Achter Douglas Firs schuilt sing/songwriter Gertjan Van Hellemont, die zich twee jaar terug al onderscheidde met het debuut ‘Shimmer & glow’ , een mooi americana/rootspop album , waarin hij z’n schrijftalent onderstreept . De muziek van onze jonge gast is zeerzeker de moeite en leunt nauw aan bij een Ryan Adams , Wilco of de Jayhawks . Tja , misschien wel het broertje van onze Bony King Bram Vanparys en eentje die ook kan aankloppen bij Eriksson-Delcroix ….
Een herfstig klankenpalet en een dromerige ritmiek hebben we hier in het genre met een reeks afwisselende songs , die subtiel , mooi uitgewerkt zijn of ingetogen gevoelig zijn, “Caroline”, “Don’t buy the house” , “That kind of thing” of “Pigs in the sky” zijn maar een paar voorbeelden die een hartverscheurend sterk album tonen!

Mamma Mia! – de perfecte zomermusical!
Mamma Mia
Kursaal Oostende
Oostende
2015-07-21
Johan Meurisse

Het Kursaal van Oostende maakt er ondertussen een traditie van om een bekende internationale musicals te plaatsen tijdens de zomermaanden. Ze kleuren dit jaar je zomer met de succesmusical Mamma Mia! , één van hun grootste producties , die na vier jaar terugkeert naar Oostende.
Van 21 juli tem 9 augustus 2015 strijkt de internationale cast hier drie weken neer . Al ruim 20.000 tickets zijn verkocht!
Mamma Mia! is een gigantisch succes , een ‘feel good musical’, een meeslepend verhaal rond de hits van Abba , die nog meer elan en intensiteit krijgen in het prachtige Kursaal .
De nummers zijn perfect gekozen , passen in het liefdesverhaal en zijn een mooi overzicht van Abba’s oeuvre, hit-, popgevoeligheid en emotie. Hand in hand gaan verhaal , dans en muziek samen. Op het eind mag iedereen nog eens uit de bol gaan met die kenmerkende glitter & kitsch van de jaren 70 disco.

Het refrein van “Mamma Mia” brengt alles in de musical op zijn plaats
“Mamma mia, here I go again
My my, how can I resist you?
Mamma mia, does it show again
My my, just how much I've missed you?”

Het verhaal van Mamma Mia! speelt zich af in en rond een taverne op een Grieks eiland. Op de vooravond van haar huwelijk graaft een jong meisje in het verleden van haar moeder, op zoek naar de identiteit van haar vader. Die zoektocht brengt drie mannen uit haar moeders verleden voor het eerst in 20 jaar terug naar het eiland.
De karakters worden in het tweede deel sterk uitgediept , wat de totaliteit van de musical zeerzeker ten goede komt 
We krijgen de originele versie met de Engelstalige cast. Geen nood, via projecties worden vertalingen voorzien in het Nederlands en in het Frans .

Wees erbij, samen met vrienden of met het gezin , het is de laatste keer dat Mamma Mia! nog te zien is in ons land …Does it show again?!

Info op http://www.kursaaloostende.be

Deze band uit Estland heeft nog niet de doorbraak die ze verdient . Twee jaar terug kregen ze nog een EBBA award op Eurososnic als opkomend talent . Ze vielen op met een reeks licht huppelende folkpop, die wat Balkan invloed had, fris, heerlijk was, dwarrelde en bubbelde. Meer en meer heeft pop hier de overhand en zitten ze ergens tussen The Decemberists, Noah & the whale , Of monsters & men en Mumford & sons in, die nu ook meer pop laten doorklinken .
Niet erg in z’n totaliteit , het zijn intens broeierige songs , die sober of breder zijn , goed uitgewerkt en een puike opbouw hebben. Puur oprechte, eerlijke melodieuze songs , zoals “Million miles”, “Pictures” , “Speechless” en “Gold digger” , die de barometer zijn van deze ingenieuze , overtuigende plaat …

Cactusfestival 2015 – vrijdag 10 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-10
Johan Meurisse

Het Cactuspubliek maakte er een fijn, leuk , muzikaal, familiaal weekend van. Ze waren met 30.000, die dit jaar het Cactusfestival in Brugge bezochten. De organisatie is uiterst tevreden en kan terugblikken op een succesvolle 34e editie.  Een voltreffer dus . En het weer zat goed mee , wat iedereen in/rond Brugge naar het Minnewaterpark bracht …
Muzikaal hadden we een gevarieerde affiche , ‘een grand cru’, die de organisatie de drie dagen programmeerde . Een versmelting van verschillende culturen en muziek.
De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid. Ook de kunst op het terrein, een nieuw gegeven voor Cactus, sloeg aan; iets waarover de organisatie verder kan nadenken …

dag 1 – vrijdag 10 juli 2015
We hadden bij aankomst een uurtje meer tijd tot socialising , gezien opener Jake Isaac vastzat en niet tijdig op het festival kon geraken . Spijtig , die Isaac  is een belofte hoor en wordt op handen gedragen door Elton John. We zagen hem eerder aan het werk op Les Nuits Bota, intens broeierige rock, zalvende soulvocals met een link naar Kele van Bloc Party …

Na de eerste contacten keken we uit naar Perfume Genius aka Mike Hadreas. De fijnproeverij met hoge gevoeligheidsfactor schijnt nog wat door in het nieuwe werk , maar de elektronica , de beats en de soundscapes drukt hij door op ‘Too bright’ en geeft die sound live meer ruimte. In de songs zitten meer experimentjes en hij schreeuwt de zaken soms letterlijk van zich af .
Meteen werden we ondergedompeld met zo’n stoorzender werkstukje , een onderkoelde, grillige schoonheid van “My body”, “Longrip” en “Fool” . Even kon je op adem komen met die kenmerkende ingetogenheid van piano/keys en stem . De afwisseling was belangrijk om de aandacht te behouden . Hadreas kon zich uitleven in die onrustige songs, die zelfs de paranoia op z’n Suicide’s niet schuwde . Dat innemend, elegant kantje en de sobere omlijsting had je met “All long in” , “Mr Peterson”  en “Learning” met zijn maatje Alain Wyffels . Een aparte set toch die het driedaags festival opende.

De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan en all-round sing/songwriter Gabriel Rios is al een tijdje on tour voor z’n ‘The marauder’s midnigt’, waarvan we vorig jaar elke maand een nummer te horen kregen . Hij is te zien met een (contra) bassist , cello , af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers krijgen een nieuw jasje aangemeten en balden emotionaliteit , intensiteit  , beleven samen. Een meesterlijke zet was de start met Hendrickx “Voodoo chile”, die Rios solo aanvatte; de andere leden kwamen er dan één na een bij . Straf hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgehoest, opgefrist werden en een broeierige spanning hadden. Een levendige als gevoelige Rios aan het werk als we de pak nummers op nahouden , “Burning son” , “Police sounds”,  “Work song”, “Holy water” en “Gold” . Rios – een hartenveroveraar - was op grootse wijze bezig!

Een ravissante verschijning en één van de smaakmakers van de Cactus affiche was Grace Jones . Hier zat het publiek dicht bijeen gepakt aan het Minnewater . Uniek en apart is ze nog steeds , met kledij - , hoofddeksel – , masqueradewissels en bodypaints ; een tijdloze sound van nachtelijk zwoele , erotiserende dansmuziek , die de ‘Moulin rouge’ deed opborrelen door die sensuele , broeierige , repeterende opbouw , ritmiek van diepe funky grooves , dubs en loungy beats. “Nightclubbin’” was de gepaste opener in de set en al snel kwamen “Strange,  I’ve seen that face before” en “La vie en rose”. Niet voor niks had ze een paaldanser bij en kwam een vlaggenzwaaier het podium op . De temperatuur schoot de  hoogte in , maar vocaal kregen we een koude douche over ons heen .
De 67 jarige diva is er vocaal fors op achteruit gegaan , haar declamerende zegzang was in den beginne er naast en nogal hees ; ook de tekstvellen geraakte ze kwijt.  Ze kon nog het publiek ophitsen door oerkreten  en screamo’s.
De diva van het festival bracht show , entertainment en de strakke, sterke band waarover ze beschikte , was een pleister op de wonde .  En die nummers , die waren écht verdomd de moeite, “Jamaican guy” , met world tribals, “Pull up the bumper” en het afsluitende “Slave to the rhythm”. Tussenin donderde ze  zelfs van het podium , herstelde en nam een minder geslaagd “Love is a drug” van Roxy Music onder de loep. 
Haar hoelahoops en de slingers in  het publiek namen we er graag bij , maar na overtuigende sets in de AB; Lokerse Feesten en op Rock Werchter is ze nu na vijf jaar danig op de terugweg . Een oud vergane glorie?!

Tot slot kregen de West-Vlamingen van Goose de kans om het dansfeestje compleet te maken; daar slaagden ze en verve in . Momenteel is het nog stil rond Goose , het kwartet werkt eerst verder de nieuwe cd af . Een muzikale training op Cactus is dus meegenomen . Hun electrorock klonk gretig, pompend.
Ze hebben in hun vijftienjarige carrière al aardig wat hits en deze werden niet vergeten , “Bring it on” , “Control!”, “Can’t stop me now”, “Black gloves” en “British mode” om er maar een paar te noemen . En Goose is meer dan dat , psychedelica , bezwerende trance en bedwelmende ritmes komen er meer door , en eerlijk gezegd ,  ook de glam, kitsch van Pet Shop Boys en Dead or Alive. Versta ons niet verkeerd , we wachten nieuwsgierig af wat de nieuwe plaat zal zijn. Als toemaatje speelden ze de twee prachtige “Words” en “Synrise”, die de “Psychedelic reel” van de Chemical Brothers doet verbleken .
Goose is ondernemend en full power – Heerlijke afsluiter van dag 1!

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Cactusfestival 2015 – zaterdag 11 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-11
Johan Meurisse

Op de tweede Cactusdag en op onze Vlaamse feestdag kon het glas geheven worden met twee Belgische bands op de affiche . Al vroeg op de middag stond Het Zesde Metaal en als afsluiter klopte de organisatie aan bij hun West-Vlaamse vrienden van Balthazar . Na de desolate , rauwe , donkere sound van Timber Timbre en de amicale Nederlandstalige (West-Vloamsche) muziek van dat Zesde Metaal sloten we aan bij het Britse Mop Mop ft. Anthony Joseph .
Een ‘afternoon delight’ die al in de Cactus Club te horen was en hier heerlijk over ons heen waaide onder een stralende zon. Een chillout/afrolounge van exotisch zalvende ritmes , soul jazz en ga zo maar door . Langzaam nestelde deze sound zich , en er kon heupwiegend een danspasje gewaagd worden …

Binnen het rijtje van de UK trippop/postdubstep komt sinds vorig jaar Sohn aandraven . Muziek die het duister beter verdraagt dan een zonovergoten Cactus . Bon soit, het trio rond Christopher Taylor, zocht een evenwicht in hun donker dreigende elektronica en maakte het geheel bewolkt zonder dat het echt beladen of zwaar moest zijn; op die manier wisselden ze  subtiele geluidjes en een outtro acapella zang van een “Veto” af , naar de stuiterende electro van o.m. de single “Artifice” tot de aangename experimentjes van “The wheel”. Een ‘popnoir’ van dromerige passages, een collectieve trance , een breekbare intensiteit en extravertie.

De muziek van de heren van Black Rebel Motorcycle Club (BRMC)  staat nu niet direct te springen om het zonlicht te omarmen . De twee , Peter Haynes en Robert ‘Levon’ Been, gaan steevast voor leren jekkers , zwarte shirts en  zonnebril. Aangevuld met drumster Leah Shapiro , staat het trio garant voor doorleefde , gruizige, broeierige en slepende garage rock’n’ roll met emotievolle bluesy slides . Vuil, zompig , vettig , rauw kunnen ze nog steeds klinken, en dan kloppen we aan bij hun “Spread your love” , die in het begin van de set zat , en het afsluitende ”Whatever happenend to my rock’n’roll” , zowat uitgegroeid tot het statement van de Californiërs . Samen met “Beat the devil’s tattoo” , “Berlin” en “Six barrel shotgun”  is BRMC op die momenten messcherp , snijdend , hard. De blues dringt wat meer door en er wordt gas terug genomen , wat een zaalsfeertje aanwakkert om de aandacht te behouden ; “Shuffle your feet” en “Ain’t no easy way” zijn het sterkst . BRMC stagneert dan , heeft zo niet meer die echte ‘punch knock-out’ nummers , die je van je sokken doet blazen. Met de jaren zijn ze zwarter, maar minder rebels.

Jessie Ware mag soms uitschijnen dat ze een popdiva is , de op en top Britse zangeres staat met de beide voeten op de grond en is haar publiek eeuwig dankbaar voor de warme respons . Muzikaal houden we het bij die prachtsingles “Running” en “The wildest moment”, soulfulle r&b pop. We horen hier vooral lichtvoetige pop , mooi in elkaar gekunsteld , gedistingeerd en uitgebalanceerd, met af en toe een broeierig funky ritme en een aanstekelijke beat .
Als Q-Music er voor jou kan zijn , dan ook zeerzeker deze Jessie ‘for You’ , met haar sfeervolle, dromerige set van “Champagne kisses” , “You & I” ,”Say you love me” en “Want your feeling”.

Onder de indruk waren van de inmiddels ruim zestigjarige John Hiatt, die hier met z’n band een gretig, ontspannen set speelde .Een man die door z’n positieve ingesteldheid , vanuit z’n hart en muzikaal met zijn gitaar en stem , de mensen samenbrengt; rootsrock , die nog altijd het best klinkt met het materiaal van pakweg 20 à 30 jaar geleden. Een ‘best of’ van fijne, doorleefde rocksongs die hun emo-waarde hebben en behouden , vanuit een buikgevoel en ‘straight from the heart’ .
“Your dad did” opende op snedige wijze de set , daarna kwamen een reeks classics als de goedgemutste “Perfectly good guitar”, “Real fine love” en  “Tennessee plates” . Met z’n band ging het aangenaam verder door de gitaarriedels van “Cry love” en “Thing called love”. En dan volgden nog een “Memphis in the meantime” , “Are you ready for a thing called love”, “Riding with the king” , succesvolle kleppers met prachtig doorleefde en innemende gitaarmomenten, samen met die enige gevoelige hit “Have a little faith in me”, die hij na al die jaren nog even gemotiveerd speelt .
Kortom , met deze artiest en zijn band mocht Cactus een pluim in hun hoed steken …

Tot slot Balthazar , tweede dag op rij West-Vlamingen aan het roer om het festival af te sluiten. Door de jaren hebben ze hard aan de weg getimmerd en ze zijn nu één van die Belgische bands die kunnen aankloppen in een Vorst Nationaal . Ze stonden hier ooit nog op het middaguur . Zo zie je maar …
Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige, diepgrauwe zangpartijen. De band is sterk op elkaar ingespeeld en is erg professioneel bezig. Tav van een Hiatt ervaren we hier iets minder dat buikgevoel. Maar een straffe, strakke liveband zijn ze wel!
‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waaruit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar boven. Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig zijn en van finesse getuigen door het brede instrumentarium; overwaaiende , indringende vioolpartijen, experimentjes en huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes zijn kenmerkend.
In vooral blauwe spotlights kwam je uit op volgende reeks, “Decency”, “Leipzig” en “The boatman openers , dan de broeierige spanning van “The oldest of sisters”, “True love” . “Bunker” , “Fifteen floors” , “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Het valt op hoeveel sterke songs we terugvinden bij Balthazar, die terugkwamen met het ijzige  “Blood like wine” , de perfecte afsluiter waarop  we luidkeels ‘raise your glass to the nighttime …’ scandeerden.
Kijk in Balthazar is de nieuwe dEUS opgestaan .
De tweede Cactusdag zinderde na …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Via de ‘double EP’ hoorden we al een voorproefje van de Australische sing/songschrijfster . Deze beloftevolle dame heeft heel wat talent en kruist garagerock met folkpop in een reeks stoere, kwetsbare songs.
Ze kunnen scherp rocken , “Nobody really cares”, prettig rammelen als “Pedestrian at best” en “Dead fox” of zijn weemoedig , breekbaar , “Depreston” en “Boxing day blues”. De songs doen denken  aan 90s PJ Harvey, Hole en Liz Phair . “Small poppies” (luister maar eens naar die gitaarriedels!)  en “Kim’s caravan” (wat een ritmiek)  zijn dan twee songs die tot op het bot zijn uitgediept , geen seconde vervelen , je meeslepen en ontroeren .
Eigenlijk is dit debuut van kwalitatief sterk niveau , door de intense broeierige , gevoelige spanning. Knap wat deze dame in elkaar heeft gestoken . Puik debuut.

Maar liefst 8 jaar zitten er tussen de vorige soloplaat ‘In our nature’ en deze hier . Niet dat hij stilstond , integendeel er was het werk met Junip , twee platen , het touren en hij stond ook nog in voor een soundtrack.
De nieuwe plaat ligt in het verlengde van vroeger , we horen een reeks melancholische, breekbare songs , geënt op zijn klassieke gitaarspel , - getokkel en de vingertics , gedragen door z’n zalvende, dromerige stem . Het donker randje blijft algemeen wel behouden , ook al durft hij wat breder , sfeervoller te gaan in de instrumentatie en de softe percussieve ritmes. Gonzalez blijft een getalenteerd sing/songwriter , die zorgt voor ingetogen plezier, gedrenkt in weemoed.

De Cubaanse percussionist, congaspeler Anga Diaz mag fier neerkijken op zijn tweelingdochters Naomi en Lisa , die net hun debuut uithebben . Ze creëren ergens een sing/songwriting freefolky world geluid . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met piano/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel dus.
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers , weet te raken , ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha  en opsmuk . De single “Stranger/lover” zorgde voor de doorbraak ,  maar met een song als “The river” geraken ze zeerzeker even ver . De a capella’s van “Eleggua” en “Ibeyi” zelf geven elan .
Op plaat gaat het duo af en toe iets breder , live wordt de soberheid onderstreept , wat de emotie en gevoeligheid aanscherpt. De volksmuziek van deze twins verbaast …

The Tea Party was vooral in de eerste jaren 90 goed voor een paar interessante platen , die intrigeerden door een donkere broeierig geluid , die een intense spanning behielden . Na wat ups en downs was er sinds 2004 geen studiomateriaal van het Canadese trio meer; na een reünie en live registratie laten ze opnieuw van zich spreken . Die Midden-Oosten motiefjes zijn definitief op de achtergrond geraakt.
Wat ons boeit , is net die kenmerkende retrosound , een 70s Led Zeppelin , een Pink Floyd psychedelica en een Masters Of Reality stoner geluid , mooi verdeeld over de twaalf songs . Daniel Lanois wordt hier geëerd met “The maker” cover .
The Tea Party overrompelt nu niet meteen, maar die ouderwetse sound is nog steeds meer dan de moeite .

Rock Werchter 2015 – dag 1 – donderdag 25 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-25
Johan Meurisse

Rock Werchter was warm , gezellig , gezapig …
Rock Werchter was goed …88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 150 000  unieke bezoekers.
Ondanks de programmawijzigingen waarmee de organisatie de laatste weken werd geconfronteerd , werd de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk verzorgd met een Faith No More en Royal Blood.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De twee grote tenten kregen een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
De North West Walls , een succes vorig jaar en dit jaar opnieuw , als rust en genietplek.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd. The Hive is intussen uitgegroeid tot de feestzaal van het festival .
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Emo-moment: de herdenking voor The Lau en de happy kids van Pharrell.
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!

dag 1 – donderdag 25 juni 2015 - parcours

Op de eerste Rock Werchter dag moest de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk geheeld worden . Faith No More en Royal Blood vingen dit erg goed op. Op ons parcours waren we onder de indruk van heel wat artiesten in the barn , waarvan oudje Patti Smith + Band de kroon spande. Beloftevol nog steeds Chet Faker en Jungle; verder een ijzersterke Florence en een Chemical Brothers die ons met een smiley naar huis brachten.

Op het hoofdpodium kon de Britse ‘young family’ Marmozets openen . Hier bij ons weten ze al het jonge publiek in te palmen met de singles als “Hit the wave” en “Why do you hate me?”  …. Ze hebben een levendige zangeres in huis , die zingt , schreeuwt en krijst . Als een dartelend konijn huppelt ze op de podium . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze zorgden ervoor dat je meteen  in het 4 daags Rock Werchter bad werd ondergedompeld.

Iedereen was op post om het jonge beloftevolle Years & Years te zien. Ze scoorden in het voorjaar al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , die we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen . Natuurlijk werd dit nummer op het einde gehouden . De danspieren spraken ze aan met aangename deuntjes en aanstekelijke beats van de lekker in het gehoor liggende “take shelter”, “desire” en “real” . Ok op plaat en dus ook live zijn niet alle songs van dit leuke gehalte en in de sfeervolle songs zakte de aandacht weg . Maar in de prachtig ingerichte Barn tent was iedereen in de juiste stemming om deze jonge gasten , in het bijzonder zanger Olly Alexander in jeugdige outfit, op handen te dragen . Die popelektronica , die nog wat groeipijnen moet door spartelen , ging erin als zoetenkoek.

Geen Josh Homme vandaag bij het amicale Eagles of death metal (mainstage) rond Jesse ‘the devil’ Hughes . Een discobeat leidde in , en dan waaide een rock’n’roll sound pur sang ons om de oren . Ze  prikkelden met vettige gitaarsolo’s en houden wel van een erotiserende in-steek. Problemen met het geluid gooide roet in het eten . De nieuwe plaat werd in de klein uur durende set niet vergeten , maar toonbeeld zijn nog steeds de singles “I only want you so hard” en “Speaking in tongues”.  

De dromerige , melancholische rootsfolkpop van de lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit (the barn) heeft ons al altijd geïntrigeerd . Ze zijn al toe aan hun derde cd. Onderhuids valt de dagdagelijkse spanning af en worden we maar al te graag meegesleept op hun materiaal , door de leuke , ontspannende, gezellige tunes van hun akoestische , elektrische gitaar , keys en de zangpartijen , die elkaar aanvullen of afwisselen . Live krijgen de nummers een extraverte boost . Kijk , met een “The lion’s roar” , “My silver lining king” of de andere “Waitress song” en “Emmylou” heb je hun emotioneel ontwapende sound die balanceert tussen gevoeligheid en extravertie .

De sferische trippop van de uit Australië afkomstige Chet Faker werd evenzeer sterk ontvangen in de Klub C. Zelf kan hij zich focussen op z’n ‘knoppen’ elektronica , maar met z’n band is ruimte voor de instrumentatie , wat de sound dieper, intenser maakt . De repetitief opbouwende grooves’n’beats , de dubbele zanglijnen en vocoder kunnen soms wel wat zwaarder doorwegen (“Blush”) , maar een lichtvoetige, zwoele sound als op “Talk is cheap”, en een meer soulvolle stem tracht dit voldoende te compenseren. En verder is het zeker overtuigend door een “Cigarettes & loneliness” en “1998” , met een knipoog naar de “No diggity” cover van Blackstreet … Kortom , een sfeervolle trip , soms donker , maar die in het genre ook de duisternis weert …

Het gaat snel voor het Britse duo Royal Blood . Ze kunnen dit weekend twee keer optreden om zo goed mogelijk de gapende wonde van Foo Fighters te helen. De singles “Figure it out”, “Ten tonne skeletons” en “Little monster” tekenden voor de doorbraak , waardoor ze de kleine podium ontgroeien . Hun basics , enkel drums en een bas-spelende gitaar , zorgt voor strakke, groovende rock , met genietbare riffs en hooks. Hun sound tintelt, borrelt, en klinkt fris , aanstekelijk , catchy , opwindend. Hun rock’n’roll vieruurtje palmde het publiek aan de mainstage in ; een heerlijke trip dus. Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel. De headliners van vorig jaar Black Keys , Kings Of Leon of een Arctic Monkeys hebben hier het nakijken als we die vloeiende dynamische overgangen horen.  De twee waren ferm onder de indruk van de respons en hoe het allemaal al is gegaan .
 
Nog zo’n Britse sensatie , maar dan wel in een andere genre is Jungle (Klub C), rond Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson . Een dampend sfeertje kregen we door hun mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) die radiovriendelijk , glad , toegankelijk is, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Het doet ons (sensueel) wegdromen , brengt je in beweging  en zorgt voor een  smiley op het aangezicht . Je wordt lekker ontspannen meegevoerd en hotst op die groovy tunes  . Het paste allemaal mooi op deze warme , zonnige, zwoele dag . Met een “Julia”, “Platoon”, “Time” en “Busy earnin’” hadden we een handvol kleppers . Heerlijk…

Het was terug één van de oudjes die ons vandaag het meest raakte , zijnde Patti Smith + Band (the barn) die het album ‘Horses’ van veertig jaar geleden integraal voorstelden , samen met ‘Radio Ethiopia’, ‘Easter’ en ‘Waves’, platen van de mid 70s die in het geheugen gegrift staan. Letterlijk als op vinyl met een a en b-side kreeg je de nummers te horen,  grapte de bijna 70 jarige rockdichteres tussenin.
Zij is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit . In haar declamerende zang  oppert ze nog even fel en verbeten voor een betere wereld . Die broeierige sound , of die nu intens , gevoelig of hard rauw is , durft te exploderen en laat je niet onberoerd.. Live leek het erop dat elke song wel een hoogtepunt was door die spannende opbouw , het intrigerende samenspel en de verdieping . Alles valt muzikaal op zijn plaats en met haar uitstraling erbij werd het nog emotievoller , pakkender . Jim Morrison , Jimi Hendrickx  werden geëerd, “Gloria”, “Birdlamp”,  “Fake money” , “Elegie”, ga zo maar door, fronsten de wenkbrauwen. “My generation” van The Who werd door de mangel gehaald en op het eind slaagde ze erin elke snaar van haar gitaar kapot te spelen . Om kippenvel van te krijgen . Huiver! Wat een rock’n’roll lady . Pure klasse. Tijdloos!

Nog niet goed bekomen van Patti Smith, waren we al even diep onder de  indruk van de  Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’  Florence Welch . Ze is intussen uitgegroeid tot een  rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de mainstage . Het slaat duidelijk aan . Zij floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , deze keer minder omfloerst van bombast, zeggingskracht. De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In een goed uur werden een handvol hits niet vergeten , “Rabbit heart” , “Sweet nothing” , “Spectrum (say my name)” (beiden met een knipoog naar Calvin Harris), “ You’ve got to love” (Candi Station nietwaar!) en “Dog days are over” zorgden voor heel wat handjes zwaaien.
De nieuwe plaat is er binnenkort en daarvan kon natuurlijk wat werk niet van ontbreken, evenals die puike rockende single “What kind of man”. Terecht op de mainstage en eind het jaar in het Sportpaleis!

Oscar & The Wolf (the barn) was vorig jaar nog één van de openers in de Rock Werchter tent. De band explodeerde vorig jaar en heeft ook al een plaatsje bemachtigd in het Sportpaleis . Het gaat hard voor Max Colembie en C° . Intussen zullen ze deze zomer meerdere malen te zien zijn. In z’n aparte habijt kon hij z’n muziek nog meer glamour en kitsch geven . En verve, hij werd letterlijk op handen gedragen van bij de eerste tunes van z’n theatrale, zweverige , aanstekelijke indiepop en z’n neuzelende vocals . Sinds hij aanklopte bij Raving George op “You’re mine” is hij niet vies om nog wat meer forsere beats toe te voegen. Dat nummer sloeg alvast in als een bom; verder moest het nieuwe “Vitamins” , ook al met een ‘80s new beat of Gala’s “Freed from desire” niet onderdoen  . Af en toe verdween die spanning , gebaad in een droomwereld , maar voeg “Undress”, “Princess” en “Strange entity” met wat confetti , slingers en vlammen op het podium aan toe , en de aandacht wordt terug aangescherpt. Het klinkt overrompelend en schept een sfeer van onoverwinnelijkheid. 

Faith No More (mainstage) werd er nog in allerijl bij geroepen om de gapende beenwonde van Dave Grohl te naaien. Een paar jaar terug gaven ze nog een ‘best of’ op Pukkelpop , nu vingen ze samen met Royal Blood dat gat op. En ze hebben 18 jaar na hun laatste wapenfeit een nieuwe  plaat uit, ‘Sol Invictus’ , waar sommige nummers niet moeten onderdoen met hun classics .
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gortdroge drums , gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. En die Patton is de muzikale kameleon , die intussen alle paden heeft verkend in genres en stijlen. Respect dus. Faith No More , de heren in wit pak , troostte Werchter met een bloemetjesdecor en sloot de Foo Fighters fans in hun armen met een strakke, snedige  set, waar ruimte was voor enkele ballads. Op die manier kregen we een uiterst gevarieerde , aangename set van “Motherfucker”, die de set opende , naar “Out of nowhere”, “Caffeine”, “Epic” tot die breekbare “Easy” en “Evidence”. In “Midlife crisis” hoorden we een ode aan de Foo Fighters, met een flard “All my live”. Tussenin kon er wel eens gegrapt worden , why not ? Het nieuwe “Superhero” sloot hier een sterke Faith No More af . Toemaatje “We care a lot” , kon maar de kers op de taart zijn . De FNM party zal de Foo Fighters wel niet doen vergeten, maar opwindend , aangenaam , leuk was het zeerzeker!

Nog een groot stuk van Elbow trachten mee te pikken in the barn voor we konden loos op die typische Chemical beats van de Chemical Brothers …
Die Elbow rond Guy Garvey, de immer sympathieke knuffelbeer, is met de jaren een echte festivalband geworden . Nu gaan ze even van de mainstage naar the barn , maar dan wel om af te sluiten en om hun publiek te omarmen . Ze slagen er moeiteloos in om de intieme sound naar een hoger niveau te tillen , innemende pracht die forser mag klinken door de zalvende , opbouwende , aanzwellende partijen  en explosies, gedragen door het charisma van Garvey . De orkestratie toont net nog meer emotie en gevoeligheid en omzeilt net de bombast , die er anders bij zo’n band te veel aan kan zijn . “The birds“, “The bones of you”, “One day” , “Sad captains” , “Take off & the landing of everything” en een sterke finale van het oude “New born” en “Grounds for divorce”, een mooie keuze.
Het warme onthaal stimuleerde de gretigheid,  zorgde voor massale samenzangen en onderstreepte hun extraverte reputatie , waar het publiek in werd meegezogen . Die enorme wederzijdse betrokkenheid dwong respect af .

de Chemical Brothers (mainstage) van electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands , zijn twintig jaar bezig , hier op Werchter al het meest gepasseerd en vinden nu terug meer aansluiting bij de jongeren dan de voorbije tien jaar . De single “Go” met rapper Q-Tip zal er wel voor iets tussen zitten en we kregen in hun muzikale mix tunes van nieuwe tracks te horen, naast de gekende singles. Ze wisselden het mooi af met hun visuals , die altijd meer dan de moeite waard zijn . Ze slaagden er na al die jaren terug in een stomend party te maken, waarin een adempauze soms graag meegenomen was . “Hey boy, hey girl” gaf meteen de aanzet , “Do it again” , “Go”, “Chemical beats”,  “Galvanize” en “Block rocking beats” zaten mooi verweven , naast psychedelische tracks als “Star guitar”, een rockende Oasis “Setting sun” en wat zalvende soundscapes en  neurotische sounds . De twee broers zijn terug en sloten een fijne eerste dag af …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter