Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven” en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.
https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI
Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51
Postpunk
Low sunday ghost machine black EP
"The Best Is Yet To Come" is zowel de titelsong als het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Lise Catherine. Het album telt elf nummers, geproduceerd door Wza en gemixt door Thomas Valkiers; het is een opbeurende verzameling over hoop en nieuwe mogelijkheden creëren.
Het dromerige, hartverwarmende “Daydream” klinkt zalvend, zachtmoedig. Een mooie opener.
Het zachte timbre vocaal van Lise straalt gemoedsrust uit. En het is de aanzet naar “Special for a second”, “Scary thing” en “Ticket to the moon” . De mooie, intense aanpak voert ons naar een sprookjeswereld.
Er schuilt liefde en oprechtheid in het materiaal. Gezapigweg klinken ''Fools”, “Landmine”, “For the night”, “Lonely People” en titelsong “The best is yet to come”.
Muzikaal dromzerige sing/songwriterpop, met een folky inslag. Lise Catherine biedt ons in deze jachtige tijden een rustpunt aan. Eenvoudig, oprecht, recht vanuit het hart klinkt haar materiaal . Fijn plaatje.
Check gerust: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTJUdZn2MIQv8DL8QHajKvV4Q3qBSkXcMSing/Songwriting
The best is yet to come
Lise Catherine
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. In die zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'.
Onlangs zagen we hen optreden in de Casino – Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102583-elias-d-hooge-trio-wat-een-subtiliteit-aan-prikkeling.
Subtiliteit is het sleutelwoord bij dit trio, een verhaal vertellen en muzikale prikkeling.
We horen in de 7 nummers een intense soms opzwepende groove, zijn spannend door al weerhaakjes en in de instrumentatie ervaren we een dosis humor, speelsheid en improvisatie. Instrumentaal overtuigend.
De diverse aanpak en tempowissels siert van deze virtuozen. Luister maar eens naar “Be Brave”,“Tis wadee”, “Glad to See you”, “Drowsy”, “Circulatieplan” en het afsluitende “ One More Dance". Hoedanook mooi, beeldrijk, boeiend. Sterk plaatje die durft de comfortzone van de jazz te verlaten.
Tracklist: Be Brave - Tis wadee - Carla - Humpty Dumpty - Maybe Not - Glad To See You - Drowsy - Circulatieplan - One More Dance
The Delta Bombers - Great Gigs In The Park 2026 - Wat een energie, een ware tsunami
De Casino organiseert regelmatig rockabilly/rock’n’roll/hillbilly avonden. Met succes! Ook tijdens de GGITP komt het rockabilly genre aan bod. Vanavond met The Delta Bombers. Het park was goed gevuld, en hier hadden we de indruk dat het volk er vroeg bij was om vooral die support-act aan het werk te zien , The Bridge City Sinners.
Hoedanook de energie droop er van af, een ware tsunami!
The Bridge City Sinners (****1/2) is een Amerikaanse band die de rauwheid van het genre combineren met folk en punk, en voegen er wat zwarte humor aan toe. Een brede aanpak die boeit. De aanstekelijke banjo geeft net die folk inslag en is telkens de aanzet tot een wervelend feestje. Weerbarstig, eigenzinnig, overtuigend klinken ze. Het publiek geniet en laat zich gaan op hun muziek.
Een leuke boel dus. De zangeres zoekt telkens haar publiek op, wat uitermate werd geapprecieerd. Niet te verwonderen dat er heel wat volk aan de merchandise stand stond. Een fijne response voor de band.
The Delta Bombers (****) komen uit Las Vegas. Dit is rockabilly die swingt en stampt, maar de band moest hier vanavond inspanning leveren om het publiek voor zich te winnen … We kregen stevige uppercuts in hun kenmerkende rockabilly (vanuit die jaren 50), gekruid door delta blues, rock’n’roll en punk.
The Delta Bombers brachten dus een stevige, energieke en opwindende set. De rauwe zang, de dynamische podiumprésence van frontman Pip Hancox (Guana Batz) en de enthousiasmerende band zorgden net voor ontspannende, hitsende , opzwepende, stomende momenten.
Ze toonden aan dat rockabilly nog even springlevend is.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Orkesta Mendoza - Great Gigs In The Park 2026 - Zwoele danspasjes in de regen
Great Gigs In The Park in het gezellige park in de Casino, Sint-Niklaas start naar goede gewoonte met een gratis avondje. Deze keer werden twee bands uitgenodigd die zorgen voor een Zuiders sfeertje, perfect passend bij een zwoele nacht. Helaas lieten de weergoden de organisatie in de steek, het was eerder kil en zelfs regenachtig … Maar dat lieten beide acts en het publiek niet aan hun hart komen. Meer nog Orkesta Mendoza zorgde voor zwoele danspasjes in de regen, en deed de regen verdwijnen op het einde van hun set.
Door het kwakkelweer kreeg het voorprogramma Twanguero & The Tucsonians (****) amper een handvol geïnteresseerden voor zich. Een deel van het publiek stond achteraan en ook de café stond goed gevuld tijdens dit concert. Nochtans loonde het de moeite hen live mee te maken.
In de biografie lazen we: ''Diego García, aka Twanguero, mixt Spaanse roots met rock-'n-roll, Latin vibes en Americana. Flamenco op elektrische gitaar? Hij doet het gewoon. Op zijn Gretsch vermengt hij Mexicana, rockabilly en rauwe blues tot een broeierige, eigenzinnige sound”.
Twanguero & The Tucsonians tekenden voor een Latijns-Amerikaans dansfeestje. Eerst stond Diego alleen op het podium met akoestische gitaar. Hij vertelde gezapige verhalen over zijn songs. Hoe hij de inspiratie vond voor een song in het regenwoud, bij het horen van zingende vogels bijvoorbeeld, en hoe hij dat daadwerkelijk speelt en uitbeeldt op zijn gitaar. Mooi. Als full band kregen we een opzwepende vollere sound; de viool bracht meer schwung . Twanguero & The Tucsonians won het publiek voor zich en enkelen waagden zich aan een eerste danspas in de regen. Schitterend.
Orkesta Mendoza (****) kreeg meer publiek voor zich. De band is gekend voor z’n wilde feestjes in de Casino en heeft dus een reputatie opgebouwd. Het zijn sterke muzikanten, multi-instrumentalisten die moeiteloos van instrument wisselen. Ze zijn op elkaar ingespeeld, zorgen voor verrassende wendingen, tempowissels en betrekken het publiek bij de songs door de dansspieren te prikkelen, in een ongedwongen sfeer en in een speels, gezapig karakter. Sommige muzikanten, waaronder de violist, zoeken het publiek letterlijk op. De aanstekelijk accordeon geeft kleur.
De inbreng van eelk is even belangrijk en Sergio Mendoza (ook bekend om zijn samenwerking met een Calexio) is één van de schakels.
Een leuk, ontspannend, wervelend, zwoel feestje is dan ook het gevolg. De kilte werd moeiteloos omgebogen naar een warme uitstaling door die sound en enthousiasme
Hier hadden we een unieke versmelting van een klassieke Cubaanse bigband en moderne indie rock. Zwoele danspasjes in de regen dus , én die regen werd op het eind van de set verdreven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals
Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!
Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!
Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat.
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!
Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag. Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’, onze Raymond, zoveel is zeker.
Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze. Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.
Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Organisatie: Show-Time
SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
Het duo SCHNTZL wordt richting 'jazz' geduwd, maar heeft heel wat in z’n mars. De twee weten doorheen de jaren grenzen in het genre te vervagen en horen overal muzikaal thuis. Ze balanceren in de schemerzone tussen improvisatie en experiment.
Hendrik Lasure (piano, elektronica) en Casper Van De Velde (drums, elektronica) hebben een nieuwe plaat uit, 'Fata Morgana' via VierNulVier Records. Op ‘We Are Open’ in de Trix zagen we hen een soort huiskamersfeer creëren en zweepten hun sound op met drums en piano.
In de N9, Eeklo deden het nog eens over, het werd een intieme avond om opnieuw die huiskamersfeer te creëren, trouwens meer en meer de perfecte voor SCHNTZ er te vertoeven.
Om dat plaatje compleet te maken, mocht het trio Nagløed (*****) beginnen. Op een soort vloermat met gitaar, drum en piano. Nog meer intimiteit, die bovendien perfect past bij hun muziek. Het Gentse trio bestaat uit Dillian Fevry (elektrische gitaar en zang), Andreas Lagrou (drums) en Matthias Dewilde (elektronica en toetsen). Recent brachten ze hun tweede plaat uit ''Everything Is In Everything', een pareltje vol intens mooie rustpunten die je tot een gemoedsrust brengen.
Live kregen we een emotioneel beladen klankkleur, sober maar niet somber. De zachte cimbalen en de dromerige piano klank verrasten met enkele pakkende mooie zanglijnen die de gevoelige snaren raakten . Bevreemdend mooi sloten ze af, met een zeker ‘zen’ gevoel. Een
intens, overweldigend gevoel van welbehagen in die intimiteit. Magische start van de avond.
De podium opstelling bij SCHNTZL (*****) was gewoonweg verbluffend. Twee soort reuzegrote nachtlampjes stonden aan elke hoek van het podium met ledverlichting en alles eraan verbonden. Het deed die huiskamersfeer opborrelen naar een heus feestje in de slaapkamer. Want Schntzl houdt intimiteit en alle registers opentrekken, waar nodig.
door de chaotische brij aan rusteloze piano, elektronica en drum/percussie.
Chaos met een lijn …
Sterk hoe zij elkaar weten aan te voelen en aan te vullen, en binnen die context andere wegen opzoeken. Het leukste is dat de band die grijze zone opzoekt tussen vele uitersten. Heel wat onverwachtse boeiende wendingen die jazz met vele genres verbindt.
Op een klein uurtje - het was een vrij korte set - slaat SCHNTZL ons compleet murw. Elk nummer had zijn muzikaal idee, het maakte er een bijzonder concert van. Wat een magie.
Hoe leuk en spannend was het, continu te kunnen vertoeven in de schemerzone tussen improvisatie en experiment!
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
Joan As Police Woman – Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Ik ben ook volwassen geworden, ik wilde nieuwe arrangementen van de nummers aanbieden
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verschijnt dit nieuwe album binnenkort op 12 juni via Reveal Records.
Het was een eer als grote fan een leuk, ontspannen gesprek te hebben met Joan over de twintig jaar muzikale carrière, waarom ze besloot dit album opnieuw onder de loep te nemen, haar ambities en toekomstplannen.
CD net uit Real Life Evolution
Ik zag je voor het eerst live in 2007 op Rock Werchter. Je had net je eerste album uitgebracht in 2006; ik was volledig onder de indruk. Wat is voor jou persoonlijk het grootste verschil tussen hoe je was in het begin en hoe je nu bent?
Ik heb tussen dat eerste album en nu verschillende platen uitgebracht. Ik voel me meer op mijn gemak nu ik weet dat ik iets heb wat mensen willen; ik hoef mezelf niet meer te ‘bewijzen’. Muziek maken en delen geeft me een gevoel van verbondenheid, en door de gevoelens die ik met anderen heb gedeeld, voel ik me minder eenzaam. Ik denk dat dat het grootste verschil is met twintig jaar geleden.
Als je terugkijkt op die tijd, zijn er zaken die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet
Daar hou ik me niet echt mee bezig. Ik heb niet zo’n gevoel van ‘hoe het had kunnen zijn’ en dat soort dingen. De dingen die ik als ‘fouten’ beschouw, maken het leven uiteindelijk tot wat het is. Daar kun je niets aan veranderen, maar je kunt wel proberen dingen nu te veranderen op basis van wat je nu weet. Anders zou het gewoon fantasie zijn. Dingen gebeuren zoals ze gebeurd zijn. Ik hou echt van de realiteit… De realiteit is voor mij magisch genoeg.
Er zijn alweer zo'n vijf jaar verstreken, maar: heeft de hele COVID-periode je als artiest op enige wijze beïnvloed?
Ik heb tijdens die COVID-periode eigenlijk een paar platen gemaakt – “The Solution Is Restless” in 2021 en daarna “Cover Two” in 2020.
Ik heb me steeds afgevraagd hoe je die dunne lijn tussen pop en alternatieve muziek kunt blijven bewandelen (net zoals mijn grote idool David Bowie het deed). Was het toen een bewuste keuze van je? En is het vandaag de dag nog steeds zo?
Geweldige vraag! Voor mij is ‘genre’ een heel verwarrend woord. Muziek is muziek. Ik begrijp dat mensen het leuk vinden om dingen te categoriseren en in verschillende hokjes te plaatsen om hun gedachten op orde te houden. Ik doe het ook. Maar bij muziek overlapt alles zo erg dat ik het moeilijk vind om de meeste muziek als slechts één genre te zien. Wat betekent ‘alternatief’ bijvoorbeeld? Dat gezegd hebbende, is het antwoord nee: ik heb nooit bewust gekozen om muziek op een bepaalde manier te laten klinken. Ik maak het gewoon zodat het voor mij goed klinkt. En ik ben het met je eens: David Bowie is een van de groten.
Je hebt besloten de nummers van je debuutalbum opnieuw op te nemen. Waarom precies? Hoe is het idee ontstaan?
Ik had besloten om een tournee te organiseren ter ere van het twintigjarig jubileum van mijn debuutalbum ‘Real Life’, waarbij ik het hele album live zou spelen. Ik vroeg me af of het opnieuw opnemen van de nummers ze toegankelijker zou maken, aangezien ik niet kon verwachten dat mensen het eerste album zomaar opnieuw zouden kopen. Het punt is dat deze nummers in de loop der tijd echt zijn veranderd. Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Maar ik ben ook volwassen geworden. Dus ik wilde nieuwe arrangementen van deze nummers aanbieden. Het voelde ook alsof ik mijn eigen nummers herontdekte door dat te doen.
Zijn er tegenwoordig ook meer technische mogelijkheden om nummers te ‘updaten’? In de studio kun je veel meer doen dan vroeger...
Ik heb nu mijn eigen opnamestudio, dus het is veel makkelijker, ja. Het is veel makkelijker om muziek te maken dan vroeger, met alle mogelijkheden die we nu hebben.
Wat die samenwerkingen betreft: het zijn allemaal indrukwekkende muzikanten, maar één springt er toch een beetje uit... Iggy Pop, een van mijn weinige vroegere idolen die nog in leven zijn. Ik vond dat hij klinkt als Nick Cave op dat nummer dat jullie samen uitwerkten (en dat is een compliment).
Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld ‘The Passenger’ zingt, zit er iets magisch in zijn stem. Zijn stem is absoluut een van mijn favorieten.
Ik hou van je debuut en ik vind de ‘herwerkte’ versie van het album net zo goed klinken, in zekere zin zelfs nog beter. Wat is volgens jou het grootste verschil?
Ik heb dit album in een kort tijdsbestek opgenomen. Ik heb het in twee maanden opgenomen. En aan het origineel heb ik waarschijnlijk meer dan een jaar gewerkt, terwijl ik op tournee was met Rufus Wainwright. Toen ik thuiskwam, ging ik de studio in, dus dat is misschien wel het grootste verschil... het tijdsbestek.
Denk je dat het moeilijker zou zijn geweest om naam te maken met dat prachtige debuutalbum als je het vandaag zou uitbrengen? De markt is er niet kleiner op geworden
Dit is een vraag die ik niet kan beantwoorden, want proberen de muziekindustrie te manipuleren is als proberen de loterij te winnen. Het is in feite onmogelijk. Er zijn zoveel variabelen die bepalen of iets succesvol is of niet. Tijd, plaats, trends, politiek, enzovoort, en daar heb ik geen controle over. Het enige waar ik controle over heb, is de muziek, en alleen de muziek.
Het voelt eerlijk gezegd alsof dit album ‘een nieuw begin’ is. Betekent dit dat er ook een nieuw album met nieuwe nummers op komst is?
Ik ben inderdaad bezig met het opnemen van nieuwe nummers en er komt binnenkort een nieuwe plaat uit. Dus ja!
Heeft de situatie in Amerika (en de wereld) invloed op de manier waarop je nummers schrijft? Ik las ergens van je dat het een beetje moeilijk is om nummers over ‘liefde’ te schrijven in deze tijden…
Alle nummers die ik heb geschreven gaan over de situatie waarin we ons nu bevinden. Het is pijnlijk om te zien hoe ons land (en de wereld) de mensenrechten met voeten treedt, hoe mensen verdwijnen en zo. Ja, daar ga ik zeker over schrijven.
Ik herinner me dat er tijdens de Vietnamoorlog overal protestliederen werden gemaakt. Nu gebeurt er regelmatig wel iets rond de oorlog in Iran … En toch heerst er stilte … Er zijn niet zo veel protestliederen. Wat denk je zelf?
Door het internet en sociale media zijn mensen meer van elkaar vervreemd geraakt. Over het algemeen voelen mensen zich ongemakkelijk bij interactie met anderen. En de reis waaruit het leven nu bestaat, is dat gevoel van ongemak, en het uitzoeken van het ‘waarom’ en, bovenal, het onder ogen zien ervan. Dat is de essentie van het leven. Meestal komt dit doordat je bang bent; angst is de basis. Het is de basis van het mens-zijn. Als je je angsten durft te confronteren, zul je een veel beter leven leiden. Maar er is een propagandacampagne gaande die ons vertelt dat we simpelweg bang moeten zijn voor mensen die we niet kennen. Toch zijn we in wezen allemaal dezelfde persoon. Het is absurd en onbeschrijfelijk wat er is gebeurd dat mensen tegenwoordig zo laf zijn; we hebben echt een golf van gemeenschapszin nodig.
En waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik heb video's opgenomen met mijn trio https://www.youtube.com/watch?v=25cW-mONIW4&t=4s en we hebben de afgelopen maanden, in de aanloop naar het album, elke maand een video uitgebracht. En dat zijn echt prachtige documenten van wat ik live doe. Je kunt ze bekijken op: https://www.youtube.com/channel/UCWFttOTGTtbx613rd9NgTCQ . Op 12 juni brengen we het album uit en gaan we op tournee.
Ik zie ook dat jullie op tournee gaan. Gaan er artiesten met jullie mee op tournee? Zoals Iggy Pop? Wordt het trouwens steeds moeilijker om door Europa te touren?
Nee, dat zou onmogelijk zijn voor de andere artiesten om met ons trio mee op tournee te gaan. Wat je andere vraag betreft, het wordt inderdaad steeds duurder. Ik heb begrepen dat je mijn trio zelf ook in november in Brugge kunt zien. https://www.cactusmusic.be/NL/Concerten/Kalender/joan-as-police-woman
Wat zijn volgens jou de grootste verschillen vergeleken met 20 jaar geleden?
Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om muziek te maken. Ook goedkope manieren om muziek te maken en in je eigen opnamestudio kun je een geweldig geluid bereiken. Qua communicatie kun je tegenwoordig alles via sociale media doen. Dat is ook makkelijker. Het is ook makkelijker om bestanden naar elkaar te sturen. Krystle Warren zingt bijvoorbeeld op het album en zij was in Parijs. Ik stuurde haar het nummer en ze kon thuis haar zang opnemen en de bestanden naar mij sturen. Dat is zeker een groot verschil met 20 jaar geleden.
Ben je niet bang dat AI in deze ‘snelle tijden’ de plek van echte artiesten zoals jij zal overnemen?
Daar ben ik niet bang voor. Weet je, ik hou ervan om muziek te maken. Ik hou ervan om emoties te delen, en van muziek die door mensen is gemaakt. Ik voel geen emoties bij de muziek die door AI wordt gemaakt. En ik voel er geen menselijkheid in. Menselijkheid en emoties zijn onvervangbaar, dus ik maak me persoonlijk geen zorgen dat AI dit zal overnemen. Het zal nooit hetzelfde zijn als kijken naar mensen die op het podium optreden.
Je hebt bijna alles bereikt en het lijkt erop dat je niets meer te bewijzen hebt. Heb je toch nog bepaalde doelen of ambities?
Ik ben nog steeds ontroerd door het proces van muziek maken. Het is magisch. Ik ben erg enthousiast over het uitbrengen van oude nummers, en ook over het uitbrengen van nieuwe dingen. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek de wereld zou kunnen veranderen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik dat kan. Ik kijk ernaar uit om te zien wat ik, en anderen, kunnen doen om ons door deze tijd heen te helpen. Samen… dat is een ambitie die ik nog steeds koester.
Natuurlijk is er nog tijd voor -je bent nog jong-, maar wanneer denk je dat je ermee stopt?
Ik heb geen idee, en ik denk dat ik het wel zal merken als het zover is. Leonard Cohen trad op tot hij ongeveer 80 jaar oud was. En Iggy Pop is nu 78 en staat nog steeds op het podium, dus ik ga ook door zolang ik kan en zie wel wat er gebeurt.
Bedankt voor het fijne gesprek… Ik kijk ernaar uit je eindelijk weer live te zien in België. Het is veel te lang geleden
Pics homepag @Judi Rosen
Check het album
Bandcamp https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/track/i-defy-feat-krystle-warren-real-life-evolution-version
'Real Life Evolution' album https://revealrecords.lnk.to/reallifeevolution
Spotify https://open.spotify.com/artist/6PBv8t9YTLggA9ZMwpeoqj
11 nov 2026 – Cactus Club, Brugge
www.cactusmusic.be
Poly-Math - Hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we onze muziek graag een thema rond een onderwerp, waar we op dat moment in opgaan
Poly-Math is een instrumentale progressieve en math-rockband uit Brighton, Londen, opgericht in 2012. Ze staan bekend om hun technische, donkere en energieke composities die elementen van post-rock en punk combineren met complexe ritmes. Daardoor kun je hun muziek niet in een hokje duwen.
Onlangs kwam er een nieuwe plaat uit ‘Something Deeply Hidden’ een meesterwerk! We hadden hierover een fijne babbel met bassist Joe Branton, en polsten uiteraard naar verdere plannen en ambities.
CD net uit Something Deeply Hidden
De band bestaat al sinds 2013 – Een kort overzicht van de ‘goede’ en ‘minder goede’ tijden?
Ja, natuurlijk. we maken nu al zo'n 13 jaar samen muziek. We zijn begonnen als een trio, we zijn ook een tijdje een kwintet geweest, en een kwartet. Oorspronkelijk was de band een nevenproject van onze gitarist, Tim Walters. Hij was destijds de drummer van Monsters Build Mean Robots en hij was op zoek naar een uitlaatklep om gitaar te spelen. We zijn al jaren vrienden en we hebben zo'n vergelijkbare muzieksmaak dat het heel gemakkelijk voor ons was om samen in een band te belanden.
Zijn er elementen die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet?
Ik denk het niet. We hebben de over de hele lijn geweldige tijd gehad. Misschien zou ik het vinden van een boekingsagent eerder serieuzer hebben genomen, maar eigenlijk is dit gewoon een geweldige ervaring geweest van begin tot eind.
Ik las in de bio: “Poly-Math is een instrumentale progband uit Brighton en Londen, Verenigd Koninkrijk. Ze zijn sterk beïnvloed door vroege klassieke prog, ethio-jazz, postrock en mathrock.” Een mondjevol; kun je er wat meer over vertellen?
Zeker. We hebben er altijd op willen wijzen dat we een progband zijn. Ik denk dat er, toen we net begonnen, veel mathrock opkwam, en omdat we ‘math’ in onze naam hebben, raken mensen vaak in de war over het genre. Maar eigenlijk zijn we gewoon een progband die dol is op het vroege Crimson.
De band heeft verschillende genres en identiteiten verkend in de loop van hun 5 albums, 2 Lockdown-albums van een nevenproject en talloze EP’s. Het is een beetje vreemd dat ik nog niet echt van jullie heb gehoord. Hoe komt het, denk je?
Ik denk omdat we een Britse band zijn. We toeren door Europa wanneer we kunnen, wat bijna elk jaar het geval is, maar we brengen veel van die tijd door in Duitsland, omdat de steun voor ons daar zo groot is. Het feit dat we een instrumentale progband zijn, zorgt er niet bepaald voor dat fans bij ons op de deur kloppen voor kaartjes voor onze shows.
Op welk moment had je het gevoel dat de band een duidelijk omschreven identiteit had ontwikkeld, in plaats van een open experiment te zijn?
Ik denk tegen de tijd dat we onze eerste EP opnamen. We hadden daarvoor al een aantal singles uitgebracht en ik denk dat we toen aan het uitzoeken waren welke richting we op wilden. Tegen de tijd dat we Reptiles maakten, wisten we dat we alles concept gedreven wilden hebben. Elke plaat sindsdien heeft een kernthema gehad dat de compositie, het artwork en de titels van de nummers heeft bepaald.
Nu is er het nieuwe album ‘Something Deeply Hidden’. Een paar gedachtes: er heerst een zekere chaos, maar toch bespeur ik een rode draad die door die chaos loopt, als je de tijd neemt om te luisteren… Is dat een juiste inschatting? Was die chaotische aanpak én de beslissing om dit via kunst tot uitdrukking te brengen; een bewuste keuze?
Interessant, ik snap wel dat het chaotisch kan overkomen, hoewel ik niet denk dat we daar tijdens het schrijven aan denken. We houden er wel van om bewust atonaal te werken, en we neigen altijd naar nogal ‘verzwakte’ toonkeuzes. Ik denk dat ‘gestructureerde chaos’ een goede manier is om te beschrijven wat we doen.
Nog een positief punt: je hebt me op een soort geïmproviseerde manier op een dwaalspoor gebracht; is het de ‘jazz’ in jullie sound, of hoe moet ik dit interpreteren?
We luisteren veel naar Ethio-Jazz. Ik denk dat die muziekstijl ons subtiel, maar wel behoorlijk sterk heeft beïnvloed. Natuurlijk klinken we niet als een jazzband, maar als het op solo’s aankomt, leunen Tim en Josh allebei op de creatieve improvisatie van ethio-jazz.
Voor wie houdt van avontuur, is dit het uitgelezen album in het genre. Anders is de plaat ‘Something Deeply Hidden’ nogal moeilijk te verteren. Spelen jullie bewust in op het avontuurlijke? Maw, welk publiek willen jullie ermee bereiken?
Ik zou het geweldig vinden als we iedereen zouden bereiken, maar ik denk dat, aangezien populaire muziek steeds eenvoudiger is geworden en mensen steeds meer afhankelijk lijken te zijn van zang bovenop de muziek om het te begrijpen of ervan te genieten, het soort muziek dat wij maken een niche zal blijven. Bands als Yes, Genesis en King Crimson zouden waarschijnlijk niet populair zijn als ze vandaag de dag waren begonnen, maar ik ben blij dat we de muziek maken waar we van houden voor mensen die het kunnen waarderen.
Sommige nummers weten ‘een beetje op te vallen’, maar het is eigenlijk het geheel dat me aanspreekt – een soort rode draad?
De albumtitel is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll, ‘Something Deeply Hidden: Quantum Worlds and the Emergence of Spacetime’. Onze toetsenist, Josh Gesner, is medisch fysicus, en dit raakvlak tussen filosofie en natuurkunde vinden we allemaal erg interessant. De nummers zijn allemaal geschreven tijdens sessies rond de tijd dat we dit allemaal bespraken, en hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we de muziek die we schrijven graag een thema rond een onderwerp waar we op dat moment in opgaan.
Het voelt ook behoorlijk filmisch aan, alsof ik naar een meeslepende film kijk, met verrassende wendingen en een moment van rust, voor het naar een climax gaat … Was het de bedoeling om een soort ‘filmisch album’ uit te brengen?
Waarschijnlijk niet specifiek. We schrijven zeker niet met dat doel voor ogen. Maar we proberen wel een compleet geheel te creëren. Iets dat ontroert en de luisteraar door verschillende emoties voert. Het tempo van het album is daar sterk op afgestemd.
De diversiteit, het experimentele karakter en de voortdurende wisseling in stijl en sound spraken mij het meest aan in dit album; hoe zijn de reacties tot nu toe?
Echt geweldig. We hadden ons geen betere tour en geen betere reacties van de pers en fans kunnen wensen. Het is de grootste en best bezochte tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk geweest die we ooit hebben gedaan, dus dat is echt zo goed als je je maar kunt wensen bij een release.
Wat zijn jullie plannen voor de toekomst nu het album uit is? Gaan jullie op tournee? Misschien naar België ;)
We hebben net anderhalve maand met tussenpozen getoerd. We hebben door heel Europa gespeeld, hoewel niet in België, en heel veel shows hier in het Verenigd Koninkrijk. Het was een geweldige lanceringstournee.
“Jullie hebben verschillende liveoptredens op het programma staan – hoe zetten jullie zulk complex materiaal om naar een live-setting zonder dat het aan energie en precisie inboet?” Kun je er wat meer over vertellen?
Ik denk dat het komt doordat we altijd met het oog op liveoptredens schrijven, dus het is niet echt een probleem. Natuurlijk zijn er lagen die we moeten missen, en misschien moet Josh hier en daar een synthesizerpartij of twee opofferen om de gitaar te versterken, maar over het algemeen hebben we geen moeite om de twee te combineren. Ik denk dat we een behoorlijk productieve liveband zijn, dus we zijn normaal gesproken goed voorbereid om een snelle, energieke liveshow neer te zetten.
Ik zou jullie eerder thuis brengen op een postrockfestival (Dunk!festival hier in België?) dan op een puur metalfestival, ben je het ermee eens?
We zijn blij op elk festival! We worden vaker geboekt met metalbands dan met postrockbands, maar ik denk dat dat gewoon komt omdat we riffs hebben.
Zijn er nog andere ambities of doelen die jullie na al die jaren nog zouden willen verwezenlijken?
Hahaha! Natuurlijk, we zouden graag een nummer 1-hit in de wereld willen scoren… nee, grapje. Ik denk gewoon dat we graag muziek willen blijven maken met zo’n geweldige groep muzikanten. We houden ook van samenwerken, dus misschien komt daar in de toekomst nog wat meer van. We vinden het geweldig om extra muzikanten in te schakelen voor solo's of tracks, ik zou dat graag verder uitbreiden en onze samenwerkingsstijl verder ontwikkelen.
Bedankt voor het leuke gesprek, ik hoop dat we het ooit ‘live’ kunnen doen als jullie in België spelen. Samen een Belgisch biertje drinken klinkt als een goed plan ?
Nederlands 
Français 
