Maarten terugkeerde uit Boston organiseerde hij vanaf 1982 op zondagen om de 14 dagen ism de Halewijnstichting een jazzcursus. Dat was in Berchem Antwerpen. Rond 1982 ben ik dan die cursus jazz gaan volgen in Antwerpen, rond mijn 15ste of 16ste dus. En daar heb ik eigenlijk de mensen ontmoet waar ik nog steeds mee samen speel. Vanaf september 1983 stampte Maarten de Jazzstudio uit de grond. De eerste echte jazzopleiding in België.
Ik heb me daarvoor ingeschreven,  mede omdat de saxofonist John Ruocco een Amerikaanse saxofonist daar les kwam geven. Tot 1986 ben ik, naast Mijn opleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen dus ook die jazz richting beginnen volgen. Ik ga ondertussen ook al wat les in die jazz studio. Ik speelde toen ook in uiteenlopende projecten, Zo was ik onder andere regelmatige vervanger in het toenmalige BRT Jazzorkest en later BRT Bigband., ik speelde in veel. Amateur en semi-professionele big bands . Door her en der als vervanger in te springen krijg je wel een beetje een naam binnen die scene. Uiteindelijk ben ik in verschillende groepen terecht gekomen, zelf muziek beginnen componeren en schrijven. Ook vanaf 1989 maakte ik deel uit van het Nederlandse Timeless Orchestra waarmee we over heel Europa en Japan hebben getoerd. Kortom van veel markten thuis. In 1993 , kreeg ik de kans om les te geven Aan het Conservatorium van Gent en het Lemmensinstituut in Leuven ondertussen waren de conservatoria ook begonnen met lessen jazz geven. Sinds 2004 ben ik fulltime aan de slag aan het Lemmensinstituut. Deze hogeschoolopleiding is sinds enkele jaren onderdeel van LUCA School of Arts. Ik doceer er saxofoon, ensemble, big band, arrangement en compositie. Sinds 2018 ben ik ook coördinator van de jazzopleiding. Los van al die activiteiten heb ik dan samen met enkele andere mensen Brussels jazz orchestra opgericht in 1993. En sindsdien loopt dit synchroon  met les geven en mijn andere bezigheden.

Ik las in een interview van circa vijf jaar geleden: ‘’De reden waarom we ons jazzorkest noemen, is dat we breder willen gaan dan het bigband-idioom.’’
Kan je daar eens iets meer over vertellen?
De reden waarom we ‘Brussels Jazz Orchestra’ noemen , is net omdat we artistiek en dergelijke breder willen gaan dan enkel en alleen bigband. Met wel die typische elementen daarvan verwerkt. Bigband refereert eigenlijk naar de bezetting, zoals we die kennen uit de jaren ’30 en ’40. Met meerdere blazers en ritmesectie. Dat is dus ook de bezetting die wij ook hebben. We willen echter de bezetting gebruiken in een veel bredere, Context en omkadering. We zetten samenwerkingen op met bvb klassieke orkesten, of met theater of met andere kunstdisciplines zoals bvb striptekenaars enzovoort .

Na al die jaren zijn jullie uitgegroeid tot een uitgebreid collectief aan top muzikanten. Vooral de samenwerking met Bert Joris heeft een grote invloed gehad heb ik vernomen. Vertel er eens wat meer over?
Hij is iets ouder dan sommige van ons, we kenden hem eigenlijk al van vroeger. En hij is vanaf het begin altijd nauw betrokken geweest bij Brussels Jazz Orchestra. We trokken veel samen op, BJO heeft 4 cd’s opgenomen waarin Bert als belangrijkste solist fungeert op basis van zijn composities en arrangementen. Ondanks dat hij echt nooit in het orkest heeft gezeten, heeft hij binnen dit project toch altijd een belangrijke rol gespeeld. Hij heeft ook veel geschreven en gearrangeerd voor het orkest. Bovendien is hij heel bepalend geweest voor de sound van het orkest. Kortom zijn rol binnen Brussels Jazz Orchestra is enorm groot geweest vanaf het begin.

Wie waren verder jullie grote invloeden?
In het begin speelden we eigenlijk arrangementen die al bestonden, van onze helden eigenlijk. Thad Jones, Bill Holman, Bob Brookmeyer, Allemaal mensen die in de jaren ’60 tot ’70 de stijl van de bigband hebben bepaald en die in een nieuwe richting hebben gestuurd. Eigenlijk zijn we pas later nog verder teruggaan eigenlijk, een beetje in de omgekeerde richting dus (haha). Pas na een jaar of twee a drie zijn we begonnen met eigen composities. Zo ben ik zelf in 1993 naar De Musikhochschule van Keulen gegaan om bij Bob Brookmeyer studies te volgen daaromtrent  Dus het is vanaf 1995 /1996 dat we aan ons eigen repertoire zijn beginnen werken.

Wat waren de hoogte punten van Brussels Jazz Orchestra tot nu toe?
Er is een periode geweest dat we op elke editie van Jazz Middelheim konden optreden, zoals in 1995 , 1997, 2001, 2003, 2005 tot 2008 en toen werd het van VRT overgeleverd aan privé en toen waren we er wel nog in 2011 , 2015 en 2018 . Daardoor zijn die optredens op Jazz Middelheim zeker mijlpalen geworden. En dat zijn toch altijd aanleidingen geweest om met belangrijke mensen binnen de scene, , in contact te komen. Jazz Middelheim en al die contacten met die top artiesten, Waarmee het BJO kon samenwerken op Jazz Middelheim en zeer veel deuren geopend. We hebben kunnen samenwerken met namen die voor ons een inspiratie waren, dankzij de organisatie. Zoals Maria Schneider Plus het feit dat we telkens konden optreden voor een ruim publiek aan liefhebbers, dat zorgt zeker voor naambekendheid. Ansicht waren dat elke keer zaadjes die gepland werden om daar naderhand zelf mee verder te gaan. Zo hebben we dankzij die samenwerking met De Amerikaanse pianist Kenny Werner meermaals in New York opgetreden. Ook dus met Maria Schneider en Toots Thielmans hebben we verschillende concerten verzorgd met Bert, met Maria maar ook met Toots. Dat zijn allemaal momenten waar we met veel fierheid naar terugkijken. Daarnaast zijn er natuurlijk onze Internationale reizen, naar dus bijvoorbeeld New York. Grote festivals in Amerika En over heel Europa tot in Singapore toe . We kregen 2 Grammy nominaties voor onze cd ‘Wild Beauty’ die we in samenwerking met  de Amerikaanse topsaxofonist Joe Lovano in 2013 uitbrachten.  Onze bredere naamsbekendheid heeft ook een boost gekregen toen de film ‘The Artist’ tal van Oscars won waaronder die voor beste muziek. BJO heeft een deel van de soundtrack opgenomen.

Je hebt ook een enorme bewondering voor New York , lees ik in datzelfde interview (je bent niet de eerste ) vanwaar die bewondering? En ben je er ook geweest?
Ja, maar alle jazz muzikanten hebben een bewondering voor New York. Net omdat New York een bakermat is voor alles wat met jazz te maken heeft. Al de stromingen uit de jaren ’30,’40,’50,’60,’70,...zijn allemaal ontstaan in New York. Het is wellicht fel veranderd de laatste tiental jaren, maar toch die basis van jazz ontspringt daar nog steeds. Het neusje van de zalm wat jazz betreft zit daar. Het is wel een jungle. Het is heel leuk als muzikant om er te spelen, maar om te leven is het een echte jungle. Ik ben daar in 1998 zelf enkele maanden gaan wonen om te leren, om te netwerken en zo.

In een interview zei Francois De Meyer me : Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Is dat zo volgens jou?
Dat hangt er een beetje vanaf. Ze zijn wel zeer open in het communiceren en uitwisselen van informatie. Echter zijn er toch die meer behoedzaam zijn, ze hebben het zelf niet gemakkelijk en dan komt daar plots een buitenlander even het hen nog wat extra moeilijk maken (haha). Dat is gewoon typisch, op dat vlak zijn we in Europa wat rustiger en gezapiger toch. Als je hier alles goed hebt geregeld, komt dat wel in orde. In Amerika is het elke dag een struggle , waardoor je op het puntje van je stoel zit om het te maken. Maar New York is wel de minst typische Amerikaanse stad van Amerika eigenlijk.. New York is altijd een deur geweest naar de wereld, door de geschiedenis heen. En dat geldt ook voor de jazzmuziek. Nu nog steeds.

Ik wou het ook eens over ‘jazz’ hebben als muziekstijl met jou. Het begrip jazz is ook geëvolueerd, je ziet o.a. in het Gentse enorm veel jazz gerelateerde bands opdoemen, zelf noemen ze hun muziekstijl eerder ‘improvisatie tot het oneindige’. Wat is je mening? Wat is jazz tegenwoordig volgens jou?
Dankzij die meerdere jazzopleidingen, is er een bredere, snellere en ook jongere doorgroei naar jazzmuziek. Jongeren die nu een deel van de scene uitmaken. Die een eigen groep oprichten en zoeken naar een manier om zichzelf via de jazz muziek te kunnen uitdrukken. We zitten sinds geruime tijd op een punt dat jazz een veel breder begrip is geworden. Met veel verschillende invloeden uit allerlei muziekstijlen buiten de jazz die binnen sluipen in die muziek. En dat is heel bepalend voor wat jazz nu is. Vroeger was dat ook hoor , die uiteenlopende strekkingen, maar meer binnen de jazz zelf. Maar nu wordt het toch meer beïnvloed door alles wat net geen jazz is en dat gaat over pop, soul , blues, latin, wereldmuziek, folkmuziek, Rnb, Avant-garde, Acid, Ambient, klassieke muziek enzovoort. Met andere woorden alles zit er in vervlochten. Men neemt nog steeds dingen mee uit het verleden van die jazz, maar het grote verschil is dat men nu probeert er sneller een eigen, persoonlijke stempel op te drukken.

Ik zeg nu wel Gentse scene maar er zijn er elders ook
Over heel België. Gent , inderdaad, maar ook Brussel, Antwerpen, Luik, Genk, Hasseltse scene. En dat is ook nog een extra voordeel aan een klein land als België. Er is door de kortere afstand een gemakkelijkere bestuiving van muzikanten  doorheen het hele land. Dat zie je in grote landen niet zo. Zoals in Duitsland heb je wel de scene uit Berlijn of Munchen of zo maar die komen zelden met elkaar in contact, in ons land ligt dat dus veel gemakkelijker, vandaar. Om eerlijk te zijn was dat bij ons ook wel een beetje, maar het ging toen gewoon veel trager. Dat ging vaak door mond aan mond reclame tussen mensen die bijvoorbeeld een bigband ergens hadden zien spelen en dat toen meedelen. Het gaat nu gewoon veel sneller dan in onze tijd. En ook dat is weer een groot verschil.

Heeft dat bomen van jonge jazz bands en muzikanten ook een invloed gehad op jullie als collectief?
Het is sowieso een onderdeel van ons beleid om zoveel mogelijk jongen mensen te betrekken binnen ons project. We hebben wel onze vaste bezetting, zeven van de zeventien zijn nog steeds dezelfde als in 1993. En de laatste bezetting zoals ze nu is , Bestaat voor 16/17de  ook al sinds 2011  . Maar als we een vervanger nodig hebben, of er bijvoorbeeld een solist willen bijhalen, geven we toch bewust de kans aan jonge talenten om daaraan mee te werken. We hebben ons eigen programma ‘The Future is now’. Dat is een programma waarbij we jonge talenten uitnodigen bij ons als solist maar ook als componist en daarmee doen we ook concerten en zo. En ook als bijvoorbeeld onze trompettist ziek is of zo, spreken we jonge talenten aan om die te vervangen. Los daarvan is het gewoon heel belangrijk dat bestuiving er is tussen de jongere en oudere generatie om ideeën uit te wisselen alleen al. Daarom ook, als ik in kleinere groepen speel, zorg ik ervoor dat er een gezonde mix is tussen die verschillende generaties. Omdat die bestuiving tussen jong en oud gewoon zeer belangrijk is. En het is ook alleen maar verrijkend, en ook wordt de diversiteit meer en meer belangrijk aan het worden. Dat nemen we allemaal mee in onze besluitvorming binnen het orkest.

Wat die invloed van jongere bands betreft, betekend dat ook dat er een jonger publiek naar jullie optredens komt kijken?
Onze publiek is altijd wel heel breed geweest. Ik denk dat het merendeel van ons publiek tussen de 35 en 75 jaar zit. Heel jonge? Tenzij dat ze echt geïnteresseerd zijn of zelf muzikant zijn, maar anders toch veel minder. Je kunt onze muziek niet vergelijken met pop cultuur waar het echt over die jongeren gaat, maar we proberen toch alleen al door het feit dat ons ouder publiek wellicht eens zal afhaken, die jeugd wel aan te spreken. Het budget speelt ook een rol, voor veel jongere mensen is het moeilijker om een ticket te kopen van theater of zelfs culturele centra. Voor hen is het moeilijk om te investeren daarin.

Ik heb jullie live (alhoewel) gezien in Gent. Via streaming. Het voelde aan alsof ik zelf in de zaal zat, het spelplezier loeide uit de boxen en je sprak het publiek zelfs aan. Hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden? Wat gaat er dan door je heen?
Dat was uiteraard wennen, ik probeer als een presentator te klinken alsof er publiek in de zaal zit. Maar het doet raar want je spreekt gewoon voor je eigen mensen, en dat heb ik ook een beetje op die manier aangepakt. En ook als er het eindakkoord is van een stuk, is er plots die stilte. Dat doet toch raar, je mist het applaus. We hebben wel vernomen dat de mensen thuis konden ‘applaudisseren’. We hadden ook veel abonnementen in de Bijloke. Ik heb vernomen dat er ongeveer vierhonderd abonnementen waren, en ze rekenen op twee mensen per abonnement. dus dat is een zeer goed gevulde zaal. En als je dan verneemt dat er veel mensen aandachtig meeluisteren, plus al die positieve reacties achteraf, ja dan is dit zeker geslaagd.  Het is dus wennen, maar het is leuk om te doen. Voor ons was het de eerste keer, maar het smaakt zeker naar meer. We zouden het in het voorjaar, in eigen beheer, nog eens twee keer willen doen. En een heel leuk alternatief voor een gewoon live concert, als zal het ook dat echt live optreden nooit vervangen. Maar in de huidige omstandigheden is het zeker een welgekomen alternatief dus. Het vervangt dus nooit een echt concert, maar op deze wijze blijf je als collectief jezelf tonen aan het publiek en dat is toch belangrijk.

Nu we toch bij het onderwerp van 2020 zijn aanbeland ‘corona’. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
Alles (haha). Ons laatste concert was tien maanden geleden. In Februari in BOZAR. We hadden een hele reeks concerten in het voorjaar. Waaronder een première  In eerste instantie werd het grootste deel daarvan verzet naar het najaar, maar toen bleek ook niets te kunnen doorgaan. Dat werd voor een deel verzet naar volgend jaar. Of een deel gewoon afgelast. En dan ook het concept met Osama Abdulrasol, met muziek uit het Midden-Oosten. Dat is al drie keer verzet, in januari in Handelsbeurs maar die is al gesloten tot eind januari. Dus dat is al verzet naar januari 2022. Ik vermoed dat alles een beetje ‘normaal’ zal verlopen ergens na de zomer 2021.

Nu we daarover bezig zijn er is ook dat project met Osama Abdulrasol waar je het in Gent even terloops over had. Kun je daar wat meer over vertellen? Het is nu al uitgesteld tot januari 2022 , heb ik vernomen?
Een tijdje geleden waren  bezig rond een project over vluchtelingen, in de Singel in Antwerpen,  uit vooral die landen uit het Midden-Oosten zoals Syrië, Iran, Irak en zo. Met allemaal muzikanten uit die betreffende landen. We hebben dus concerten gedaan met arrangementen uit die landen, samen met die muzikanten. Dat viel enorm mee, en dus zijn we opzoek gegaan om daar iets meer mee te gaan doen. Zo zijn we bij Osama terecht gekomen die al twintig jaar in Gent woont, en ook met een Vlaamse is getrouwd. Sindsdien speelt hij in Heel Europa vanuit zijn thuisstad. We zijn samen tot een idee gekomen om iets te doen rond ‘ Night 352’  – De 352ste nacht  uit Duizend en één nacht.

Het Arabische verhaal Night 352 uit de vertellingen van 1001 nacht gaat over de blanke slavenprinses Zumurrude. De sage uit de beroemde verhalenbundel werd speciaal voor de Irakese componist en qanunspeler Osama Abdulrasol herwerkt tot een moderne parabel, die hem inspireerde tot nieuwe composities. In de nieuwe muziek verwerkte hij zowel zijn eigen verhaal als dat van Zumurrude. Brussels Jazz Orchestra duikt mee in de legende en brengt samen met Abdulrasol de Midden-Oosterse sfeer van Duizend-en-een-nacht weer tot leven, zij het in een hedendaags jasje. Night 352  verenigt een westers jazzorkest en een Arabische harp, muziek en zang, de traditie en het heden, met op de achtergrond een eeuwenoud maar blijvend actueel verhaal. Nacht 345 tot 364 van Duizend-en-een-nacht gaan over de blonde slavin Zumurrude. Stel je voor dat ze uit het vergeelde papier van het boek springt en haar leven vandaag opnieuw zou leven.
Schrijver Hazim Kamaledin (Longlist International Arabic Booker Prize 2015) herschreef voor componist en qanunspeler Osama Abdulrasol het verhaal over nacht 352. Het werd een modern sprookje over hedendaagse slavernij, maar ook over de passie voor muziek, en hoe die iemands grenzen kan verleggen. Iets waar componist Abdulrasol zelf over kan meespreken. In zijn nieuwe composities lopen traditie, heden en toekomst, maar ook fictie en non-fictie door elkaar. Zijn muziek werd gearrangeerd voor Brussels Jazz Orchestra. Het Midden-Oosterse sprookje biedt de achtergrond, de muziek vertelt het verhaal. En daar gaan we dus iets bijzonder rond, enfin het is klaar,  doen met Osama, de Libanese zangeres Jahida Wehbe en de Franse percussionist François Taillefer.

Hoe ben je er als mens en muzikant mee omgegaan met zo een crisis.
Sinds Maart heb ik dus drie concerten gedaan, In trio toen het nog mocht. En ook eens Op de alternatieve versie van Gent Jazz. En in Brussel, ik was tezamen met mijn trio met Teun Verbruggen en Sam Gerstmans te gast bij Jef Neve zijn reeks gestreamde concerten en dan was er ons BJO-concert in de Bijloke. We hebben ons ook geconcentreerd op sociale media projecten. Ik heb ook een driedelige cursus gegeven. Sinds vorige week staat er ook een nieuwjaarswens op facebook, zo dingen en die gestreamde concerten zijn er dus wel. Maar het spelen zelf valt weg. We hebben wel twee cd’s opgenomen volledig coronaproof. Die ene cd komt binnen enkele weken uit, de volgende is voor het najaar. Omdat we toch niets konden doen hebben we die opnames dus nu gedaan, maar voor de rest …

Er zijn mensen die me zelfs zeggen, dat het ook heeft gezorgd voor meer productiviteit doordat men plots meer tijd had?
Dat is inderdaad het enige voordeel, ik gaf ook meer les online dus ik moest me niet verplaatsen, dat uur naar Leuven en terug, zijn toch twee uur dat ik iets anders kon doen. Door thuis te zitten hadden we ook plots meer tijd om aan nieuwe dingen te werken, zoals aan die twee cd’s. Wat belangrijk is, je kon er gewoon veel meer over nadenken over die dingen, er was geen haast bij.

Het is nog niet voorbij, hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Iedereen heeft het moeilijk, en dan heb ik het niet alleen over muzikanten, acteurs en zo. Iedereen die erbij betrokken is tot geluidsmensen, belichting, de catering berdrijven organisaties en zalen, promotors alles errond. maar ik ben er zeker van dat iedereen zodra het weer kan de draad zal opnemen. Daar ben ik zeker van. Het zal wel meer stapsgewijs gegaan, maar we zullen allemaal de draad terug opnemen maar er zal meer creatief moeten worden nagedacht. Daar heb ik wel vertrouwen in, meer dan in de economische wereld waar helaas veel bedrijven over kop dreigen te gaan.

Buiten die twee cd’s waarvan eerder sprake, wat zijn de verdere toekomstplannen?
Normaal gesproken gaan we iets doen met de heren van Kommil Foo  Met onze eigen arrangementen gebaseerd op hun songs. Er staan een twintigtal concerten gepland in het voorjaar. Als dat doorgaat tenminste. Sommige zijn helaas al afgelast. Er is dus ook de presentatie van de release van de nieuwe cd. Dat is een cd met een pop zangeres, een DJ , een rapper . Echt in een totaal andere richting dan we gewoon zijn. En dan zijn er nog enkele optredens met Tutu Puoane. We spelen onze cd ‘We have a dream’ die we 2 jaar geleden uitbrachten  Die we gaan verder zetten, naar aanleiding van een cd die we twee jaar geleden hebben uitgebracht. En dan uiteindelijk een cd die is opgenomen, en pas in het najaar uitkomt, Voor de rest is het koffiedik kijken, wanneer we dus terug kunnen optreden. De Franse chansonier Serge Gainsbourg en in samenwerking met de Franse jazzzangeres Camille Bertault. Voor de rest is het koffiedik kijken voorlopig

Na al die jaren heeft Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op het jazz gebeuren in binnen- en buitenland. Zijn er eigenlijk nog ambities of doelstellingen, dingen die je absoluut nog wil bereiken?
Voor mij persoonlijk, los van het collectief, dat ik actief kan blijven zijn met het componeren van muziek. Dat is een ambitie en doelstelling op zich. Ook als solist trouwens en saxofonist . En wat het orkest betreft? Dat we die draad zo spoedig mogelijk kunnen oppikken. Maar vooral dat we artistiek kunnen blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen zowel als solist en orkest vind ik wellicht de belangrijkste doelstelling.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat dit binnenkort face to face eens kunnen overdoen. En veel succes met de nieuwe releases en alles wat je doet. Beste wensen!

Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een muzikale veelvraat. In het project Wardrobe laat hij zich omringen door gedreven top muzikanten.  
In 2017 bracht Wardrobe het debuut 'Crawling' uit. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de muzikale wereld van Wardrobe. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit." 
Dat zet Wardrobe verder in de verf  op 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen.
Ondertussen hadden we een interview met Johan die de verdere plannen van Wardrobe  uit de doeken deed: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79149-wardrobe-in-de-eerste-plaats-is-het-belangrijk-om-voor-elkaar-te-zorgen-dat-komt-altijd-op-de-eerste-plaats-natuurlijk-maar-ik-zou-liegen-als-ik-zou-zeggen-dat-het-niet-kunnen-optreden-me-enorm-bevalt.html  
Onlangs verscheen de nieuwe plaat 'Jason' . “Vaudeville” geeft de toon aan van een donker allegaartje. De song begint weemoedig, sober, en spat open op het einde; alle registers worden opengetrokken in een wervelstorm aan emoties.
Emoties zijn trouwens de rode draad. Niet dat het allemaal somber en tristesse is, maar we komen uit aan de meer donkere kant van Wardrobe op 'Jason'. Luister maar naar songs als “Don’t stop” of  “Astral Sciene”; op weemoedige wijze wordt de gevoelige snaar van de luisteraar geraakt, zonder het feestelijke uit het oog te verliezen.
'Jason' laat algemeen dus een eerder melancholische kant zien van Wardobe . Ergens zien we de geest van Leonard Cohen passeren als we “Nail House” horen. Diezelfde intensiteit en  warme uitstraling van een artiest als Cohen , kom je op veel songs tegen.
“Sugar Pyramids” en “Under the punches” gaan de up tempo toer op, zonder die melancholische ondertoon uit het oog te verliezen. “Cardboard City” beëindigt dan ook mooi de plaat.
Wat is het bijzondere aan deze band?  Geen enkele plaat klinkt als de vorige. 'Jason' toont een veelzijdige band. Johan beklijft , bezorgt je een krop in de keel , maar dompelt je niet onder in al te depressieve gedachten, gezien de kleur in dit weemoedig materiaal .
‘Jason’ is een veelzijdig pareltje van Wardrobe,  aanstekelijkheid en melancholie worden verbonden tot een kleurrijk geheel.

Tracklist: Vaudeville 03:29 Dead End Kids 03:36 Vexed Question 02:55 Walk Away 03:46  Goldilocks 02:34 Don't Stop 03:19 Astral Science 03:35 Nail House 03:54 Sugar Pyramids 05:26 Under the Punches 03:21 Cardboard City 03:55

alternatief/indie
Jason
Wardrobe
 

Dirk Ivens heeft binnen het wave/EBM wereldje een iconische reputatie opgebouwd. Niet enkel met Absolute Body Control, The Klinik, Sonar of Motor!k- ook met Dive timmert hij al dertig jaar aan de weg binnen de elektronica. 'Where do we go from here' is opnieuw een pareltje in het genre . Hij krijgt de medewerking van Jan Dewulf, de man achter o.a. Diskonnekted en Your Life On Hold. Een meerwaarde trouwens …
Op “Inside Your Head” - een song die in je hoofd blijft hangen - laat de grootmeester horen een dunne lijn te bewandelen tussen aanstekelijke wave en rauwe EBM. Donker is het in elk geval, al vanaf hun sprankelend debuut uit 1990. Er is niet zoveel veranderd, Dive slaagt er na al die jaren nog steeds in beats te creëren die aan je ribben blijven kleven. Stil zitten is onmogelijk. “Slave to Desire”, “Black Star” , “Dark place” en  “Death Machine” hebben een hypnotiserende , bedwelmende, verslavende inwerking en weten de dansspieren aan te spreken. We hebben een meeslepend sfeertje; donkere walmen waaien over ons hoofd.
“Facing the moon” klinkt aanstekelijk dreigend en heeft enige lichtvoetigheid. “Invisible” en “Where do we go from here” nemen je verder mee ….

En surplus zijn er EP’s en remix versies van “Inside Your Head”, “Death machine” , “Black Star” en “Leave me be” (Suicide Commando Remix) . Dive tast zijn eigen grenzen af.  Dive bewijst stevig op de troon te zitten in het Wave/EBM genre.

Klasse wat Dive al dertig jaar weet te doen …

Tracklist: Inside Your Head 04:26 Black Star 04:18 Slave To Desire 03:30 Leave Me Be 04:18 Facing The Moon 04:08 Dark Place 04:24 Death Machine 04:52 Invisible 03:26  Where Do We Go From Here 06:24
Inside Your Head (Ep Version) 03:50 Death Machine (Numb Remix) 06:18 Black Star (Ep Version) 04:00 Leave Me Be (Suicide Commando Remix) 04:24

Elektronische muziek/EBM
Where do we go from here
Dive
 

Als we iets horen van Consouling sound of Consouling Agency , dan zijn de oren gescherpt …Pothamus is een Mechelse band die met hun debuut 'Raya' ene bonte mengeling speelt van sludge, doom en sferische postrock. Het trio gaat intens en emotioneel te werk; beelden worden opgeroepen; een dunne lijn tussen licht en duisternis wordt bewandeld.
Opener “Orath” is een klepper van circa elf minuten, de luisteraar wordt meegesleurd naar een duistere en mysterieuze wereld, in een breed kader, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag en ingetogen sounds, die je hart een zekere gemoedsrust brengt, zonder de lichtjes dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
De golvende bewegingen houdt de aandacht scherp. Luister maar naar “Viso”, weer zo’n huzarenstuk van meer dan negen minuten. Die sfeer blijft Pothamus aanhouden, ook al gaat het er bij de kortere songs “Heravis I” en “Heravis II” iets losser aan toe. Zwaarmoedigheid en een deugddoende gemoedsrust daalt over jou neer.
De donkere kant van sludge, doom en postrock wordt aangesproken. Luister maar naar het ellenlange “Raya”, zestien  minuten lang. De gitaarriedels geven de toon aan , maar er is ook voldoende ruimte voor percussie en drums. Een opbouw die naar een climax leidt, wat hen in dat sludge/doom wereldje uniek maakt .
In elk geval brengt het trio een emotioneel meesterwerk uit. Op de luidruchtige momenten voelen we  angst, vertwijfeling en een gemoedsrust , drie belangvolle componenten .
Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden.

Orath 11:08 Viso  09:26 Heravis I 03:14 Heravis II 04:35 Raya 16:18 Varos 04:53

sludge/doom/postrock
Raya
Pothamus
 

De Duitse muzikant en componist Tim Linghaus is geen onbekende. In 2018 bespraken we reeds de knappe plaat 'Memory Sketches': ''Tim Linghaus slaagt er dus in ook je verhaal te vertellen, in zestien heel mooie songs. Intiem en intens gebracht, Tijdens dat verhaal van amper 33 minuten, sloten we de ogen. Met een lach en een traan” .
Nu verscheen 'Venus Years' met vocale bijdragen van grote artiesten als James Blake. Het is wederom een concept album, deze keer over hoe je als kind omgaat met een echtscheiding. Het is belangrijk deze schijf in zijn geheel te beluisteren …
Elke song duurt ongeveer drie minuten. Samen vormen ze dus het persoonlijk verhaal over omgaan met die scheiding, de aspecten  worden op ingenieus, ingetogen wijze uit de doeken gedaan. Je pinkt een traan weg, of door de warme vocals krijg je een krop in de keel.
Het geheel is dus belangrijk. Het interessante is dat Tim geen standpunt inneemt, of een bepaalde mening door je strot ramt. Een zachtmoedige walm waait en prikkelt de fantasie. Op de vraag 'hoe ga je als kind om met een scheiding?' worden al de aspecten daaromtrent bekeken.
De filmische aanpak van Tim Linghaus raakt de gevoelige snaar.  Tim Linghaus probeert je  zeer bewust uit de comfortzone te halen omtrent de thema’s . Wie begrijpt echt wat een kind voelt in zo een situatie? Weinigen… Tim onderstreept het op subtiele wijze .
Aangrijpende schoonheid die je doet nadenken over zo’n onderwerpen, in een sober kader; eens je de trip aanvat, met een open geest, gaat een mooie wereld open, zoekend naar antwoorden op het onderwerp… Muzikaal is dit innig genot.

Tracklist: Biographical 02:15 Danger Zones 03:16 Love And Dust 02:38 Unfold 01:23 Warhorses 02:42 Roads 01:08 You Called It Love 03:21 Bonds 02:43 Rebuild 06:56 Tape From 1973, Pt. I (School Couples) 01:35 K In A Wafting Cape 00:56 Us In Your Rear-View Mirror 00:49 Bloodstained 03:34 Home For The Kids 03:40 Ghost 05:05

Electronica/ambient/piano
Venus Years
Tim Linghaus
 

Entheogen is een vrij jonge band uit Gent. Het Belgische viertal bestaat uit Laurens de Cock (vocalen en gitaar), Keyvan Valamanesh (gitaar), Anton Hellemans (basgitaar) en Chey Mahieuin (drums). Op hun muziek kun je geen label kleven. Het is een debuut die hun veelzijdigheid onderstreept.
Na een prachtige, veelkleurige intro, zijn we vertrokken voor een trip die ons brengt naar de death/progressieve metal, met een streepje black metal en postrock. Een hele mengelmoes die niet zorgt voor chaos, maar eerder voor een unieke versmelting van die stijlen. “Fade” is daar al een zes minuten lang voorbeeld van, ook zijn er bitter weinig vocalen te bespeuren. “Disintegration” heeft dat elementje blackmetal meer. “Other world” is dus vooral een instrumentaal huzarenstuk van progressieve metal, blackmetal, deathmetal en postrock. Meer nog, Entheogen gaat alle kanten uit in die genres , die donkere en dreigende klankentapijtjes voor ons uitspreidt. Ze houden van experimenteren, “Of Remembrance” en het afsluitende “Mountainous Wave” zijn er mooie voorbeelden van …
De band brengt laag per laag toe in hun sound , lichtjes ingetogen,  opbouwend en oorverdovend naar een climax toe .
De Gentse band heeft een debuut uit dat de avonturiers in het genre optimaal kunnen smaken …
Tracklist: Entering the Other World 01:49 Fade In 06:00 Disintegration 07:14 of Remembrance 06:05 Mountainous Wave 07:39