Axident - Er blijven naar streven  om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Doel is om onze muziek zo breed mogelijk te verspreiden

Het uit Antwerpen afkomstige Axident, ontstaan in 2022, ontpopte zich op Goera Rock Metalfest tot ‘de ontdekking van de dag’. ‘Hun riffs zijn messcherp, oorverdovende, gevarieerde drum salvo’s volgen en er is een frontman die zijn stem schor schreeuwt tot niemand meer stil staat. Axident durft grenzen verleggen in dit genre. Verbluffend hoe de heren op technisch heel hoog niveau staan te soleren, maar ook hun pittige speelsheid valt op’.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Met hun debuut 'Endless Devastation' zette Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrash bands in de Lage Landen.
Reden genoeg om even naar de Rupelstreek af te zakken, het gezellige dorpje Hemiksem, voor een toffe babbel in het park met de voltallige band.

De band is opgericht in 2019…  net voor COVID (klopt dat?). Heeft het een rem gezet op jullie groei als band? Jullie konden het alvast volhouden …
Om een klein beetje te corrigeren, in 2019 ben ik (Ayrton)  samen met onze gitarist Keith begonnen met een project, maar dat was nog niet echt een band. Rond 2020 zijn we met bassist Luc samen gekomen om het begin van Axident te vormen, maar dat was eerder beetje jammen. Voor corona was er nog niet echt een band, die is er eigenlijk pas na corona gekomen in 2022. Voor de lockdown was er wel interesse, we hadden nog geen zanger, en ergens was dat wel een beetje demotiverend omdat we niet konden samen komen. Maar het heeft dus geen invloed gehad op onze groei, omdat de band dus – zoals we aangaven – pas

Ayrton, ik vind je geen country zanger, niet dat er iets mis is met country. Ik las het ergens en vroeg me af, vanwaar die link (ook al was het een grap) ?
Ayrton: Ik heb wel een country projectje, ben daar ook zanger in. Ik ben naast een enorme thrash metal fan, ook liefhebber van Johnny Cash tot de rock muziek van Jerry Lee Lewis. Vandaar die ‘link’ dus.

Noah, jij bent als drummer het laats bij gekomen; wat was jouw motivatie om bij de band te komen?
Noah: ik had de band al live gezien bij de release show, en een kameraad had me aangeraden om eens te polsen of zij geen drummer konden gebruiken. Ik ben naar Hemiksem afgezakt om te proberen , en dat klikte direct goed. En we kwamen goed overeen..

Op Goera rock viel het op hoe jullie elkaar aanvoelen en aanvullen. Een connectie die er heerst ook buiten de podia?
Zeker en vast!

Top. Jullie namen een demo op in de Club Hell in Diest, een organisatie met een enorme passie voor metal trouwens. In hoeverre heeft het nieuwe deuren voor jullie geopend?
Dat heeft heel veel deuren geopend. Eric van Hel Diest heeft ons geholpen om concerten te doen. Dankzij hem hebben we kunnen mee spelen met de Amerikaanse Thrash metal band Whiplash. We hebben aanbod gekregen voor foto’s, en onze demo is ook bij  Sounds of Hel opgenomen. we hadden al drie songs opgenomen bij hen, en ook tracks in TRIX  in Antwerpen.  Om dit allemaal te bekostigen en op CD effectief uit te brengen was er te weinig geld toen.  Eric kwam met het voorstel om samen met dat eerste optreden in Hel Diest een cd op te nemen. Plots hadden we ook iets fysiek in de vorm van een CD  om aan te bieden aan de merchandiser , ook de verspreiding van die cd , ook buiten Hel Diest, daar heeft Eric ook voor gezorgd. We zijn hem daar heel dankbaar voor! Ook andere optredens die we hebben gepland komen onrechtstreeks door die release en door die promotie van Hel Diest. Dus ja.. heel veel deuren zijn opgegaan daardoor.

Het interview draait rond het debuut, ‘Endless Devastation’; de ‘intro’ is erg misleidend, het doet me denken aan die typische Metallica thrash metal, zelfs van hun ‘Black Album’ periode, waarbij alle registers helemaal durven open te gaan. Was het de bedoeling om een beetje als Metallica te klinken of is dat kort door de bocht?
Aytron: De bedoeling? Niet direct vanuit mijn kant is Metallica een grote invloed. Maar vooral, en dat is bij ieder van ons, is vooral Sodom een grote invloed. Wat Metallica betreft zijn het ook vooral die eerste vier platen die een invloed hebben, en niet per se die Black Album. De manier van gitaar spelen komt van Metallica …

Ik hoor een enorme connectie naar de Amerikaanse thrash, terwijl jullie eerder liefhebber zouden zijn van Duitse Thrash metal?
Standaard is – zoals aangegeven – Sodom een grote invloed. Maar ook Slayer is toch een invloed van ieder van ons.
Noah: bij mij vooral de oude Metallica, de drum van de Metallica van toen is een enorme invloed op mijn eigen drum stijl. Mijn drum stijl is er niet 100% op gebaseerd, maar die drum stijl van Lars spreekt me enorm aan…

Hoedanook jullie hebben muzikaal een eigen smoel, die technische thrash verbindt met de rauwere kantje van de Thrash metal; een veelzijdige aanpak die siert ...
Als jonge band kijk je naar je idolen. Maar we hadden tamelijk snel door dat we een originaliteit moesten creëren om op te vallen. Ik denk dat we dat hebben gevonden door los van dat alles snel en technisch moet zijn dat het ook enorm leuk moet blijven. Ikzelf heb altijd meer aandacht gehecht aan een goede songwriting in plaats van je te richten om de meest technische compositie samen te stellen. Uiteindelijk is het allemaal rock & roll, … and you go with the flow

Wat maakt jullie uniek in het overaanbod van het genre?
Het genre dat we spelen grijpt terug naar de jaren ’80, om daarin ‘uniek’ te zijn is zo goed als onmogelijk. Maar wat ons uniek maakt is toch de grote variatie die we aanbieden.  Je kunt op onze plaat zowel een typische Slayer vibe vinden , je kunt er zelfs een punk nummer in terugvinden. Motorhead geïnspireerd.  En dan is er nog het nummer ‘the Bitch of Buchenwald’ waar zelfs clean vocale invloed inzit, de ene vind dat goed, de andere niet..

Is er een directe link naar het verhaal rond ‘The Bitch of Buchenwald’ uit de Tweede Wereldoorlog?
Aytron: Dat was ook de bedoeling uiteindelijk. Ik was met Keith op een trip naar Duitsland enkele jaren geleden en we hebben Buchenwald bezocht. We hadden al het idee een song hierrond te schrijven. ik heb ook iets gelezen in die tentoonstelling over dat er een liedje was dat door de gevangenen gezongen werd. Na een dramatische dag, zongen ze in de nacht zo blijkt. Daar is die cleane vocale inbreng op die song bij ons ook op ontstaan.

Een bijzonder verhaal toch … Het valt me op dat jullie die live sfeer ook mee geven op de plaat … Is die plaat ‘live’ opgenomen of wat is jullie geheim?
De plaat is in de studio opgenomen, maar wat het geheim is ? geen idee. Een goede mastering en mix, maar de sound van de plaat mag er zeker zijn. De Mastering , gedaan door Yarne Heylen,  heeft zeker geholpen. De periode dat wij in de studio zitten is heel beperkt.  Sommige songs zijn niet op de plaat beland , en misschien was het een goede keuze dat zo te doen. We komen nu op 33 tot 34 minuten, maat misschien is dat de kracht van die plaat waardoor het dus ook ‘live ‘klinkt..

Wat zijn jullie grote ambitie? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Zover mogelijk geraken. Als band moet je sowieso een doel hebben, je moet daarom niet direct groot denken. Kijk naar wat een band als schizophrenia of Evil Invaders, als je ziet wat die doen? in die sporen treden lijkt zou al heel mooi zijn.

Is het als Belgische band niet wat moeilijker om in de voetsporen te geraken van die grote voorbeelden? Ligt het aan de Belgische mentaliteit of wat denken jullie zelf?
Belg zijn is niet echt het probleem. Goede contacten leggen is heel belangrijk. een band als Shizophrenia werken keihard , die hebben geen platen label, ze werken nu wel met bookers en promotors. Misschien zou ons dat wel helpen en platen label. Maar als een band als Shizophrenia dat kunnen doen zonder een label? Door gewoonweg keihard ervoor te gaan? Moet het ons ook lukken. moesten we een contract kunnen tekenen met een label , als dat
voor ons interessant is zouden we dat ook doen uiteraard.

Indien je de kans zou krijgen bij een label die een meer commerciële weg verwacht, met de belofte dat jullie erdoor grote podia kunnen betreden? Zouden jullie het doen? Metallica heeft het gedaan …
Het is te sprake gekomen of we liefst lokale dingen doen, of ook ambitie hebben voor grote festivals? Het heeft zijn charme in kleine zaaltjes of zo te spelen, maar het zou heel fijn zijn mochten we , na Goera rock waar we zeer blij om zijn, wat meer festivals zouden kunnen spelen. Optredens zoals in Kids, het heeft wel iets.. dat zijn super leuke avonden. maar we willen wel groeien. Er blijven naar streven  om steeds meer mensen te bereiken, onze muziek zo breed mogelijk blijven verspreiden is onze voornaamste doel. Maar de vergelijking met Metallica die hun roots wat verloren zijn maar wel op grote stadion concerten doen?  als we binnen veertig jaar Koning Boudewijn stadion uitverkopen, (haha)

En zouden jullie ook voor een meer commerciële weg kiezen, als je die kans zou krijgen (zoals Metallica heeft gedaan), of niet? En waarom?
Als muzikant moet je kunnen doen wat je wilt. Dat is toch wat we met axident doen. Hebben we zin in een agressief thrash nummer dan schrijven we een nummer zoals massacre of toxic parasite. Zijn we meer in een punk vibe dan krijg je een nummer als “Curse of the seed”. Of hebben we zin om eens een kleine voet in het commerciële te zetten dan hebben we de “bitch of buchenwald” met zelfs clean vocals in. Allemaal nummers van op ons album “Endless Devastation”. Maar ons vergelijken met de grootste metal band ooit… uiteindelijk doen die gasten ook gewoon wat ze willen denk ik. En dat is het belangrijkste. Doen waar je je goed bij voelt. Of je het nu nog maar 3 jaar doet of al 40 jaar.

Is het interessanter een soort club circuit uit te bouwen? Kijk naar die grote bands als DRI die al meer dan veertig jaar bezig zijn
Die doen ook alles, zowel in een klein zaaltje als op Alcatraz. Kijk naar Whiplash die doen dat ook. Dat is leuk aan bands uit de jaren ’80. Die komen zowel in Hel in Diest, of spelen op een Alcatraz of Graspop om maar te zeggen..

Metal fests … Wacken Open Air, Hell Fest, Graspop of Alcatraz? Welk geniet jullie voorkeur en waarom?
Allemaal (haha). Realistisch? Is voor het moment, als je ziet naar de line up , toch Alcatraz. Ik hou van Graspop maar daar zie je haast geen Belgisch bands;

Wat zouden jullie als band moeten doen om op een festival als Graspop te staan, denk je?
Op zich een platendeal, of al zo groot zijn dat iedereen je kent. Festivals als Graspop hangen ook af van Live Nation. Dat maakt ook een verschil. Als je als band gekend bent, ook in het buitenland, maak je ook meer kans.

Zijn er ambities om in het buitenland op te treden? Ik had (dacht ik) iets horen vallen over Slovenië of Tsjechië?
Er is zeker ambitie voor het buitenland. Nederland hebben we nu al een paar keer gedaan, hier willen we zeker nog is terug komen. En We willen ook eens naar Duitsland. Omdat dit een hele grote metal scene heeft. En we zijn bezig voor Slovenië en Frankrijk.

Jullie hebben ook op Huginns Awakening gestaan , heeft het geen deuren geopend (eventueel naar het buitenland?)
Deuren geopend niet direct, maar we hebben wel connecties kunnen doen. We hadden ook wat pech, volgens Angelo waren wij opener op de eerste dag maar de bookers en promotors  die kwamen pas na de tweede band kijken. Er waren veel toeschouwers voor ons.

Hoe waren de reacties op de plaat?
We hebben al veel reacties gekregen op onze plaat. Mensen vinden de sound goed, het art work – dat hebben we zelf gedaan – valt in de smaak. En de variatie. We hebben ook al enkele album reviews gehad, waaronder eentje in Brazilië en Amerika en Frankrijk, tot Canada.

Waarom eigenlijk nog een fysieke plaat uitbrengen in tijden van spotify?
We hebben daar vanaf het begin op gestaan dat we ook fysiek iets willen aanbieden. Als we gaan voor een album willen we het sowieso op vinyl, als we een band goed vinden kopen we cd’s maar liefst nog een LP. Het blijft iets dat wordt gekocht.

Wat zijn de verdere plannen?
We hebben al redelijk veel optredens gedaan. Komend weekend spelen we in Kids Rythm & Blues Kaffee.  Het is wel even wat rustiger, we gaan ook niet per se op zoek naar optredens, we zien wel wat er op ons afkomt. We willen ook wat meer tijd steken in repeteren, en zijn al bezig met nieuwe nummers.

Liggen de nieuwe nummers wat in het verlengde?  Is iets Nederlandstalig proberen een optie? Zingen in de eigen taal zit toch wel in de lift..
Als we muziek spelen, is het iets wat we graag horen en willen doen. En daar past Nederlands talig muziek niet in, tenzij als een soort bonus track. Er is een thrash metal band in Nederland die een Nederlandstalige song heeft. Frankrijk, Duitsland hebben bands die in eigen taal spelen. Als je internationaal wil zien? Ik heb in Spanje fans zien dansen op een taal die ze niet bestaan. Als we het toch doen zal het sowieso met een Antwerps accent zijn ‘’thrash op ou bakkes’’ of zo.. (haha).

Pics homepag @Peter Vangelder (Musika.be) (Goera rock metalfest)

We zien er naar uit … In elk geval, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen

Tetrarch – ‘Iedereen heeft een deel van zichzelf dat hij niet leuk vindt of wil veranderen. De meeste mensen kunnen zeggen dat ze iets hebben, hoe groot of klein ook. Het album gaat over ontdekken wat dat ook mag zijn‘

De Amerikaanse nu metal(core) band TETRARCH presenteert zich graag als één van de vaandeldragers van de terugkeer van de nu-metal. In 2021 oogstte TETRARCH lovende kritieken met hun tweede plaat ‘Unstable’ en de single “I'm Not Right” die vlot de kaap van 15 miljoen streams rondde. 
Hun derde album ‘The Ugly Side of Me’ kwam uit begin mei 2025 via Napalm Records. Het nieuwe album klinkt nog een stukje agressiever en kenmerkt zich door een messcherpe productie van Dave Otero in samenwerking met Diamond Rowe (gitaar) en Josh Fore (zang, gitaar).
Over de nieuwe plaat, ambities en toekomstplannen hadden we een zeer fijne babbel met Diamond Rowe.

Sinds de band in 2007 begon, is er veel gebeurd. Hoe is alles verlopen totnutoe? Positieve en minder positieve zaken?
Ik heb Josh ontmoet toen we 11 jaar oud waren. We gingen naar een kleine privéschool en waren zo'n beetje de enige twee personen die van heavy muziek hielden (haha). We begonnen samen te jammen toen we 12 waren. Zelfs op die jonge leeftijd wisten we al dat we muziek serieus wilden nemen, dingen als de wereld rondreizen, we wilden gewoon zijn zoals onze favoriete bands. Vanaf dat moment zijn we met elke stap die we zetten gegroeid, en blijven we groeien. Maar het begon allemaal met onze liefde voor heavy muziek en onze wens om te doen wat onze favoriete bands deden.

Ik hoorde ondanks dat jullie in het hokje van de nu-metal worden geplaatst, veel bredere invloeden hebben. Klopt het?
We zijn opgegroeid in een tijd waarin nu-metalbands als Korn,  Linkin Park en Slipknot erg populair waren. We hebben die nu-metal in onze sound geïntroduceerd, en dat ging heel natuurlijk. Het grappige is dat ik een grote fan ben van Metallica, en toen we als band begonnen, waren we een pure thrash metalband. We zijn gewoon geëvolueerd naar die nu-metalsound, zomaar. Maar we hebben inderdaad veel meer invloeden. Josh' favoriete band is Green Day. Het is grappig, onze invloeden zijn heel divers. Maar we zijn op natuurlijke wijze gegroeid naar deze nu-metal sound.

In de jaren 90 was het genre populair, maar sommige metalfans keken neer op de nu-metal. Het is opvallend hoe relevant het vandaag de dag nog steeds is. Speelt het nu ook in jullie voordeel?
Ja, ik denk het wel. Het album ‘Unstable’ was een soort doorbraak. Sommige mensen zeiden dat we het nieuwe nu-metalgenre aanvoerden. Dat vonden we helemaal prima. We vinden het niet erg als mensen ons nu-metal noemen. Maar zelf zeggen we nooit: ‘wij zijn een nu-metalband’.

Het vorige album, ‘Unstable’, was inderdaad jullie doorbraak. Legde het extra druk op jullie schouders voor het nieuwe album?
Ik denk dat dat in sommige opzichten wel het geval was, maar in andere opzichten niet. We voelden die druk niet echt. We willen onze fans natuurlijk geven wat ze willen, maar we willen ook blijven doen wat we echt leuk vinden. Aan de andere kant was het erg nuttig, omdat we een geluid hebben gevonden dat bij ons past, we weten nu wie we zijn. We zijn nog steeds op zoek naar manieren om het beste van onszelf te geven, zodat mensen kunnen zien wie Tetrarch echt is. Dus ja, in zekere zin voelden we wel enige druk. Maar aan de andere kant was het niet echt een probleem...

Het nieuwe album, ‘The Ugly Side of Me’, verschijnt nu vier jaar later. Waarom heeft het zo lang geduurd?
Daar zijn twee redenen voor. Wij zijn een band die een album maakt, twee jaar op tournee gaat en dan nummers schrijft voor een volgend album. Maar we bleven op tournee. Ik weet dat bands tegenwoordig alles sneller doen, nummers schrijven terwijl ze op tournee zijn, dingen tegelijkertijd doen. Het tweede is dat toen ‘Unstable’ uitkwam, er een pandemie was. Toen de eerste single uitkwam, konden we vanwege dat virus niet op tournee gaan. We hadden een contract bij Napalm Records en zij wilden nog meer singles uitbrengen. Maar we konden nog steeds niet op tournee gaan, we moesten enkele maanden wachten voordat we weer op tournee konden gaan. De pandemie was de reden waarom er vier jaar zit tussen het vorige album en het nieuwe album.

Ik hoor veel emoties in jullie kenmerkende nu-metal; zit er een persoonlijk verhaal in?
Iedereen heeft een deel van zichzelf dat hij niet leuk vindt of wil veranderen. De meeste mensen kunnen zeggen dat ze iets hebben, hoe groot of klein ook. Het album gaat over  onderzoeken wat dat is. Natuurlijk zit er iets persoonlijks in, maar we wilden ervoor zorgen dat de meeste mensen zich aangesproken voelen door het onderwerp van het album. Dat was belangrijk. Het gaat over levenservaringen, over vrienden, familie en dingen die om ons heen gebeuren. Daar komt de inspiratie vandaan.

Ik hoor de woede in het materiaal. Is het album een uitlaatklep? Of komt het omdat metal muzikanten en metal fans altijd zo boos lijken te zijn? (haha)
(haha) Als je backstage komt, is iedereen eigenlijk één grote familie, zelfs een stel nerds (haha). We lachen de hele tijd en hebben veel plezier. Het is gewoon een coole kunstvorm die niets te maken heeft met waanzin of woede...

Helemaal mee eens... Dus het titelnummer “The Ugly Side of Me”, heeft het een bepaalde betekenis? Hoe best te zien?
In principe vat de titel het thema van het album samen. Dat ene ding dat je over jezelf leert, probeer je te accepteren. Zelfs als je het kunt veranderen. Dat nummer gaat helemaal over dat deel van jezelf dat je niet leuk vindt, maar waar je ook niet veel aan kunt doen. Dat nummer vat het thema van het hele album het beste samen.

Je zingt ook op “Never Again”. Het klinkt goed én het smaakt naar meer. Zijn er plannen om het vaker te doen?
Ik denk het wel, het opent deuren om iets anders te doen. Het is iets wat ik al een beetje eerder heb geprobeerd. Maar het werkt best goed, het is iets nieuws en niemand heeft het ooit eerder gehoord. Het is een hele goede verandering in wat we doen, dus ja, ik zou het in de toekomst graag vaker willen doen.

Zijn er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is pas ongeveer twee weken uit. Maar de eerste reacties zijn behoorlijk goed. Fans vertellen ons dat ze gemakkelijk naar de hele plaat kunnen luisteren en ervan kunnen genieten, dat is natuurlijk geweldig. Tot nu toe zijn de reacties behoorlijk goed, we kijken ernaar uit om die nummers op het podium te spelen.

Hoeveel kijk je uit naar deze tour?
We kijken erg uit naar deze tour, we gaan naar plaatsen waar we nog nooit zijn geweest. Ik ben erg enthousiast over dit deel, het is zelfs mijn favoriete onderdeel van het musiceren. Die nummers live op het podium spelen geeft zoveel energie. Ik ben blij dat de plaat uit is en dat we dit deel nu kunnen doen. Want dit hoort ook bij het leven van een muzikant, op tournee gaan...

In juni spelen jullie in Gent. Het staat genoteerd. Hoeveel zin heb je om hier te spelen?
Een van mijn beste vrienden komt uit België, dus ik kijk er zeker naar uit om in België te spelen, 24 juni meerbepaald.

Waarom nog platen maken in tijden van streaming en zo?
Er zijn nog steeds mensen die een plaat willen, iets in hun handen willen hebben. Vooral vinyl is erg populair. Dus zolang er mensen zijn die platen kopen, is het de moeite waard om fysieke platen uit te brengen, denk ik.

Eerder in dit interview vertelde je me dat je een grote Metallica-fan bent. Ik denk dat het je grootste droom is om op hetzelfde podium te spelen als Metallica?
Ik denk dat dat de droom is van de meeste muzikanten , om op het podium te staan met je idolen. Samen spelen met Metallica? Dat zou de grootste droom zijn die uitkomt...

Is het je doel en ambitie om wereldberoemd te worden? Wat is je echte ambitie als muzikant en voor de band?
We willen gewoon de grootste band in ons genre worden, dat is onze grootste ambitie. Dat is altijd het doel geweest. We doen het stap voor stap, we slaan geen stappen over, weet je. We zijn begonnen met optreden op plekken waar geen airconditioning was in de zomer en geen verwarming in de winter. Weet je wel. En nu zetten we de volgende stap in dit proces. Maar het is altijd ons doel geweest om de grootste band in ons genre te worden.

Om het doel te bereiken, zou je dan geen concessies doen aan de commerciële sector om het ‘doel sneller’ te bereiken? Sommige bands, zoals Metallica, hebben het bewust gedaan en zijn nu over de hele wereld populair...
Ik denk dat je een soort evenwicht moet vinden. Probeer zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Maar blijf doen wat je wilt doen. Wat Metallica betreft, zij doen nog steeds wat ze echt willen doen. Ze doen hetzelfde als in het begin, maar op een andere manier. Begrijp je wat ik bedoel? Dus in ons geval, als die ‘verandering om op grote podia voor 50.000 mensen te spelen’ nog steeds iets is wat we echt willen doen? Ik denk niet dat ik daar een probleem mee heb. Maar niet zomaar iets doen dat niet bij ons past.

Zijn er nog andere plannen?
We kijken er gewoon naar uit om zoveel mogelijk op tour te gaan. Dat is het grote plan nu. Na de release van ons vorige album hadden we nog steeds te maken met de pandemie en konden we alleen een korte tournee doen. Nu willen we een volledige tournee doen. Dat is het belangrijkste plan voor nu en voor de komende tijd. En wat betreft het uitbrengen van een nieuw album: het zal deze keer geen vier jaar duren, dat beloof ik (haha).

Ik kijk ernaar uit om je in België te zien en samen een Belgisch biertje te drinken. Veel succes met alles wat je doet

INFO
https://www.facebook.com/events/de-vierde-zaal/tetrarch-heavyhitter-walls-vierde-zaal-ghent/644027321494623/  

Arbeid Adelt! – Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment

Arbeid Adelt! (*****) heeft een nieuwe plaat uit 'Herrie 2025!' enkel uitgebracht op cassette, via Starman Records. Een band als AA! Teert niet enkel op hits en klazssiekers , nee ze durven meer  …, ze verleggen hun grenzen en zorgen voor een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment in de uitverkochte zaal. Gedurfd dus!

Boegbeeld Marcel Vanthilt heeft sterke muzikanten rond zich. Gitarist Gerry Vergult (Fred Angst), bekend van o.a. Aroma Di Amore, een absolute klasbak; verder Emma Rotsaert (synthesizer/zang/dans/bas) en Geert Vanbever (zang, gitaar & bas) vormen een enorme meerwaarde.

De set bestond uit twee delen van circa drie kwartier. In het eerste deel werd vooral geput uit de nieuwste release. AA! blijft er een met potentieel, die balanceert tussen absurditeit en klankexperiment. De opzwepende sound en de kenmerkende Vanthilt vocals brengt iedereen in andere sferen. De muzikale chaos is niet vreemd.
Al meteen goed en optimaal klinkt het op “Knipmes Freejazz”, eentje die tegen de schenen schopt.
Heerlijk genietbaar en vingerwijzend, maar met een dosis zelfrelativering en humor. Dat was vroeger in de eighties zo én nu nog steeds. Verder kregen we enkele knetterende songs als “ s Nachts als het donker is”, “Swatsika Elastika” en “Biseksuele Birmees”. Het publiek wordt meegesleept in dit muzikaal verhaal en op geen enkel moment werd gas terug genomen. Mooi!

Na de pauze van een klein half uurtje, tijd voor deel twee. De band pakt het publiek in met met hits en zotte covers; zoals “Rendez-Vous” , eentje van Pas De Deuxn toen al door de bocht , nu in de versie van Arbeid Adelt!, absurd met een ferme hoek af!
Ook klassiekers als “Lekker Westers” en “Ik sta Scherp' ontbraken niet. Het klinkt vurig, scherp, snijdend, groovy. ‘Moeilijke songs’ kunnen ze moeiteloos coveren , denk maar hun eigenzinnige draai op “Death Disco” van PIL. “Der Mussolini” werd nu aangepakt en in een nieuw kleedje gestopt, haast niet te herkennen. Hier wxerd gedanst en gepogo-ed. “De man die alles noteert”, ook al zo’n sterk oudje,  werd de avond besloten.

Arbeid Adelt! gaat er nog steeds sterk tegenaan, met hun bijzondere, verrassende, nieuwe release, classics en covers. Live halen ze alles uit de kast om wat 'herrie', ‘chaos’ en ‘verwarring’ te zaaien. Een muzikale verdienste van Vanthilt en C°, die telkens opnieuw hun publiek meehadden in hun muzikaal verhaal… Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment!

Setlist
Deel 1: Knipmes Freejazz // Ballonhoofd // Het proletariaat // Njet// Whattayamean // ‘s Nachts als het donker is // Swatsika Elastika // Biseksuele Birmees // Ultraviolet // Herrie // Het blauwe goud // Recalcitrant
Deel 2: Rendez-vous// Happy // Uw eenzaamheid // Psycho Disco // Lekker Westers // Ik sta Scherp // Der Mussolini // De man die alles noteert

Pics homepag @Jan Ghijs (jangitanes.com)
 
Organisatie: Starman records ism Djingel Djangel, Antwerpen

Duran Duran - Veel meer dan een nostalgietrip

Nostalgietrips naar onze tienerjaren, we houden er wel van. Duran Duran (****) is er zo eentje … De band brak in de wilde jaren '80 door met hits als “Girls on Film”, “Hungry like the wolf”, “The Reflex”, “Wild Boys” en “A View to A Kill”.
In de jaren '90 hadden ze het moeilijk door de opkomst van de grungescene. Vanaf 2000 traden ze opnieuw op. Ze brachten in 2021 zelfs een nieuwe plaat uit 'Future Past'. De bandleden zijn samen met hun publiek een jaartje ouder geworden, en traden in een vol Sportpaleis dan ook op voor een publiek die hun tienerjaren weer even wilde herbeleven. De stoeltjes voor het podium werden al gauw bijzaak, en ook op de tribunes zouden de meeste gewoon recht staan.
Duran Duranmag dan soms routineus bezig zijn , dit concert was meer dan puur en alleen een nostalgietrip naar die gouden jaren '80 …

Voorprogramma zijn voor zo een grote band, het is niet altijd een cadeau. Spelen in een Sportpaleis is echter voor elke artiest een droom die in vervulling gaat. Dus liet Lunace (****), een talent uit ‘Lift You Up’, het beste van zichzelf horen.
Het publiek sijpelde nog binnen, en zagen een band met muzikanten en zangers die perfect weten hoe ze een publiek kunnen bespelen. Weemoedigheid en melancholie was terug te vinden.
De prachtige stem  van Katrien vloeide zo mooi samen met de prikkelende gitaarlijntjes van Madeleine Roose, die trouwens vocaal indrukwekkend mooi weerwerk bood. Verder Tom Stokx als extra gitarist en de aanstekelijke keys van Jens Pauwels. Er hing pure magie in de lucht. Katrien is trouwens een ware entertainer; ze sprak haar publiek voortdurend aan. Een overvloed aan gsmlichtjes zagen we naar het einde van  hun set.
Lunace slaagde er met brio het publiek te bekoren met hun melancho aanpak . Een sublieme prestatie!

Duran Duran zet zijn set in met “Night Boat” en haalt dan meteen de grote kanonnen boven met “The Wild Boys” en “Hungry like the wolf”. De herkenning zorgde voor een feestje. De James Bond theme, met beelden van James Bond natuurlijk, werd gevolgd door “A View to We kregen dan een lichte terugval na dit eerste hoogtepunt.
Op “Notorious” werden alle registers echter weer compleet open getrokken. Simon sprak zijn publiek eindelijk wat meer aan, wat in het prille begin niet echt het geval was. De mooie beelden waren een filmische meerwaarde. Ook al begrepen we niet altijd de connectie tussen beeld en song (o.m. van “Wild Boys”).
Duran Duran was op dreef en sleepte z’n publiek mee in hun nostalgietrip. Het prachtige “Ordinary world” was opgedragen aan de mensen in Gaza en Oekraïne. Pakkend klonk het. “Girls on Film” was het meezingmoment bij uitstek. De GSM lichtjes werden weer boven gehaald op het integere breekbare “Save a Prayer”, met beelden van vredesduiven; Duran Duran raakte de gevoelige snaar.
Eindigen deden ze met “Rio”, terug één van die bekende groovy dansbare nummers. Een vol Sportpaleis genoot ervan.
Het was de ultieme trip naar de wilde tienerjaren.  Duran Duran bood meer dan gewoonweg een nostalgietrip, door enkele verrassingen en zeker met de combinatie prachtige beelden op het scherm en de songs. Een filmische totaalbeleving werd het.

Setlist:
VELVET NEWTON Night Boat - The Wild Boys - Hungry Like the Wolf - The James Bond Theme (John Barry song), A View to a Kill
INVISIBLE - Nite-Runner/All She Wants Is/Lonely in Your Nightmare/Super Freak - Notorious - Evil Woman (Electric Light Orchestra cover) - Friends of Mine - Careless Memories - Ordinary World (Dedicated to the people of Ukraine and Gaza) - Come Undone - (Reach Up for the) Sunrise - Planet Earth - Girls on Film/Psycho Killer
Encore: Save a Prayer – Rio

Organisatie: Gracia Live

Harmony Metal Fest 2025 - Een sprookjesachtige confrontatie met ons innerlijke zelf
Harmony Metal Fest 2025
Kavka
Antwerpen
2025-05-31
Erik Vandamme

Wie dacht dat het zogenoemde 'female voice 'metal op zijn retour is, werd zaterdagavond in de Kavka, Antwerpen op z’n wenken bediend. Met bands als Ad Infinitium, Solitude Within en Skeptical mind beloofde het een top avondje te worden voor de liefhebbers van het genre.
Het publiek genoot van de aanstekelijke riffs, de sprookjesachtige taferelen, de verbluffende vocals en het donkere kantje van het genre. Er heerste een optimaal clubsfeertje.

We waren net op tijd om de lichtgevende vlinder in de vorm van een mooi zingende fee aan het werk te zien. Anna Kiara viel meteen op in deze mooie visuele start. Het lichtgevend pakje vloog dan aan de kant. Beetje jammer achterna gezien. Het gaf nochtans elan aan hun symfometal sound in riffs en hoge vocals. “Blood of Heroes” en “Exalibur” waren groeisongs. Spannender klonk het emotievol prachtige “Poetry of Despair”. De symfonische metal registers werden nog een laatste keer compleet open getrokken, met als apotheose “Symphony of Rage”.
Setlist: God of War - Blood of Heroes - Excalibur - Archangel - Broken Illusions - Icy Wasteland - She-wolf - Loneliness - Poetry of Despair - Stardust - Viking - Symphony of Rage

Qua podium présance kreeg Skeptical Minds de optimale score. Skeptical Minds is een symfonische metal band met leden uit verschillende Europese landen. De Brusselse formatie combineert melodieuze vrouwelijke vocals, elektro- industrial en (gothic) metal. De groep is al actief sinds 2002, en brengt heel wat variatie aan in hun energieke sound. Er steekt ook heel wat speelsheid en humor in. O.m. op een song als “Skeleton Key”. Er heerst ook een luguber kantje als op “The Beauty must die”.
Hoedanook er was hier sprake van een wervelend feestje. Zeker op het eind met “Ace of Spade” (Motorhead), waarbij de fans het podium opklommen om de song luidkeels mee te brullen. Lemmy genoot en headbangde mee …

Setlist: Alcohol - Old Man - Desert - No Way Out - Reunion - Skeleton key - Broken Dolls - The Beauty Must Die - Living in a Movie - Ace of Spades


Was Skeptical Minds eerder 'lichtvoetig', dan dompelde Solitude Within ons onder in donkere en rauwe atmosfeer. “In the Dark” was al meteen een mokerslag, met vlijmscherpe riffs. Op “I'm Lost” en “Burn” laaiden donkere vurige emoties verder op. Prachtig hoe de band kon hypnotiseren en wegvoeren in diepe gedachten. Een goed ingespeelde band. De liefelijke, zachtmoedige zangeres Emmelie Arents laat haar demonen op het podium de vrije loop. Het publiek gaat poeiteloos mee in de trance naar de donkerste hoekjes van haar onderbewustzijn. Verbluffende songs als “Ice and Fire” en “In the grave” zijn kippenvelmoment. Duisternis en licht kruisen elkaar voortdurend. Het afsluitende “Fade Away” tekende een indrukwekkende set!
Setlist: In the Dark - Blame - When Kingdoms Fall - Further Away - I'm Not Lost - Burn - Disappear - Turn Away - Land of Disarray - Ice and Fire - To the Grave - Astray - Fade Away

Ad Infinitum sloot af en zitten ook ergens tussen licht en donker, op angineuze wijze. De Zwitsers-Duitse symfonische metal band werd in 2018 opgericht door Melissa Bonny . Haar teksten gaan over onderwerpen die te maken hebben met geschiedenis, revoluties en romantiek. In brede emo vorm. “Follow Me down” is een muzikale invitatie naar de Hel.  Maar ook de hemelpoorten durven hier opengaan.
Het klonk vertrouwd, de scherpe, vuurkrachtige aanpak intrigeerde. Een grimmig sprookjesbos als het ware, met als spil zangeres Melissa Bonny, terecht in de spotlight met haar brede vocals, die clean als diepe grunts bevatte. Naast haar knappe prestatie waren we ook onder de indruk van de riffs van gitarist Adrian Thessenvitz en bassist Korbinian Benedict. Al die aspecten samen zorgden voor een voortdurende botsing van donker en licht.
Als een niet te stoppen pletwals, denderde de Zwitserse wervelstorm over iedereen heen. “Live Before you Die” en “Into The Night” waren de ideale afsluiters van een bijzonder boeiend avond van een sprookjesachtige confrontatie met ons innerlijke zelf.
Setlist: Follow Me Down - Aftermath - Your Enemy - Upside Down - Somewhere Better - Architect of Paradise - Anthem for the Broken - Outer Space - Surrender - Animals - Seth - See You in Hell - The One You'll Hold On To - My Halo - Unstoppable - Live Before You Die -Into the Night

(dank aan Musika.be)

Organisatie: Harmony Metal Fest

Dunk!festival 2025 – Een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
Dunk!festival 2025
Vooruit
Gent
2025-05-28 t-m 2025-05-30
Erik Vandamme

Twintig jaar geleden - in 2005 - begon Dunk!festival als benefietconcert voor de Zottegems basketbalclub BBC Helios. Van 2005 tot en met 2021 vond het festival plaats in de overdekte zaal van de Bevergemse Vijvers. Er stonden verschillende grote namen uit de postrockscene op het podium. Denk maar aan God is An Astrounaut, This will destroy you, EF en, in 2012, 65daysofstatic.
Sommige postrockbands braken dankzij het festival en het label Dunk!records door tot absolute toppers binnen de scene.
In 2014 verhuisde Dunk!festival naar de openluchtlocatie in Velzeke-Ruddershove. Een schot in de roos. Met optredens in het Bos groeide Dunk!festival uit tot een unieke ervaring.
Kort na het einde van de coronapandemie in 2022 verhuisde Dunk! naar de Vooruit, nu VierNulVier, Gent.
Hier vond dus ook het 20 jaar jubileum plaats. Door werkzaamheden aan het gebouw vonden er ook concerten plaats in de Club Wintercircus aan de overkant.
We waren aanwezig op donderdag 29 mei en vrijdag 30 mei 2025. Op woensdag 28 mei bezochten we eveneens het previewconcert in de Theaterzaal.

dag 1 - woensdag 28 mei 2025
Op vrijdag 23 mei zagen we nog gitarist Jules Reidy (****) op Les Nuits Botanique in Brussel; wwe schreven het volgende over zijn optreden: "Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar.” Kwam in Brussel vooral zijn talent als uniek gitarist tot uiting , dan liet hij in Gent ook horen dat hij een zanger is met een bijzonder breed bereik. Het sprak en prikkelde de verbeelding.De combinatie van een buitengewone techniek en een fantasierijke zang creëerde een vreemde en meeslepende sfeer.

Het duo LEYA (****) soleerde al verbluffend. LEYA is een duo, Marilu Donovan (harp) en Adam Markiewicz (viool/zang). "Ze komen uit New York en maken muziek die klassiek, folk, pop en andere muziekgenres combineert. Hun muziek kenmerkt zich door alternatieve sferen, vreemde harmonieën en dromerige operazang, wat een unieke en soms zelfs ongemakkelijke schoonheid creëert" , lezen we in de bio.
Het zachte geluid van de harp drong binnen. De vreemde vocals, die inderdaad wat deden denken aan een operastijl, tekenden eerder een dramatische, sombere stemming. Het intense vioolspel maakte het verhaal compleet en prikkelde de fantasie.
Hier ontstond een zachte botsing tussen duisternis en licht, nooit te fel of te hard.
De sound en de combinatie was niet voor iedereen weggelegd, maar wie werd meegesleept, ervaarde een diepe trance. Indrukwekkend toch.

dag 2 - donderdag 29 mei 2025
De eerste 'echte' festivaldag draaide rond Mogwai, die met hun nieuwste album ‘The Bad Fire’ opnieuw een schitterend postrockalbum hebben uitgebracht.

We begonnen de dag in China met An Corporation (***). De instrumentale rockband is ook de organisator van het experimentele rockfestival ‘Crescendo Live’. Diepe drums, zwevende vioolklanken, een warme contrabas dito gitaarlijnen, brachten  ons naar Aziatische atmosferen.
An Corporation zorgde voor de eerste aanval op onze trommelvliezen. Helaas was er tussen elke song té vaak een al te lange stilte die de energieke van het concert deed verzwakken. De band bracht zijn debuut, ‘An Corporation’, pas in 2024 en bewees in Gent live over voldoende potentieel te beschikken?. We houden deze instrumentale band in het oog!
Setlist: •  Qi yin qiang •  Five Pineapples of Wisdom •  Minuet •  The White Dragon Horse •  Ba •  Transfigured Night

De ontdekking van de eerste dag van het Dunk!festival was weggelegd voor Overhead, the Albatross (*****). “Poëzie in een intens postrockjasje”. De Ierse band werd in 2016 opgericht, bracht verschillende EP’s uit, en in 2024 werd hun debuutalbum ‘I leave you this’ door Where Post Rock Dwells geduid als het ‘beste post rockalbum van 2024’.
We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen. Setlist: •  Your Last Breath •  At Sea •  Hibakusha •  I've Got A Few Years Left •  HBG •  This Is Like Love •  Paul Lynch

Het werd kiezen tussen de Theaterzaal en de Club Wintercircus. We verkozen om naar het vierde verdiep te gaan voor het duo Ciudad De Tar (****). Het project werd in 2019 opgericht door Marco Avilez en debuteerde in 2020 met de EP ‘ALMA’.
Momenteel vormt Marco samen met José Tomás Molina een duo dat puur instrumentale composities maakt, geworteld in delicate, hypnotiserende lagen van gitaren, synthesizers, klarinet, loops en drummachines.
We werden in een soort sacrale sfeer ondergedompeld, met een milde botsing tussen al die klankkleuren, zonder dat er een chaotische brij ontstond. Al deze elementen vloeiden in elkaar over. We werden gewillig meegedreven in hun intrigerende, wondere totaalbeleving.

In de grote zaal kregen we intussen Hemelbestormer (*****). Op het mooie “Void” en “Usil”  werden we meegezogen in een sterrenhemel van zwarte gaten, planeten en een sterrenpracht. De confrontatie met de zon  hadden we op “In Praise of the sun”; een gemoedelijke reis door het heelal.
En toch is de muziek van Hemelbestormer geen zachtmoedig getokkel van gitaren. De band kan oorverdovend uithalen met een dosis angstzweet. De mooie beelden en de donkere, rauwe sound hulde ons in de duisternis van het heelal. Het prachtige “Towards the Nebula” besloot de set. Verbluffend zondermeer.
Setlist : •  Void •  Usil •  In Praise of Sun •  Portals •  Tinia •  Satre •  Towards the Nebula

Club Wintercircus straalt de gezelligheid uit van een huiskamer. Het is tevens de perfecte plek om in een een intiemere context lekker te rocken. Astodan (****1/2) weet het te verwezenlijken in de instrumentatie als in de vocals. “Bound” was een verbluffende start.  Een wervelstorm aan riffs en drumsalvo’s omgeven van eenemozang intrigeerde. “The Guard”, “Oath” en ”Pull Me in” hoorden we onder deze muzikale noemer. Bart Van Der Elst nam soms plaats aan de piano, wat ervoor zorgde dat de emotionaliteit en gevoeligheid de hoogte in ging. Een intiem kader , om dan alle registers compleet open te trekken .
Een schitterende finalereeks kregen we met “Let This end” en “Final Blow”. Op optreden dat nazinderde.
Setlist: •  Bound •  The Guard •  Oath •  Pull Me In •  Maca Kasanaan •  Buaya •  For Love, For Loss, For Life, For Death •  Let This End •  Final Blow

Binnen die postrock scene is Maybeshewill (*****) uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten. Doorheen de jaren zagen we ze verschillende keren en bliezen ze ons telkens omver. In de overvolle zaal wisten ze ons weer compleet te verbluffen.
We kregen een prikkelende instrumentatie en hypnotiserende beelden op een scherm, Songs als “Red Paper Laterns”, “In Another live, we are Both cats” waren postrocksnoepjes. Zij hadden moeiteloos het publiek mee en zorgden voor een eerste meezingmoment op “He Films the clouds Pt. 2” dat , tot helemaal achteraan, werd meegebruld.  Nog steeds pure klasse, Maybeshewill!
Setlist: •  Opening •  Take This to Heart •  Zarah •  Co-Conspirators •  Red Paper Lanterns •  In Another Life, When We Are Both Cats •  Accolades •  In Amber •  We’ve Arrived at the Burning Building •  Refuturing •  To the Skies From a Hillside •  Not for Want of Trying •  He Films the Clouds Pt. 2

Wrekmeister Harmonies (****) haalden hun inspiratie uit de natuur. Het duo bestaat uit een man met lange grijze haren en een baard, JR Robinson, op gitaar en loops, en een Aziatische schoonheid op viool, Esther Shaw. Het contrast in hun instrument bespelen is groot. De violiste speelt integer, innemend, en zorgt voor wat licht in het donker; de gitarist laat zijn demonen de vrije loop in de rauwe uitbarstingen. Maar het bleef mooi muzikaal omkaderd, verbonden met beelden van wondermooie landschappen, een bloemetjesparadijs op “Flowers in the spring”, en de biggetjes op “Fuck the Pigs”.
Een elegante, ongrijpbare, grauwe schoonheid. Het concert kabbelde rustig - onrustig voort, maar het contrast op al die vlakken betekende een fantasieprikkelend, magisch mooi concert.
Setlist:•  Flowers in the Spring •  Fuck the Pigs •  A Shepherd Stares Into the Sun •  Flowers Variation

Het bijzondere aan een concert van Use Knife (****) is dat de bandleden verstopt zijn achter doorzichtige doeken, waardoor de beelden die erop verschijnen nog meer confronterend overkomen. Het is een spel tussen beeld en klank. En er is de dosis maatschappijkritiek met een vingerwijzing naar die blijvende oorlogsvoering. Ook het trieste lot van wat de Palestijnen meemaken, kwam aan bod. In het filmische concert alvast een confronterend (zelf)beeld. Een pakkend slot in de Club Wintercircus.

Mogwai (*****) startte vrij laat, omstreeks 23u20, en tekenden voor een aanhoudende kleurrijke spanningsboog. Een overvolle Vooruit genoot van deze Schotten. Een nieuw album hebben ze uit ‘The bad fire’ die al werd voorgesteld in een uitverkochte AB en De Roma.  “God Gets You Back” was meteen een sterke opener, en moest als nieuwtje niet onderdoen op de classics. Iedereen hapte naar adem op oudjes “New paths to Helicon Pt. 1 of “How to Be a Werewolf”. Je werd meegevoerd, -gesleept en kon headbangen op die wisselende emosound, erupties en explosies.
“Mogwai Fear Satan” is de ultieme afsluiter, die alle kanten uitgaat, opbouwt en explodeert, net als de Etna vulkaanuitbarsting, een schreeuw uit het donker, een gevecht tussen demonen en engelen. Eebntje die nazindert. Huiveringwekkend!
Een broeierige, boeiende filmische totaalbeleving, da’s Mogwai. Mogwai blijft nog steeds stevig in het zadel zitten als één van de pioniers van het genre die met de jaren een breder publiek aanspreken door hun muzikale variatie, kronkels, emoties  en tempowissels.
Setlist: •  God Gets You Back •  Hi Chaos •  New Paths to Helicon, Pt. 1 •  If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others •  Drive the Nail •  How to Be a Werewolf •  Fanzine Made of Flesh •  Remurdered •  Auto Rock •  We're No Here •  Lion Rumpus •  Mogwai Fear Satan

dag 3 - vrijdag 30 mei 2025
Met de afsluitende publiekstrekker Cult of luna, bleek de tweede festival dag in het teken te staan van obscuriteit en duisternis. De ganse dag hing er een donkere walm in de Concertzaal als in de Theaterzaal. De Club Wintercircus bezochten we niet op de tweede dag.  Voer voor donkere zieltjes dus.

Opener op het grote podium … PIJN (****) beelt perfect uit hoe het aanvoelde. Hun sound bevat een pak donkere emotie. Ze confronteren het publiek met pijn en smart, en reflecteren het zoals iedereen het wel eens heeft gekend. Een krop in de keel meteen.

Masma Dream World (****1/2) dompelde ons onder in een soort voodoo totaalbeleving in de Theaterzaal. “Het deed wat denken aan een scene van de Exorcist’’,  vertelde een bevriende fotograaf ons achterna. Inderdaad. De roots van de zangeres ligt dan ook in Gabon,  een Centraal-Afrikaans gebied dat sowieso tot de verbeelding spreekt. Masma  dweilt als een hogepriesteres over het podium, slaat soms op de drums of schreeuwt haar publiek toe, alsof ze ons allemaal vervloekte. Of is wat we aanvoelden …
Een gans verhaal van verheerlijking van Goden en Godinnen in deze set. Ze ging op het eind al schreeuwend op de trappen haar publiek opzoeken, als een Priesteres die boze geesten bestrijdt.
Puur muzikaal kunnen we niet direct een lijn in vinden, er waren minimalistische drone geluiden met ijzingwekkende vocals, wat een beetje de rode draad was.
Een bijzondere, onvergetelijke occulte beleving …

We houden van experimentele muziek. Oorverdovende drones en chaos zijn ons niet vreemd. We houden van bands die hun eigen grenzen aftasten of verleggen. Moeiteloos kan je Caspar Brötzmann Massaker (***) hieronder plaatsen.
In de Vooruit kregen we zeker in het eerste deel van de set , een beetje overacting. Experimentele muziek tot kunstvorm verheffen, lijkt het.
Caspar Brötzmann Massaker maakt het zijn publiek verdomd moeilijk. Niet makkelijk om het  mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal en lijn. De vervormde geluiden, klanken en vocals waren een soort onordelijke brij. Wat een oefening om te volharden en vol te houden. Naar het eind toe hadden we meer affiniteit met het ensemble. Iets apart!
Setlist: •  All This Violence •  The Tribe •  Hunter Song •  Mute •  Massaker

Het was nu kiezen tussen het geweldige Slow Crush in de Club Wintercircus of Thisquietarmy (*****) in de Theaterzaal . Thisquietarmy zagen we ooit solo in het Bos, op Dunk!festival 2015. De takken van de bomen zoemden van intens genot.
Nu stond hij niet alleen op het podium, maar liet zich begeleiden door een heuse band. De veelkleurige klank van de grootmeester en multi-instrumentalist uit het arsenaal aan instrumenten is gewoonweg onaards. Cello, drums en gitaar maken het geluid nog intenser en voller. Met de prachtige beelden op het scherm, krijgen we een totaalbeleven. Thisquietarmy zoekt en tast de grenzen af, met een muzikale lijn die iedereen aanspreekt. Een staande ovatie was dan ook terecht.

‘Episch’ schreven we over de Amerikaanse formatie Junius (*****). De band dompelde de hele zaal onder in een somber ‘doom’ sfeertje. Meesterlijke riffs met tonnen spelplezier. De muzikale duisternis was op die manier geen gesel in de nacht. “Marsch of the Samsara” was meteen een binnenkopper. Een uur lang werd het gaspedaal ingeduwd.
Hoogtepunten alom, o.m. met het sublieme “A Mass for Metaphysicians”, een hoogmis voor donkere zielen. Een onaards mooie trip. Junius dreef zijn publiek tot een punt van waanzin door een wervelende finale van “Betray the Grave” en het het ijskoude “A Word Could Kill Her”. Indrukwekkend!
Setlist: •  March of the Samsara •  Beyond the Pale Society •  A Mass for Metaphysicians •  Clean the Beast •  Battle in the Sky •  Heavy Radar •  Telepaths & Pyramids •  In the Hearts of Titans •  All Shall Float •  Black Sarcophagus •  The Antediluvian Fire •  Betray the Grave •  The Queen's Constellation •  A Word Could Kill Her

De Japanse formatie Mouse on The Keys (****) liet ons proeven van de magie uit de Aziatische landen. De fusion jazz klankentapijtjes werden omgeven van een experiment van sounds en percussie. Zalvende ntimiteit en extravertie door mokerslagen. Het publiek werd meegesleept. Niet steeds even makkelijk wat ze produceerden, maar intrigerend mooi hun veelzijdige muziek, experiment met een Oosters tintje.

Cult of Luna (*****) dompelde ons terug onder in donkere gedachte. Ze waren één van de de ultieme acts op Dunk!. “Dark City, Dead Man” greep meteen bij de keel. Magistraal en verbluffend. Hun sferische sludgemetal was hypnotiserend en voerde ons moeiteloos mee.  Een song als “Nighwalkers” dreef ons in de armen van innerlijke demonen. Het publiek genoot en onderging … “In Awe of” en “Blood upon Stone” dreven het tempo op tot de helspoorten compleet open zwaaiden. Wat een intense, broeierige sound, die de donkerte sierde! Missie geslaagd.
Setlist: •  Beyond II •  Dark City, Dead Man •  Cold Burn •  Nightwalkers •  Ghost Trail •  In Awe Of •  Blood Upon Stone

Op de derde en laatste dag Dunk!festival stonden:  Year Of No Light • The Necks • A Swarm of the Sun • Khan • de mannen broeders • I Hear Sirens • Five The Hierophant • Treebeard • James Blacksaw • Stories From The Lost • Black Narcissus op het podium.
Cult of Luna was voor ons echter het perfecte slot van deze boeiende trip van het Dunk!festival. het was vertoeven in een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
…Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7626-dunk-festival-2025

Organisatie: Dunk!festival (ism VierNulVier, Gent)

Emmy d'Arc - Er was eerst het live verhaal, de plaat is er op gebaseerd. Dus ik probeer het verhaal zo goed mogelijk te vertellen ‘live’ nu

Wij leerden Emmy d’Arc kennen in 2021, toen stond ze aan het prille begin van haar carrière. Lees gerust het interview.
Ondertussen hebben we haar zien uitgroeien tot een volwassen parel, die klaar is om de wereld te veroveren. Emmy bracht haar nieuwste plaat uit ‘Braving Fears’. Ze staat deze zomer o.a. op Rock Werchter.
Op de dag van dit interview kwam het nieuws dat ze volgend jaar in AB mag aantreden als headliner. Het kan dus niet meer stuk.
We hadden een fijne babbel over hoe snel ze aan het evolueren is naar de top. Verder over de nieuwste plaat en/of haar doelen van toen nu zijn bereikt. We polsten naar haar plannen en ambities. Benieuwd? Lees gerust!

Ons laatste interview was in 2021, er is veel gebeurd intussen.
Een overzichtje is welkom. Je bracht toen een EP uit, die breekbaar, weemoedig maar evenzeer positieve energie uitstraalde. Heeft dit deuren geopend voor jou?
Ik heb toen veel live shows mogen spelen, je bent op dat moment niet per se bezig met ‘deuren openen’, maar leert sowieso veel nieuwe mensen kennen. Een heel nieuw publiek dus!

Ik zag je enkele keren live, o.a. in het voorprogramma van Kids With Buns. Je hebt nu je eigen weg afgelegd.
Je zei me toen ‘’ Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk. Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.”
Zijn je doelen tot nu toe bereikt?
Ik ben gewoonweg heel dankbaar voor het parcours dat ik tot nu toe mocht afleggen. Ik heb de laatste jaren een aantal dingen kunnen afvinken op mijn bucketlist, dat is super.

Toen had je het ook over ‘op Rock Werchter staan’. Momenteel is dat doel bereikt. Ik las op je Facebook dat je volgend jaar ook in de AB staat. Het gaat écht goed vooruit
Ja, het gaat door in AB Box. En inderdaad ook op Rock Werchter , op zondag 6 juli. Het is een mijlpaal.

Ik herinner me je als support van Amy Macdonald, iedereen werd er stil van  … De apotheose was toch die Sinead O’connor cover, emotioneel pakkend!
Wat was jouw ervaring? Voor mij alvast de ultieme ontdekking
Ik kom wel vaker mensen tegen die ook aanwezig waren op dat specifieke optreden, dus ik denk dat dit concert er wel heeft voor gezorgd dat ik nieuwe mensen heb kunnen bereiken.

Het gaat dus goed vooruit …Tevredenheid?
Nee, ik heb het gevoel dat alles heel natuurlijk verloopt. Ik blijf gewoon veel live optreden, mijn albumreleaseshow in het Wintercircus (Gent) uitverkopen was een beetje een mijlpaal. Dat was voorlopig onze grootste live show. De AB, volgend jaar in mei, is nu de volgende stap. Ik ben heel blij met de reacties op de nieuwe plaat en de shows.

De nieuwste plaat ‘Braving Fears’ is er één van weemoed en luchtigheid, die een breed publiek kan aanspreken. Is dit de juiste weg voor je carrière?
Ik weet natuurlijk niet wat de toekomst me brengt. Maar als het over de instrumentale invulling gaat, denk ik dat bij deze plaat de identiteit vooral nog in de stem ligt. De plaat is erg gebaseerd op mijn live performance. Volgende stappen zijn dus ook het muzikale universum verbreden. Eerst de EP, dan het debuutalbum en nu de volgende stappen… maar vooral dicht bij de oorsprong blijven.

In een interview las ik:’’12 nummers met elk een eigen identiteit, een eigen emotie. 12 delen die teruggrijpen naar een periode in mijn leven. De silhouetten op het albumcover staan in een bepaalde volgorde en die volgorde hangt vast aan Romeinse cijfers.”
Persoonlijk ervaar ik dat elke song wel een eigen verhaal heeft …
Het is eigenlijk heel eenvoudig, ik probeer de dingen altijd zo puur mogelijk te doen. Het begint met live spelen, dan wil je een plaat maken en dat wil je ook zo goed mogelijk doen. En de beste manier is dat zo persoonlijk mogelijk houden, het zijn allemaal stukjes uit mijn eigen leven en wat ik heb meegemaakt. Of iets dat ik in mijn omgeving waargenomen heb. Tenslotte zitten we allemaal in hetzelfde schuitje, en dat wou ik de mensen laten horen door mijn persoonlijke verhalen te vertellen. Het kunnen evengoed gebeurtenissen van iemand anders zijn, want zonder dat we altijd goed beseffen maken we vaker vrij gelijkaardige dingen mee.

‘De muziek verbindt ons en laat ons zien hoe we één kunnen zijn in deze broze wereld’ denk ik bij jouw materiaal . Wat vind je zelf?
Opvallend veel, en dat heeft me aangenaam verrast. Ik hoopte uiteraard dat het zo zou binnen komen, dus daar kan ik enkel blij om zijn.

Ik heb ook gelezen dat je nogal een perfectionist bent …
(haha) dat kan wel kloppen. het gevoel moet juist zitten, en als dat niet 100% strookt met het resultaat, ben ik niet tevreden. Ik heb elk nummer zodanig geschreven en bewerkt, tot het daadwerkelijk volledig af was. Op momenten dat ik dacht ‘dit is de waarheid’ dan was het voor mij ok. En daarin zoek ik steeds de rand op; het moet voor mij in de eerste plaats eerlijk en oprecht zijn. Anders kan ik het live niet brengen zoals het hoort. 

Wil het zeggen dat er bepaalde nummers zijn die in de koelkast zijn blijven liggen voor een volgende keer omdat ze nog niet 100% zijn?
Ik zal ze zeker boven halen, maar ga ze herwerken tot het verhaaltje weer klopt. Ik zit nu in een strakke planning, het is vrij pittig. Maar er zijn nog nummers die ik verder ga uitwerken, dat is zeker…

Hoe waren de reacties tot nu toe op deze plaat?
Het is fijn om mooie reviews te lezen. Mensen komen na de show vaak een plaatje kopen, en dan is het fijn dat ze met me delen wat hun persoonlijke verhaal is of wat de plaat voor hen betekent.

Je hebt een eigen fanclub op Facebook; hoe belangrijk is sociale media voor jou?
Ik ben reeds 15 jaar bezig. Die fanpage zit vol mensen die me in al die jaren zagen optreden, en gewoon gebleven zijn. Het is ook niet per se dat dit ‘de fanclub’ is, het is eerder een groep mensen die graag volgen wat er allemaal gebeurt. Het is heel fijn om te zien hoe alles wordt gedeeld, samen beleefd, hoe er onderling wordt gecommuniceerd op die pagina... zeker een meerwaarde.

Je hebt onlangs in de Club Wintercircus in Gent gespeeld; hoe verloopt de tour tot nu toe?
Goed. Alles verloopt naar wens, ik ben een tevreden mens. 

Je staat helemaal alleen op het podium, is het– zeker als je in een grotere zaal terecht komt – geen risico? Publiek dat een praatje inslaat? Geroezemoes?
Dat laatste heb ik nog niet meegemaakt. Ik veronderstel, als mensen kaarten kopen in een grote zaal, weten ze waaraan ze zich mogen verwachten. Ik heb er in elk geval tot nu toe geen last van. Ook niet in de wat grotere zalen waar ik voorprogramma’s speelde. In het sportpaleis stond ik ook helemaal alleen, en merk vaker dat het net het ‘solo’ spelen is wat mensen zo tof vinden.. om maar een voorbeeld te geven. Ik maak me daar niet al te veel zorgen om. Ik sta daar ook niet alleen hé, ik heb een hele hoop mee, waaronder mijn ‘loopstation’ en ‘stompbox’.

Wat zijn de verdere plannen?
Er staan eigen shows en festivals op de planning. Rock Werchter, Blues Peer, Rijversfestival, Zeverrock, Thorpark Genk, etc. De zaal concerten in het najaar gaan o.a. door in Brugge, Kortrijk, Het Depot (Leuven), Beernem, Maasmechelen en Hasselt. En daar komt allicht nog wat bij.

De doelen die je voor ogen had in 2021 zijn intussen bereikt; lonkt het buitenland of wat kan het volgende doel zijn?
Blijven doen wat ik nu doe is het voornaamste doel dat ik voor ogen heb. En als dat lukt, ben ik een blij mens. Dat er steeds meer mensen bij komen en dat we samen de liefde voor muziek kunnen delen. En uiteraard streven we naar meer en meer publiek kunnen bereiken.

Nog veel succes in wat je doet!

Les Nuits Botanique 2025 - WU LYF – Stereolab - Moin – Een experiment aan gevoelens en emoties

Les Nuits Botanique 2025 zit erop. Het nieuwe concept, het organiseren van telkens een thema avond, was een schot in de roos. Op enkele minpuntjes na, zoals het vaak lang aanschuiven voor toilet, drinken of eten op heel drukke momenten en als een zaal als de Orangerie of Museum overvol loopt voor een band, was het soms onbehagelijk staan.
Toch moeten we toegeven dat de formule aanstekelijk werkt.
Meer nog, die laatste festival dag/avond met WU LYF, Stereolab en Moin bleek zelfs op een vijfsterren avond uit de te draaien. Een experiment van gevoelens en emoties.

Het was verzamelen geblazen in de Museum voor Chaton Laveur (****) een uit Luik afkomstig Krautrock duo. Julie en Pierre zijn in het dagelijkse leven een koppel, en vullen elkaar muzikaal ook ideaal aan. De oogstrelende meppen van Pierre op zijn drumvellen, zachtmoedig oorverdovend zijn perfect op de inbreng van multi-instrumentalist Julie, die gitaarlicks en een aanstekelijke pianoklank toevoegt.
Er werd in het Frans gezongen wat het boeiender maakte. Die muzikale versmelting, speels, ongedwongen, groovy was top.

Toen we het fragiele meisje helemaal op haar eentje zagen staan op de Fountain Stage vreesden we dat ze helemaal door de mand zou vallen. Maar Quiet Light (****) wist iedereen diep te ontroeren.
Quiet Light is de projectnaam van de 24-jarige elektronische folk artieste Riya Mahesh, die in Boston woont. Haar muziek brengt folk intimiteit met ambient geluidscollages en pop songwriting. Ze maakt gebruik van samples via haar laptop, die een meerwaarde zijn. Haar muziek krijgt nog meer gestalte door de gestructureerde arrangementen van gitaar, bas en drums en de teksten. Maar het was toch vooral Riya’s breekbare, soms krachtige engelenstem die intrigeerde. Een erg interessante ontdekking.

We zakten af naar de Orangerie voor Acopia (*****) "Acopia nodigt luisteraars uit om hun hart te openen en weg te zinken in hun gevoelens, en voert ze mee in een wazige droomwereld vol zwoele zang, peinzende synthese en smeulende baslijnen." lezen we in de biografie.
Het trio zoekt ons bang hart op, om een baken van troost te bieden. Muzikaal te situeren tussen shoegaze en de betere trip-hop. De vurige vocals waren een deken tegen de donkere gedachte. De warme, aanstekelijke refreinen spraken de dansspieren aan. Een goed gevulde Orangerie wiegde van begin tot eind mee.

Op de Fountain stage bezorgde Mark William Lewis (****) ons een kampvuurgevoel, door die warme gitaren en drums. De band stond wel apart op het podium, maar gaf je het gevoel alsof je neervlijend in het gras zat te luisteren naar dit gitaargepingel van gitaren, omringd van gelijkgestemden. Opmerkelijk alvast op het grotere podium in de buitenlucht.

Dorian Dumont 'La Volte' (****1/2) is geen onbekende, als pianist zagen we hem in enkele projecten schitteren. Een uitzonderlijk talent. In de Museum brengt hij met 'La Volte ' een overtuigend project. Er wordt voortbouwend op zijn werk met de groep ECHT!, die de grens tussen jazz, elektronische muziek en hiphop doorbreekt; op zijn solo pianoproject ‘Dorian Dumont plays Aphex Twin’, tilt Dorian zijn muzikale verkenningen naar een nieuw niveau.
'La Volte' vermengt verschillende invloeden en verlegt de genregrenzen.
Zijn doel is om organische clubmuziek te maken met alleen akoestische instrumenten, zonder gebruik te maken van effecten of elektronica, lezen we in debiografie.
Samen met twee drummers en een bassist slaat Dorian Dumont een brug tussen elektronische en akoestische muziek. Hij biedt een frisse, moderne geluidservaring. Wat een improviserend karakter van dit project, met bijzonder warme, groovy sounds. Iedereen staat in de spotlight , maar z’n brede, uiteenlopende piano virtuositeit, al dan niet met een hoekje af, van Dumont zelf dus, valt nog het meest op. Dit was een uurtje aparte jazz ten top, voor fijnproevers.

Het trio Still House Plants (****), met Jess Hickie-Kallenbach op zang, Finlay Clark op gitaar en David Kennedy op drums, is erop uit om een bepaalde groove te creëren, en je te hypnotiseren met hun unieke geluid. Betoverende zanglijnen, spanningsbogen creëren zijn de rode draad doorheen dit concert. Gemakkelijk in het gehoor liggende muziek brengt het gezelschap niet; het is genieten van die avontuurlijk aanpak , iets wat Les Nuits siert. Ze kleurden buiten de lijntjes en hier hield men van!

In een vrij donkere Orangerie stond het duo Julie Rains (*****) niet op het podium, maar middenin de zaal, met het publiek rond hen opgesteld. Julie Rains, aka Julie Rens zat nog bij Juicy, en gooit het nu solo over een andere boeg. De multi-instrumentaliste/zangeres overweldigde door haar diverse aanpak, soms intiem, dan weer lichtjes dreigend, maar vooral gekenmerkt van een bevreemdende, donkere wolk. Het duo deed ons wegdrijven in duistere gedachte.
De oorverdovende beats van de keyboardspeler waren opvallend. De aanpak boezemde geen angst in. De warme, veelzijdige vocals klonken intrigerend in dit concept. Toch wel iets magisch.

Terug naar de Fountain Stage … WU LYF (****) - De Britse alternatieve band WU LYF zorgde letterlijk voor een muzikale aardverschuiving. Het rauwe, lo-fi debuutalbum 'Go Tell Fire to the Mountain’ is er eentje om te koesteren. Na jaren stilte is er nu een nieuwe single uit: "A New Life Is Coming."
De band uit Manchester werd opgericht in 2008 en bestond uit Jeau (Joe Manning), Lung (Tom McClung), Elle Jaie (Ellery Roberts) en Evnse (Evans Kati). In 2012 stopten ze en leek het einde verhaal. Maar nu zijn ze dus terug. Een geëmotioneerde geordende muzikale  chaos in heavy pop kun je zeggen, met een streepje Pink Floyd experiment, rauw, krachtig en atmosferisch. Boeiend Sterk .

'Weerbarstige klankentapijtjes in groen licht' schreven we over MOIN (*****). De Museum stond helemaal vol voor dit gezelschap. We zagen de band in 2024 op het BRDCST festival in de AB. We herinneren ons ''Binnen de set waren de gitaar en de keys en de hemelse percussie belangvol. Ze overtuigden door het uitgesponnen instrumentarium en ze tastten hun eigen mogelijkheden voortdurend af. Het geheel was pittig gekruid.''
In de Museum klonk het nog rauwer, intenser, spannender. Het ging naar lang uitgesponnen oorverdovende climaxen en intieme soundscapes die beiden even dreigend konden klinken. MOIN was geen voer voor tere zieltjes en deelde uppercuts uit in die bredere, gevarieerde aanpak.

Hoe later in de avond, hoe meer publiek er kwam opdagen. Dé absolute publiekstrekker van was Stereolab (*****), die recent hun nieuwste plaat op de markt brachten, ‘Instant holograms on metal Film'.
De band werd opgericht in 1990 door Tim Gane (gitaar, keyboards) en Laetitia Sadier (zang, gitaar, keyboards). In 2002 overleed bandlid Mary Hansen (achtergrondzangeres, keyboard, gitaar) nadat ze op haar fiets werd aangereden in Londen. Het album' Margerine Eclipse' was opgedragen aan haar. Na de tournee rond het album 'Chemical Chords' (2008) besloot de band een pauze in te lassen.
De nieuwe plaat luidt een nieuw hoofdstuk in, zonder te raken aan de basis waarrond de muziek van de band is ontstaan. Het wordt omschreven als ‘cerebraal, glibberig, speels en uitdagend.
Ook live ervaarden we dit. Uiteraard kwam de nieuwste plaat het meest aan bod. Nummers als “If you remember I forgot how to dream 1” en “If you remember I forgot how to dream 2” klinken even fris en monter als gekende klassiekers “Peng !33” of “Miss Modular”. Stereolab zette de puntjes op de 'I' en voegde in de bis er het knappe “The way will be opening” en “Imortal hands”- eveneens van de nieuwste plaat, aan toe.
Het speelse, uitdagende kwam voorop. De band had er duidelijk zin in en had een nauwe (muzikale) verbondenheid met z’n publiek. Stereolab is niet verdwenen , integendeel ze eigenen zich terug een plaatsje op. Iedereen was overtuigd. Mooi.

Afsluiten deden we met POiSON GiRL FRiEND (****). De stormloop was echter zo groot dat we werden weggedrukt, naar de uitgang. POiSON GiRL FRiEND is een solomuziekproject van nOrikO; als zangeres, liedjesschrijfster, componiste, producer en DJ, voornamelijk in Japan, vormde ze in 1990 The Poison Girl Friends met haar vrienden. Eind 1991 werd dit haar solo-eenheid als POiSON GiRL FRiEND. De naam wordt sindsdien vaak gebruikt als alias voor nOrikO.
We besloten, nog even te genieten van een flard pompende beats en ijzingwekkende vocals, niet vies van het kenmerkend Oosters tintje. POiSON GiRL FRiEND refereerde aan de ondergaande zon uit het verre Midden-Oosten. Haar stem en de muziek prikkelde en maakte deze link onmiskenbaar.

Wat een boeiende Les Nuits Bota vanavond, een experiment aan gevoelens en emoties!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Komatsu- Het is dus een onderhuidse plaat geworden. Het is een donkere plaat, maar niet in de zin van negatief. Maar het is wel een plaat met een weemoedig kantje, zeker en vast

De Nederlandse Stoner band Komatsu is al sinds 2010 bezig. Het was een vrij hobbelig parcours, met heel wat line up wissels. Ondertussen bewees Komatsu dat ze niet moeten onderdoen voor de internationale namen binnen de scene; ze bliezen ons reeds in 2016 omver op Desertfest.
We zijn de band op de voet blijven volgen. Nu komt er een gloednieuwe plaat uit genaamd ‘A Breakfast For Champions’. Een plaat waarop je een sterke homogene formatie hoort, goed op elkaar ingespeeld. Als trio trekken ze een ondoordringbare muur op, met heel wat emotie.
We hadden een mooie babbel met de drie bandleden Maurice Truijens, Martijn Mansvelders en Jos Roosen. Uiteraard keken we ook naar de verdere plannen en polsten we of er iets staat te gebeuren rond het 15 jarig bestaan.

Komatsu is ontstaan in 2010. Er is ondertussen wel wat gebeurd. Vertel eens
Komatsu is in 2010 begonnen als vervolg op Repomen. Repomen kende leden van Borehole en Peter Pan Speedrock. Toen Repomen werd opgericht zou het Repomen of Komatsu heten. Het was dus logisch om Komatsu te kiezen voor de band die eigenlijk voortvloeit uit Repomen. Toen Komatsu begon nam Erik van Schenk Brill de zang voor zijn rekening. Na verloop van tijd hield Erik het voor gezien en heeft Mo de zang overgenomen. Daarna hebben we behoorlijk wat bezettingswisseling gekend, enkel op de drums. We hebben ook een Belgische drummer gehad. Jelle Tommeleyn heeft gedrumd tijdens de 6 weken lange Europese tour met John Garcia. Niet lang na deze tour is hij op tragische wijze overleden.We hebben het hier binnen de band nog regelmatig over. Jelle was een zeer getalenteerde en enthousiaste drummer. Een hele aardige en sociale jongen die we enorm missen.
Het intensieve touren bleek de voornaamste reden voor de drummers om te stoppen met de band. Dit bleek moeilijk te combineren met werk en het privéleven. Jos is in 2018 bij Komatsu gekomen en we kende hem van Pendejo!. Hij had eerder met onze toenmalige gitarist Matthijs Bodt in deze stoner band gespeeld. Met hem wisten we dus wat we in huis haalden. 

Ik heb jullie twee keer live gezien, op Desertfest in 2016 en in 2018 in de 4AD Diksmuide. Ik heb van beide optredens enorm genoten, maar in de 4AD was het wel absoluut top door de intiemere locatie?
Toen we op Desertfest speelden waren we op tour met Duel (USA). We kwamen net uit Itali
ë en zijn in één ruk door moeten rijden. We hebben die nacht in de bus moeten ‘slapen’. Toen we aankwamen moesten we direct opbouwen en de linecheck doen. We hadden niet eens een ontbijtje gehad. Snel een banaan in de mond en puur op adrenaline de show gedaan. We waren die dag de opener in de kleine hal. Het was afgeladen vol en buiten de zaal stond iedereen op de gang te dringen om naar binnen te kunnen. We merkten dat we die dag wel iets losgemaakt hadden op Desertfest. Het is altijd lastig te ‘meten’ wat je aan een show hebt overgehouden. Het is niet zo dat we daarna makkelijker of meer geboekt werden voor shows. Wel spraken we veel mensen die onze show gezien hadden en er van genoten hadden of zeiden dat ze het een van de hoogtepunten van het festival vonden. Ook de recensenten schreven positieve dingen over ons optreden, dus we zullen vaker te laat moeten arriveren en weinig moeten slapen voorafgaand aan een show.

De nieuwe plaat nu … Er is ondertussen een tweede single uit “Savage”, het té vroeg verliezen van vrienden en dierbaren, de zoektocht naar het doel en de betekenis in het leven. Het nummer is geïnspireerd door het overlijden van Tom Davies (bassist Nebula/The Freeks); kun je er wat meer over vertellen?
We zijn een paar weken lang door Europa op tour geweest met The Freeks (USA), waarin Tom Davis basgitaar speelde. Ook hebben we diverse malen met Nebula gespeeld (waarin Tom Davies ook actief is). Tijdens de tour hebben we enorm met Tom gelachten en een fijne band opgebouwd. Na de tour zijn we contact blijven houden en zagen we elkaar altijd als hij in de buurt moest optreden. Toen we hoorden dat hij leukemie had sloeg dat in als een bom. Nadat hij is overleden heeft Mo ‘Savage’ geschreven. Deze song is geïnspireerd door de machteloosheid, de triestheid die we toen voelden.

Ondertussen zijn jullie met drie, maar wat een energie. Was ‘A Breakfast For Champions’ een moeilijke bevalling?
We hebben, met twee gitaristen altijd een muur van geluid gebouwd. Met deze plaat zijn we er achter gekomen dat er heel veel achter die muur verstopt zit. Door die muur van geluid hebben we nooit echt gehoord hoe goed en subtiel Joos op drums is. Op deze plaaat komt zijn drumwerk beter tot zijn recht en hoor je deze subtiliteiten.
En dat we met ons drie zoveel energie kunnen voortbrengen?  Is een zeer fijn compliment, we vinden dat trouwens zelf ook eerlijk gezegd. Het is zelfs energieker en bruter dan met vier. Als je met twee of meer speelt, kun je in elkanders weg zitten. Met ons drie zitten we allemaal op diezelfde lijn. Waardoor het nog steeds een muur is, maar een nieuw opgebouwde. De plaat is feitelijk meer een registratie dan een opname. Er is nauwelijks gebruik gemaakt van overdubs en er is weinig geknipt, gedubbeld etc. Het is een vrij ‘naakte’ registratie/opname waarin alle instrumenten naar onze mening goed hoorbaar zijn. Dat is het grootste verschil met onze voorgaande platen. 

Jullie zijn een geoliede machine nu. Ik volg jullie al vanaf het prille begin en dacht dat ik jullie kwijt was (eerlijk gezegd). Dit is duidelijk een nieuwe bladzijde. Voelt deze plaat een beetje aan als ‘het verleden achter jou laten en vooruit kijken’. Hoe moet ik het zien?
Dat klopt wel hoor. Toen Matthijs Bodt de band verliet zijn we met 3en gaan repeteren. Aanvankelijk vonden we het bandgeluid wat kaal en leeg klinken maar dit wende al snel. We besloten om niet op zoek te gaan naar een tweede gitarist. Ook omdat de klik tussen ons drieën zo goed was en de sfeer zo prettig was. We merkten dat we met ons 3en sneller konden musiceren. We zijn nieuwe ideeën gewoon gaan proberen onder het mom van “de vetter de better”. Als het niet werkte dan gingen we gewoon verder. We durfden meer dan voorheen dingen uit te proberen en eerlijk tegen elkaar te zijn als iets niet werkt. Dit zorgde voor veel meer samenhang en interactie. Als band hebben we dus veel meer dan voorheen de nummers samen uitgewerkt en ‘ingekleurd’. Met 3en is het ook totaal anders musiceren door de ruimtes die er ontstaan. Voor ons is het dus wel een nieuwe uitdaging dat ons fris houdt en nieuwe energie geeft.

Jullie bouwen een ondoordringbare geluidsmuur op. Er zit ook een gevoeliger kantje verborgen op deze plaat. Een bewuste keuze? Zit er een persoonlijk verhaal in?
Het gaat niet alleen over persoonlijk frustraties, maar over wat er in de wereld omgaat. Daar gaan de meeste teksten over.  En dat brengt uiteraard heel wat emoties met zijn mee sowieso. En dat keert dus ook terug in onze muziek op deze plaat, maar echt persoonlijk niet direct of niet altijd. Het is dus zeker een onderhuidse plaat geworden. Het is een donkere plaat, maar niet in de zin van negatief. Maar het is wel een plaat met een weemoedig kantje, zeker en vast.
Het is niet allemaal heel positief wat er in de wereld om ons heen gebeurd. Dit zit in deze plaat verstopt zonder het heel expliciet en tekstueel te duiden. 

Wat is het grote verschil tussen deze release en de vorige?
Deze plaat is meer het resultaat van een complete band waarin alle neuzen dezelfde kant op wijzen. Daarnaast hebben we in de loop der jaren ook de nodige ervaring opgedaan in het schrijven van nummers en het opnemen van albums. Op onze vorige platen stonden in onze ogen uitschieters maar ook wat ‘vullers’. Op ‘A Breakfast For Champions’ staan in onze ogen geen ‘vullers’. De plaat is meer in balans en kent 8 sterke nummers die alle kanten van Komatsu belicht, inclusief ook een instrumentaal nummer (die op elke plaat één staat). We hadden 10 nummers opgenomen en 2 nummers zijn afgevallen omdat ze wat sfeer betreft minder bij de rest paste. We gaan ze zeker nog, in welke vorm dan ook, uitbrengen.
Op deze plaat zijn we meer dan voorheen met dynamiek gaan spelen.

Zijn er al reacties op de plaat? Wat zijn de verwachtingen?
Jazeker. De eerste recensies overstijgen onze verwachtingen. Deze zijn zeer positief.
Los van de hoge cijfers of punten die de plaat krijgt (19 /20 in Yam Yeti, 9/10 Musipedia of Metal, 85 punten in Aardschok Magazine en #6 in Doomcharts en #2 in Poolse Charts) zijn we blij dat de recensenten de plaat ‘begrijpen’. Het is fijn om te lezen dat men de energie lekker en de productie goed vindt. We lezen veelvuldig dat men dit ons beste album tot nu toe vindt en dat het een kanshebber is voor album van het jaar.
Als je zo lang met een album bezig bent kun je zelf de waarde van de songs en het album inschatten. Het is altijd fijn om te zien dat het zo positief ontvangen wordt. We hebben er immers lang en hard aan gewerkt. We zijn vooral blij dat de keuzes die we gemaakt hebben zo goed zijn uitgepakt. Door als trio te spelen hoort men nu meer dynamiek, een andere energie en alle instrumenten afzonderlijk. Dit blijkt in de smaak te vallen.

Ik ben fan, maar binnen de stoner kan het soms een beetje teveel van hetzelfde zijn; wat maakt jullie na al die jaren nog steeds uniek?
Als je als fan bent hoef je niet meer te kiezen toch?
Ach, we zijn niet zo bezig met dat stoner water en al wat daar in zwemt. We doen al vanaf 2010 ons eigen ding. In onze ogen spelen we ook niet typissche stoner muziek, al zijn er natuurlijk stoner invloeden. We spelen muziek die in ons opkomt en en eruit moet en dit blijkt lastig te ‘categoriseren’. De ene recensent noemt het ‘keuzestress’, wij noemen het een luxeprobleem. We spelen waar we trek in hebben en wat we leuk vinden en zijn niet zo met genres of hokjes bezig. Ook niet met wat mensen er van zullen vinden. Als mensen het leuk vinden wat we doen dan waarderen we dat enorm. Zo niet, dan even goede vrienden, dan zijn er genoeg andere bands die ze kunnen checken.

Is het een struikelblok om door te breken als Nederlandse band tav Engelse of Amerikaanse?
We weten niet of dit echt een struikelblok is maar het is zeker niet makkelijk om als Nederlandse internationaal band door te breken, zeker niet in het genre waarin wij opereren. Het zou zeker makkelijker zijn wanneer we uit Amerika of Engeland zouden komen maar we veranderen hier nu niets aan. Het is wat het is en we hopen gewoon dat zoveel mogelijk mensen onze nieuwe plaat checken!

Wat zijn de verdere plannen?
Dit jaar willen we veel spelen om de nieuwe plaat te promoten. De plaat gaat in Indonesië uitgebracht worden en we zijn aan het bekijken of we daar twee weken kunnen gaat touren om de plaat te promoten. Daarnaast gaan we in augustus een weekend naar Zweden en in oktober een Europse tour doen, waarbinnen we op drie Heavy Psysch Sounds Festivals in Dresden, Berlijn en London spelen.
Voor komende jaren zijn we momenteel plannen aan het maken. We zouden graag voor een 3^e keer naar Brazilië gaan maar willen ons ook oriënteren op een geheel ander avontuur. We kiezen niet altijd voor de gemakkelijkste weg en soms moet je ook buiten de gebaande paden dienen te treden.

Volgend jaar (2026) bestaan jullie 15 jaar; staat er iets speciaal op de planning?
Nee, maar wel een goed plan om daar iets mee te gaan doen!

Na 15 jaar hebben jullie veel zien veranderen binnen de scene, wat is de grootste verandering?
Positief is dat er nog steeds een scene bestaat en dat de mensen naar shows blijven komen. Na de corona pandemie is er wel veel veranderd. Voor een band is het vandaag de dag niet eenvoudig om het hoofd boven water te houden. Optredens kunnen niet meer zo eenvoudig geregeld worden, gages zijn laag en kosten zijn hoog. Een tour plannen is lastig want op een doordeweekse dag spelen lukt voor een band van onze status moeizaam. We hebben daarom vaak lange weekenden gepland in plaats van tours. Dit jaar gaan we voor het eerst na de corona pandemie weer een tour doen zonder lege dagen erin!
Binnen de scene zijn veel venues, booking agencies, labels etc omgevallen. Het wordt steeds lastiger om je ding als band te kunnen blijven doen. Je kunt bijvoorbeeld wel ergens gaan optreden maar om het voor desbetreffende venue rendabel te maken hanteren zij een zeer hoge entreeprijs. Als band wil je voor je bezoekers geen hoge entreeprijs. Soms moet je als band dan besluiten om tóch niet te spelen, hoe graag je ook zou willen spelen. Een entreeprijs van bijvoorbeeld 30 euro is té hoog en spelen voor een slecht gevulde zaal is niet bevredigend. Als band blijf je dus zoeken naar oplossingen of opties en moet je soms creatief zijn of soms risico’s nemen.

Je kan social media niet meer uitschakelen binnen een band; hoe belangrijk is het voor jullie? Hoe ga je ermee om?
Dit wordt steeds belangrijker voor een band. We merken dat we niet zijn opgegroeid met sociale media dus moeten hier aan wennen. Gelukkig krijgen we hulp van mensen op dit vlak en leren we iedere dag bij. We beseffen dat we mee moeten ontwikkelen en dit kost soms best veel tijd en energie. Je moet een homepage bijhouden, Spotify, Bandcamp, X, Facebook, Instagram en hebben onlangs zelfs een Bluesky pagina aangemaakt. We beseffen ons ook dat sociale media enorme mogelijkheden biedt dus dit maakt het wel makkelijker om het te blijven doen. Dus misschien moeten we maar een stoner dansje gaan instuderen en viral gaan op TikTok!  

Wat zijn jullie ambities? Is er een soort ‘doel’ dat je nog voor ogen hebt?
We mogen tevreden zijn als we (financieel) gezond blijven en als trio muziek kunnen blijven maken de komende jaren. We zouden het te gek vinden als we kunnen blijven touren want we houden er van om avonturen te beleven en mensen te ontmoeten on the road. Niets is fijner dan samen dat busje in te stappen en op avontuur te gaan!
We zouden graag wat vaker op (stoner-)festivals spelen in de toekomst. Mensen vragen ons wel eens waarom we bijvoorbeeld nooit op een stonerfestival als Roadburn (niet ver van Eindhoven) gespeeld hebben? Nou, natuurlijk hebben we ons daar in het verleden aangeboden. In 2016/2017 zijn we daar bijvoorbeeld afgewezen met als reden dat er wat meer rondom Komatsu moest gebeuren. In dat desbetreffende jaar deden we 2 Europese tourtjes, een Braziliaanse tour en brachten we een plaat uit met een gastbijdrage van Nick Oliveri.
We zijn niet een band die dan gaat lopen klagen of mopperen, maar kijken verder naar opties of mogelijkheden. Als een programmeur je bandje of muziek niet leuk vind, dan is dat zo, daar doe je verder niets aan.
We zouden komende jaren graag wat meer op festivals (met name in) Duitsland spelen . We merken dat onze muziek daar gewoon goed ontvangen wordt. We zijn gewoon ‘lucky bastards’ dat we dit al bijna 15 jaar mogen doen en hopen dit gewoon nog een tijdje te kunnen doen. Zolang onze gezondheid het toelaat blijven we hier voor gaan. We zijn f*cking trots dat we weer een nieuwe plaat uit hebben kunnen brengen in deze roerige tijden en gaan deze songs graag live spelen, waar dan ook! 

Luister de plaat via Spotify: https://open.spotify.com/album/0r0opNzPsHvPUqomPR6Akl?si=-j7QOF4nQ4uKmxxV_gq29g
Bestel de plaat via Bandcamp
https://komatsu.bandcamp.com/album/a-breakfast-for-champions

Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Het is belangrijk om verschillende projecten te doen, onszelf tevreden te houden en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie

We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.  
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98450-laurence-cousseau-clement-cerovecki-milde-botsing-van-uitersten
We hadden een fijne babbel met het duo, over het optreden, de connectie tussen jazz en klassieke muziek, plannen en ambities.

Stel jezelf even voor, hoe os alles begonnen?
Clément: Ik speel piano sinds mijn tienerjaren. Vroeger begon ik met improviseren in de jazz, en daarna deed ik ook klassieke muziek. Nu speel ik in veel bands en projecten in Brussel, in veel meer stijlen
Laurence: in mijn geval ben ik eigenlijk begonnen met drummen. Ik hield al vroeg van jazz. Na een tijdje wilde ik melodieuzere muziek spelen. Ik begon met fluitspelen toen ik ongeveer 24 was. Ik heb jazz en klassieke muziek gedaan in de academie in Brussel en ik ben nu bezig met een master in jazzfluit aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

Zowel jazz als klassieke muziek bevinden zich nog steeds in een niche ... heb je nooit iets meer popmuziek geprobeerd om een groter publiek te bereiken? Of is dat niet jullie ambitie?
Laurence: popmuziek is nooit echt het soort muziek geweest waar ik naar luister, dus ik voel er geen sterke band mee. Mijn gevoeligheid en nieuwsgierigheid gaan meer uit naar originele muziek, vaak akoestisch en kamermuziekachtig. We zijn niet echt geïnteresseerd in het bereiken van een groot publiek. Voor ons is de lokale gemeenschap heel belangrijk. De jazzscene in Brussel is ongelooflijk divers en creatief en het bijwonen van concerten in kleine zalen is echt een geweldige ervaring.

Wat is volgens jullie het verband tussen jazz en klassieke muziek; vanwaar de passie voor deze stijlen?
Clément: Het gaat niet echt om ‘de stijlen’, ik denk dat het meer om de verschillende soorten muzikanten gaat. Jazzmuzikanten improviseren graag, in klassieke muziek is er ook enige vrijheid in de interpretatie, maar het gaat er meer om de compositie te spelen zoals die is geschreven. Wat betreft verbinding, hum... dat is een heel ingewikkeld onderwerp ?. Ik denk dat een aspect dat ze op de een of andere manier delen het concept van “kamermuziek” is, in de zin van instrumentale en akoestische muziek voor klein ensemble, met een zekere intimiteit, expressiviteit. Hoewel jazz een vrij recent fenomeen is, heeft het een vergelijkbare positie bereikt als klassiek, zoals we kunnen zien dat conservatoria over de hele wereld nu vaak twee hoofdsecties hebben: klassiek en jazz. Er zijn ook veel technische connecties, bijvoorbeeld de harmonische taal van jazz is voornamelijk geërfd van klassieke muziek die vroeg door Europeanen naar Amerika werd gebracht, aan de andere kant werden moderne “klassieke” componisten beïnvloed door een aspect van ragtime, jazz. Maar goed, dit is zeker een zeer gecompliceerd onderwerp omdat het veel afhangt van wat een juiste definitie van jazz is, een andere zeer gecompliceerde vraag ?

Ik las over het album ‘Crépuscule à bascule’ . We lezen ‘het interpreteren van werken van componisten zoals Sergei Prokofiev, Claude Debussy en Olivier Messiaen  en ze combineren met  eigen composities.’ Hoe ben je op dat idee gekomen?
Laurence: We vinden deze componisten erg inspirerend. Het combineren van klassieke componisten en eigen composities is een manier om een dialoog te hebben tussen nu en toen, improvisatie en geschreven muziek, op een manier die zo coherent mogelijk klinkt. Soms spelen we ook stukken van Charles Mingus (een jazz contrabassist die erg geïnspireerd was door klassieke vormen) of andere jazzcomponisten, om nog verder met deze grenzen te spelen.
Clément: In feite is er een historisch verband tussen jazz en klassieke muziek. De geschiedenis van de jazz begint in het begin van de 20e eeuw en is in wezen een Amerikaans verhaal. Er was echter ook een klein direct verband met Europa : de meeste jazz standards, (d.w.z. het repertoire dat door alle jazzmuzikanten werd gespeeld in die tijd maar ook tegenwoordig) waren muziek gecomponeerd voor het theater in de eerste helft van de 20ste eeuw, vooral in New York, broadway... en eigenlijk waren deze tunes vaak gecomponeerd door nieuw aangekomen immigranten (bv. Vernon Duke, Bronisław Kaper, Kurt Weil) die de verschillende problemen ontvluchtten die zich voordeden in Centraal- en Oost-Europa, veel joods natuurlijk... Als gevolg daarvan kan je in de jazz bijvoorbeeld Afro-Amerikaanse muzikanten horen spelen in een nieuwe muzikale taal die het resultaat is van de fusie van verschillende culturen (Afrikaans, lutheriaans) en sommige melodieën lenen die gecomponeerd werden door deze nieuwe Europese migranten... deze ingewikkelde fusie heeft ons altijd gefascineerd... Er zijn zelfs enkele beroemde Europese componisten (Prokofiev, Rachmaninov, Bartok) die naar Amerika verhuisden in dezelfde context maar er ook in slagen hun eigen artistieke carrière voort te zetten zonder echt voor theaters te werken.

Ik ontmoette je in Lokeren Jazz Klub, in mijn geboortestad, samen met Laurence Cousseau. Jullie werken al een tijdje samen en brachten een album uit in 2022; heeft dit deuren geopend?
Laurence: Het heeft niet direct deuren geopend, ook al helpt zo'n project ons te groeien als muzikant. We begonnen dit project in de kamermuziekklas op het conservatorium, onder leiding van Marine Horbaczewski die ons subtiele dingen bijbracht, zoals een bepaalde houding ten opzichte van muziek, en hoe we het geschreven materiaal en improvisatie op een coherente manier in balans konden brengen. Toen dachten we dat het geweldig zou zijn om dit op te nemen, om een spoor van ons werk achter te laten. We dachten er toen niet aan om het op enige manier te promoten, en we hebben gewoon een paar cd's geperst en de muziek op Bandcamp gezet. Natuurlijk doen we soms concerten, zoals in Lokeren, en het is erg leuk om deze muziek weer op te nemen en op het podium te spelen. Maar we kunnen niet zeggen dat we veel feedback hebben gehad over dat album.

Het constant aftasten tussen klassiek en jazz viel me ook op tijdens het concert; waar ligt die grens eigenlijk volgens jullie?
Laurence: Dat is een lastige en zeer subjectieve vraag. Voor mij ligt de grens tussen klassiek en jazz deels in de relatie tussen compositie en uitvoering. In klassieke muziek voert de componist zijn eigen werk meestal niet uit, de partituur is het eindproduct, bedoeld om geïnterpreteerd te worden door uitvoerenden. De muziek wordt overgebracht via de geschreven pagina. In jazz is de uitvoering zelf het eindproduct. Vaak is de componist ook de uitvoerder en is het proces meer collaboratief, met ideeën die in realtime worden uitgewisseld tussen de muzikanten. Dat gezegd hebbende, wordt jazzimprovisatie vaak gezien als een ruimte voor individuele expressie, waar muzikanten om de beurt soleren, bijna alsof ieder in de schijnwerpers staat. Hoewel dit persoonlijke stemmen kan benadrukken, kan het soms aanvoelen als een reeks afzonderlijke optredens, enigszins losgekoppeld van de oorspronkelijke compositie. Wij proberen die grens te vervagen. We proberen het geschreven materiaal te verinnerlijken zodat de improvisatie er organisch uit groeit, waardoor het moeilijker wordt om te onderscheiden wat geschreven is en wat geïmproviseerd, en dat alles met behoud van onze individuele stemmen en vrijheid. In die zin proberen we de traditionele scheidslijn tussen klassieke en jazzvormen te overstijgen.

Er was helaas niet veel publiek, hoe waren de reacties achteraf?
Clément: Dat was prima voor ons, er waren toch nog wat mensen, en we kregen veel enthousiasme achteraf. We apprecieerden het, vooral omdat we een heel persoonlijke muziek zonder concessies voorstelden.  En we hebben wel wat cd's verkocht ?

Het project zal doorgaan hoop ik, wat zijn de verdere plannen? Andere projecten ?
Clément: We hebben het idee om ons duo repertoire om te zetten naar een 4tet met meer “free jazz vibes” (we hebben een keer gespeeld bij Roskam). We zijn allebei actief in verschillende jazzbands. Maar er is in ieder geval één nieuw project dat sterk gerelateerd is aan klassiek/jazz-verbindingen dat ik net heb geïnitieerd: Het gaat over Alexandre Scriabine een Russische componist tijdgenoot van Ravel en Schönberg. Ik heb acht jazzmuzikanten bijeengebracht (zeven blazers met sterk contrasterende klankkleuren en een contrabas) om samen dit repertoire te verkennen via een veelzijdige aanpak: nauwgezet herschrijven, vrije improvisatie, heruitgevonden interpretaties en het opnieuw vormgeven van harmonisch en melodisch materiaal. Door deze muziek, die geworteld is in strikte compositie, opnieuw te bekijken met musici uit een meer orale traditie, die gewend zijn om een individuele toets te geven aan het creatieve proces, kunnen conventionele grenzen, die vaak als tegenstellingen worden gezien, vervagen: populair en klassiek, groove en rubato, harmonie en melodie, compositie en improvisatie, enzovoort. Dit is werk in uitvoering ?

Jullie doen veel projecten, hoe best te combineren?
Ik weet niet hoe we het doen (haha), het is belangrijk om verschillende projecten te doen, om onszelf tevreden te houden bij  muziek maken en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie.

Als er ooit een nieuw album zou komen als duo, wat zou dan het volgende zijn? Zijn er al ideeën?
Laurence: Op dit moment is er geen concreet plan voor een nieuw album. Zoals Clément al eerder zei, richten we ons nu op het ontwikkelen van het project voor grotere formaties. Maar het klassieke repertoire is enorm en het is spannend om te denken dat dit duo een nieuw hoofdstuk zou kunnen beginnen, met de focus op verschillende componisten. Tijdens het concert in Lokeren speelden we enkele stukken van Scriabin die niet op het album staan.
Clément: Er zijn ook andere componisten waar we van houden maar die we nog niet hebben kunnen ontdekken, zoals Bartók, Schönberg, Jolivet of Milhaud. Dat zouden geweldige inspiratiebronnen kunnen zijn voor een toekomstig album.

Wat zijn de verdere ambities, is er een soort doel?
Laurence: Ik heb mijn eigen project (een jazzkwintet genaamd Les Groseilles de Novembre) dat ik graag verder zou zien ontwikkelen. Gezien mijn achtergrond in ecologisch onderzoek, ben ik geïnteresseerd in het integreren van ideeën uit dat veld in mijn muziekcompositieproces.
Clément: geen specifiek doel, behalve het artistieke proces individueel en collectief voortzetten. Als pianist wil ik vooral mijn eigen harmonische taal ontwikkelen, mijn “eigen kleuren”. Dit kan ik doen door alleen piano te spelen, maar ook door muziek voor anderen te schrijven. Recentelijk heb ik bijvoorbeeld gewerkt aan verschillende orkestraties/arrangementen (muziek van Charles Mingus, Scriabine etc.), dit is super spannend voor mij.

https://laurencecousseau.bandcamp.com/album/cr-puscule-bascule

Bedankt voor de leuke babbel, ik hoop jullie snel terug op het podium te zien
Veel succes