The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur

We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.

Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.

Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in  hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is.  Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Agropelter - Ik componeer niet om miljardair te worden. Ik componeer om bij te dragen met originele, lonende muziek voor wie houdt van deze soort artistieke expressie

Agropelter is een Noors progressief rockproject, opgericht door multi-instrumentalist Kay Olsen. ‘The Book of Hours’ is het debuutalbum, dat in juli 2025 is uitgebracht. Het album combineert symfonische en klassieke progressieve rock met invloeden van componisten als Bach en Vangelis, met instrumenten als mellotron, Hammondorgels en cembalo.
Olsen speelt alle gitaren, bas en keyboards, met bijdragen van muzikanten als Jonas Reingold (fretloze bas) en Mattias Olsson (percussie).
We hadden een leuk gesprek over dit prachtige project, gingen dieper in op de creatie van deze plaat en spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.

Je debuutalbum ‘The Book Of Hours’ is een instrumentaal progressief rockalbum. Vanwaar kwam de inspiratie voor dit werk?
Ja, dit album is volledig instrumentaal, een zeer bewuste keuze vanaf het begin. Ik denk dat de inspiratie voor het album uit mijn eigen hoofd en gedachten komt, samen met een verlangen om iets anders te doen. Ik wilde iets doen dat volledig vrij was van vooroordelen, beperkingen en verwachtingen. Ik heb gewoon muziek geschreven die ik zelf mooi vind, en ik heb geprobeerd mijn eigen geluid te creëren. Natuurlijk komt mijn inspiratie van veel geweldige bands, maar ik denk dat de inspiratie indirect kwam.

Waar komt de naam ‘Agropelter’ vandaan, waarom gebruik je niet je eigen naam?
Het is een angstaanjagend wezen dat naar verluidt in de donkere bossen van Maine in de VS leeft.  Ik kwam achter het bestaan van het wezen toen ik onderzoek deed naar wat een ‘Squonk’ was – zoals in het klassieke nummer van Genesis, A trick of the tail. Wat me vooral aantrok in de naam, was dat er nog maar weinig informatie over te vinden was. Ik vind niet dat de muziek over mij moet gaan, dus een alias of een bandnaam past volgens mij goed.

Een van de artiesten die ik veel in je muziek hoor, is Vangelis...Kan je je hierin vinden? Welke artiest heeft de grootste invloed gehad op dit album?
Ik ben dol op Vangelis, vooral vanwege de enorme gelaagde synthesizers die zo typerend voor hem waren. Tijdens het schrijven van dit album ontdekte ik veel synthesizergeluiden, en enkele van de geluiden die ik mooi vond en die eruit sprongen, waren de jaren 80-geluiden die klonken als Vangelis. Het geluid op de plaat is daar natuurlijk door beïnvloed. Ik denk dat Eloy, Rachmaninoff en Terje Rypdal de artiesten waren waar ik tijdens het schrijven het meest naar luisterde. Ik denk dat het nummer Burial Mound een groot eerbetoon is aan Terje Rypdal tijdens zijn Blue-periode. 

Naast progressieve metal zijn er enkele klassieke delen, alsook enkele epische momenten ... Is het een bewuste keuze om het op deze manier te doen? 
Absoluut! Ik wilde helemaal geen metalgeluid. Daarom heb ik geen ritmegitaren in de arrangementen opgenomen. In plaats daarvan heb ik een A-100 Hammondorgel en veel Mellotron gebruikt als vervanging. Samen met klassieke instrumenten heeft dat echt invloed gehad op de orkestratie en het geluid van de plaat. Ik hou van het enorme geluidsbeeld en het dramatische effect van symfonieorkesten, dus ik wilde dat gevoel ook een beetje terug laten komen op het album.

Ik wil hier nog wat dieper op ingaan... Wat ik het leukst vind, is de balansoverweging van pure klassieke muziek en progressieve rock... Is het een bewuste keuze van werken?
Ja, ik denk dat rock en agressieve klassieke passages veel gemeen hebben. Voor mij draait het allemaal om dynamiek en expressie. Ik wil het beste van alle werelden, niets is voor mij taboe – als ik het leuk vind, komt het op de plaat!

Ik hoor er zelfs wat jazzy klanken (saxofoon?) in, nee?
Er was geen saxofoon, maar ik denk dat het album een sterke jazzinvloed heeft. Zoals ik al zei, Terje Rypdal was een sterke invloed, samen met de melodieuze interpretaties van John Coltrane.   Ik hou van het geluid van het ECM-label, waar Rypdal veel platen heeft uitgebracht. Zeer stemmig en zeer typerend voor het Scandinavische jazzgeluid.

In de meeste recensies lees ik zaken als ‘Hoogtepunten zijn onder meer de meesterlijke mix van klassieke invloeden, ingewikkelde synthesizer- en orgelpassages, sterk muzikaal vakmanschap en goed geconstrueerde composities die als één klassiek stuk in plaats van als typische liedjes vloeien’.
Ik vind me hierin. Is het een bewuste keuze in je muziek of ben je in zekere zin op zoek naar het geluid dat het best bij je past? Hoe best?
Ik had echt niet gepland hoe dit album uiteindelijk zou klinken. Maar ik denk dat die uitspraak perfect samenvat hoe ik wil dat mensen het album beluisteren. Omdat ik instrumentale muziek schrijf, kan ik niet terugvallen op traditionele songstructuren, zoals couplet, refrein, couplet enz. Er moet een melodie of thema zijn om het nummer te dragen, zodat het mooi vloeiend verloopt. Het was gewoon logisch om de klassieke structuur van schrijven met terugkerende thema's en ideeën over te nemen. Ik heb door de jaren heen Mozarts Requiem tot in het extreme beluisterd. En ik vind die structuur voor albums erg mooi. Het zorgt voor een rode draad door het album, in plaats van losse nummers.  

Muziek is altijd een beetje een emotionele zoektocht naar de persoonlijke ervaring van de muzikant. Bij jou ook?
Ik denk dat muziek zonder echte emoties uiteindelijk diepgang en betekenis mist. Deze composities geven een kijkje in mijn gemoedstoestand en wat mij op dat moment inspireerde. Ik heb het album niet geschreven met een duidelijke emotionele inspiratie, maar ik denk dat je indirect kunt horen wie ik ben.

Er zit ook iets filmisch in het album. Heb je er ooit aan gedacht om in de toekomst iets voor film of tv-series te doen? 
Ik zou in de toekomst graag voor films of tv componeren. Mijn muziek of compositiestijl past daar goed bij, denk ik. Maar het zou iets moeten zijn dat me echt heel erg interesseert.   Instrumentale muziek laat de beelden en de verhaallijn centraal staan, dus het zou voor mij niet zo'n grote aanpassing zijn om muziek voor films te maken.

Het is uiteraard niet de meest toegankelijke muziek; denk je niet dat het moeilijk zal zijn om een breed publiek te bereiken ? Hoe zien we het best?
Elke muzikant moet deze vraag zichzelf stellen wanneer hij aan een muzikaal project begint. Het schrijven van muziek met een brede commerciële aantrekkingskracht interesseert me totaal niet. Er moeten te veel compromissen worden gesloten op muzikaal vlak, en ik ben ervan overtuigd dat de kwaliteit daar enorm onder zou lijden. Ik componeer niet om miljardair te worden; ik componeer om bij te dragen met hopelijk originele en lonende muziek voor de mensen die echt van dit soort artistieke expressie houden.

Het is een instrumentaal sterk overtuigend werk. Ga je op tournee met deze plaat? Alleen of met een band?
Ik heb een paar verzoeken gekregen om op tournee te gaan en concerten te geven, maar ik heb geen plannen om in de nabije toekomst live te spelen. Maar ik sluit het niet helemaal uit.

Wat zijn je verdere plannen?
Ik ga beginnen met schrijven voor het tweede album, hopelijk begin 2026. Tijd is tegenwoordig zo'n probleem met kinderen en alles. Ik heb ook nog een aantal coole ideeën over die niet in The Book of Hours pasten en die verder uitgewerkt moeten worden. Blijf op de hoogte!

Wat is de grootste ambitie als muzikant? Is er een ‘doel’ dat je wenst te bereiken?
Ik denk dat het mooiste wat je kunt bereiken is om geweldig materiaal en albums uit te brengen. En natuurlijk geweldige gastmuzikanten aantrekken – ik heb misschien goed nieuws over dat laatste voor het volgende album! 

Bedankt voor dit leuke gesprek, hopelijk kunnen we je ooit live zien met dit prachtige project. 
Hartelijk dank voor je interesse in mijn muziek!

Transport Aerian – Samen met de reeks live shows, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om ‘Dark blue’ - Anniversary edition te maken. De composities nemen hierin een centrale en belangrijke plaats in

Ik leerde je kennen via Last.Fm en besprak haast al je releases,  ook ‘Dark Blue’ in 2015. Hoe is het intussen?
Hamlet: Het is ironisch hoe trends veranderen, nietwaar? Destijds was het aantal luisteraars op Last.fm zelfs een geldig criterium om op Wikipedia te worden vermeld, en nu weet niemand meer wat Last.fm is! Tot nu toe gaat alles goed, ik ben blij dat ik weer met je kan praten!

Je bent met vele projecten bezig, hoe vallen die allemaal te combineren?
Hamlet: Voorlopig is Transport Aerian’s Darkblue, met de bijhorende audiovisuele liveperformances, het enige muzikale project waar ik me op focus. De tijd dat ik met meerdere bands tegelijk kon spelen ligt achter me – deels door het grotere aantal optredens, maar ook omdat ik momenteel bezig ben met enkele andere kunst- en academische projecten die niets met muziek te maken hebben – en ze houden mij enorm bezig.
Toch klopt het dat ik vaak verschillende projecten combineer. Dat heeft denk ik vooral te maken met het feit dat dit voor mij geen verplichting is, maar een manier van leven. Alles wat ik doe, doe ik met plezier. Als dat niet zo zou zijn, zou ik mijn activiteiten vervangen door iets anders – dat geldt ook voor commerciële projecten.

Een overzicht van hoogte- en dieptepunten?
Hamlet: Ik vind vooral de dieptepunten een heel interessante materie. Over hoogtepunten praat iedereen graag. Maar op een  bepaald niveau van artiesten, namelijk de bands die het hoofd wat boven water kunnen houden, maar waar van de echte ‘hyperspace’ succes nog geen sprake – de middenklasse van muzikanten dus – blijken in competitie te zijn om luider dan hun peers te roepen hoe goed en positief alles is, terwijl feitelijk iedereen zich in dezelfde moeras bevind en bovenop de klein drempel van invloed is er een echte bloedbad uitstaat tussen veel artiesten en organisaties. Daarover wordt nooit publiek gesproken, en persoonlijk na 5 jaar van optredens en ratrace – die moet ik toch toegeven redelijk goed is gewest – had ik uiteindelijk een zware burn-out, en het was een van de redenen waarom Transport Aerian half jaar lang niet actief is geweest.

Dit interview gaat over de tiende verjaardag van ‘Dark Blue’; kun je even uitleggen waar het precies om gaat? Je werkte samen met bijzondere artiesten …
Hamlet: Wel, Darkblue bestaat dit jaar 10 jaar, en dat wilden we niet zomaar voorbij laten gaan. En ik had een idee om daarmee iets nieuws mee te doen, dat verder gaat dan alleen de muziek. Daarom werken we samen met de Griekse kunstenaar Fiobos Gkoubras, die in Antwerpen woont. Het  plan was om het verhaal van Darkblue te visualiseren, en niet zomaar, maar als grafische improvisaties. Daarom hebben wij een aantal maanden geleden een project opgestart: een maand – een nummer. Fiobos leest eerst de teksten  zonder naar muziek te luisteren, dan mag hij een tekening maken tijdens zijn eigen luistersessie en heeft allen maar de tijd van de lied. 3-4 minuten dus. Dan komt hij een week later terug en mag meer interpretaties maken, maar alles met beperkte tijd. Wij filmden  deze improvisaties en publiceren ze op de blog op onze website: https://transportaerian.net/darkblue/
Tijdens de komende shows gaat hij tekenen live op podium, samen met ons als centrale stuk van de performance, terwijl hij de muziek en teksten op zijn eigen manier interpreteert. Zo krijgen de nummers meteen een visuele laag erbij. Het mooie is dat hij daarmee de thema’s van het album telkens opnieuw onderzoekt en de emoties en intensiteit van de muziek op een heel andere manier zichtbaar maakt. Ook zijn wij nu met een digiboek  bezig, waar de muziek via QR codes beschikbaar zal  zijn.

Muzikaal verandert er niet zo heel veel, nee? Waar liggen de verschillen tussen deze release tav ‘Dark Blue’ van tien jaar terug
Hamlet: wat album zelf betreft, is er absoluut niets veranderd. Het is een heruitgave van Darkblue van 2015. Wat wel absoluut nieuw is, is dat ten eerste was Darkblue in hun originele release enkel in VS uitgegeven, en deze  verjaardag versie zal ook in EU beschikbaar zijn. Ten tweede – en het meest belangrijke component is …

Hoe belangrijk is de visuele omkadering; wat ga je er mee doen?
Hamlet: Het is essentieel. Samen met de reeks live shows, waar de composities een belangrijke tot een centrale plaats op het podium innemen, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om Darkblue Anniversary ‘edition’ te maken

Het is opnieuw een filmische plaat, poëtisch weemoedig. Is het de bedoeling iets te doen met visuele effecten zoals bij Film en TV series?
Hamlet:  Geen plannen daarvoor. Een kunststuk is alleen maar mogelijk als het praktisch houdbaar is. Ik zie niet hoe ik deze project in Belgische (of zeg maar, Vlaamse) context van films en TV zou kunnen plaatsen.

Je gaat ook op tournee rondom deze release, had ik ergens gelezen? Vertel gerust
Hamlet: wij hebben nu inderdaad een reeks van optredens in België en Frankrijk, nu zijn wij ook met paar datums bezig in Nederland. Ik durf een reeks optredens geen tournee noemen, maar het is inderdaad een goede antraal shows in de kleinere, meer intieme en “luisterende publiek” georiënteerde clubs en kunstcentra. De dates zijn te vinden op onze website! De allereerste show komt naar Antwerpse Peperfabriek op 19 Oktober!

Welk publiek hoop je met de plaat te bereiken?
Hamlet: Een publiek dat luistert! Hoewel de live versie van Darkblue behoorlijk heavy is en goed past bij de optredens waarvoor we Skywound hebben ingezet, geniet ik toch veel meer van de zalen waar de interactie en het oogcontact met het publiek direct zijn. En we zijn hier om iets te brengen dat moet worden verteerd, niet echt materiaal om op te headbangen of, zoals het recentelijk een trend is, iets om naar te staren, je weet wel welke soort shows ik bedoel.

Je zit al vele jaren in de muziekwereld, maar een grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Heb je er een verklaring voor?
Hamlet: Ik ben betrokken bij veel andere professionele activiteiten die ik enorm graag doe, en een plotselinge doorbraak in de muziek zou veel van mijn plannen in de war sturen. Ik ben altijd bezig geweest met muziek en ik was altijd redelijk zichtbaar, vooral in de progressieve rock-underground – denk maar aan onze feature in Prog magazine over Skywound of deze Darkblue, die in 2015 in de top 100 van progressieve albums van het jaar stond, maar voor mij was het altijd een kwestie van een evenwicht vinden tussen wat ik wil doen en wat eigenlijk tegen mijn plannen zou ingaan als we het bekeken vanuit het perspectief van tijdsinvestering-outcome balance. Ik zou zeker een groter publiek dan nu verwelkomen, en vooruitgang is noodzakelijk, maar ik heb nooit echt gedroomd van roem in de (Belgische) muzieksector – in tegenstelling tot het idee van “iets doen dat de ontwikkeling van de kunst ten goede komt”, maar dat zijn twee verschillende dingen. En hier komt het terug naar “alles wat ik doe, doe ik met plezier passage”. Het leven van een fulltime artiest is gewoonweg niet houdbaar en niet verenigbaar met mijn levensstijl.
Het grootste probleem van de hedendaagse muziekwereld is dat het aanbod de vraag vele malen overstijgt. Vanuit een marketingperspectief heeft het haast geen zin meer om muziek te maken of muzikant te zijn. Ik ken veel muzikanten waarvan je zou denken dat ze hun doorbraak al hebben gehad, maar achter de schermen werken ze zich kapot om rond te komen. Neem bijvoorbeeld enkele grotere metalbands waar leden vertrokken uit frustratie over de financiële kant van het verhaal – en dat gaat dus over de grote namen! Je kunt je wel voorstellen wat artiesten uit het middensegment allemaal moeten doorstaan. Ik ben van mening dat je er alleen volledig voor moet gaan als je bereid bent dat offer te brengen. Bovendien, zoals in elke andere carrière, hangt een doorbraak af van talloze factoren die op het juiste moment moeten samenvallen – vaak gestuurd door een paar grillige zakelijke beslissingen.  Realistisch gezien is muzikant zijn een van de meest nutteloze dingen die iemand zichzelf kan opleggen. Helaas heb ik nog een paar dingen die ik graag wil publiceren, dus ik denk dat ik ermee door ga.

Naast de her-release van ‘Dark Blue’, wat zijn de verdere plannen ?
Hamlet: Mijn plan is om het Darkblue-project met een reeks optredens en presentaties op tour te houden tot de zomer van 2026. Daarna wil ik een nieuw hoofdstuk beginnen. Ik werk al enkele jaren aan een nieuwe plaat en, zoals bij al mijn projecten, zal die weer radicaal anders zijn – zowel qua klank en concept als in alles wat eromheen komt kijken. Ik mik voorlopig op de periode van laat 2026-2027, maar veel details kan ik daar nu nog niet over prijsgeven.

Ik heb al enkele interviews met jou gehad; zijn je doelen bereikt, of <at wil je nog nastreven?
Hamlet: Mijn oude literatuurleraar vertelde me ooit dat je in een creatief proces een solide plan nodig hebt en je daar ook aan moet houden. Dat is wat ik doe. Ik houd het realistisch. Ik maak muziek, en zodra het een product is geworden, zorg ik ervoor dat het zichtbaar is voor de mensen die het mooi zouden kunnen vinden. That’s just about it.

Het lijkt me een mooie anekdote om het gesprek af te sluiten; veel succes in alles wat je doet, uiteraard blijven we je op de voet verder volgen…

Seditious - Jong Waaslands thrash metal geweld met veel potentieel

Café Harleys in Lokeren organiseerde in het weekend van 20 & 21 september een heuse tweedaagse met optredens op een trailer , met op zondag o.a. Promise Down, die deze zomer nog speelden op Alcatraz Metal Fest, zag de affiche er veelbelovend uit. Helaas , de weergoden waren hen niet zo gunstig gezind. Er kwam dus niet echt de grote massa af op dit compleet gratis event. Jammer.  Maar toch sprak de organisatie van een succes,  en was best tevreden over het goede verloop. Het concept is dus voor herhaling vatbaar.
Wij gingen poolshoogte nemen op zondagnamiddag (vroeg avond) en ontdekten een plaatselijk Thrash metal bandje met enorm veel potentieel, met name Seditious. Veel informatie is er nog niet te vinden over deze jonge wolven, tenzij op hun instagram pagina: https://www.instagram.com/seditious.band/

De band had in het begin van hun set  af te rekenen met enkele vervelende technische problemen, maar die konden de pret niet drukken. In eerste instantie stond het combo wat statisch op het podium, maar eens de motor echt op gang getrokken, kwam er geleidelijk meer schwung en beweging in de band.
Enkele opvallende songs waren de Metallica cover “Creeping Death”, een niet zo gemakkelijk nummer. Seditious viel dus niet door de mand. De klievende riffs , en vooral de bijzondere vocals van een steeds meer bewegende frontman intrigeerden.
Wat het drumwerk betreft waren we meermaals onder de indruk van hoe die cimbalen werden behandeld; als bezetenen tekeer gaan, het klonk allemaal razendsnel.
Er werd ook een gloednieuw nummer voorgesteld “Graveborn”, die het tempo opdreef. We vreesden zelfs even dat de boxen compleet zou ontploffen. Naar het einde van hun set kwam het speelse karakter naar boven. Een wervelende finale was het gevolg.
Seditious is zondermeer een jong en beloftevol thrash metal bandje uit het Waasland met enorm veel potentieel, zoveel is zeker! In de Café Harleys, Lokeren zetten ze het energiek in de verf.
Live vlogen de gensters er na een wat trage start compleet af, het stemt ons hoopvol naar de toekomst toe. Om in het oog te houden!

Organisatie: Café Harleys (Lokeren)

Primal Fear - Powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek

Waardig ouder worden kun je op verschillende manieren. Het voornaamste is dat je binnen die context vooral het kind niet met het badwater buiten gooit. De speelsheid blijven omarmen, binnen de mogelijkheden die fysiek mogelijk zijn is heel belangrijk. Het is ook wat een band als Primal Fear deze dagen dus doet.
Ooit, op Graspop 99, zagen we hen een razendsnelle set afleveren, als een nietsontziende wervelstorm gingen ze tekeer. In 2025 nu doen ze dat nog steeds, maar een versnelling lager weliswaar.
In een vol gelopen De Casino kregen we een powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek.

Ook het voorprogramma trok heel wat publiek. De Zweedse band Eleine (****), rond de bekoorlijke nachtegaal Madeleine Liljestam ontstond in 2014 en heeft ondertussen een mooi parcours afgelegd. De band stond met veel goesting en vuurkracht op het podium. Vanaf het begin greep de band iedereen vast, met de daarbijhorende clichés, maar die storen allerminst. De handen gingen op elkaar, en iedereen genoot van de pure energie die Eleine uitstraalt.
Het zou de muzikanten tekort doen zijn om enkel de zangeres te bewieroken, maar haar bijzonder indringend en hoog stembereik intrigeerde.
De band viel op met hun diversiteit in het genre. Een Zweedse bulldozer, een stomend geheel.

Primal Fear  (****1/2) legde met een sublieme “Destroyer” en “ I Am the Primal Fear” meteen de lat erg hoog. Ze worden geprezen om hun evenwichtige mix van nieuw materiaal en geliefde klassiekers, waarbij ze het publiek aanzetten tot meezingen van anthems als ‘Metal Is Forever’ en ‘The End Is Near’.
De algemene consensus is dat Primal Fear een indrukwekkend en plezierig optreden neerzet. De mix van klassiekers en songs uit hun recente plaat 'Domination' overtuigt.
De beweeglijke en de sterk bij stem zijnde Ralf Scheepers straalt als prille zestiger veel energie en charisma uit. De band ging bijzonder speels tekeer op het podium, wat tekende voor een even enthousiast publiek. Met kleppers als “Nuclear Fire” en de aanstekelijke “Fighting the Darkeness” -songs, krijgen ze de handen moeiteloos op elkaar.
Geen enkel rustpunt noteerden we, ook al wordt vaak wel wat gas terug genomen, in een intiem moment; er is haast een acapella gebracht moment , waarbij sommige bandleden hun vocale virtuositeit konden botvieren.
Gitaristen Magnus Karlsson en nieuwkomer Thalìa Bellazecca  konden met hun uitstekende riffs en solo's nieuwe energie brengen. Het siert de mix van traditionele en moderne metal. “Running in the Dust” besloot vuurkrachtig de set.
Primal Fear bezorgde een zondagavond om van te snoepen , powermetal die uppercuts uitdeelde in de buikstreek. Ze hebben nog niks aan intensiteit en dynamiek ingeboet. Wat een muzikaal genot!

Setlist
Intro (With Part of 'We Walk Without Fear') - Destroyer - I Am the Primal Fear - Final Embrace - Nuclear Fire - Seven Seals - The Hunter - Tears of Fire - King of Madness - The End Is Near – Hallucinations
Fighting the Darkness: A. Fighting the Darkness / Fighting the Darkness - B. The Darkness   / Fighting the Darkness - C. Reprise 
Chainbreaker - Metal Is Forever - Hands of Time (abridged) - Running in the Dust

(Met dank aan Musika.be)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Primal Fear
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8605-primal-fear-21-09-2025?Itemid=0

Eleine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8604-eleine-21-09-2025?Itemid=0

Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas

Svarthart - Wat we nu doen is onze grootste ambitie, met name in die underground een vaste waarde kunnen blijven én iets meer groeien …

Svarthart  bestaat uit doorwinterede muzikanten die het Doom gevoel hoog in het vaandel dragen. De band ontstond medio 2011 en heeft ondertussen een heel parcours afgelegd, maar ook veel personeelswissels gekend.
Begin dit jaar zagen we hen nog optreden op het festival ‘Sterk IJzer’ in de Asgaard (Gentbrugge) waarover we schreven: ’ De bijzonder fantasieprikkelende muziek, neemt je inderdaad mee naar het donkerste in het onderbewustzijn, waar ergens demonische wezens je tegemoet komen. Soms klinkt het intiemer, spaarzamer en mis je net wel die dreigende drums. Maar eens alle registers open van instrumentatie en vocals, overweldigt Svarthart ons.’’ https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/97810-sterk-ijzer-2025-vierde-editie-sterk-ijzer-voedt-de-donkere-ziel  
Ondertussen bracht Svarthart een nieuwe EP uit ‘The Soul’s Eclipse’, en heeft de zanger de band verlaten. In een  geheel nieuwe line-up zien ze uit naar de toekomst. Over die release, de nieuwe line-up, de ambities en de verdere toekomstplannen hadden we een fijne babbel met gitarist en medeoprichter Tom Mesens.

De band timmert al sinds (dacht ik ) 2011 aan de weg, heeft al wat doorstaan, ook wel veel personeelswissels. Een kort overzicht? Hebben die vele personeelswissels ervoor gezorgd dat die ‘grote doorbraak’ er nooit echt is gekomen?
In het begin hebben we niet echt veel optredens gedaan. Wat personeelswissels betreft? Je moet altijd een beetje opnieuw beginnen. Maar op zich heb ik ondanks dat het gevoel dat we erop vooruit zijn gegaan.  En ook met de nieuwe zanger en drummer die er nu bij zijn gekomen, heb ik dat gevoel.

Nu is ook de zanger gestopt, die met zijn stem toch een bijzondere inbreng had; gaan ondanks die personeelswissels de geplande optredens in de UK nog door dan?
Dempsey heeft enorm veel gedaan voor de band, maar er kwam een moment dat hij moest kiezen tussen zijn privé , huishoudelijk leven en de band  Daardoor werd het allemaal een beetje teveel. Ondertussen hebben we twee nieuwe bandleden gevonden, het is dus zeker de bedoeling om daarmee te gaan optreden in UK. Die optredens in UK gaan dus  zeker door.

Kun je de nieuwe bandleden even in het kort voorstellen?
We hebben Kenneth op drums en Robbin op zang.
Dan uiteraard mezelf op gitaar en Sven op basgitaar, wij zijn de enige 2 originele leden binnen de band.

De nieuwe plaat bewijst dat jullie een band zijn die niet moet onderdoen voor de grotere namen binnen de scene. Of zitten jullie iets teveel in een niche binnen die scene denk je zelf?
Het is sowieso een doel om hoger te mikken, wat optredens betreft. Maar enkel binnen het genre dat we willen spelen. En we zijn een Doomband. Hier in ons land zijn er niet zoveel Doombands eigenlijk, en dat maakt ons binnen de scene wel redelijk uniek. Binnen thrash en Heavy Metal bijvoorbeeld is er een overaanbod. Dat kan in ons voordeel uitdraaien.

Het is wellicht moeilijker om vanuit het binnenland door te breken,  is het de bedoeling met die optredens in UK om het vanuit het buitenland te proberen?
Het genre is in andere landen sowieso iets groter dan in België.  Dat we naar het buitenland gaan komt ook doordat we het gevoel krijgen steeds op dezelfde plaatsen terecht te komen. Maar dat geldt niet alleen voor ons. We willen andere horizonten verkennen, daar doen we het voor eigenlijk.

Ik zag jullie begin van het jaar in Asgaard, Gentbrugge en schreef  er een verslag over. Klopt die omschrijving  uit dat verslag of hoe zien jullie dat zelf?  helaas zonder drummer.. hoe zit het nu?
Ik heb de review ook gelezen (haha). Ja, onze drummer was gestopt en we vonden niet direct een ander. We besloten verder te gaan met drum samples, we hebben daar een degelijk programma gevonden. We hebben nu dus wel een nieuwe drummer. Het was gewoon een tussenoplossing, meer niet..

Optreden op een mooi festival Sterk IJzer en ook Asgaard als locatie, heeft dat nieuwe deuren geopend?
We hebben door de jaren heen zeker en vast connecties gelegd. Vooral met buitenlandse bands. We hebben een afspraak met een Engelse band, Phantom Droid, die met hetzelfde probleem zitten als wij en een beetje vast zitten in Engeland. We hebben een wisselwerking gedaan. Wij organiseren iets voor hen hier, en zij organiseren iets voor ons in UK.
Ze komen dus naar hier in oktober in Antwerp music City op 16 oktober: https://www.facebook.com/events/1760515804844198 en ook Club  Hell in Diest. 17 oktober: https://www.facebook.com/events/1054573849599366 en op 18 oktober in Twilight (Oostende) we hebben dus een heel weekend ingepland voor hen hier. En treden dankzij hen dus ook op in UK.

Club Hell Diest en Antwerp Music City zijn prachtige locaties, heel dicht bij het publiek. Is het geen ambitie om ook grote festivals te doen?
Op zich is dat onze ambitie niet, als we het aangeboden krijgen gaan we dat uiteraard  ook niet weigeren. Wat we nu doen is onze ambitie, in die underground een vaste waarde kunnen blijven, en iets meer groeien eventueel. We vinden het gewoonweg leuk om zelf tussen ons publiek te staan, zelf aan de merchandise .. we zijn een DIY zelf band en willen dat gewoon blijven.

Ondertussen is er de nieuwste EP ‘The Soul’s Eclipse’, die ademt nog meer dan ooit die Doom sfeer uit; is het een optie te blijven volgen of is er nog een andere evolutie mogelijk?
We blijven gewoonweg het genre trouw dat we altijd speelden. Hoewel dat er nieuwe factoren inzitten zoals het nummer 'imprisoned' een meer uptempo nummer met meer gitaar shots binnenin. Iets dat we in het verleden niet hadden. Dempsey heeft met zijn stem wel wat fantasie erin gestopt. Tussen clean en spoken word in. het zijn subtiele verschillen, maar het bewijst dat we evolueren.

Maar in de nieuwe line-up is Dempsey er niet meer bij, vormt dit dan geen probleem voor die vocale inbreng?
Onze nieuwe zanger zal er zijn eigen stijl in stoppen, dat is ook de bedoeling. We gaan niemand forceren om in een of andere richting in te gaan, iedereen moet zich goed bij voelen. Dus zijn inbreng zal iets anders zijn.

Op “Almost Alive” zijn er ook een vrouwelijke vocals; is het de bedoeling er meer mee te doen in de toekomst (want het is wel een schot in de roos)
Het is al een best wat oud nummer, het was geschreven met het idee van twee stemmen. Via, via hebben we Stefanie gevonden en die heeft dat in één keer ingezongen, ze heeft het prachtig gedaan. Er is niets aan veranderd, dat is zeer opmerkelijk. Maar voorlopig zijn er geen plannen om daar meer mee te doen. we hebben er heel lang aan gewerkt, het nummer heeft zijn eigen leven beginnen leiden..

Ik meende inderdaad  een verhalenlijn te ontdekken in de nummer; is er op de gehele een verhaal te vinden? Zo ja welke?
Elk nummer heeft zijn eigen verhaal. Dempsey heeft er ook zijn persoonlijk verhaal in gestopt. Dat iets persoonlijk erin steken, hoort er gewoon bij.

We hadden het er al even over… Ondanks alles merk ik dat ook deze schijf in verlengede ligt van de vorige … Of ontgaat me iets? Wat is het grote verschil met de vorige releases?
Het ligt gewoon in verlengde van de vorige, we blijven onze Doom sound sowieso trouw. Maar die subtiele verschillen, zoals hierboven aangehaald, zitten er subtiel dus wel in. het verhaal wordt verteld op een andere manier, daardoor wordt het een geheel ander verhaal. Dat is gewoon de opsteek.

Een band als AC/DC doen dat al meer dan veertig jaar, en komen  ermee weg. Er is niets verkeerd mee, om vast te houden eraan. Het Doom genre leeft, toch?
Er zijn nog steeds grotere evenementen zoals bijvoorbeeld :
- Little Devil Doom Days in Tilburg
- Haunting the Castle in Luik, georganiseerd door de band Fading Bliss
- Darken the Moon in Mechelen georganiseerd door Marche funèbre
Evenementen die één voor één successen boeken.

Maar om op een festival als Graspop of Alcatraz te staan lijkt het wat moeilijker, of speelt het ‘Belg’ zijn in jullie nadeel wat dat betreft?
Dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden. De juiste connecties helpt altijd, misschien krijg je in Duitsland of Engeland wat dat betreft meer mogelijkheden? Ik weet het niet.

Wat connecties betreft, moest je een voorstel krijgen van een groot label om door te breken op voorwaarde dat je van stijl verandert, in die zin naar het eerder populaire sludge in de stijl van AmenRa bijvoorbeeld, zou je dat doen?
Ik zou dat niet zien zitten om meer commercieel te worden, puur om op grotere podia te kunnen staan. We zijn een, zoals ik eerder aangaf, DIY band. En doen alles graag zelf, en als je dat doet dan moet je alles uit handen geven en ben je uzelf niet meer. En dat is dus geen optie.

Zijn er al reacties op de nieuwe plaat? En wat zijn de verwachtingen hiervan?
Reacties zijn er nog niet veel, de plaat is nog niet zo lang uit. We hopen gewoon dat we door deze EP op die elan kunnen doorgaan, en nog meer connecties kunnen krijgen om die weg te kunnen blijven volgen. Dat is de verwachting van deze EP

Wat me ook opvalt ‘weer een EP’ , is het een bewuste strategie om eerst singles of EP’s uit te brengen bij jullie, naar streaming toe? En komt er ook een full album ooit?
Niet bewust daar naartoe, we hadden nummers klaar liggen. En wilden die uitbrengen, de opsteek is om dat ook te doen met de nieuwe line-up. Doordat we veel zelf doen duurt het ook langer om een nieuwe EP uit te brengen, maar ooit een full album uitbrengen is zeker een doel.

Wat zijn de plannen verder?
Naast voornoemde optredens, zijn er geen verdere plannen nee. We verkiezen kwaliteit boven kwantiteit. Het is geen rush om zoveel mogelijk optredens op een maand te doen. het zal eerder naar volgend jaar toe zijn om meer te doen met de nieuwe line-up. De rest zien we wel wat op ons afkomt.

Als je al die jaren overloopt zijn er zaken die je anders zou aanpakken nu? Of ben je tevreden over het parcours dat je hebt afgelegd?
We willen gewoon het gevoel hebben dat we erop vooruit gaan. En dat is tot op heden goed gelukt, het is een mooi hobby. Creatief bezig zijn en blijven is het voornaamste doel. En dat hebben we altijd gedaan. Dus , ik ben heel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.

Ivm ‘doel’ en ‘ambities’ , wat is het eindpunt? Waar houdt het op voor jou als muzikant denk je zelf?
Met mijn ander project ben ik gestopt omdat ik het gevoel had  dat het doel is bereikt, dat er niets meer toe te voegen valt. En dat is met Svarthart nog niet het geval, totaal niet zelfs. Als het meer als een sleur aanvoelt dan stopt het. Maar ik denk dat dit gevoel er nooit echt zal komen, maar blijven slabakken heeft gewoonweg geen zin.

In een ander interview kwam het ook ter sprake en kreeg ik als antwoord dat veel bands samen blijven ‘om het geld’, dat is bij jullie niet het geval…
Ik merk wel dat bij veel bands die ik ken, er ook veel personeelswissels zijn. als er een financieel plaatje aan hangt kan dat zijn dat een band samen blijft, als er een gezin, werk en privé leven aan vasthangt en je financieel niet afhankelijk bent van ‘muziek spelen’ krijg je een heel ander verhaal.. dus die stelling kan wel kloppen.

Zal je gewoonweg blij zijn als je dit niveau nog veel jaren kan volhouden, en kan blijven groeien?
Dat is gewoonweg de insteek ja, gewoon op deze DIY wijze blijven doorgaan is het belangrijkste   En het gevoel hebben dat we er blijven op vooruit gaan. Dat is ons voornaamste doel voor dit en komende jaren.

Dat lijkt me een fijne ingesteldheid, om deze babbel af te sluiten. Veel succes met jullie nieuwe EP en tour in UK en eigen land in Oktober. We komen zeker eens af…
The Soul’s Eclipse op Spotify: https://open.spotify.com/album/3SVLoweAE0FA81ikrg4UuL?fbclid=IwY2xjawLhfURleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFxV3RlRnpoQ3FscU93R3F2AR6io2hpNHSZEICoLwFJfUhAzA13XlivOaGMNY-buv94fwJUSU0E5rSyJB2oVg_aem_XYhvO_VtEKXv3My0hXpIDQ

KrashKarma + Behind The Veil - A match made in Heaven or Hell

DVG Club bood het scenario voor 'A Match made in Heaven ' of was het nu ‘Hell’?! Met twee bands die als een sterk geoliede machine beide kanten laat horen en zien.
Je kreeg de speelse lichtvoetige kant , met een dosis humor én een duistere, verstikkende walm van de donkerte.
Opvallend naderhand, zowel bij Behind The Veil als bij KrashKarma is elke schakel binnen de band even belangrijk, wat zorgt voor een magisch geheel.

Behind The Veil (*****) volgen we al sinds hun overwinning op Metalworkfest Battle in 2022. Door de vele wissels en andere beslommeringen, bleef de band helaas een beetje slabakken. Onlangs kwam zangeres Delphine De Vusser erbij, wat zorgde voor twee vocalistes, met Sofie Foster. Delphine is binnen de metal scene geen onbekende, o.m. als zangeres bij Bone Of Elk. De sympathieke dame die we spraken vóór haar optreden, ontpopte zich op het podium tot een demonische figuur die iedereen leek te verscheuren met haar rauwe, dreigende stem.  Net het contrast met de eerder zalvende vocals van Sofie, zorgde voor een unieke insteek. We wisten  daardoor soms niet goed of we nu in de hemel of in de hel waren aanbeland. De band speelde op zijn beurt verbluffende riffs en drums. En iedereen voelde en vulde elkaar aan, zelfs als de band het ietwat liet afweten tijdens een technisch probleem met de bas.
In een wervelende finale bewees Behind The Veil  dat ze eindelijk klaar zijn voor die grote stap voorwaarts!
We vernamen dat ze in de studio zitten, en dat er volgende jaar wellicht een plaat zou uitkomen. Ook iets om naar uit te kijken als je dit concert zag.

Ook KrashKarma (*****) omarmt zowel de duisternis als het licht. Het duo kwam  met veel show van achter het publiek, met trommel en een luidspreker, in fel licht. Een feestelijke intrede, die ze verder zetten op het podium.
Het duo wordt soms in één adem genoemd met Lacuna Coil, Amaranthe en Slipknot. KrashKarma brengt inderdaad die invloeden samen maar beschikt vooral over een eigen smoel. In elk geval etaleert het duo Niki Skistimas, op drums, en Ralf Dietel, op bas/gitaar, nogal wat muziekstijlen. Een verbluffende sound is het resultaat, alsof hier een ganse band staat. De twee gaan nogal tekeer op hun instrumenten, pure waanzin soms. Ook vocaal sterk overtuigend. Ralf springt op en over het drumstel, terwijl Niki haar drumvellen gor mept  en huivert met haar bijzondere stem. Wat een bezetenheid hier!
KrashKarma balanceert tussen licht en donker, speels, grauw én met een vleugje humor.  Het pedaal werd telkens fors ingedrukt. Uppercuts worden uitgedeeld. Wat een muzikaal waanzinnige rollercoaster.
Hemel of Hel, telkens word je verweesd achtergelaten. Een wervelend, energiek optreden van het duo, zondermeer. KrashKarma is in ons geheugen gegrift.

Pics homepage @ Virginie Sayoen (V’s Metal Media)

Organisatie: DVG Club, Kortrijk

Mini Metal Fest 2025 - Stomende concerten, in een walm van pure rock-'n-roll
Mini Metal Fest 2025
Bouckenborghpark
Merksem (Antwerpen)
Erik Vandamme
2025-09-06

Antwerp Metal Fest vierde in mei dit jaar zijn 10ste verjaardag. Het festival gaat tegenwoordig door in Fort Merksem. In het najaar keert Antwerp Metal Fest echter traditioneel  terug naar Bouckenborghpark voor Mini Metal Fest. Een klein podia vlakbij het jeugdhuis, binnen het intieme kader  die  de typische 'old school vibe'  van underground metal concerten uitademt.  En er is vooral die gemoedelijke gezelligheid die AMF een bijzonder festivalgebeuren maakt. We waren aanwezig voor de drie laatste optredens. Het werden stomende concerten, in een walm van de meest pure rock-'n-roll.

Rosmotor en KA'UNA hadden we helaas gemist. We waren echter wel net op tijd voor Minus 45 Degrees (****). De band is ontstaan medio 1999/2000 en bevat enkele topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. De band wordt in sommige media omschreven als moderne hardcore/metalcore en dat is zeker niet ver gezocht. We geven toe. Toen we top gitarist Jeroen De Vriese op het podium zagen staan, waren we er al gerust in. Dat ging sowieso vuurwerk worden. Zonder afbreuk te doen aan de overige virtuozen en springerige zanger/frontman John Tai uiteraard.
Na hun debuut 'Mute' in 2005 werd het stil rond de band, in 2023 namen ze de gitaren terug op en op Mini Metal Fest kwamen ze de twintigste verjaardag vieren van hun debuut. Met mokerslagen, oog voor experimen, diversiteit en naast die typische metalcore ook een melodieus kader, zorgde Minus 45 Degrees voor een gevarieerde set, die toch wat inspanning vergde om te blijven volgen tot het eind. Eén ding is zeker, de jongens zijn heren geworden, de aanstekelijke speelsheid van in de prille dagen is nu nog steeds overeind gebleven. Dit smaakte naar meer!

Fire Down Below (*****) is binnen typische stoner uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten. Meermaals zagen we hen optreden, telkens stellen we vast dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de grote bands binnen de scene. Met typische stoner riffs legt Fire Down Below de lat ook op Mini Metal Fest al vanaf de eerst gitaarlick torenhoog. Terwijl zanger/gitarist Jeroen zijn stem schor schreeuwt, maken we ons op voor een trip doorheen het woestijnlandschap. Althans, de zinnenprikkelende klanken en zang, spreken naar goede gewoonte tot de verbeelding.
Bij het vallen van de duisternis wordt het wat frisser in september, maar de intens warme sound deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. De band blijft uppercuts uitdelen en dan moet de apotheose nog volgen, als bassist Bert Wynsberghe gewoon vooraan bij het publiek gaat staan, met bas maar ook drummer Tom waarop hij enkele maten slaat met drum sticks.
Alle registers worden compleet open getrokken in een wervelstorm aan riffs en drums. Fire Down Below brengt na al die jaren nog steeds de meest pure stoner, en laat Mini Metal Fest in vuur een vlam achter, zoals dat hoort binnen het genre. Klasse!

Afsluiten deden we met een potje onvervalste rock-'n-roll van het duo TankZilla (*****). Nadat Peter Pan Speedrock definitief de plug eruit trok, stuitte zanger-gitarist Peter van Elderen op voormalig Wolfskop-drummer Marcin Hurkmans en de rest is geschiedenis. Het duo gaat al vanaf de eerste noot als twee wildemannen tekeer op dat podium, een beetje in de geest van een band als Peter Pan Speedrock dus maar duidelijk met een eigen smoel en een hoek af.
De ferme stompen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, er viel nergens een speld tussen te krijgen. De basis van TankZilla is gewoonweg steengoede rock ’n roll, heftig drumwerk, krachtige gitaarriffs en een ruige strot. Meer is er niet nodig om te overtuigen.
Het is opvallend hoe dit duo, twee doorwinterde muzikanten, elkaar als een sterk geoliede machine, blindelings vinden en zelfs verder aanvullen.
In een speels, aanstekelijk kader deelde het duo ferme uppercuts en mokerslagen uit.
Bij het vallen van de nacht zorgde TankZilla dan ook voor het perfecte rock feestje om deze wederom geweldige editie van Mini Metal Fest met een knetterende knal af te sluiten!

Organisatie: Antwerp Metal Fest

Pukkelpop 2025 - Een weekend vol ontdekkingen, met Queens of The Stone Age als afsluiter
Pukkelpop 2025
Datum: 2025-08-16 + 17
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Erik Vandamme

Pukkelpop vierde in 2025 zijn veertigste verjaardag, terwijl wij dit jaar zestig jaar oud worden ... Twee mijlpalen die ons motiveren om na tien jaar afwezigheid weer te keren naar een festival dat ons altijd bijzonder heeft aangetrokken. We waren op zaterdag 16 en zondag 17 augustus aanwezig.
Het was een weekend vol plezierige ontdekkingen, met Queens of the Stone Age als ultieme afsluiter!

zaterdag 16 augustus 2025 - IDLES wint de hoofdprijs
We bezochten het meest frequent podia zoals Lift, Backyard en Club. Op deze zaterdag begonnen we daar met ISAï (***1/2), die ons het meest kon bekoren toen hij achter zijn drumstel plaatsnam, om de percussieklankentapijtjes nog meer tot hun recht te laten komen. Daarnaast beschikt  de man over een zeer soulvolle stem die harten raakt. Hij profileert zich voornamelijk ook als een divers performer.

We kregen de aanbeveling om even poolshoogte te nemen in Marquee, waar The Atomic Orchestra (*****) klassieke muziek combineert met pop en rock. Al vorig jaar deden ze dat trucje op Pukkelpop, en dat ging opmerkelijk goed. Deze keer zorgde dit voor een indrukwekkende prestatie waar je stil van werd, zoals bij de krakende prachtige stem van ISE, die ons deed wegzweven. Of neem nu de rasse poëet Brihang, die wist te raken. AmenRa maakte de confrontatie met de donkere gedachten zelfs nog intenser met de ondersteuning van dat Klassieke orkest. Zelfs Goldband, waarvan we persoonlijk geen grote fan zijn, klonk opmerkelijk warmer en poëtischer, met de klassieke muziek. Voordien ontroerde Gabriel Rios, Bajoli en J. Bernardt.

Een van de hoogtepunten was Dressed Like Boys (*****), die ons al tijdens les Nuits Botanique eerder dit jaar, kon bekoren. Dressed Like Boys  is het project rondom DIRK. zanger Jelle Denturck.
Tijdens een aangenaam gesprek onthulde hij onlangs waar het daadwerkelijk om draait. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99241-dressed-like-boys-jelle-denturck-ik-hoop-dat-mijn-plaat-een-soort-rimpel-effect-teweegbrengt-dat-het-iets-los-maakt-bij-mensen-mensen-een-beetje-zachter-kan-maken-zodat-we-wat-meer-genuanceerd-naar-elkaar-kunnen-kijken-en-met-elkaar-omgaan  
Jens kreeg op Pukkelpop  ondersteuning van de Antwerp Queer Choir. En aanzienlijke meerwaarde. Hij slaagde erin om de mensen tot tranen toe te bedwingen op een aangrijpende, intieme en emotionele wijze; zo een moment was tijdens  'Jaouad', een eerbetoon aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. Er zouden nog meerdere momenten volgen.
Het meest opvallende was echter de finale van 'Stonewall Riots Forever', waar Jelle samen met een koor van twintig leden uit volle borst de strofe song uitvoerde, terwijl ze gehuld waren in een podiumlicht van alle kleuren van de regenboog. De hele club zong de tekst mee, wat leidde tot een geweldige afsluiter die we niet snel zullen vergeten. Indrukwekkend!  Op 30 oktober stelt Dressed Like Boys zijn debuut plaat voor in de AB, een aanrader dus van formaat!

Na deze twee vroege hoogtepunten gingen we naar Zinadelphia (****), die onze aandacht trok door een subtiele mix van soul en pop, naar Soapbox (****) die op de Backyard stage lekker keet schopte, zoals gebruikelijk bij punk. Om opnieuw te belanden in Club met Being Dead (****), indierockers uit Texas die op lekker chaotische, spannende wijze het publiek en  elkaar in de war brachten. Af en toe verliep het zelfs iets te chaotisch, maar het herstelde zich telkens toen de zangeres/gitariste achter het drumstel plaatsnam en de drummer de zang en gitaar overnam.
Een trio met veel potentieel binnen de lo-fi en indierock.

Het is altijd moeilijk kiezen door de overlappingen , maar kijk, met Man/Woman/Chainsaw (*****) was er een interessant pareltje. Deze zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen, met wortels in de Windmill-scene, lieten ons totaal verweesd, door hun psychedelische klankenpracht, met oorstrelende violen. Een spookachtige gewaarwording alvast.
We bleven even staan, want men had ons medegedeeld dat er ''een verrassingsactie aankomt aan de PKP bus'' die stond opgesteld vlakbij de lift. Max Colombie (****) - Oscar And The Wolf - zorgde boven op de bus voor een kort maar krachtig dansfeestje. Al zal de doorwinterde REM liefhebber de wenkbrauwen hebben gefronst bij de versie van 'Losing My Religion'. Hoedanook, iedereen content.

The Last Dinner Party (***1/2) op de mainstage speelde een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt  om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen. Ook de situatie rond Gaza, Palestina werd aangehaald, dit keer zelfs met een QR-code die opriep om te doneren voor medische hulp  en voedselverlening aan de getroffen mensen.
Een leuke band, maar persoonlijk zien we hen liever optreden in de clubs i.p.v. op een groot podium op de mainstage.

In de Marquee ondertussen RY X (****1/2), een sing/songwriter die evenzeer weet te ontroeren. De vorige keer zagen we em echter in het intieme kader van een concertzaal. Ook in de Marquee wist hij ons in te pakken met zijn weemoedige, donkere songs en mooie vocals.
De elektronica zorgde ervoor dat de dansspieren werden aangesproken. Wat een intensiteit en beklijvend concert.

Een andere ontdekking bleek Yard Act (****) in de Club. Vorig jaar konden ze ons nog overtuigen op Rock Herk en Rock Werchter . Lees gerust: “Het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest.''
Hier klonk het even energiek en opwindend, met de niet aflatende beweeglijkheid extravertie van de frontman. Wat veen uppercuts. Yard Act overtuigde zondermeer. Wat een (Yard) act!

Tik-tok fenomeen Sofia Isella (***1/2) probeerde met haar mooie fluisterpop iedereen in de lift te ontroeren maar slaagde daar niet compleet in. Technische problemen , en ook het feit dat haar microfoon redelijk stil stond bij de eerste nummers, maakten het er niet beter op. Nochtans deed Sofia wel degelijk haar best, en ergens triggerde haar breekbare stem en uitstraling ons wel.

Het contrast met Get Up Kids (****) op Backyard Stagewas groot. De band was bezig met een jubileum van hun plaat 'Something to write home about'. De band behaalde zijn grootste succes ten tijde van Groezrock en de Shelter stage. Hoogdagen van de punkrock scene dus. Momenteel kregen we een fijn concertje van pure punkrock.

We waren van plan naar Obongjayar in de Club te gaan zien, maar we besloten te blijven aan de mainstage voor IDLES (*****).Een muzikale tsunami met een sterk maatschappijkritische toon. De vervaarlijk molenwieken frontman, gebruikte zijn hele lijf en rauwe stem om iedereen bij de leest te houden. Ook de bandleden stormden als losgeslagen wilden over het podium. Het publiek werd uitzinnig. De gitarist ging het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Beukend tegen de poorten van onrechtvaardigheid.
Wat een pletwals. Onvermoeibaar bleef de band door hameren naar een wervelende finale van “Danny Nedelko”. Schitterend . Deen absolute must-to-see

Het punkfeestje bleef nog even doorgaan met The Chats (****) die op gedreven, doordachte wijzespeelden. Gewoonweg lekker knallen en knetteren na die wervelstorm van IDLES. Een onvervalst punkfeest.

We eindigen onze eerste dag in Lift met Deadletter (****1/2). Intense trancy groovende Postpunk, vol gruizige melodieën. Puik werk.

zondag 17 augustus 2025 - Een vliegende start met Lézard en een mooi landing met Queens of The Stone Age
Opniewu een erg interessante festivaldag … in het begin met de trip van Lézard (*****)die ons reeds op de op Humo's Rock Rally omver blies, en verder o.a. op Gent Jazz. In die korte tijd is deze band volwassener geworden, hun sound is robuuster en krachtiger. Er zijn vergelijkingen met Talking Heads , maar binnen die 'funky' stijl is er ook een beetje Prince te herkennen.
In elk geval leverde Lézard een opzwepende mooie set met dans, spektakel en fleurigheid zonder echt kitsch te klinken. Er werd ook een gloednieuwe song gespeeld, met meer rock gehalte. We noteren alvast de bijzondere wisselwerking tussen Neil Claes en Myrthe Asta. Een zeldzaam Belgisch pareltje …

Even verpozen in de Club bij The Joy (****). Het kwintet uit Zuid-Afrika heeft maar één instrument mee, hun stem. Of de meerstemmigheid. Ze vullen elkaar vocaal aan, en blijven de aandacht scherp houden door een typische Afro stijl, die je prompt doet mee neuriën. De aanstekelijke aanpak werkte zelfs lichtjes op de dansspieren. Een gevoel van rust en welbehagen door deze mooie trip naar het verre Afrikaanse gebergte. Mooi.

HEISA (****1/2) zorgde voor een kletterend gitaarfeest. We kregen een lekker potje herrie en chaos op het podium van de Backyard, met enorm veel speelsheid en Humor. Wat een mokerslagen en geluidsmuur.
HEISA staat op 13 september ook op het indoor festival Zingem Beeft: https://www.zingembeeft.be/ Allen daarheen!

We leerden Ão (*****) kennen via het festival Fifty Lab in Brussel . Een integrerende mooie set, met een zekere experimenteerdrift in klank en vocals. Hun debuutplaat 'Ao Mar' is een overweldigend mooie parel.
Ão is klaar voor een nieuw hoofdstuk, zo te horen op het nieuwe materiaal door de fijne melodieën, de subtiele wissels , de soundscapes en de bevreemdend mooie vocalen. We werden meegesleept in hun intens mooie sound. Check hen verder, o.m. in de AB op 26 maart 2026.

"Sylvie, Sylvie wat doe je met mijn zwakke hart'' schreven we ooit in een concert verslag. Sylvie Kreusch (*****) pakte ons al verschillende kere nin met haar muziek, de danspassen, haar bezwerende stem en haar 'vamp' uitstraling. Telkens troont ze ons mee naar haar wereld, waarbij ze zacht zalvend je hart verwarmt maar evengoed de indruk geeft je op te smullen …
Muzikale contrasten die haar sieren.
De band is sterk op elkaar ingespeeld. Een bijna tongkus met een vrouwelijke fan, op het scherm te zien, bewees wat voor een bijzonder iemand het is .
Mijn compagnie vertelde me ''Dit is niet mijn muziek, maar toch slaagt Sylvie er door haar bijzonder act in me compleet omver te blazen''. Het is haar grote sterkte. Wat een uitstraling, charisma en betovering.

De Brits-Colombiaanse zangeres Sasha Keable (***1/2) is een rijzende ster binnen de R&B die een arte stem heeft , die breed durft te gaan. Interessante sound en een artieste die van aanpak weet binnen het gere.

Van boterzacht naar spijkerhard …. Nasty (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De metalcore/hardcore band drijft het tempo op. Ze trekken een ondoordringbare geluidsmuur op, met moshpits tot gevolg. Een bonte mix van beatdown hardcore, metal en punk. Wat een oorverdovende mokerslagen 'into the face', maar weggeblazen werden we niet …

Tijd voor een streepje Brit-pop met de UK afkomstige band Good Neighbours (***1/2) met hun aanstekelijke muziek. Een fijne ontdekking.

Uitkijken naar August Burns Red (****) met hun spijkerharde,  razend snelle metalcore. Terug iets om vollen bak in een moshpit te gaan, of crowdsurfend de boel af te breken. Een energiek opwindend concertje.

Verder was er Keo (****) die de postpunkers van Maruja vervingen. De band durft interessant, divers, alternatief, boeiend, avontuurlijk te klinken, met kristalheldere klankentapijtjes, Keo werkt naar een climax toe.Wat een uppercuts, geraleerd aan het postrockgenre.

De Club stond aardig vol voor The Murder Capital (***1/2) die het publiek moeiteloos wist in te pakken. Bovendien blijven ze een beetje gehuld in het donker, die het mysterieuze bin hun muziek overeind houdt. Een broeierige hitsende en integere klankenpracht.

Tijd voor de afsluiters …We starten in de Marquee met Papa Roach (*****). De band haalt als afsluiter in de Marquee alles uit de kast om het publiek uit de bol te laten gaan. Met stevige walls of death en moshpits , drijft de band het tempo op.
Papa Roach viert dit jaar de 25e verjaardag van doorbraakplaat ‘INFEST’ , een nostalgietrip uit de jaren '90. Ze weten het publiek aan te porren en de speelsheid siert.
Een emotionele “The End” van Linkin Park werd het hoogtepunt en er was ook de boodschap te praten over zelfmoordgedachten als dit in je gedachte speelt; een zee aan GSM lichtjes  ging aan. Een mooi gebaar.
De band eindigde in een wervelstorm aan verbrijzelende songs. Papa Roach deed de Marquee daveren.

We namen nog even polshoogte in Lift bij Good Kid (****) die thema's rond angst en vertwijfeling sprankelend mooi brengen, waarbij je prompt elke tegenslag in het leven weer aankan. Die positieve energie uit de gitaren, werkt inderdaad zeer opbeurend.
We bleven niet te lang hangen, maar deze Good Kid kon ons bekoren.

Queens of the Stone Age (***1/2) was de ultieme afsluiter … Negentig minuten pure rock'n'roll zonder al teveel franjes. De band rond Josh Homme heeft een rits aan hits, tonnen ervaring en een frontman die een stoere uitstraling en een heldere stem heeft. De melodieuze soms loodzware riffs en de mokerslagen van drums zijn het sterkte punt.
De gitaarfans genoten, smulden met volle teugen. Queens of the Stone Age laten de muziek voor zich spreken, en bewezen dat rock muziek nog steeds springlevend is.
Ze overtuigden zondermeer maar er vielen zwaktes te noteren in de nieuwere songs, die minder spannend zijn, en waarbij de eentonigheid de kop durfde op te steken.
 Hoedanook een mooie afsluiter van deze jubileumeditie

Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands, hetzelfde weekend van Pukelpop @Wim Heirbaut
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics

Organisatie: Pukkelpop

FinFactor Jazz Damme 2025 – Tussen vernieuwing en traditie
FinFactor Jazz Damme 2025
De Zustertuin
Damme
2025-08-31
Erik Vandamme

In de eeuwenlange geschiedenis spreekt het pittoreske Damme tot ieders verbeelding. Van binnen- en buitenland komen mensen dit mooie dorpje nabij Brugge en de Damse Vaart bezoeken.
Voor de vierde keer ging het festival FinFactor Jazz Damme door op zaterdag 30 en zondag 31 augustus. Wij waren aanwezig op zondag 31 augustus.
In het intieme kader, stonden zowel gerenommeerde als jonge talentvolle jazz muzikanten gezamenlijk op het podium. Een festival tussen traditie en vernieuwing.

Tieme Reynaert Quartet & friends (****1/2) - Jazz Damme heeft oog voor opkomend talent. Het collectief Tieme Reynaert Quartet & Friends mocht de tweede festival dag openen.  De band bestaat, naast Tieme zelf op saxofoon, uit Matteo Vervenne op piano, Maxim Poppe (Bas) en Oskar Slabbinck (Drums). Twee bevriende muzikanten Cyriel Vanhoutte (trompet) en Emiel Bas (Elektrische gitaar) vulden op Jazz Damme het kwartet aan.
In maart dit jaar won de band de Dragon Jazz Contest in de categorie 'bands' , een wedstrijd voor jong talent uit het secundaire onderwijs met niemand minder als Jef Neve. Erg interessant, gezien Neve nu net de man is die binnen zijn muziek de perfecte lijn trekt tussen pop en jazz, en graag improviseert en experimenteert.
Tieme Reynaert Quartet & friends doen dit ook. Ideaal dus … Het gezelschap brengt heel wat diversiteit aan in hun stijl. Ze voegen er een funky klankentapijt aan toe. De sound spreekt tot de verbeelding. Het klinkt speels en er is de zin voor improvisatie. Het kleurt het geheel.
De muzikanten spelen dus bewust buiten de jazz lijntjes, maar blijven het genre subtiel trouw. Elk heeft een belangvolle rol, ondanks de bevoorrechte positie van trompet en sax. Een groovy bas, een zwevende gitaar, de bezwerende percussie en de mooie pianoklank vullen mooi aan. Mooi als ontdekking.

Jef Neve & Teus Nobel (*****) - We zagen Jef Neve & Teus Nobel eerder dit jaar aan het werk in de Roma en wisten dus al min of meer waar we ons aan konden verwachten.
Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98370-jef-neve-teus-nobel-hoe-klassiek-en-jazz-elkaar-ontmoeten-en-vinden
Het duo kreeg het meeste publiek voor zich. Niet verwonderlijk, gezien de reputatie van de twee. Het begon met “Bluesette” van Toots Thielemans, iedereen is mee in hun muzikaal verhaal.
Teus spreekt het publiek aan, en spreekt zijn waardering voor Jef uit. Het respect is trouwens wederzijds. Jef Neve & Teus Nobel gaan steeds tot het uiterste, en zoeken elkanders muzikale grens op. De piano stukjes van Neve zijn zonder meer magistraal. Nobel vult aan met trompet geschal. Wat een magische, ademloze set van deze twee, een milde botsing tussen jazz en klassiek, tussen improvisatie en pop.

Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy (****) - In de bio wordt het kwartet Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy omschreven als een 'supergroep'. We zijn benieuwd.
Elk van hen heeft wel ergens zijn stempel gedrukt op de muziekwereld. Chris van zijn kant is een saxofonist, van alle markten thuis, hij kan alle toonaarden aan en improviseert tot het oneindige. Zijn medemuzikanten tappen uit hetzelfde vaatje. Een veelkleurig muzikaal kleurenpalet ontstaat.
Hoedanook, een spannende, harmonieus kleurrijke set vol weerhaakjes is het resultaat. Vindingrijk. Soms dreigt het wat chaotisch te worden, het stoort allerminst de doorwinterde jazzliefhebber. Een daverend warm applaus steeds deed het kwartet deugd.

Tutu Puoane - 'Wrapped In Rhythm' (*****) - Met Tutu Puaone stond een zangeres op het podium die een streepje Afro-Jazz naar Damme bracht. Het project 'Wrapped in Rhythm' draait rond de poëzie van Lebo Mashile. In 2015 ontmoette Tutu de poëet Mashile die haar toestemming gaf de teksten op muziek te zetten. Samen met Ewout Pierrieux schreef Puoane de muziek. Intussen is er een deel twee van deze samenwerking met het Metropole Orkest en met arrangementen van Bert Joris. Het project werd bekroond met drie South African Jazz Awards. Verdiend kun je achterna zeggen …
Het klinkt allemaal erg gevoelig. Tutu laat zich omringen door muzikanten die hun instrument perfect beheersen, met een kleurrijke klankentapijt als overtuigend resultaat.
We kregen muziek van hun ‘Volume I’, alsook van de nieuwe schijf. Hoogtepunt was o.m. “Song For Kedi”, een aanklacht tegen de uitbuiting van de Afrikaanse vrouwen.
Prachtig poëtische meesterwerkjes waren “Land of Broken Mirror”, “Dawn” en “Find the Path”. Tutu Puoane wist met haar virtuoze muzikanten de temperatuur te doen stijgen  laat op de avond. Intiem, ingenieus, boeiend in de sound en in intense mooie hartverwarmende woorden …Het vormde het perfecte slot van een gezellige dag, balancerend tussen vernieuwing en traditie in het genre. Mooi!

Organisatie: FinFactor Jazz Damme + vzw22