Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg

Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.

De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.

Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.

De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes

Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0

Organisatie: Atelier, Luxemburg