Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover

Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.

We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray,  een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop  zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs”  … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit.  Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.

Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende  en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .

Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)   

Uit Australië, Melbourne komen ze overgewaaid , dit kwartet van songschrijver Husky Gawenda. Dromerige , sfeervolle, broeierige indiepop horen we onder z’n hemelse, droefgeestige stem . En net als bij bands Fleet Foxes , Grizzly Bear, Midlake, Bon Iver en Isbells hoor je hier een prachtige backing stemmenpracht , die de songs kleur geven.
Eerst hadden ze in eigen beheer ‘Quiet little rage’ uit (2008) , maar met deze plaat (eigenlijk) een tweede debuut, mikken ze op Europa . Dertien afwisselende , ontroerende songs die lekker wegdromen en  je meevoeren op de golven van de zee.
Geniet van de subtiel kracht en finesse van songs “Tidal wave” , “History’s door (sterkste nummer van de cd !), “Hunter” , “Don’t tell your mother” , als de soundtrack neigende  “Instrumental” en de titelsong.
Een ontdekking waard en nu maar hopen dat ze hier airplay verkrijgen …

Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet  en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs.
De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!)  en een uitwaaierende blazer met dubbele percussie trekt een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Kortom , Isbells van Gaëtan Vandewoude blijft garant staan voor aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs . Kenmerken: pure schoonheid , subtiele betoverende geluidjes , stemmenpracht, een melancholieke ondertoon en soms een weelderig arrangement; “Heading for the newborn”, “One day” , “Elation” en “Erase & detach” zorgen voor afwisseling en progressie in het typische Isbells’geluid .

Ze zijn al een tijdje bezig , dit kwartet uit Dublin Ierland . Ze hebben met de derde plaat ‘Little sparks’ een evenwichtig, consistent, fris album uit.
De songs zitten goed in elkaar, zijn kwalitatief sterk en subtiel uitgewerkt . Vaardig materiaal met een folky tune . “Did we ever really try”, “Bullet in a gun” en “Care for” trekken meteen de aandacht  en liggen in de lijn van een Two door cinema club, Sons & Daughters  en Los Campesinos ; pas op het eind wordt gas teruggenomen en klinken ze wat rustiger, sfeervoller en meer ingenomen. Fijne plaat!
Info op http://www.delorentos.net

We kunnen aankloppen bij Mike Hadreas , sing/songwriterschap met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij betr Perfume Genius. Ontroerende, persoonlijke, korte meesterwerkjes horen we op de tweede plaat, die moeiteloos rijmt aan ‘Learning’, het debuut.  De homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden, zoals we het kennen van een Antony & The Johnsons. De man; zijn stem en piano vormen de basis van het materiaal , en worden sober en spaarzaam aangevuld door synths/piano/toetsen van tweede man en vriend Alan Wyffels; een drummer/gitarist biedt het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte. De songs zijn gebaad in melancholie, kunnen een donkere dreiging hebben en kunnen op die manier meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen.
Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart . Subtiele kracht van twaalf kernachtige  songs als een ingetogen “Normal song”, “No tear” en “All waters”, of de forsere aanpak van “Dark pants” en “Hood”. Diep indringende sing/songwriterschap is dit …

We zijn aardig onder de indruk van het debuut van de Schotse twintigjarige Rachel Sermanni. Ze heeft een reeks luistersongs klaar met een folky tune , die soms breder kunnen zijn ...
Het zijn aangename , sobere, gevoelige songs met een donkere tune , over dagdagelijkse zaken en ervaringen. “Breathe easy”, “Bones”, “Ever since the chocolate” en “The fog” zijn intieme, rakende songs, bepaald door haar emotievolle stem.
Ze heeft  al aardig wat supports bij elkaar heeft gespeeld als van Elvis Costello , Fink , Michael Kiwanuka en The Magic Numbers. Na de EP ‘Black currents’ , verdient haar debuut de spotlights … A girl, a voice & her guitar …

Info http://www.rachelsermanni.net

Altijd wel een voorliefde gehad voor die muziek van Spiritualized rond zanger/componist Mr Spaceman Jason Pierce. Hij heeft 2 jaar moeten uitrekken voor nieuw materiaal. Een leverziekte velde hem bijna en de moeilijk ‘mentale’ periode  wordt deels verwerkt op de niewue cd .
Muzikaal is Spacemen 3 / Sonic Boom onherroepelijk verbonden met Spiritualized door de dromerige psychedelische rocktrips . De songs kunnen intens broeierig, sfeervol zijn , hebben een repetitieve ondertoon, worden soms mooi uitgesponnen en bevatten orkestraties met een koorzang bovenop . Uitermate boeiende, afwisselende, intrigerende poppsychedelica met songs als “So long you pretty thing”, “Mary” en “Life is a problem” . “Hey Jane” is het kroonstuk van de plaat, die alle elementen samenperst. Ook de ballads “Freedom”  en “Too late” pakken ons moeiteloos in.
‘Sweet heart  sweet light’ grijpt terug naar de seventies psychedelica en ademt onderhuids een Velvet Underground sfeertje . Een hart onder de riem moet het zijn dat Pierce een schitterende nieuwe plaat heeft afgeleverd!

Binnen de ganse rits indiepoprockende bands kunnen we momenteel niet omheen het NY-se duo Beach House. Inderdaad, Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally braken definitief door  naar het grote publiek met de derde cd ‘Teen Dream’. Verdiend loon naar werk … Broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende onderlaag .
De opvolger biedt niet echt iets nieuws , maar de unieke geluidswereld van sfeervolle,  onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde  stem van Legrand intrigeren .
‘Bloom’ is dus minder indrukwekkend dan de voorgaande cd , maar bevat een handvol pareltjes als “Myth”, “Lazuli”, “Other people”, “The hours” en “On the sea”. Verder hebben we lichtvoetig , rustig voortkabbelende songs, heerlijk vertoeven in hun muzikale leefwereld.
Bedwelmende trip, maar minder verrassend …

Na een kleine time out tussen 2004 – 2008  zijn de broers Phil & Paul Hartnoll terug van de partij ; de twee broers gaan eenvoudig weg verder, waar ze de vorige keer eindigden . Op die manier horen we kenmerkende ambienttechno, van zalvende, bedwelmende , hypnotiserende  klanken en pulserende , aanzwellende en krachtiger wordende beats. Het comeback album ‘Wonky’ voert ons mee in een vredig intergalactisch stelsel, “Intergalactic mutants, we are your friends”, wat live ondersteund wordt door allerhande visuals van kleurrijke kristalstructuren en ruimtewezens gerichte boodschappen op een groot scherm .
Het emotionele klankenspectrum van de openers “One big moment” en “Straight sun” brengt je in trance .
Af en toe weten de twee techneuten het tempo op te drijven , komen er wat dubstepinvloeden voorbij, word je stelselmatig ingepalmd , voel je sprankelende bubbels en aanstekelijke beats zoals “Stringy acid” en “Beelzedub”. Een tweetal nummers worden vocaal lichtjes gesteund , “New France” met Zola Jesus en de titelsong  met Lady Leshurt, die trouwens gekenmerkt wordt van een pak verrassende wendingen .  
Algemeen niks nieuws , maar Orbital biedt nog steeds muzikale werkstukken om trots op te zijn …

Pukkelpop 2012 – vrijdag 17 augustus 2012
Pukkelpop 2012

Op dag 2 van Pukkelpop was het warm– bloedheet zelfs; 66000 bezoekers trotseerden de hitte. Muzikaal hadden we een drankcontainer klaar en kon je makkelijk het kaf van ‘t koren onderscheiden … De reünieconcerten vandaag waren uitermate geslaagd …
Een overzicht van ons parcours …

… Zoals een Keane in loop van de avond . Knuffelbeergehalte voor een Pukkelpop  publiek … Publiekslieveling Chaplin charmeerde en trakteerde op een ‘best of’ . Hun recente album ‘Strangeland’ klinkt minder geforceerd en gaat terug naar de begindagen; op die manier heb je een reeks gevoelige popsongs  met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door pianist/toetsenist Tim Rice-Oxley; van “Crystal ball”, “Bend & break”, “Spiralling”, “This is the last time” tot “Everybody’s  changing”, “Somewhere only we know “ en “Is it any wonder”  … Tja , die mannen hebben al een pak ‘Feelgood’ songs op hun actief en waren duidelijk een hitmachine . .

Later op de avond The Stone Roses, de Manchester band die de jaren ’90 inluidde met hun memorabel titelloos debuut, én die de Britpopscene ‘opnieuw ‘ in kaart bracht. Persoonlijk moet ik terug gaan naar het Futuramafestival Deinze, en dan spreken we al van ’89- ’90, dat we de band nog aan het werk zagen . We keken alvast uit wat deze reünie kon betekenen . Brown en de zijnen speelden een snedig, gedreven , slepende set en ondanks de spanningen die er kunnen heersen, zijn zij sterk op elkaar ingespeeld . Wat een gitaarriffs, effects , diepe basstunes en overweldigende drums .  We genoten van hun versies “I wanna be adored”, “Sally cinnamon”, “Ten storey love song”, “Fools gold” (wat een versie btw) , “Waterfall” , “Love spreads”, “ This is the one” en “ I am the resurrection” . Heerlijk uitgesponnen bezwerende songs . Geniaal!  
Brown kan  een nors, vies opzicht hebben en smoelen trekken, maar in een goede bui is hij tot veel in staat en naast de stem vaste zang , kon er wat ‘fun ‘ van af met figuurtjes en papieren vliegtuigjes voor de camera . De drummer was in de nineties blijven hangen met z’n zomerhoedje op … ‘Mad’chester op z’n best …

En eerder op het hoofdpodium?
Rode schoenen met veters zagen we zwaaien van uit het publiek … Inderdaad , vroeg op de middag speelde het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter, Blood Red Shoes , al voor de vierde keer op Pukkelpop; dynamiek , opwinding en standvastigheid is iets dat ze perfect beheersen . Een treffend en stevig samenspel, al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend , ze staan er op de Mainstage en brachten  een furieuze lijst van “It’s getting bored by the sea”, “Dont ask”, “Say something, say anything”, “I wish I was someone better” en een zwetende “Je me perds “.

Maxïmo Park moet het nog steeds hebben van hun eerste twee platen van springerige en energieke postpunk.  Ze gaan breder en klinken gevoeliger op het nieuwe werk,  maar die postpunk van “Girls who love guitars”, “Apply some pressure”   en “Book from boxes” blijven we van houden . En met een zanger Paul Smith , die zo geplukt kan zijn uit een notoire Britse serie. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen nu minder onder de indruk te zijn van dit enthousiast spelende gezelschap .

Ideaal bij dit zomer weer …de fris, twinkelende, aanstekelijke, dansbare pop van Two door cinema club, die binnenkort nieuw werk zullen uithebben . Af en toe hoorden we al een tip van de sluier , maar op ‘t eerste zicht blijft het ons nog niet bij . Afwachten tot er meer werk van te horen zal zijn met hun cluboptreden in de Bota november a.s.  Onder de brandende zon boden ze aangenaam , ontspannende ijsblokjes en zijn het  de singles “Do you want it all”, “This is the life”, “Something good can work” , “Eat that up, it’s good for you” en “You’re not stubborn” die ‘em deden …

De Zweedse Lykke li moest de onwennigheid wat doorbreken op zo’n grote stage . Bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle  en toegankelijke synthpop gingen hand in hand samen, met een zangeres die meer en meer uit haar schelp kwam . Net als bij Björk zagen we bij die sound een acterende dame. Haar songs werden fors ondersteund van synths en percussie, met een knipoog naar The Knife . “Sadness is a blessing”, “Little bit” , “Get some” en “I follow rivers” stonden garant voor een fijn optreden, al had men toch beter een switch gedaan met Goose  die de  Marquee deden ontploffen  ...

In de Marquee kregen we al vroeg op de middag de stoner/postmetal/sludge  van de Texanen O’Brother , slepende songs, met een onderhuidse spanning  die durfden te exploderen . Een dampend concertje met maar liefst vier gitaren. Boeiend zeker in het begin, maar dan zakte het wat in elkaar en daalde de sensatie. Goed , maar niet verrassend.

Minder spannend klonk de uit de VS afkomstige  Oberhofer ; ze brachten alles in 1 song samen in hun noisy indierock, waardoor we niet goed wisten welke richting en stijl ze wensten te hanteren . Beetje wat Mars Volta vroeger deed .

The Walkmen speelde in de namiddag de meest evenwichtige set met hun broeierige intrigerende gitaarrock … Niet meteen beklijvend , maar een ruime voldoende . Btw de New Yorkers zijn al een decennium bezig , maar beginnen nu pas wat airplay te verkrijgen .

Sam Sparro had hier een volle tent . Niet verwonderlijk , want hij heeft momenteel een instant zomerhit “Happiness” (in de Magician remix). Algemeen kregen we een portie funkende soulbrotherpop door een heuse band, ondersteund door backing vocalistes. Op “I feel for you” , “Black & gold” en “Happiness” werd stevig gedanst en werd het nog een graadje warmer …

Meteen raak, The Band Of Skulls . Hun songs staan er overduidelijk, jachtig, zompig, strak verbeten en meespelend; kortom snedige gitaarrock van een trio zonder scrupules. Er werd uit de twee albums deftig geswitcht , maar de emotievol potige rock‘n’roll van de eerste plaat “Fires”, “Hollywood Bowl”, “Light of the morning”, “I know what I am” en natuurlijk “Death by diamonds and pearls” zijn kleppers. Ook “Sweet sour”, “Bruises” en “The devil takes care of his own” pakten ons snel in. Een trio op volle toeren!

En dan de oudjes Grandaddy en Afghan Whigs … overtuigende reünies en heerlijk om hun nineties nostalgie te horen , de ene met de dromerige sound, de synthbleeps en de zweverige vocals , de andere die de donkere melancholie een krachtige rockface gaf . Jason Lytle en Greg Dulli , je bezorgde ons onvergetelijke momenten …
* de catchy psychedelische popdeuntjes van Grandaddy , gekenmerkt van verrassende wendingen , blijft na al die jaren iets unieks . Een fijne comeback, met even fijne beelden op het achterplan, de ideale outfit voor de houthakkershemden met baarden en pet . Bezwerend, meeslepend en  opzwepend materiaal, o.m. “El caminos in the west” , “The crystal lake”, “AM 180”,  “Summer here kids”, “Stray dog & chocolate cake”  en een lang uitgewerkt uitgesponnen “He’s simple , he’s dumb, he’s the pilot” , een nummer waarvan de heren van Pink Floyd een kluif konden aan hebben …
* En als de nacht valt, dan zwerven heren als Lanegan en Dulli rond; The Afghan Whigs zijn back en gaven al een verpletterend optreden in de KC, juni ll. De zo goed als oorspronkelijke band werd aangevuld en zette een messcherpe, strakke, krachtige set neer . Een diep getrokken, pakkende, emotievolle, broeierige sound  alsof twintig jaar Afghan Whigs verdiende los te barsten, te exploderen en een Dulli die de ziel uit z’n lijf schreeuwde. Geen soulfulle uitstapjes die we vroeger wel eens konden horen , maar een band die er gretig tegenaan ging met bijna welgeteld 20 songs . Geen moment verveling als je een som maakt van “Crime scene”, “Uptown again”, “What jail is like” , “Gentlemen” , “66”, “Going to town”, “Debonair”, “Miles iz ded” en “See & don’t see” . Wat een return . 

De songs van Skindred  klonken fors in de shelter. Hun gig - een explosieve cocktail van metal en reggae- deed de temperatuur nog een paar graden stijgen. Songs als “Rat Race”, “Nobody” en “Roots Rock Riot” bonkten. Met frontman Benji Webbe heeft Skindred een top entertainer in huis die de menigte in de hitte moeiteloos liet moshen, springen en crowdsurfen. Opeens klonk het welombekende “Single Ladies” van Beyoncé door de tent, menig toeschouwer zong mee, maar opeens werd het lied afgebroken. Een verontwaardigde blik van frontman Benji Webbe?! Hij smeet zich helemaal en sprong wild rond op het podium. De aparte intro leidde uiteindelijk het prestigieuze nummer “Pressure” in. Stomend setje alvast. (Tehani – Pieter)

En onze dag was nog niet ten einde … We stonden even stil in de Club met de subtiel , uitgekiende rock van Zulu Winter , die aangenaam verrast waren van de respons. Het Britse ensemble houdt van gelaagde melodieën, een ingehouden melancholie en hoekige ritmes. Met het debuut  ‘Language ‘ kwamen ze onder de aandacht en kunnen ze een doorbraak forceren. Charmerende rockende songs hadden we van het talentvolle We are augustines , die een uitstapje richting Gaslight Anthem en Bad Religion niet schuwen en duidden op de  factor gevoeligheid en ingetogenheid.  
Tot slot The tallest man on earth, sing/songwriterpop van de Zweedse troubadour Kristian Matsson . Hij houdt z’n songs uitermate boeiend met z’n akoestische gitaar, het -getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem . Hij kan rekenen op heel wat bijval , want bij valavond was hier veel volk opgedaagd die de man op handen droeg . De Club werd ingepalmd door een groots artiest. Folky sing/songwriterpop van het hoogste niveau die een Bruce Cockburn en Luka Bloom naar de kroon steekt .

Drive Like Maria is een graag gezien gast op het festival en kon opnieuw terecht in de pittoreske Wablief?! Tent . Rockers in hart en nieren. Hun rauwe rock’n’roll, stoner  en bluesrock getuigde van puur vakmanschap en was de adrenaline verhogende pil bij uitstek . Alsof het nog niet warm genoeg was … Een Nederlands/Belgische rocksensatie pur sang!

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit