Heerlijke nostalgie horen we van Minny Pops , die na ruim dertig jaar voor een reeks concerten terug bij elkaar komen en in Nederland een voorname exponent waren van een amalgaan coldwave/waverock en avantgarde . Toegegeven toen is de groep aan ons voorbijgaan. Deze liveplaat is alvast een mooi overzicht , ergens opgenomen ’81 in de Melkweg , Amsterdam ; we zijn behoorlijk onder de indruk van het materiaal .
Minny Pops was/is de band van zanger Willy Van Middendorp, die op plechtige, declamerende wijze de songs af haspelt. We horen hoekige, krassende gitaren, een dreunende bass, synths en ritmebox. Bezwerende repeterende, slepende , opbouwende en bonkende ritmes sieren de songs; 15 in totaal , waaronder enkele in de eigen taal .
Een boeiende catalogue , met songs als “Wong”, “Trance” , “Blue roses”, “Kogel”, “Mental”, “Jets” en “Time” .  

Melkrock Tielt 2012 – dringt zich stelselmatig op …
Melkrock Tielt 2012

Wat waren we aangenaam verrast even af te zakken naar Melkrock Tielt. VZW Heelal is al toe aan hun vijftiende editie en is al een paar jaar gegrondvest op het recreatiedomein Watewy in Tielt . En hier heerst een aangename , amicale sfeer en drukte ; het kleine terrein is een combinatie van een mini Couleur Café, Cactusfestival en Festival Dranouter. Het recreatiedomein is een voorname troef voor families, kinder – en randanimatie,  wat de organisatie ten volle benut. Een variatie in eet- en drankstandjes, allemaal dicht bij elkaar, vergroten de gezelligheid. TOPkaas!

En dan de muziek … met een affiche van Zion Train, Steak Number Eight, Bed Rugs, Steven H, Polaroid Fiction, Tiny Legs Tim, Renée, Reena Riot, Kapitein Winokio, Berlaen en Elco gokte de organisatie breed . Een gevarieerd programma dus, dat zowel gezinnen, jongeren en pure muziekliefhebbers aansprak.
Eén podium  en een kleine tent (Radio Topkaas tent) waar solo artiesten hun gading vinden. Mooie formule voor een festival dat zich stelselmatig opdringt en niet godvergeten wordt.

Impressies
Een glimp zagen we nog van de sfeervolle pop van Renée,  intieme, breekbare ‘lofi’ fluisterpop, met een zachte fluwelen , indringende stem . Fijne sing/songwriter popsongs, waarbij de huppelende melodietjes van de single “Dum dum dum” pasten in het feeërieke decor.

De Limburgers van Polaroid Fiction hadden eerder al de Limbomaia prijs gekaapt en mogen zich Artist in Residence noemen in de Muziekodroom in Hasselt . Het trio brengt rauw rockende songs , niet vies van experiment, en wordt gedragen door lichthese, zweverige , verbeten zangpartijen . De groep heeft iets van Rage en Black Box Revelation in de ritmes , maar durft noisier uit de hoek te komen en gaat dan de richting noisepop  van Future of the left . Ze gaven “Live & let die” van Paul McCartney een alternatief rockende jasje .

In de Topkaas tent zette Steven H(eyse) uit Kaster de boel op stelten met z’n hiphoprhymes. Hij rapte op giftige wijze in een West-Vlaams dialect en geeft z’n aanstekelijke hiphopsounds een pompende creatieve dynamiek , vol verrassende wendingen en een breed gesmeerde  laagje humor  , waaronder “danig verward” , “gen lief en zere a min moage”. Hij rapte, zong en danste op die voorprogrammeerde ritmes en had meteen het publiek mee . Fris, speels en opzwepend. Artiest met een feestneus en een groots entertainer!

Ook beloftevolle Eigen Kweek zijn  Bed Rugs, die met ‘8 th cloud’ een smaakvol debuut uithebben.  De invloed van Metal Molly van Deweze is hier onmiskenbaar te horen , alsook de Britse Last Shadow Puppets, Noel Gallagher en The Beatles; de psychedelische en shoegaze pedaaleffects vinden meer en meer hun weg in die subtiele,  vindingrijke sound . Het kwartet bracht een boeiende afwisseling van snedige , weerbarstige gitaarrock en sfeervolle popsongs, die elan hadden door de meerstemmige zang, waarbij de Afrekening single “What does it mean?” niet ontbrak.

West – Vlaams talent  ontbrak niet met Steak Number 8, de ex Humo’s Rock Rally winnaars; bijna een thuismatch . Muziek ‘veur op j’un muulle’ hoorden we presentator Dufourmont zeggen . Volwassen gasten zij ze intussen geworden, en ze zorgen ervoor dat hun combinatie van postmetal, sludge/doom en noise een toegankelijker, aardser karakter heeft. Isis, Neurosis, Amenra zijn onmiskenbare invloeden door de donker, dreigende sound, de logge , diepe, rauwe ritmes, de snedige tempowisselingen en de intens broeierige opbouw. Songs die ruimte laten voor de instrumenten, uitgesponnen kunnen zijn,  exploderen  en ingevuld worden door een rauw bezwerende zang en screamo’s. Spannend, broeierig en beukend … ‘raw power’, waarbij de single “The perpetual” niet te missen was, en ze de cd ‘All is chaos’ elan gaven . Overtuigend en Behoorlijk indrukwekkend!

De programmatie was uitermate afwisselend en sprak iedereen wel aan . Ze konden het Britse Zion Train strikken, onder de tandem Neil Perch (DJ/bassist/producer/ knoppenfreak) en de zanger Molara, aangevuld met hun vaste twee blazers, die ruim twintig jaar lang de onvervalste pioniers van de dubreggae/dancehall/rave zijn. Ze zijn invloedrijk op de worldreggae , ragga en kuduro sound.
Niemand die erom maalt of zij nieuw werk uithebben . Sfeer en hier tellen de vibes en de grooves. Ze staan garant voor een stomend feestje, waarbij je in hun ‘mishmash’ web wordt geweven en waarbij de trancy aanstekelijke beats wat kracht kunnen worden bijgezet, zoals een Dreadzone ooit nog deed. Molara kon het publiek ophitsen  met een “Are you ready” , “I can’t hear you” en “Jump to the Zion Train sound” . “War on Babylon” is een blijvertje en hun muziek spreekt zowel de ‘open minders’ , de doorwinterde reggaeliefhebber als de jonge, jeugdige proevers aan!

Organisatie: VZW Heelal, Tielt

Het uit Philadelphia afkomstige The Roots is niet zomaar een hiphopband. Nee , hier wordt door  live instrumenten een amalgaan aangeboden van hiphop, soul , jazz, funk , retrorock en rock’n’roll, wat hen zo respectabel maakt. Een brede waaier aan stijlen worden in een aanstekelijke, ritmische jam gespeeld, direct, strak, spannend en meeslepend.
The Roots wordt gedragen door klassemuzikanten en in de spotlights komen MC Black Thought en drummer Ahmir Thompson (alias ?uestlove) , die al met een rits artiesten als Iggy Pop, Little Richard en Amy Winehouse hebben samengewerkt .
Al bijna vijfentwintig jaar zijn deze gasten bezig . Een doorbraak naar een groter publiek forceerden ze met het album ‘Phrenology’ waarop de single “The seed” met Cody Chesnutt is terug te vinden . Vanavond geen Chesnutt op de stage, maar het nummer werd in verschillende tempo’s geserveerd.

Een rhymefeestje hoorden we, waarbij de songs verrassende wendingen kregen en in wisselende vaart werden gespeeld, wat nu net die band boeiend , divers maakt. De verschillende stijlen hoor je in de gitaarloops , bas, tuba, keys  en drums ; de pruttelende rapzang rijmt en breit alles aan elkaar . Heerlijk broeierig en stevig klinkt die ‘jungleboogie’ formule op live knallers als “Mellow my man”, “What they do” , “Get busy” en “Proceed”. Ouder werk , inderdaad , het zijn blijvers voor deze ‘rocksteadycrew’ . In hun swingend materiaal is er ruimte voor eerbetoon en citaten, o.m. aan Beastie Boy MCA “Time to get ill” en “Paul Revere” , en een vleugje Outkast , Gary Glitter en Guns’n’Roses; probleemloos wordt alles op stropende wijze gesmeerd …

Een band als The Roots past ideaal in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof . Het publiek ging voor een knikkebol, een heupwieg , een handbeweging , een danspas en handclaps. Ze werden warm en sterk onthaald , en ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Na een uitgebreide bedanking kon het feestje worden verder gezet met een after party. This was a great Roots …

Eerder hadden we een ontspannende , zomerse set van Brzzvll , die ook met een volledige  live band aantraden . Net als The Roots slagen zij erin een stomend setje te presenteren met een aanstekelijke en scheurende mix van 70s jazz, funk, psychedelica, vette afrobeats en sax, onder de bezwerende, zwoele vrouwelijke zang van Gloria Boateng . Hun loungy, opzwepende sounds was verrassend.

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)  

De groepsnaam en de titel van de cd passen volledig in de muzikale outfit van het Zweedse duo Fredrick Balck en Maria Linden . Breekbare, dromerige  shoegazepop , meeslepende , zweverige , hemelse zanglijnen en een rits synths en effects . Een geluid dat koud- warm blaast , getuigt van een  koele schoonheid en donkere romantiek omhelst .
De eerste songs “Winter beats”, “Wired” en de titelsong intrigeren door de broeierige opbouw en de repetitieve ritmes . De daaropvolgende nummers blijven binnen een dromerig concept . “I kill your love, baby” is de meest sfeervolle, intimistische song en op de laatste “Empty bottles” en “No way outtro” durft het duo wat meer rock in hun intieme ‘droom’ shoegaze te brengen,
Tja , het hartje zal bonken bij deze voor wie houdt van een My Bloody Valentine, Cocteau Twins en Lush .

Andrew Bird heeft al een handvol ingetogen en aanstekelijke sing/songwriter popsongs uit. Ook de laatste nieuwe cd, die wat op zich liet wachten, is meer dan de moeite en is uitermate genietbaar door de verrassende wendingen en mans ingenieuze en inventieve vioolspel. Het dromerige materiaal heeft een sterke ritmiek en een folky inslag. De licht galmende zang en het gefluit komt het materiaal ten goede. “Desperation breeds”  is de nieuwsgierige opener van de best sfeervolle , boeiende plaat. “Danse Caribe” doet heupwiegen, er is een duet met St. Vincent Annie Clark (“Lusitania”) , een broeierige “Hole in the ocean”, of hij voert je mee voor een rustige rit via een ingetogen “Lazy projector”. Overtuigend werk dus! Foei dat we deze man niet eerder hebben ontdekt .

Uit Chicago, Illinois zijn ze , deze gasten van Maps & Atlases . Na een paar EP’s en een cd, kunnen ze doorbreken met ‘Beware & Be Grateful’, waarbij ze meer richting doorsnee indierock zijn geëvolueerd. Opvallend zijn de vindingrijke , dromerige en broeierige melodieën, de verrassende en huppelende ritmes en een groovy afrorockend sfeertje . Vroeger maakten ze deel uit van het ingewikkelde ‘ mathrock’ genre , maar de poporiëntatie overtuigt  alvast.
Een gevarieerd album  van boeiende , subtiel uitgekiende songs, waarbij de groep refereert aan ELO, Talking Heads , TV On the Radio en Vampire Weekend . Vanaf het nummer “Silver sel” , tweede deel van de cd , klinken de nummers heel aanstekelijk.

Een beloftevol gezelschap is alvast het Australische Young Magic met de in Indonesië geboren zangeres Melati Malay. Een melting pot van stijlen binnen de indie-elektronica , die een toegankelijke Animal Collectieve en Yeasayer herbergt .
Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle songs , deels instrumentaal en deels met een overwaaiende, zweverige zang; een potpourri van popelektronica, shoegaze, elektronische, industriële beats, overstuurde synths, chillout, echo en feedback.  
Een muzikale trip van songs, klankbeelden, geluidstapijtjes, iets aparts , geheimzinnig , maar bezwerend , herkenbaar  en treffend . Songs als “Sparkly”, “Slip time”, “You with air” en “Night in the ocean”  zijn alvast de moeite .

Vijf nummers maar vind je terug op ‘Frying on this rock’ van het Amerikaanse trio White Hills . Kan ook niet anders gezien deze radicalen er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif. Check er de al of niet instrumentale songs “Robot stomp” , “Pads of light” en “I write a thousand letters” op na. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Op de pics wordt White Hills aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie. En in die aanpak zijn ze niet vies een bulldozergeluid te injecteren op z’n Cosmic Psychos of die sober  te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes .
White Hills: ‘dopeheads’ al 10 jaar bezig , maar ‘du grande’ stonerpsychedelica …

Het NYse ensemble White Rabbits is toe aan hun derde cd en zijn een goed bewaard geheim binnen het indiepoplandschap . De broeierige songs hebben een evenwichtige opbouw en kunnen verrassen door de stuwende ritmes , de onverwachtse wendingen en de tempowisselingen, die zweren aan punkfunk , psychedelica en allerhande experimentjes. Geraffineerd, goed uitgewerkt materiaal en daar tekenen songs als “Heavy metal“, “Temporary”, “Hold it to the fire” en “It’s frightening” voor . Een eenvoudig verrassend popgevoel ontwikkelt zich bij deze band ,die opnieuw sterk voor de dag komt .