Thisquietarmy die we al jaren volgen, ging voor de nieuwste release een samenwerking aan met virtuoos Michel Langevin (Voïvod) ; we citeren even: '' Het eerste gezamenlijke sci-fi drone metal album van Thisquietarmy (Eric Quach) en Michel " Away " Langevin van Voïvod. De twee wereldreizigers hebben in het geheim samen uren muziek opgenomen, en dit is slechts fase één. 500 exemplaren geperst op neonblauw vinyl. Zwaargewicht 24pt flip side jack met bedrukte binnenmouw en mysterieuze spot matte vernis. Wordt geleverd met een Away glow-in-the-dark zeefdruk en een ansichtkaart. "
'The Singularity, Phase I'  biedt een wereld van mysterieuze duisternis, De intense pulsen van drum en gitaar drijven je tot een punt van waanzin. Het duo verstaat solo al de kunst de grenzen van het oorverdovende af te tasten ; Away is een veelzijdig drummer net als Eric Quach als  gitarist ; hij slaagde er zelfs in het Bos op Dunk!festival je tot volstrekte rust te brengen of de aarde onder je voeten te doen daveren. Wat een intens kader.
In de 50 minuten klinkt hun de drone adembenemend. Beide heren proberen elkaar niet te overtroeven, maar vullen elkander aan in dit concept.
Elke song hoef je dus niet apart te benaderen, maar als een geheel  … Titels als “Alpha 0000 0001” - een klepper van meer dan tien minuten – “Alpha 0000 0010” en “Beta 0000 0100” spreken voor zichzelf… ze bouwen laag per laag op naar een drum/gitaar climax , ingetogen en dreigend ; alle registers worden open gegooid door oorverdovende donderslagen die de trommelvliezen doen barsten en zorgen voor een hypnotiserende werking op je gemoed.
Het duo biedt een bijzonder mystieke, fantasieprikkelende wereld van geluiden die op ons afkomen.

We zijn benieuwd naar wat Away en Thisquietarmy nog meer uit hun mouw zullen schudden.  'The singularity, Phase I' is alvast een intens meesterwerk dat ons door elkaar schudt en verweesd doet achterblijven; uiteenlopende emoties borrelen op. Een aanrader voor drone liefhebbers …

Tracklist: Alpha 0000 0001 10:28 Alpha 0000 0010 05:36 Alpha 0000 0011 05:53 Beta 0000 0100 13:44 Beta 0000 0101 09:44

sci-fi drone metal/experimenteel
The Singularity, Phase I
P572
Thisquietarmy x Away
 

Als je circa tien jaar wacht om eindelijk je debuut uit te brengen, dan doe je het beter op een epische manier, moet Cristiano Filippini hebben gedacht . De klassiek geschoolde Italiaanse componist heeft wel enkele instrumentale albums op zijn naam staan, en heeft daardoor in bepaalde kringen naam en faam verworven. Nu brengt hij dus onder de naam Cristiano Filippini's Flames of Heaven een plaat uit waarbij elementen van power- symfonische metal worden verbonden met die klassieke muziek.
Wie houdt van een opvallend epische aanpak binnen de metal scene, zal smullen van deze best lange plaat.
Vanaf “The Force Within” worden ellenlange gitaar riedels verbonden met vocale hoogtes en laagtes, die een adrenalinestoot of een krop in de keel bezorgen  Een dubbele basdrum, melodieuze riffs en een snuifje keyboard geven de toon aan bij epische songs  “The Fight for Eternity”, “Against the Hellfire” en “Always with you”.
Cristiano's Filippini's Flames of Heaven brengt een ware rock opera voor die van begin tot einde nooit verveelt; luister maar eens naar “Lightning in the Night” en “Missing you”. Met een vuist in de lucht brul je de songs uit volle borst mee. Met die hoge stem van hem worden uiteenlopende emoties aangesproken en geluidsmuren verpulverd. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. De ene klassieker na de ander schudt dit gezelschap uit hun mouw. Vaak toont Cristiano zich zelfs van zijn gevoelige kant , zoals bij “Missing You” , een welgekomen afwisseling tussen al dat power metal geweld.
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven ontwijkt trouwens de val waar veel power metal bands in trappen, om allemaal een beetje hetzelfde te klinken. Deze Italianen klinken origineel en fris binnen dat wereldje.
Op deze heerlijke rockopera is een meester aan het werk, een ware 'The force Within'.

Tracklist: The Force Within - We Fight For Eternity - Far Away  - Against The Hellfire - Always With You  - Dying For Love  - Finding Yourself  - Lightning In The Night - Missing You  - Moonlight Phantom  - The Angel And The Faith  - Ab Angelis Defensa  - Missing You (Acoustic Version)

The Force Within
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven
Hardlife Promotion/Limb Music

Candy Opera, opgericht in 1982, is een gitaarpopband uit Liverpool, die na een onderbreking van 25 jaar terug is gereformeerd; het succes van hun eerste album, '45 Revolutions Per Minute' werd in 2018 opnieuw uitgebracht via Berlin's Firestation Records. Met die schijf bewees de band dat het vuur nog steeds brandend is, een frisse heropstart. Het nieuwe 'The Patron Saint of Heartache'  is een bevestiging daarvan.
De band verbindt verschillende area's binnen de muziek. De jaren '60, '70 en '80 worden met elkaar verbonden door het bijzonder aanstekelijke “These Days are Ours”; de band klinkt niet gedateerd. Integendeel! Ze stoppen diezelfde area's in een nieuw kleedje.  Het zorgt ervoor dat een band als Candy Opera ook na al die jaren zijn stempel drukt op de muziek.
De songs blijven aan de ribben kleven. Vaak zorgt Candy Opera voor een gevoelige snaar die harten breekt, zoals het wondermooie “Real Life” . Je krijgt een gelukzalig gevoel en het spreekt de dansspieren aan. Elke song is een bouwsteentje om je hart te verwarmen; kortom, een bijzondere parel om te koesteren.
Candy Opera verlegt z’n grens, weet zichzelf heruit te vinden en treedt buiten de comfortzone. Hartverwarmende schoonheid dus . We hopen dat ze na deze parel ‘The Patron Saint of Heartache’ nog zo’n werk kunnen uitbrengen …  

Tracklist: 01. These Days Are Ours 02. Tell Me When The Lights Turn Green 03. Crash 04. Start All Over Again 05. See It Through Your Eyes 06. Five Senses, Four Seasons 07. Real Life 08. Enemy 09. Freedom Song 10. Hashtag Text Delete 11. Rise (If That's What People Want) 12. Crazy 13. Gimme One Last Try (Bonus Track) 14. There Is No Love (Bonus Track)

Wij houden van bands en artiesten die na al die jaren zichzelf proberen heruit te vinden. Cabaret Voltaire wordt beschouwd als één van de pioniers van de industriële muziek.
De band is al actief van 1973! In de jaren heeft Cabaret Voltaire altijd zijn stempel gedrukt op het genre; in eerste instantie als trio, Chris Watson, Richard H. Kirk en Stephen W. Mallinder; later als duo. In 2014 blies Richard H. Kirk Cabaret Voltaire na een lange pauze nieuw leven in . En nu is er , een kwart eeuw na de laatste plaat, een nieuwe 'Shadow Of Fear', een meesterwerk van industrial muziek kun je wel zeggen .
Al vanaf “Be Free”, een donker elektronisch staaltje , worden we op onze wenken bediend. Uiteraard hoor je de stokoude Cabaret Voltaire , maar de band klinkt niet gedateerd. “The Power (of there knowledge)” laat een band - of toch een top artiest - horen die zijn grenzen in het genre aftast.
“Universal Energy” is  energiek .Cabaret Voltaire verstaat de kunst je te hypnotiseren, door het klankentapijt en de aanstekelijke beats. Ook afsluiter “Vasto” zet het in de verf.

Cabaret Voltaire heeft lang gewacht om iets nieuws op de markt te brengen, en stelt dus zeker niet teleur. Kirk  haalde alles naar boven die  eigen zijn aan het concept van Cabaret Voltaire; hij wist het verder te verfijnen en uit te werken. Hij tast grenzen af en durft buiten de lijntjes te kleuren . Cabaret Voltaire, intussen een solo project van Kirk, zit in het genre stevig op de troon. Een donkere , aanstekelijke industriële topplaat  dus.

Tracklist: Be Free 06:24 The Power (Of Their Knowledge) 06:30 Night Of The Jackal 06:37 Microscopic Flesh Fragment 06:02 Papa Nine Zero Delta United 07:43 Universal Energy 10:58 Vasto 07:40

Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn uitgebreid, van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs Pink Floyd te herkennen.
Kenmerkend aan de band is een sound die langzaam maar zeker open getrokken wordt tot een hemelse climax. Tombstones In Their Eyes biedt een veelkleurig palet aan. De combinatie van die  psychedelisch bevreemdend aanvoelende klanken, met post rock en andere, die naar een climax gaan, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt, meeslepend en oorverdovend; eind november kwam een verzamelplaat op de markt ,'Collection'.
Tombstones In Their Eyes biedt de fans dus een mooi overzicht; een collectie van songs uit de plaat 'Sleep Lover' (2015) tot 'Maybe Someday' uit 2019; het bestrijkt een periode van vijf jaar ononderbroken psychedelische shoegaze van een indrukwekkend hoog niveau.
De sterkte van Tombstones In Their Eyes is de emotionele beladenheid. Ook de ingetogeheid en het adembenemend mooie zorgt ervoor dat je rusteloze hart tot gemoedsrust wordt gebracht.
'Collection' is een perfect album  voor de shoegaze fans , die een kwalitatief hoogstaande band wil ontdekken. Negentien shoegaze nummers horen we, een emotionele, kleurrijke rollercoaster die ons op vele manieren raakt.

Tracklist: Sleep Forever - My Head Is Fighting Me - Happy - Gone Again - I'm Already There - I Can't See The Light - Bad Clouds - Everybody's Dead - You're To Blame - I Want To Fly - Separate - Always There - Another Day - Fear - Shutting Down - Take Me Home - Silhouette - Take Me Away - Nothing Here

psych/shoegaze
Collection
Tombstones In Their Eyes

We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: "Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa."
Onder de naam Winterstille brengt men met 'Puin Van dromen' een gevarieerd debuut uit , bestemd voor een ruim publiek.

“Drink Nog een Glas” zou je een kleinkunst parel kunnen noemen, maar het is veel meer dan dat. Het geeft aan hoe gevarieerd en doordacht dit duo tewerk gaat. We horen op het mooie “The Shores of Normandy” de verwevenheid van kleinkunst , folk en chanson, met een donker kantje, dat  fijngevoelig en toegankelijk klinkt; Ierse of Schotse folk komen boven drijven. We vallen dan ook voor dit duo en deze knappe plaat.
Bij elke song verrast Winterstille je aangenaam. Luister maar naar “Vrij zinnig lied”, een  kleinkunst song, die buiten de lijntjes durft te kleuren. Winterstille drenkt je bovendien in een bad van melancholie, maar kan ook dreigend, grimmig klinken. Trouwens, het duo brengt vele variaties aan in die chanson , folk en gothic , waardoor je er zelfs geen muziekstijl meer  kunt op kleven. Top. Het weemoedig mooie “Und sie Tanzten” bezorgt je een krop in de keel, binnen een verstilde omgeving.
In elke song laat Winterstille een  tipje van hun muzikale sluier los . Het maakt de plaat sterk en mooi . Wie houdt van avontuur in deze stijlen , haalt best 'Puin van dromen' in huis, dat gedrenkt is in pure schoonheid. Afsluiter “Als ik mijn leven overschouw” ondertekent dit nogmaals.

Winterstille bewandelt de dunne lijn van donker en licht en gaat van melancholie , weemoedigheid naar een  aanstekelijke sound , met een lach en traan.. Dat is Winterstille, in alle pracht, praal en glorie.

Tracklist: Drink Nog Een Glas 03:32 If I Would Only Know 05:49 Boze Wolven 03:27 Sans Rien Dire 05:55 Partizanen Van De Volle Maan 04:31 The Shores Of Normandy 04:40 Und Sie Tanzten 05:28 Vrij Zinnig Lied 03:51 Egmont Park 05:20 Als Ik Mijn Leven Overschouw 04:51

folk/chanson/goth
Winterstille
Puin van dromen

De pure, onvervalste rock- en alto country van Drive-By Truckers is diep geworteld in de Amerikaanse Zuidelijke staten en zorgt steevast voor pure energie op het podium. De band is sinds 1996 onderweg en heeft sinds die tijd voldoende zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs heeft Drive-By Truckers een nieuwe plaat,  'The New OK' ,uitgebracht ( in december op vinyl). De band bewijst na al die jaren aanstekelijkheid en krachtdadigheid te combineren en uit te stralen.
Drive-By Truckers straalt enorm veel energie uit op deze plaat. Er schuilt ook een boodschap, o.m. protest tegen Trump en C°. “The Perilous Night” is een protestsong , een verwijzing naar de dood van Heather Heyer, door een neonazi dood gereden, surplus de reactie van Trump hierop.
Het slotnummer is een cover van The Ramones uit 1981; In 2½ minuut gooit de band in de vuige rocker “The KKK Took My Baby away”, alle woede er uit.
Boosheid is de rode draad op deze bijzonder krachtige plaat; de warme stem durft een grimas, boosheid uit te stralen en de gitaarlicks klieven als een bot bijl. Ze zorgen ervoor dat Drive-By Truckers weer een ijzersterke schijf uitbrengt die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Drive-By Truckers bracht in de eerste maand van 2020 het buitengewoon fraaie ‘The Unraveling’ uit. Een plaat waarmee de band bewees nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling nu al een nieuwe schijf uit te brengen, maar deze corona crisis heeft de plannen veranderd. Treurig zijn we daar niet om want opnieuw levert  Drive-By Truckers sterk material af, die je ook doet nadenken over toestanden in de wereld. ‘The New Ok’ is een rockende schijf, met een duidelijke boodschap.
Het  leuke is dat de band lekker stevig kan uitpakken; ook de soulvolle, bluesy songs, die eerder een rustpunt vormen,  overtuigen.


Tracklist: The New OK 04:25 Tough To Let Go 04:49 The Unraveling 02:43 The Perilous Night 04:36 Sarah's Flame 03:31 Sea Island Lonely 04:20 The Distance 04:05 Watching The Orange Clouds 05:15 The KKK Took My Baby Away 02:31

Francois De Meyer is een muzikant, componist enz , kortom, hij is letterlijk van enorm veel markten thuis. Dat bewees hij in het voorbije jaar reeds uitvoerig. Niet alleen waren er releases van het project Soapstarter, Kyem en Raveyards , hij heeft een eigen studio en brengt dan ook nog solo werk uit. In een uitgebreid interview dat we met hem hadden , deed hij dat allemaal uit de doeken. Je kan het interview nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Francois De Meyer bracht nu een nieuw album uit vol piano muziek. We citeren ''Francois De Meyer brengt dit jaar zijn vierde album uit, een pianoplaat met de titel 'Ellipsis'. Elk nummer verwijst naar een andere maand van het jaar. De plaat neemt je mee op een reis door de tijd en de romantiek, met zachte melodieën en arpeggio's." Einde citaat.

Met “Januari” zet hij die reis op een ingetogen , bijzonder weemoedige wijze in. Het sluit ook  aan hoe dit jaar is verlopen. Somber, maar ook hoopvol uitzien naar betere tijden. Dat komt tot uiting in een kleurrijk klankentapijt op  “June” . Al te uitbundig wordt het nooit, maar het duidt toch aan dat Francois , ondanks die barre tijden, niet bij de pakken blijft zitten.
Elke maand klinkt nagenoeg hetzelfde,  maar ook net anders, meer sober, of meer doorleefd. Francois De Meyer zorgt voor een gevarieerde kijk op het jaar 2020. “November”, toevallig een van de donkerste maanden, klinkt iets meer somber dan de vorige songs.
'ELLIPSIS’ toont dus een veelzijdig man. Elke keer verrast hij je aangenaam, door net op het juiste moment, de juiste emotie aan te spreken.  “December” is een intens nummer vol uiteenlopende emoties en duurt meer dan vijf minuten. De klankentapijtjes doen  je lichtjes zweven, en raken ingetogen, sober je hart .

Francois De Meyer heeft een sterke plaat uit vol pianowerkjes; tristesse en hoop passeren telkens …

Tracklist: Januari 02:04 Februari 01:55 March 02:39 April 02:34 May 01:47 June 02:59 July 03:02 August 03:26 September 02:30 October 02:55 November 03:20 December 05:08

Piano
François De Meyer
ELLIPSIS

Rheinzand - Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Live worden ze aangevuld met Stéphane Misseghers (dEUS, Disko Drunkards) op drums en Bruno Coussée (MannGold) op bas.
Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun mengelmoes van elektronica en funky, exotische, trippy soundscapes zorgt de band voor een zonnig gevoel .  Rheinzand bewees het reeds op hun titelloze plaat die eerder dit jaar op de markt kwam.
Lees er gerust de volledige recensie nog eens op na: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78099-rheinzand.html
Rheinzand heeft nog maar net het bericht ontvangen dat hun album werd uitgeroepen tot 'album of the year'. Een zeer sterke prestatie, en uiteraard dik verdiend. Via Live Streaming werd de plaat op 12 december voorgesteld in de Minard, Gent. Hierover schreven we een verslag
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80403-rheinzand-sound-of-ghent-aanstekelijk-dansfeest-gedrenkt-in-een-bad-van-melancholie.html
Ondertussen hadden we een gezellig gesprek met Reinhard, Charlotte en Mo over deze release, het streaming concert en veel meer.

Om te beginnen, hoe is de band ontstaan? Hoe is alles begonnen en hoe hebben jullie (met jullie drukke schema) elkaar gevonden?
Reinhard: Het is begonnen rond 2013, toen hebben Mo en ik een eerste nummer gemaakt, toepasselijk “The First Time” genaamd. Zes maanden later werkten we aan het tweede nummer . Vanaf toen is Charlotte erbij gekomen en waren we vertrokken, na het uitbrengen van een EP ‘The Way You Do’ in 2016. En toen waren we pas echt gelanceerd.

Met ‘Rheinzand’ brengen jullie een veelkleurige plaat uit boordevol funk, disco en trippy sound. Maar ook een streepje weemoed en melancholie. Mee eens, Hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
Reinhard: Als je een plaat interessant wil houden voor uw publiek, is het belangrijk dat je daar veel kleuren in verstopt. Ook dat melancholische sluipt daar dan automatisch in, dat was ook de bedoeling. Een dansbare plaat uitbrengen, met dat streepje weemoed als extra daarbovenop. Zeker binnen dat dance/disco is het belangrijk dat allemaal aan toe te voegen om de aandacht van de aanhoorder scherp te houden.
Charlotte: En ook, zowel ik, Mo als Reinhard hebben toch een heel verschillende achtergrond, het is ook leuk dat ieder daar een beetje zijn eigen inbreng in verstopt in dit project.  Live voel je dat ook aan dat ieder zijn eigen ding daarin kan brengen, dat is voor ons heel belangrijk.

Ondertussen zijn jullie ook actief in andere gerenommeerde bands als dEUS en Das Pop en  Tundra. Hoe valt dit te combineren met Rheinzand?
Reinhard: Rheinzand is op dat vlak toch een beetje anders dan wat we bij onze andere bands doen. Wat we binnen dit project doen, heeft dus weinig  daarmee te maken…

Het is nu allemaal wat stil gevallen, maar hoe blijf je dit verder combineren met die andere bands, waar jullie het toch ook druk mee hebben?
Reinhard: dEUS ligt nu even stil, Das Pop ligt stil. En Wat Tundra en andere projecten betreft is het een beetje aftasten en zo, maar dat valt al bij al nog goed mee.
Charlotte: Door drukke agenda’s zijn we al eens verplicht geweest van zonder drums te spelen. Dat bleek ook heel fijn. De elektronische kant komt dan meer naar voor en Mo werd dan beatmaker van dienst.

Ik heb  jullie ook ‘live’ gezien in Gent via een streaming concert.  Live komt jullie muziek naar mijn mening nog beter tot zijn recht; kun je stellen dat Rheinzand een live band is? Of is dat wat ver gezocht?
Reinhard: Live is uiteraard nog een andere dimensie, als je live niet anders klinkt als op plaat ben je niet geslaagd in je optreden. Je versterkt elkaar ook meer op dat podium. Een plaat zet je op als het past, en live moet je er gewoon op dat moment staan als band. Die Live stream  zit dan weer tussen die twee, je kunt dat niet echt zien als ‘live spelen’ . Je mist de connectie met het publiek, ook al weet je dat ze daar zijn en zitten te kijken.
Charlotte: Je kunt je bij die live stream wel iets voorstellen, omdat er sowieso klank en beeld bij is, ook wij op het podium. Maar zonder publiek dat daar in de zaal zit , voelt het snel toch wat bevreemdend aan.

Hoe heb je die live stream beleefd? Zo zonder publiek optreden moet toch raar doen
Reinhard: Het is een beetje zoals het maken van een lange video clip deze show. Het is ook een nieuw medium dat we moeten leren kennen eigenlijk, eerlijk gezegd.
Mo: Het voelde ook een beetje aan als een langgerekte repetitie  zo zonder publiek, ook al weet je dat er mensen zitten te kijken zoals hierboven aangegeven. Het was op zich wel intens, maar met publiek erbij kan het enkel nog intenser zijn dan nu…
Charlotte: En ook, je doet ook andere dingen dan als je voor een publiek speelt. Je gaat dan meer af op de reactie van dat publiek, En ja – zoals hierboven gezegd – je weet dat er mensen zitten te kijken. Maar mist de interactie met je publiek toch enorm.

De andere reden van dit interview is de release van jullie debuut. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Reinhard: Heel goed eigenlijk, plaat van het jaar in Manchester.
Charlotte: Door de positieve reacties in het buitenland, krijgen we ook hier plots wat meer aandacht voor deze plaat. Ze vinden ons daardoor gemakkelijker. Er is namelijk een groot overaanbod, dus je kunt dat extra duwtje in de rug als band wel gebruiken. En dat de mensen dus wel degelijk naar onze muziek luisteren, is zeer positief.
Mo: Het is gewoon zeer moeilijk om binnen de maalstroom aan releases er dus echt bovenuit te steken, sinds de plaat uitkwam in Maart zijn er massa nieuwe releases bij gekomen, om de aandacht – zeker in deze tijden – dan scherp te houden is niet simpel, maar dat blijkt toch goed gelukt aan de reacties te zien en horen.

Het valt me – in het algemeen – op dat er enorm veel releases zijn dit jaar?
Reinhard: Dat is ook zo, maar dat gaat op een moment toch weer wat meer stil vallen. De bands die nu iets uitbrengen, haalden hun budget uit optredens van 2019. Bands die budget nodig hebben uit optredens om hun opnames te betalen gaan het in 2021 moeilijker krijgen.
Dus dat gaat wel een terugval van releases met zich meebrengen, vermoed ik. 
Mo: Langs de andere kant denk ik dat er veel bands zich dit jaar een beetje hebben ingehouden, om die reden dat ze niet kunnen optreden. En die zullen dan in 2021 wel volop releases uitbrengen, waardoor er een overvloed zal zijn dat jaar. Vooral die grotere releases dan, die het hebben kunnen uitstellen en dan volop zullen kiezen voor uitbrengen van nieuw werk.

Om nog eens terug te komen op dat streaming concert in Gent. Er was tijdens de ganse set een graffiti kunstenaar aan het werk. Die maakt prachtige tekeningen op het podium terwijl de band weer een song inzet . Ik vond dat een enorme meerwaarde, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mo: Die kunstenaar is Benjamin Van Oost en is een vriend van ons. Hij werkt onder de naam Studio BamBam. We hadden gewoon in de set een virus nodig. Dit gaf een mooie link naar de huidige situatie. We hebben hem gevraagd daar iets mee te doen tijdens de set. En Benji bewoog zich dus over dat hele podium als een virus dat langzaam het hele podium innam, zoals dat virus waar we nu mee zitten ook ons leven inneemt.
Reinhard: Het was een beetje in samenwerking met Fleur Boonman die de regie heeft gedaan, dat we op dat idee zijn gekomen. Zij heeft het concept en extra beelden verder uitgewerkt waarbij Benji dus het virus was dat het podium overnam.

Het onderwerp van het jaar: Corona. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen? Welke?
Reinhard: Onze plaat is uitgebracht net voor de eerste lockdown, we gingen overal spelen om die plaat voor te stellen. Dat is dus helemaal niet gebeurd. Langs de andere kant, het was niet voor ons alleen zo, dat was voor iedereen een beetje het geval.
Mo: Het was op dat vlak wel frustrerend omdat we er echt klaar voor waren, maar we stonden niet alleen in die situatie zoals Reinhard zegt.
Reinhard: En ook nu dat we daar in Manchester als plaat van het jaar worden uitgeroepen, in een normaal jaar staan we daarmee in het buitenland zeker op het podium.

Ik hoor soms bands en artiesten zeggen dat deze crisis uiteraard een streep door de rekening is , maar vaak ook een tijd om te herbronnen. Ook bij jullie?
Mo: Ja maar bij ons was alles klaar.
Reinhard: Ik ken bevriende muzikanten die zich verveelden eigenlijk, maar andere konden die tijd net wel gebruiken om te herbronnen. Het is allemaal zeer verschillend. Ik denk ook dat het is hoe je daar als persoon mee omgaat, dat het dus weinig te maken heeft met de band zelf. Als je als persoon u daar kunt in vinden, dan kan dat zeker. Maar voor ons was het als band zeker niet het geval, net door die release en dat we er niets konden mee doen.
Charlotte: Dat is ook zo, er zijn mensen die me zeiden ‘’ik heb dit of dat altijd willen doen, en nu pas heb ik daar echt tijd voor’’. Maar zoals gezegd het ligt voor iedereen persoonlijk anders.

Hoe denk je persoonlijk dat cultuur en horeca, twee sectoren die heel hard getroffen zijn, deze crisis zullen overleven?
Mo: Op dat vlak moet het ergste nog komen, niemand zal dit zomaar overbruggen. Het is dan ook belangrijk dat mensen muziek blijven aankopen, ook in deze tijden. Maar er zullen onvermijdelijk in veel sectoren slachtoffers vallen.. helaas.
Reinhard: Het is een beetje afwachten, er zijn zelfs mensen die binnen deze crisis een nieuwe zaak hebben opgestart. Wat het muzieklandschap betreft … Als bijvoorbeeld een festival als Werchter of zo zou overkop gaan, wordt dat landschap volledig hertekend… dus ook die impact en zo, het is allemaal wat koffiedik kijken voor velen.
Mo: Er zullen ook muziek liefhebbende organisatie het loodje moeten leggen, omdat ze gewoon geen reserve hebben en zo.. en andere zullen het net overleven.
Reinhard: Wat festivals en concerten betreft de middenmoot zal het wel het zwaarst te verduren hebben, de kleintjes zullen deze zomer wellicht wel kunnen doorgaan – desnoods corona proof- de grote is dus afwachten, die hebben misschien meer reserve. Maar die middenmoot? Dat wordt niet simpel..

Live optreden zit er voorlopig nog niet in. Maar toch wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Reinhard: We hopen volgende zomer nog te kunnen optreden, uiteraard. Er komt ook een remix album aan. En we zijn al met nieuwe nummers bezig, dus in het najaar 2021 of begin 2022 een nieuwe plaat.
Mo: Wat live optreden betreft, gaat het ook afwachten zijn of er nog plaat is. Want alle optredens zijn verschoven, dus ook die bands moeten worden ingepast in de affiches. Hopelijk is er nog plaats over voor ons ergens.

Wat zijn de eigenlijke ambities van de band? Buiten de wereld veroveren met de perfecte dansplaat, die jullie nu hebben uitgebracht?
Mo: Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden. (haha)
Reinhard: En ook in het buitenland, eventueel de meer Zuiderse landen, kunnen optreden. Dus vooral veel live spelen, in binnen en buitenland. Zuid-Amerika en dergelijke meer. Dankzij onze spotify hebben we wel wat succes in Mexico bijvoorbeeld, dus waarom niet?

Nu we het daar over hebben , hoe sta je tegenover Spotify? En sociale media?
Algemeen: Nee en ja, het medium op zich – om een band te ontdekken – is eindeloos. Maar je verdient er als muzikant niets aan, en dat is gewoon oneerlijk. Spotify moet gewoon de muzikant meer vergoeden! Ze verdienen daar miljarden mee, en de muzikant krijgt de kruimeltjes. Dat is bijzonder oneerlijk aan dat medium.. Er is natuurlijk een markt voor die veel breder is dan de radio, zoals hierboven al wat aangegeven, je ontdekt veel dankzij spotify, mensen ontdekken ons over de hele wereld daardoor. Maar het financiële plaatje daar knelt het schoentje toch. Dus laat het ons houden, we zijn wel voorstander, maar wat ze ermee verdienen moet dus gewoon eerlijker worden verdeeld, dat is het enige. Omdat het internationaal is, is het moeilijk om zoiets echt af te dwingen. Maar het gaat er ooit wel van komen, want zoals het nu gaat , kan gewoon niet blijven duren.

Pics homepag @Behangmotief & Democrazy

Laat het ons daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig na een fijn concert van jullie.

Casco Phil - Sound of Ghent - Een opbouwende sound in uiteenlopende laagjes binnen een veelkleurig kader

In de ban van Beethoven?! Zeerzeker de laatste maand …
Op de tweede kerstdag was het de beurt aan de solisten van Casco Phil om zich te buigen over 'Beethoven Symfonie nr. 3'. Het concert werd opgenomen 27 september ll in de Oude Vismijn in Gent.
Als introductie citeren we even: ''Met de derde symfonie de 'Eroica' verlaten we resoluut de classicistische achttiende-eeuwse wereld van Haydn en Mozart. Alleen al de lengte van de symfonie geeft aan dat we met iets nieuws te maken hebben. Belgjes avontuurlijke kamerorkest Casco Phil speelt een nonet-versie, met vier strijkers en vijf blazers, van de hand van Carl Friedrich Ebers.'' (Bron: https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil )

Het collectief zet je meteen op het verkeerde been … Op speelse wijze geven ze de indruk dat ze elkander proberen te overtroeven. Het biedt een bijzonder interessante totaalbeleving die van begin tot einde aan je ribben kleeft. Het is die wonderbaarlijke samensmelting van strijkers en blazers, die elkaar op een uitgekiende, kleurrijke wijze aanvullen,  die intrigeert. Verleden en heden verbinden, is de grote uitdaging van elk modern collectief.
De vorige passages waren al sterk overtuigend. De organisatie van deze evenementenreeks ‘symfonieën van Beethoven’ hebben dus oog voor kwaliteit. De solisten van Casco Phil slagen zondermeer in hun opzet. Van bij het begin van de set werd reeds een tipje van de sluier gelicht. Zo zie je cellistes naast de violist. De wisselwerking tussen hen is van groot belang in het concert. In uiteenlopende laagjes passen de puzzelstukjes door een streepje cello en viool , gesterkt door die mooie blazers. Een kleurrijke totaalbeleving dus die je wegvoert naar het verre verleden, maar je met beide voeten in het heden houdt. Het bewijst dat deze symfonie vernieuwend en grensverleggend is.  Het wordt in een klein uur  in de verf gezet door dit bijzonder talentvolle collectief aan topmuzikanten die Beethoven’s compositie letterlijk doen herleven in een hedendaags kader.

Er hing magie in de lucht. We lieten ons  gewillig meevoeren naar verre oorden, gestuwd door de hemelse combinatie van strijkers en blazers die ons  in diverse lagen elke uithoek van de kamer laten  zien …

De solisten van Casco Phil waren op deze avond: Maximilian Loshe - Viool; Pieter Jansen - Viool; Sander Geerts - Viool; Aleksandra Lelek - Cello; Femke Van Leuven – Fluit; Geert Baeckelandt - Klarinet; Yuko Fukumae - Klarinet; Rik Vercruysse - Horn; Michel Leveugle – Horn

Eerdere live streams
B'Rock Orchestra 'Beethoven Symfonie 1': http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html en
'Beethoven Symfonie nr. 2', voorgesteld door solisten van Anima Eternal: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html

Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent