High Hi + ILA - Een dubbele portie pure female power die aan de ribben kleeft

We vertoefden de laatste twee weekends in De Casino naar aanleiding van het project 'DC strikes back' en stellen vast dat het concept werkt. De opstelling van de zaal, het vernieuwde café enz … Alles erop en eraan ifv de gezelligheid, ondanks verplichte mondmaskers en zitplaatsen. In elk geval is De Casino volledig klaar om weer publiek te ontvangen, en te zorgen voor een geslaagde avond zonder meer. Zoveel is zeker.
Voor een volledig overzicht van het programma van het najaar verwijzen we jullie graag door naar de website: https://decasino.be/  
Het laatste concert in die reeks was High Hi, die op deze zondagavond met een stevige, energieke set én vooral een hoog female power gehalte die aan de ribben bleef kleven, er  in slaagde de mensen uit hun stoel te krijgen.

ILA (***1/2) mocht de avond openen. Met 'Montage' bracht ILA vorig jaar nog een EP uit die rauwheid en pure schoonheid wonderbaarlijk met elkaar verbindt. In grote mate is dat de verdienste van zangeres Ilayda Cicek die door onze collega's van Luminous Dash werd omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Mariane Faithfull. Dat was ook te merken aan het concert in De Casino. Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurende schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten.
Uiteraard krijgt Ilayda voldoende steun van de topmuzikanten waarmee ze zich laat omringen. Dit dankzij drummer Cas Kinnaer en gitarist Sam Smeets, die Ilyada perfect aanvoelen en aanvullen. Anders stond ze te schreeuwen in de woestijn.
Wij waren echter vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en haar vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving.
Het enige jammere aan de zaak is dat er nauwelijks werd gecommuniceerd met het publiek. Dat is ook niet nodig, de band laat de muziek voor zich spreken. Maar dit zorgde helaas wel voor akelige stiltes na elke song, en dan krijg je het gevoel dat er een routineklus wordt afgewerkt , wat zeker niet het geval is. Want ILA straalt dat samenspel tussen zang, gitaar en drum uit en wordt gedreven naar een hoogtepunt van weldegelijke oerkracht.
Maar we bleven daardoor dus wel lichtjes op onze honger zitten, een beetje meer spontaniteit en het publiek iets meer aanspreken had dus zeker gemogen. Voor de rest hoor je ons niet klagen.

Dit was toch heel anders bij High Hi (****) . Naast de energieke aanpak, waarbij het tempo telkens naar dat hoogtepunt werd gedreven en de geluidsmeter vaak op rood kwam te staan, blijkt zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe, te beschikken over een indringende heldere stem, en is ze eveneens een klasse entertainer. Ze geselt haar gitaar op gedreven wijze en maakt gebruik van haar capaciteit en talent als zangeres. De grappige kwinkslagen tussen haar en drummer Dieter Beerten, die ook zijn drumvellen wist te geselen en over een knap stemgeluid beschikte, waren een streling voor het oog en ook het hart. Dieter is bovendien duidelijk open gebloeid en ontpopt zich dus ook tot een ware klasse zanger en entertainer. Bassist Koen Weverbergh stond er wat bedeesd bij, maar zijn inbreng verdooft of schudt je net klaarwakker.  Om maar te zeggen. High Hi mag dan muziek brengen met een donker randje, op het podium kan er ook een beetje humor vanaf. Dat waarderen we altijd bij een live show.
Besluit: In 2020 staat High Hi op alle fronten met enorm veel passie en spelplezier op dat podium, en dat stralen ze uiteraard ook uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set . Hi High slaagde erin , als één van de weinige, de mensen uit hun stoel te krijgen. Ze konden iedereen lekker laten meeklappen en genieten. Een betere afsluiter van deze concertreeks konden we ons niet dromen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/high-hi-13-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/ila-13-09-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

TheColorGrey + Kevin Kofii - De rooskleurige toekomst van R&B, Hip Hop en Soul TheColorGrey

Dat in ons kleine landje enorm veel talentvolle muzikanten en artiesten rondlopen, hoeven we niet meer te vertellen. Ook binnen de hip hop, R&B en soul , vind je links en rechts onontgonnen pareltjes. Neem nu TheColorGrey (****1/2) het alias rond Will Michiels. De man timmert sinds 2014 aan de weg en kon ons in 2018 enorm bekoren als act op de Lokerse Feesten. TheColorGrey bracht een aanstekelijke mengelmoes van muziekstijlen, maar kreeg de handen moeilijk op elkaar maar toch slaagden ze erin in het dak te doen afvliegen door hard op de muur te blijven bonken. Harde werkers dat waarderen we altijd als we een band of artiest live zien. We schreven daar dan ook over: ‘’Het warme applaus duidt aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onderhet motto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!’’
In een goed vol gelopen Casino, en voor een publiek dat puur en alleen voor hen kwam, zou hen dat minder moeite kosten.

Kevin Kofii (***) mocht de boel met een gesmaakte dj act letterlijk opwarmen. Hij spreidde dan ook een mooi tapijt boordevol aanstekelijke klanken, om dat publiek alvast in de sfeer van de avond te brengen. Niet meer, niet minder. Sommige aanwezigen deinden lekker mee op de tonen, andere zaten gewoon verder te keuvelen. Het is sowieso al een moeilijke opgave om als DJ een voorprogramma te doen, en voor een zittend publiek blijkt dat zo goed als onmogelijk om de mensen tot bewegen aan te zetten. Kevin slaagde echter min of meer in zijn missie, en liet een zeer goede indruk achter. We voelden ons dankzij zijn inbreng dan ook compleet klaar om aan de feestdis plaats te nemen.

Het moet ook voor TheColorGrey - en eigenlijk voor iedere band die optreedt in deze momenteel rare situaties met een zittend publiek en mondmaskers -  ook even wennen zijn geweest. Dat was te merken, want de set kwam nogal traag op gang. We vreesden zelfs even dat we zouden moeten schrijven ‘helaas werd een routineklus afgeleverd die ons op onze honger liet zitten’ maar gelukkig sloeg de dieselmotor geleidelijk, o.m. door de bemoedigende respons van een enthousiast reagerend publiek, na een dik kwartier pas echt aan. Will Michiels en de zijnen legden de lat prompt iets hoger en dreven het tempo op of gingen gewoon de gevoelige snaar raken, waaruit vooral blijkt dat Will Michiels over een zeer breed stembereik beschikt; Hij kan naast goed rappen ook diepzinnig ontroeren. De man beschikt eigenlijk gewoon over een zeer soulvolle stem, en daar kan je veel kanten mee uit dus. Bovendien straalt hij heel wat charisma uit, ook al kwam dat pas later in de set naar boven, toen hij aanvoelde dat hij het publiek makkelijk uit zijn hand kon doen eten.
Will doet het deze keer niet alleen. Zijn laatste release ‘Overcome’ is namelijk een keerpunt door de inbreng van een heuse live band, en dat is ook te merken op het podium. De muzikanten die hij rondom zich heeft verzameld zijn ware tovenaars met klanken. Neem nu de pianist van dienst die als een duiveltje uit een doos een klankentapijt uitspreidt dat ons  naar adem doet happen, of de op de dansspieren inwerkende drum salvo’s en baslijnen.
Eén van de meest indrukwekkende passages was echter toen de gitarist van dienst een knappe solo mocht uitvoeren, die ons - zeer subtiel - deed denken aan Funk grootmeester Prince. Hij waaide prompt voorbij, waardoor  plots ook Funk invloeden om de hoek kwamen kijken; knap dus! De sublieme solo werd dan ook op een daverend applaus onthaald.
TheColorGrey blijkt dus van vele markten thuis te zijn en groeit nog steeds in hun kunnen. De inbreng van een live band blijkt een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel.  De band voelt trouwens net als zijn frontman eveneens aan dat ze het publiek makkelijk uit hun hand kunnen doen eten. Waarna de teugels ook instrumentaal compleet worden gevierd, en alle registers in een wervelende R&B, soul, hip hop - en wat weten we veel - finale worden open getrokken.
De diversiteit waarop TheColorGrey tewerk gaat, zowel op plaat als op het podium, zorgen ervoor dat het publiek compleet uit de bol gaat, en hen terugroept voor een bisronde waarbij de band nog even een kers op de taart aanbiedt, waardoor het dak er uiteindelijk compleet afvliegt.
Besluit: TheColorGrey zet stappen voorwaarts, wij zagen in de Casino echter vooral een jong talentvol collectief op het podium staan die nog niet aan het einde van hun kunnen zit. Ook al haperde de motor in het begin van de set een beetje, de toekomst van R&B, Hip hop, soul en aanverwante stijlen ziet er door een band als TheColorGrey plots veel rooskleuriger uit.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Borokov Borokov + Willy Organ - Wervelend dansfeest in coronaproof style

Twee bands die het moeten hebben van dansende mensn die de hele avond compleet uit de bol gaan, een podium geven dat compleet in coronaproof style is opgesteld met een zittend publiek, het is een gewaagde onderneming. Maar op deze vrijdagavond ontspon zich in de knusse Casino niet één maar twee wervelende dansfeestjes waarop stil zitten onmogelijk is, en kwinkslagen gedrenkt in absurditeit, je een glimlach op de lippen tovert.  
Borokov Borokov , een gezelschap ontstaan in Borgerhout, bestaat uit vier losbollen, die uiteenlopende genres vermengen als pop, lounge, Hi-NRG, disco en hardcore. Met hun albums 'Enkele duetten' en 'Wachtmuziek' wordt een beetje de draak gestoken met de dansmuziek. De songs worden bovendien allemaal gebracht in het Nederlands. Maar binnen dat grappige en absurde, huist toch ook een hoge dosis genialiteit die de kop komt opsteken. Een beetje zoals een clown in het circus op de lachspieren werkt, maar toch de hoofd act is waarvoor iedereen naar datzelfde circus trekt. Zeer slim bekeken van dit collectief losgeslagen elektronicatovenaars met een hoek af.

Dat kan ook gezegd worden van het fenomeen - zo mogen we die man toch noemen - Willy Organ (***1/2) die aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending geeft. Zijn songs zou je zo kunnen toeschrijven aan eender welke charmezanger. De kalende man ziet er uit als een metalhead die gekke bokkesprongen maakt en zijn bijzonder aanstekelijke stem in de strijd gooit, al dan niet met twee bevallige zangeressen rondom zich, zoals een volleerde charmezanger dat doorgaans pleegt te doen. Simon Platteau, de man achter het alter ego, is bovendien, om de verwarring bij de luisteraar compleet te maken, de frontman van de Gentse americanaband The Tubs. Hij slaagt met deze performance er dus met brio in een andere wending te geven aan het Vlaamse levenslied. Hij lacht het genre  echter niet uit, ook al lijkt het een foute parodie erop. Laat dit duidelijk zijn. Willy Organ geeft er gewoon een leuke  wending aan die de lach- en de dansspieren met elkaar verbindt, en krijgt daardoor de handen moeiteloos op elkaar. Het publiek kan dan ook amper stil zitten en zingt de songs uit volle borst mee.

Een betere opwarmer kan het knotsgekke collectief Borokov Borokov (****) zich niet dromen. Het tot trio omgevormde zooitje ongeregeld deelt een subtiele knipoog uit naar het Vlaamse lied. Ze voegen een hoge dosis experimenteerkracht toe aan hun elektronische muziek, in al zijn geuren en kleuren. Een kleurrijk klankentapijt wordt uitgespreid , dat op de dansspieren inwerkt. Uiteraard is alles nog coronaproof deze dagen en blijft het grootste deel van het publiek gewoon op zijn stoel zitten meeklappen en deinen. Bovenaan het balkon staan enkele mensen, veilig binnen hun eigen bubbel, wel mee te dansen. Nee, hierop stil zitten is echt onmogelijk. Bovendien, naast die humor en absurditeit weet Borokov Borokov ook enkele snaren te raken met gevoelige songs die een  bedwelmende invloed hebben op je gemoed. Niet te lang echter, want dit moet vooral een wervelend feest blijven, dat je in deze barre tijden - om alle remmen na een lange werkweek eens los te gooien - zeer goed kunt gebruiken.
Besluit: Een betere remedie om dit weekend met een knal van formaat in te zetten, konden we ons niet dromen. Al missen we echte uitspattingen van een normaal dansfeest, dat kan ontstaan bij deze twee acts, die het dak er compleet doen afgaan . Want dit is gewoon het soort muziek waarop je - bij voorkeur met het verstand op nul - compleet uit de bol moet kunnen gaan tot in de vroege uurtjes. Dat gebeurde nu ook, maar meer ingehouden door al die corona regeltjes. De sfeer was er niet minder opgetogen door.
Wat we in de Casino voorgeschoteld kregen , was dan ook een dansfeestje waarbij het Vlaamse levenslied of de betere dansmuziek, van Vlaamstalige inbreng, uitgebreid in de kijker werd gezet.
We zongen al dansend de songs mee, die echt één voor één in ons hoofd kleefden; wat een manier om de Casino te verlaten.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Bongeziwe Mabandla - I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways, there is almost no other option

Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut ‘Umlilo’ in 2012 en de tweede cd ‘Magaliso’ in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa.
Begin juli bracht Bongeziwe Mabandla zijn derde schijf op de markt, ‘liMini’ en weet ons weer aangenaam te verrassen.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79340-iimini.html
Voer genoeg voor een fijn gesprek, via e-mail, over deze plaat, het verleden, de toekomst en hoe omgaan met een crisis waarin we nog steeds leven.

Congratulations on your new record, how are the reactions so far?
So far it’s been really wonderful, I feel this is my most relatable album which is something very important to me. I think people easily find themselves in this new work. It could do with the fact that it is a love story. Most of us had one of those.

Personally, I especially liked the fact that you also experiment a bit. Do you consciously choose this?
Of course, I have always liked albums that are not conventional and have elements that are surprising, I wanted to add elements that enhance the themes and message and also let you in on the atmosphere and environment of the story. So yes you are right, we experimented quite a bit.

Also the fact that you stay true to those African roots appealed to me, also a conscious choice?
For me it’s always been about loving where I come from. I think there is so much beauty and depth in isiXhosa and a way of saying things that is very specific and colorful but it’s more about pride and about taking back something that was almost erased.

You worked again with Tiago Correia-Paulo, who also produced your second album, the SAMA-winning Mangaliso. How did you find each other again?
When I got into music years ago it was because I had met 340ml drummer Paulo Chibanga and I was signed to their label. So I would see Tiago a lot but we never really thought about working together. Then my manager Sevi Spanoudi, who knew Tiago since they were students, suggested that we meet and see if we can do something together. That meeting is responsible for many great changes in my career and my partnership with Tiago has been the most enriching creative collaboration I could ask for.

Is there some sort of theme behind this record, I read something about relationships in an interview?
Yes the album documents a relationship from the beginning till the end. I wanted to show how love develops and how love changes you. It is inspired by the strong impact love has on us. It’s an album about time and how we change. 

Every song radiates emotions, but this 'Jikeleza' just a little more than the rest. Is this a special song that moves you so deeply? or am I wrong
This song was always very difficult for me to do so I get very happy when I hear that people connect with it. I guess all the songs I write have a special place I think this song is one that really speaks about love for everyone.

There is also a great collaboration with Son Little at "Ukwahlukana" - an added value within the whole - how did that collaboration come about?
I met Aaron in Canada at a festival and we did a workshop together and I fell in love with his music and we kept in touch and where always talking about trying to work together. He had that smooth R&B texture to his voice that I felt the album needed. I then sent him the song and he was excited to be part of it.

You have played in Europe. What is the big difference between the Western world and Africa?
I think mainly what I have found is maybe in Europe is an appreciation for all kinds of music and an opportunity to showcase a range of sounds. What I love about Africa is the appreciation for real moments and the desire audiences have for an artist to be raw when expressing themselves. Our audiences include themselves in performance they express themselves during the show and love to sing along. I love that. 

You had to cancel and postpone tour dates as a result of the coronavirus outbreak? which and other plans were also rejected?
Yes cancelled my spring tour which was to promote and introduce my new  album. I also missed many live media performances I wanted to do and of course being able to do interviews in person at the radio or TV stations. 
I am very happy about my productivity in this period, I wrote a lot and we almost have a new project ready to go for mid 2021. 

How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think so music has the ability to heal and is even more vital in times like these. We sadly have not seen the end of this crisis and it is heartbreaking to see people lose their ability to make a living because of the current environment. I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways,  there is almost no other option.

Is live streaming the new standard? the new normal ? how do you feel about that?
I like some elements of it. I like the idea of being in your comfort zone and be able to reach out to audiences all over the world. But it’s not as rewarding without people exchanging that energy back to you.

Is it still appropriate to release new records in times of streaming via spotify and the like? How do you feel about those streaming websites?
I am grateful for their support and my album success is a big result of how they have supported my releases.

What are the further plans after this crisis?
I have a bunch of remixes releasing from iimini between end of September 2020 and February 2021. Those are exciting artists from South Africa, some of whom I am friends with. 
I keep writing and as I mentioned there is another release planned for 2021 with Secretly Canadian, a New York based Label. This is exciting as it will be my first proper push in the US. I feel I’m getting mature and I’m understanding life more and it reflects in the music. 

Is there also something like an end goal. In other words, what are your big ambitions? What do you especially want to achieve with your music?
Right now I want to express myself more and be open more, I think the pandemic has really made me appreciate the beauty of the world and its relationships.

Thanks for this nice conversation, I hope we can talk face to face very soon. Stay safe!
Thank you very much! 

Seppe De Klerck - Ik hoop dat deze sector creatief genoeg kan zijn om het hoofd boven water te houden en met nieuwe initiatieven op de proppen kan komen

Seppe De Klerck is een componist, muzikant en duizendpoot die van vele markten thuis is. We leerden hem kennen als solo artiest onder de naam iRRi. Eveneens zit hij samen met zijn echtgenote Shikha in het project Maanzaad. Onlangs bracht hij een knappe video uit ‘ “Zidde gij oek van Sinnekloas?” . Maar daar houdt het niet mee op. We hadden - via mail - een fijn gesprek met Seppe over zijn vele projecten, de toekomst, en uiteraard - in oogpunt van dit project ‘interviews in tijden van corona’ - eveneens over hoe je omgaat met zo een tijd waarin we nu leven.

Seppe, om met de deur in huis te vallen. Naast Maanzaad met welke projecten was/ben je allemaal bezig?
Vroeger en nu:
 - iRRi - iRRi & Hugo
- Stepping Tone (Live reggae/dub jam project)
- muziekproductie voor andere artiesten (bv. Koeferbak Funk, Losabes, Gemeejne Bleejkn…) - Muziekproductie voor bedrijfsfilms, luisterverhalen…
Vroeger:
Andy Sierens aka Vijvenveertig
Stijlvol Even
Vrede
W.U.R.
FiveAM

Maanzaad is een project samen met je echtgenote, hoe is dat project ontstaan?
Maanzaad bestond al een jaar of 10 vooraleer ik erbij betrokken geraakte. Shikha (mijn echtgenote) zingt er ondertussen ook al een jaar of 10 bij. Ikzelf ben erbij gehaald om live de muziek van extra saus (Sound Effects en elektronica) en extra percussie te voorzien. Verder verzorg ik tegenwoordig ook de muziekproductie -en opnames en heb ik de clip gemaakt van het nummer “De Zon”.

Waar is eigenlijk de interesse om iets te doen met muziek ontstaan? Welke artiesten of zo waren je inspiratie bron?
Muziek heeft er altijd al in gezeten bij mij… Ik word er als het ware naartoe gezogen. Ik heb mezelf eerst leren drummen, dan kwam er gitaar en basgitaar bij, later piano… Ik ben altijd enorm gefascineerd geweest door HipHop en Reggae. Al van kleins af aan knalden rap-artiesten zoals Wu-Tang Clan, Ice-T, Sint-Andries MC’s, Osdorp Posse, ABN en Nest door mijn speakers. Ik heb nooit echt veel interesse gehad in wat er op de radio speelde… Meestal werd ik aangetrokken tot de meer ‘underground’ dingen. Op vlak van Reggae was er uiteraard altijd al Bob Marley, maar ook Peter Tosh, Lee Scratch Perry enz. Verder ook wat zijsprongen gemaakt naar het hardere gitaarwerk, maar daar zijn door de jaren maar enkelen van blijven hangen bij mij: voornamelijk Rage Against The Machine

We zitten in een crisis die veel plannen in het water deed vallen, zelfs nu in deze periode zit er geen kans op verbetering in. Welke plannen zijn er bij jullie in het water gevallen?
Uiteraard had ik met verschillende projecten wel gehoopt op een leuke, met-optredens-gevulde zomer. Dat kan helaas allemaal niet doorgaan, maar ik ben met verschillende projecten wel opties aan het bekijken om onze muziek nu op een andere, originele manier tot bij de mensen te brengen.

Hoe ga je daar als muzikant en ook als mens mee om met zo een crisis?
De eerste maanden lockdown waren heftig voor mij… veel minder sociaal contact, weinig muziek (in groepsverband dan toch) en heel veel thuis met de kinderen, wat niet altijd even evident was :-). maar ik wil niet klagen… er zijn mensen die het een pak zwaarder hebben gehad dan mij.

De enige keer dat ik je live heb gezien , was bij het project ‘Geluk hormoon’ een prachtig initiatief waarover ik ook een verslag heb geschreven. Hoe waren de reacties? En komt er ook iets als een vervolg? (
Als ik mij niet vergis, heb je mij ook eens live aan het werk gezien in de Casino, in het voorprogramma van Tourist Lemc. Ik herinner mij dat je daarover ook iets hebt geschreven :-D) Gelukshormoon was een project dat door Tom De Rocker (Hugo) op poten werd gezet. Ik wil niet in zijn naam spreken over het al dan niet organiseren van een 4e editie :-). De reacties waren voornamelijk positief. Veel mensen krijgen te maken met het thema (geestelijke gezondheid) en kunnen er zich dan ook makkelijk in herkennen.

Aja dat klopt, in 2016. Ik meen dat er uit dat project ook andere projecten zijn gegroeid? Zoals ‘Out of the Box’ die ik enkele jaren geleden zag optreden op Vredefeesten in Sint-Niklaas?
‘Out of my box’ bestond volgens mij al geruime tijd voor ze bij Gelukshormoon betrokken geraakten. Ik denk dat het eerder een soort samenwerking was.

Zijn er wat dat betreft nog verdere plannen eigenlijk?
Daar weet ik zelf niet genoeg over :-).

En wat met Maanzaad. Mogen we ons aan nieuwe releases verwachten?
Maanzaad is een band die heel naarstig blijft verder werken en repeteren. Ik spreek niet graag een termijn uit, maar er komen sowieso nog dingen aan!

Zijn er nog live plannen voor Maanzaad? Of is het allemaal koffiedik kijken.
Er zijn plannen, maar daar mag ik nog niks over zeggen :-p

We houden het in het oog. Er zijn veel sectoren getroffen door deze crisis, maar muziek en cultuur zijn toch een van de meest getroffen sectoren naar mijn mening, hoe denk je persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik hoop dat deze sector creatief genoeg kan zijn om het hoofd boven water te houden en met nieuwe initiatieven op de proppen kan komen. Al zie ik het momenteel eerder een beetje somber in… Er hangt heel de sector een ferme uitdaging boven het hoofd. Voor sommigen is het zelfs al te laat, denk ik.

Je ziet ook meer en meer filmpjes verschijnen, via live streaming worden zelfs heuse concerten met of zonder betaling op poten gezet. Persoonlijk vind ik dat allemaal geen slechte initiatieven, maar ik hou toch meer van echte live beleving. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Er gaat niks boven een concert waar mensen kunnen genieten van een stevige portie live muziek, met het bijbehorende volume, de sfeer… Ik ben zelf geluidstechnieker en vind niks erger dan dat mensen mijn muziek beluisteren op een GSM of laptop. Live streaming heb je helemaal niet in de hand of de mensen luisteren op een goeie koptelefoon of met een deftig geluidssysteem. Daar gaat mijn haar van recht staan :-). Dus ja, geef mij ook maar de echte live beleving!

Ik keer even terug naar de eerste vraag. Zijn er naast Maanzaad en dat project Gelukshormoon nog andere dingen waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
Met iRRi & Hugo hebben we zonet een nieuwe clip gereleaset voor het nummer “Zidde gij oek”. https://www.facebook.com/watch/?v=771318563687029
Dit in aanloop naar de release van ons nieuw album ‘Gene weg nevest’, dat er ook zit aan te komen. Momenteel is dit het project waarmee ik het meeste bezig ben. Wij hebben vroeger in het Waasland heel wat mooie podia mogen bespelen en hadden een heel trouwe fanbase. Dan zijn we een jaar of 6 elk onze eigen weg opgegaan, dat resulteerde bij mij als solo-artiest (iRRi) in 2 albums: ‘Ontpopt’ en ‘Kopknik’. Hugo heeft zoveel gemaakt in de tussentijd dat ik het zelf allemaal niet meer volledig kan opsommen :-D, maar ik denk dat het grootste project ‘Verbaal Proces’ was, waarmee hij ook 2 albums heeft uitgebracht.

Om af te sluiten, waar (via welke links) kunnen mensen die jullie nog niet kennen je ontdekken of merchandiser aankopen?
iRRi & Hugo:
https://www.facebook.com/irrienhugo
https://www.youtube.com/channel/UC-u3bkYcpnMW4I6yHjtgisA
https://open.spotify.com/artist/3vPhauTcKgNBBFMIQfs330?si=3V5YZRw9SzilYNjakytv3A

Instagram: @irrienhugo
iRRi:
https://irri.bandcamp.com (muziek en merch)
https://open.spotify.com/artist/6givYTkPNsAtpaqYWeRclc?si=1qjJMPbmRaCNORdDW8m  
HsQ
https://www.youtube.com/channel/UCqdkEjK6mzXV-dq4EyAScWw
https://facebook.com/irribeats

Instagram: @irribeats
Maanzaad:
https://www.maanzaadmusic.be
https://www.facebook.com/maanzaad
https://www.youtube.com/user/Maanzaadstyle

Instagram: @maanzaadtheband
iRRi Media (Studio):
https://www.irrimedia.be
https://www.facebook.com/irrimedia

Instagram: @irrimedia
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot eens op mijn ronde e
Gij bedankt!

Himshe - Selien Hoessen - Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen

Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt.
Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Dit debuut, een schijfje dat nu al zeer hoog zal staan in mijn persoonlijk eindejaarslijstje, en verder hoe je als band (en mens) omgaat met deze crisis waarin we nog steeds leven, is voer genoeg om een gesprek aan te gaan met Selien Hoessen, bezieler en zangeres van de band.

Ik heb de band leren kennen via de EP ‘Stay’, een sprookjesachtige schijf die me wegvoert naar zeer, zeer verre oorden. Hoe is alles begonnen voor jullie en hoe waren de reacties hierop tot nu toe?
Eigenlijk is alles begonnen op een zeer atypisch moment, zijnde mijn eerste zwangerschap. Niet meteen het moment waarop je verwacht je keihard te gaan inzetten op een nieuw muzikaal project… maar toch, het kan. Voordien had ik wat ‘underdog-posities’ bekleed in mooie muzikale projecten maar ik was toe aan mijn eigen verhaal. De nood om het eens op mijn eigen manier te doen was groot en mijn dochter was duidelijk een inspiratie- en krachtbron, misschien zelfs een noodzaak om deze stap te zetten.  Het feit dat ze een goede slaper was en makkelijk uren naast mijn kon liggen zonder een kreet, hielp natuurlijk ook wel. Wat de reacties op de EP betreft, deze waren eigenlijk bijzonder mooi. Zo van die reacties waarop je hoopt maar waarvan je nooit denkt dat ze echt zouden worden: Iets over koortsdromen die in jezelf boren, over soundtracks met een Hollywood-vibe, over je hart doen smelten van innig geluk maar je tegelijk angst in boezemen zonder je echt pijn te doen… Tja, das wel bijzonder om dat allemaal te lezen (en bedankt trouwens)

Met Koen Gisen als producer en Naomi Sijmons die haar medewerking verleent, had je toch al twee grote vissen te pakken. Hoe is die samenwerking ontstaan? Naomi had ik al een interview mee, een zeer sympathieke meid
Ja Naomi is een super sympathieke ‘spring in ‘t veld’. Altijd enthousiast, erg aanstekelijk! Ik vind het nog steeds een eer dat zij zomaar ‘ja’ zei op mijn vraag om ‘backings’ te zingen op onze EP. Het feit dat ze ook meetrekt op onze releasetour is echt hartverwarmend. En ja hoe kwam die samenwerking er? Ze is eigenlijk mijn zang juf en van het één kwam het ander.  Wat Koen Gisen betrof. Tja ik had een lijstje gemaakt van producers waarmee ik wenste samen te werken, hij was mijn nummer 1. Ik heb hem gewoon gecontacteerd en toen zijn we samen iets gaan drinken. Soms moet je gewoon doen wat je denkt, een beetje bescheiden lef hebben en ook een vleugje geluk natuurlijk.

Om nog een beetje op die plaat voort te borduren, het viel me op dat jullie met je sound  graag een soort strijd aangaan tussen licht en donker. Er zit veel positieve energie in, maar er is ook iets opvallends duister. Als je begrijpt wat ik bedoel? Wat is je mening
Ik volg je zeker. Het is ook mijn opzet om te spelen met die lichtinval. Ik ervaar mijn muzikale creaties als schilderijen. Je kan werken met geel maar als je er dan met blauw overheen gaat , krijgt het verhaal plots een paarse wending. Zo voelt het ook als ik muzikale schetsen neerzet. Ik vind het leuk om op deze wijze naar muziek te kijken. Het is voor mij geen evidentie om te denken in termen van strofes of refreinen. Muziek is voor mij eerder sferisch. Ik hou ook erg van tegenstrijdigheden. Ik vind mensen het meest boeiend als ze die openlijk laten zien en bij nummers is dit ook zo, me dunkt. Die worsteling vind ik bijzonder inspirerend. De band heet ook niet toevallig ‘Himshe’. Voor mij kan alles samenvallen. Ik vind het jammer dat mensen vaak denken dat ze moeten kiezen voor het één of het ander. De meeste authenticiteit krijgt je wanneer je alles naast elkaar kan zien als stukjes van een groter geheel. Voor mij kan mineur perfect naast majeur staan, al is het niet altijd simpel om de muzikale lijm hiervoor te vinden. Dat is bij mensen ook zo, niet?

Klopt volledig. Er is ook iets opvallend filmisch en visueel aan die plaat, waardoor de fantasie voortdurend wordt geprikkeld. wat is je mening
Tja, ik zei het al, nummers zijn voor mij schilderijen. Ik zie nummers ook voor mij, letterlijk dan. Vaak inspireren beelden mij tot het schrijven van een song. Neem nu “Constrict”. Dit nummer is geïnspireerd op de film ‘Metropolis’ van Fritz Lang. De beelden van de hard werkende arbeiders inspireerde mij tot de ritmische puls. De verleidelijke rol van de vrouw was dan weer de basis voor de zanglijn: een melodieuze tegenstijdigheid op een hoekige ritmesectie. De perfecte Himshe combinatie. Een nummer is voor mij pas geslaagd als je het voelt en ziet. Ik vind het dan ook bijzonder fijn dat je deze vraag stelt! Opzet geslaagd dus J

Kortom een knap schijfje. Nu, ik veronderstel dat door de corona crisis wel wat plannen in het water gevallen zijn. Welke?
Onze EP-release kwam er spijtig genoeg de week net voor de lockdown. Hierdoor vielen al onze geplande releaseconcerten in het water. Gelukkig kwam er van uitstel af en toe ook geen afstel en laat ons hopen dat onze plannen voor het najaar gewoon kunnen doorgaan. Ons concert in muziekclub 4AD in double bill met Lyenn werd verplaatst naar 16 oktober. We kijken er erg naar uit. Ik ben immers een grote fan van Lyenn. Verder spelen we op 7 nov het voorprogramma van Fulco in de N9. Uiteraard zijn er wat concerten geannuleerd zoals op de Gentse Feesten waar een concert in de Theaterbox gepland stond, en zo zijn er nog een paar die niet door gingen.

Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens hier mee om?
We zullen natuurlijk nooit kunnen nagaan wat het effect van deze crisis was op het uitbrengen van onze EP, maar misschien is dat beter zo. Het lijkt natuurlijk wel een erg ongelukkig moment om net voor een lockdown een debuut EP uit te brengen. Langs de andere kant kregen we wel wat publiciteit. De vrijgekomen tijd die we normaal in concerten en repeteren staken , kon dan ook weer gepompt worden in netwerken, het maken van promo en het schrijven van nieuwe nummers dus dat had zeker ook zijn voordelen. We proberen gewoon verder ons ding te doen. Ik geloof dat er andere tijden komen.

Het zijn allemaal een beetje standaard vragen die ik iedereen stel, maar hoe denk jij persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik ben geen beleidsmaker en kies er eigenlijk ook bewust voor om mijn energie daar niet op in te zetten. Met Himshe heb ik immers al meer dan genoeg mijn handen vol, daarnaast ben ik ook moeder en werk ik in een ziekenhuis. Ik moet dan ook doelbewust kiezen waar ik mijn energie naar toe laat gaan. Tijdens de ‘eerste piek’ stond ik in ‘de vuurlinie’. Eén been in de gezondheidszorg en één been in de culturele sector. Het feit dat ik het gezicht van beide ken (en dus beiden hun noden), maakt dat ik soms moeilijk durf opkomen voor de noden van deze laatste. Een leven kan toch niet boven een gedicht/schilderij/nummer staan? denk ik dan. En soms overvalt mij dan een schaamte.
Desondanks geloof ik ook sterk dat cultuur noodzakelijk is voor de kleur van het leven. Cultuur maakt ons leven iets waard. Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen. Ik geloof wel sterk in de creativiteit van mensen en het lijkt mij onwaarschijnlijk als cultuur daar geen gepast antwoord zou kunnen op bieden. Desondanks is het meer nodig dan dat #thesoundofsilence. Maar dat antwoord zal wellicht niet van mij komen.

Wordt streaming, en ook live streaming, de nieuwe norm denk je? Of optredens zoals in Brussel en zo , voor een beperkt publiek (wat toch moet kunnen, zelfs in deze tijden)?
Ik denk niet dat streaming, al dan niet live, de norm wordt. Er gaat niets boven het gedaver van bassen voelen in je lijf. Dit kan je nooit bekomen via live-streams. Ze waren een creatief en zinvol alternatief, misschien blijven ze wel bestaan maar dan hooguit naast de live-beleving van kunst, me dunkt.

Wat zijn de verdere plannen, komen er nieuwe releases binnenkort of op lange termijn?
Zoals ik al zei, een optreden in de 4AD en eentje in de N9. We hopen daar nog enkele releaseconcerten aan toe te voegen. Verder zijn we ook bezig aan nieuwe nummers. Ik heb het dan zowel over het individuele schrijfwerk als over de live-vertaling daarvan , eens het nummer van de pc naar de muzikanten wordt overgedragen. Verder blijf ik inzetten op het vinden van ondersteuning. Het zou fijn zijn om enkele samenwerkingen op touw te zetten, ik denk dan bijvoorbeeld aan een label of een booker. Dat zou super zijn!

Wat zijn de eigenlijke ambities met de band? Want laat ons eerlijk zijn , er zitten wel veel visjes in dat water, vooral in Gent
Ik sta erg realistisch in het leven, ik stond niet meteen op een radio hit te wachten ;-), al zou dat natuurlijk altijd welkom zijn. Ik hoop vooral te kunnen blijven doorgaan met schrijven en optreden. Het zou al een droom zijn, mochten we voldoende inkomsten ontvangen uit concerten om zo opnieuw de studio te kunnen induiken en de kans te krijgen verder muziek uit te brengen, zonder onze spaarboek hiervoor te moeten leegroven. Mooie concerten kunnen geven, in mooie clubs met een kwaliteitsvol geluid zou ook al erg mooi zijn.

Zit er iets in het water in Gent waardoor voortdurend knappe acts en bands als jullie komen boven drijven? Heb je daar een verklaring voor
Het fijne aan Gent is dat er veel ingezet wordt op muziek en kunst. Dit is gewoon belangrijk voor de Gentenaar en dat weet het stadsbestuur ook. Mensen doen nog steeds de moeite om uit hun kot te komen en nieuwe muzikale of culturele ervaringen onbevooroordeeld te ontvangen. Daarnaast heb je een stadsbestuur dat zijn inwoners hierin ook steunt. Zelf participeer ik bijvoorbeeld aan Hall13, een concertzaaltje die het licht zag dankzij de ondersteuning van Stad Gent. We programmeren er een aanbod dat de piano centraal stelt. (het is een samenwerking tussen de muziekstudio Room13 en SVMpiano’s, die zich respectievelijk boven en naast de hall bevinden). Het Gentse stadsbestuur geeft mensen met nieuwe ideeën zuurstof om hun project uit te werken, enkel hierdoor konden we dit waar maken. Onze toenmalige burgemeester kwam zelfs wat tokkelen op de piano in ons eerst promofilmpje, das fijn!

Laten we hiermee afsluiten, waar kunnen de fans of luisteraars die jullie willen ontdekken terecht om online merchandiser en zo te bestellen?
We hebben een eigen website met webshop: www.himshe.be
Daar kan je de EP aankopen. Verder wordt ze ook aangeboden bij Counsouling Sound (de wijste platenwinkel van Gent!). En nieuwtjes worden altijd aangekondigd op onze fb of instagram.
Verder ook de gebruikelijke links:
https://himshe.bandcamp.com
https://www.facebook.com/himshemusic
https://www.instagram.com/himshemusic/
https://vi.be/platform/himshe
Pics homepag @Wouter De Laender

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we elkaar spoedig ergens ‘on stage’
Dat hoop ik ten zeerste!

PAARD + Schroothoop - Wanneer stijlbreuken tot kunstvorm wordt verheven

Zoals wellicht velen onder jullie weten , hou ik van bands of artiesten die de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Bands die buiten de lijntjes kleuren, de comfortzone verlaten en bij voorkeur ook improviseren tot het oneindige, genieten al vele jaren mijn persoonlijke voorkeur. Daardoor kom je vaak bij bands als PAARD en Schroothoop. Twee bands die alle regeltjes aan hun laars lappen, en op die manier wellicht geen Sportpaleizen zullen uitverkopen - moet dat? - maar wie aanwezig is op een show van één van beide zit vol bewondering te genieten van dit schouwspel waar muziek en stijlbreuken tot ware kunst wordt verheven, met op de koop toe de nodige kwinkslagen en hoge dosis humor.

Weet je niet waar naartoe met je afval? Een mogelijke oplossing: breng het gewoon naar het trio Schroothoop (*****) en ze maken er wellicht een muziekinstrument van. saxofonist en multi-instrumentalist Rik Staelens , percussioniste Margo Maex en bassist-klarinettist Timo Vantyghem brachten onlangs een knappe schijf uit 'Klein gevaarlijk afval'. Waar dat voldoende uit de doeken wordt gedaan.  En ja ook afval genoeg op dat podium. Blikjes, potjes en pannen, tot de verbeelding sprekende blaasinstrumenten en noem maar op. Ze worden door de drie virtuozen als instrumenten gebruikt, zoals je maar zelden hebt meegemaakt.  En jawel, daar komen zelfs zeer mooie klanken uit voort. Door samensmelting van die  uitzonderlijke blaasinstrumenten, percussie en bas lijnen ontstaat er zelfs een soort cultuurschok tussen Oosterse, Afrikaanse en Westerse cultuur. Een hele mengelmoes aan stijlen, die bovendien wonder bij wonder perfect in elkaar vloeien waardoor er enige structuur ontstaat binnen de aangeboden chaos. Het is niet alleen hoe Schroothoop tekeer gaat, het vormt de rode draad.
Kortom, dit trio verstaat de unieke kunst om van afval muziek instrumenten te maken die niet alleen uiteenlopende culturen perfect met elkaar verbinden, het zorgt voor een set die je vol bewondering naar adem doet happen, of lekker doet meedeinen op je stoel, want hierop stil zitten is dus onmogelijk.

Ook PAARD (*****) is eveneens zo een band die perfect weet hoe je muziek tot kunst kunt verheffen. Dat bewees de formatie al eerder op het festival ‘We Are Open’ in Trix toen ze de kelderverdieping op zijn grondvesten deden daveren. De heren stralen zoveel spelplezier uit op dat podium, dat het ook aanstekelijk werkt op een publiek dat uit de bol zou willen gaan - maar dat wegens de gekende maatregelen niet volledig kan. Het aan hun hart laten komen doen ze echter ook niet, genieten en lekker meedeinen is hier aan de orde.
Uiteraard zijn de drie bandleden geen groentjes meer in de muziek wereld. Zo is  Sigfried Burroughs bekend als drummer van Kapitan Korsakov, The K. én frontman van Onmens. Vinden we multi-instrumentalist en klankentovenaar TJ Segers terug als vibrafonist bij John Ghost en Compro Oro. Owen Weston, tenslotte, is o.a. de bezieler van het opmerkelijke solo project Ndugu waarmee hij akoestische hip hop fabriceert, maar eveneens van vele markten thuis is . Breng deze drie uitzonderlijke talenten samen en er ontstaat een magie die je moeilijk met woorden kunt omschrijven, we zouden dus eigenlijk moeten stoppen met typen. Want een optreden van PAARD kun je alleen maar voelen, niet omschrijven hoe het voelt. Vergelijk het met een wervelstorm of een tsunami die op jou afkomt en alles dreigt te vernietigen, die eveneens een hypnotiserende inwerking heeft op je gemoed waardoor je niet stil kan zitten. De drie heren amuseren zich trouwens kostelijk op het podium, vaak wordt er dan ook geflirt met geluid overschrijdend gedrag. Maar vooral worden kunstwerkjes afgeleverd in de vorm van percussie en gitaar, die je alle kleuren van de regenboog laten zien, horen en vooral dus voelen. Zo gracieus als een PAARD die door de weide draaft, zo magisch mooi blaast PAARD je vanaf die eerste tot de laatste noot gewoon omver. Het zou moeten zorgen voor een wervelend dansfeest waarbij daken eraf vliegen en lichamen elkaar raken. Helaas kan dat voorlopig allemaal niet meer, maar het feest dat in ieders hoofd ontstaat, doet je wel naar adem happen doordat je lekker uit de bol kan gaan in diepe gedachte.
Besluit: PAARD is zo een band die elke regel binnen de muziek aan zijn laars lapt, en daarmee weg komt door perfectie, in het bespelen van instrumenten te combineren met oneindig improviseren, én tonnen spelplezier en humor tot ware kunst verheft.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/paard-06-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/schroothoop-06-09-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

DIRK. + The Guru Guru - Bommetjes energie met een vette knipoog naar absurditeit

Langzaam maar zeker kruipt de cultuursector uit een diep dal. Links en rechts openen concertzalen de deuren, anderen blijven tot nader order helaas dicht. Concertzaal De Casino heeft niet alleen zijn café heringericht, bij het binnenkomen wanen we ons in een sfeer die doet terugdenken aan de jaren '50 of '60 , maar met beide voeten toch in het nu . Onder de noemer 'DC Strikes back' worden enkele fijne concertavonden georganiseerd, helemaal coronaproof uiteraard en rekening houdende met de nodige veiligheidsmaatregelen.
Voor een volledige overzicht van het programma verwijzen we jullie graag door naar de website. https://decasino.be/  

Wij waren er op enkele avonden bij. DIRK. + The Guru Guru mochten op zaterdag 5 september de spits afbijten.

The Guru Guru (****1/2) bracht eerder dit jaar nog een nieuwe schijf uit . De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77540-point-fingers.html Die bommetjes energie, overgoten met de nodige absurditeit komen echter live nog beter tot hun recht. Dat bewees de band in een uitverkochte Casino al vanaf de eerste noot. De lat werd dus direct heel hoog gelegd, en de boog bleef tot helemaal het einde van de set gespannen. Dat heeft uiteraard te maken met de strak solerende muzikanten binnen de band die als losgeslagen bloedhonden tekeer gaan, alsof ze elke aanwezige dreigen te verscheuren.
Maar eerder dus overgoten met voldoende Humor om eerder een glimlach op je lippen te toveren, dan je te doen baden in het angstzweet. Ook frontman Tom The Bomb slaat, toch eerder ingehouden, wild om zich heen. We zeggen wel ingehouden, want meermaals krijg je het gevoel dat hij veel liever het publiek zou induiken en compleet uit de bol zou gaan tussen zijn fans in. Helaas kan dat nu even niet tijdens deze coronatijden. 
The Guru Guru blijft voortdurend op de deur van de Casino bonken tot de muren het door de oerkracht die daarvan uitstraalt, het bijna begeven. Die geluidsmuren worden dan ook zeer langzaam opgebouwd tot een ware climax, zonder ook de melodieuze lijn uit het oog te verliezen. Dat is niet alleen het meest opmerkelijke aan de hele avond , zo zou later blijken. Het is ook de grote sterkte van deze beide bands. Je emotioneel song na song op een zodanig uiteenlopende wijze raken dat er eerder een gelukzalig gevoel over je neerdaalt, in plaats dat je trommelvliezen gaan barsten door dat voortdurend optrekken van ondoordringbare geluidsmuren.
Besluit: The Guru Guru verstaat de unieke kunst om die bommetjes boordevol energie met een vette knipoog te verbinden met de nodige absurditeit. Zodat humor perfect wordt verbonden met bittere ernst. Op een wijze zoals enkel de groten der aarde dat kunnen.

Het komt zelden voor dat een voorprogramma ons net iets meer kan bekoren dan de hoofd act. Begrijp ons niet verkeerd. DIRK. (****) zorgt er zeker voor dat je op die rollercoaster van emoties en absurditeit blijft zitten. De energiebommen waren echter iets minder krachtig. Wel meer gestroomlijnd en binnen een eerder - zwevende omkadering - die zelfs lichtjes ruikt naar psychedelische invloeden. Het zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht door een weer zeer bewegelijke frontman en een band die je meevoert naar zijn al even absurde wereld, in een trance aanbelandt waar geen einde aan komt.
Onze reporter stelde dat onlangs nog vast toen hij de band in Damme zag optreden. Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79277-the-yellow-machine-dirk-nonchalant-pretpakket-speelt-een-perfecte-matchdirk.html .
Ook nu weer valt op hoe de muzikanten met volle overgave hun instrumenten geselen. Maar het is dus vooral de charismatische frontman Jelle die met zijn vreemde poses en bezwerende stem iedereen uit zijn hand doet eten.  Kortom. DIRK. is al een tijdje aan een opmars bezig, en zet dat dus ook live in de verf door een perfecte set neer te zetten.  Een set waarbij weer die duiveltjes uit een doosje worden ontbonden, en op het publiek losgelaten worden, die ondanks het neerzitten, daar niet stil kan blijven op zitten. Hoewel die bommetjes energie naar onze mening dus iets minder oorverdovend klonken dan hun voorgangers, werden ook nu weer een geluidsmuur gesloopt door Jelle en de zijnen. Op een uitgekiende wijze zet de man je  echter vooral voortdurend op het verkeerde been, door een beetje de clown uit te hangen maar meteen een duidelijke boodschap door je strot te jagen. Klasse!

Besluit: In deze barre tijden kunnen we die dosis positieve energie goed gebruiken. En om deze te bekomen kom je snel bij bands als The Guru Guru en DIRK. terecht , die beide over een frontman met tonnen charisma beschikken.
Klasse entertainers die, geruggesteund door verschroeiend uithalende muzikanten,  die met volle overgave er tegenaan gaan, om de luisteraar een avond te bezorgen die oorverdovende energie verbindt met humor en absurditeit. Waarna je even vertoeft in een sprookjeswereld, die je met een grote glimlach op de lippen achterlaat. Waardoor je die harde realiteit plots weer beter aankan. Missie geslaagd, over de hele lijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-guru-guru-05-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/dirk-05-09-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Everglow - Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk!

De uit het Waasland afkomstige band Everglow timmert sinds 2000 aan de weg. Muzikaal wordt Everglow omschreven als ‘power metal’ met een vrouwelijke ‘touch’ , en klinkt de band zeer fris en uniek. Hun laatste platenwerk dateert al van 2013 ‘Destination’ ; toch heeft Everglow niet stil gezeten, integendeel. We hadden dan ook een fijn gesprek over de toekomst en hoe de band (en de leden daarvan) zijn omgegaan met deze corona tijden.

Everglow is een band die al een tijdje aan de weg timmert. Hoe is de band ontstaan? Voor zij die jullie nog niet kennen , wie zijn Everglow?
De band is ontstaan door het stoppen van Poseydon (mijn andere band , meer in de Death/Thrash metal). We hadden met Poseydon al songs geschreven met Cindy (zangeres), maar door de stop hebben we heel de boel opgesplitst en is Everglow ontstaan!

Everglow wordt omschreven als 'female power metal', is dat de juiste omschrijving? Ik hou niet zo van bands in een hokje duwen, maar hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Everglow maakt power songs met keyboards en vrouwelijke zang. De beste omschrijving voor de stijl lijkt me dus inderdaad ‘Female Powermetal’. Voor optredens of interviews vragen ze meestal een stijlomschrijving, dus we moeten wel een bepaalde richting kiezen! Onze muziek is redelijk krachtig. Je kan het niet vergelijken met de typische Gothic metal, maar de keyboards en de female vocals zijn wel prominent aanwezig. De beste keuze was dus om te verwijzen naar de power, de vrouwelijke zang en de sfeer van de keyboards die we in onze songs hebben.

Je ziet door het bos vaak de bomen niet meer wat dit genre betreft, heb ik de indruk. Maar toch klinkt Everglow 'uniek’. Hoe komt dat denken jullie zelf?
We zijn inderdaad een buitenbeentje (zoals ze zeggen) en dat vinden we zelf ook.   We beschouwen het zelf dan ook als een pluspunt! We kunnen onszelf moeilijk vergelijken met die ene of die andere band. Mochten we bijvoorbeeld ooit een cover willen doen, dan zou de keuze ook niet evident zijn door de vele verschillende invloeden van de bandleden. Onze aparte stijl en klank komt hoofdzakelijk door de power van de muziek in combinatie met de cleane zang!

Om daar een beetje verder op in te gaan ... De typische female voice metal is naar mijn mening een beetje aan het doodbloeden, er is zelfs geen female voice metal fest meer in Wieze. Hoe overleef je als band met toch een typische female voice inslag?
Het is vooral hier in België moeilijker om aan bod te komen. Zeker in vergelijking met Thrash- of Death metal bands! We moeten veel meer inspanningen doen dan bij andere genres. Maar doodbloeden zou ik nu ook niet zeggen, want er is weldegelijk publiek voor. Naar mijn mening is er vooral vanuit de organisaties minder vraag naar.  Gewoon verder doen en blijven gaan is hier de boodschap!

Hoe waren de reacties op ‘Destination’'(2013)’, de plaat waardoor ook ik jullie heb ontdekt?
Vol lof moet ik zeggen, echt waar. We waren zelf aangenaam verrast door de positieve reacties! Voor de ‘Destination’ CD hebben we dan ook echt onze tijd genomen om de songs volledig tot de allerlaatste noot af te werken. Ook in de studio en tijdens het masteren hebben we alle tijd genomen, alles moest gewoon perfect zijn. Het harde werk werd beloond!

Persoonlijk was ik, wat dat album betreft, onder de indruk van die grunts van Alain die zo mooi samengaan met de melodieuze zanglijnen van Cindy. Een perfecte match. Wat is jullie mening?
We hebben die reactie nog gekregen! Volgens sommigen zouden we het zelfs meer in de songs moeten verwerken. In de desbetreffende nummers zit het ook echt wel op zijn plaats. Er is nog samenzang in andere nummers aanwezig, maar dit is niet altijd grunt natuurlijk!

Er is ondertussen veel veranderd, wat waren de hoogte en dieptepunten door de jaren heen?
Alles blijft veranderen in het leven he. We moeten ons daar constant naar aanpassen, dat is ook normaal en we hebben het niet altijd even makkelijk gehad. Denk nu ook niet dat het bij andere bands allemaal van een leien dakje loopt. Maar langs de andere kant hebben de kansen die we gekregen hebben bij het uitbrengen van ‘Destination’, ons wel op de kaart gezet!

Sommige van jullie zitten ook in andere projecten, de meeste hebben een familieleven naast de bands, is dit nog allemaal combineerbaar en hoe?
Een goede planning en afspraken zijn hier dan heel belangrijk. Ik vind dat iedereen in de band mag doen waar hij voor kiest. Sommigen onder ons hebben ook een voorliefde voor een ander genre, zowel binnen als buiten de metal. Door ook te spelen in andere bands, kunnen ze de voldoening compleet benutten. Maar druk is het sowieso: gaan werken, gezin, en dan komt er nog eens repeteren, nummers schrijven en optreden bij. Je kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die zich moet inzetten voor zijn sportactiviteiten: die heeft ook vaste verplichtingen naast de sport. Uiteindelijk is het de passie die ervoor zorgt dat we er tijd voor maken.

Het is de laatste tijd een klein beetje stil rond Everglow, enfin met die corona tijden rond iedere band, maar ik had al een tijdje niets meer van jullie vernomen. Of het moet zijn dat ik onder een steen heb geleefd en is me iets ontgaan?
Er is je niks ontgaan :-) We hebben reeds een bewogen pad achter de rug: onze nieuwe CD was bijna klaar en de planning voor de studio (Midas Studio in Lokeren olv Tony De Block) was gefinaliseerd, toen onze toenmalige drummer (toffe kerel, perfect fit met en voor de band) ziek werd.  Al onze plannen vielen toen quasi in het water. Bij ons is ieder groepslid niet zomaar een groepslid maar ook een vriend, dus je geeft die jongen tijd om erbovenop te geraken, maar dit bleek echter niet van korte duur te zijn.  Na maanden kwamen we allen tot de constatatie dat het niet zou lukken, desondanks alle kansen. Hierdoor waren we toch weeral een hele periode verder, met een serieuze opdoffer bij elk bandlid als gevolg! Met veel spijt in ons hart hebben we uiteindelijk dan toch afscheid genomen van elkaar. We hebben daarna ook ruim de tijd genomen om een nieuwe en goede vervanger te vinden. De goden moeten ons wel goed gezind zijn, want we hebben hem dan ook gevonden in Ash!

De hoofdreden, naast die corona crisis, is dat ik heb vernomen dat er dit jaar een nieuwe plaat zou uitkomen? Wanneer, waar hoe? Vertel er gewoon iets meer over
Het is inderdaad zo dat we momenteel met deze nieuwe bezetting op dreef zijn om alles af te werken voor de studio, en we willen ook onze drummer de kans geven om zijn stempel op de nieuwe nummers te zetten. Met de coronacrisis die ertussen is gekomen, hebben we een shift gemaakt naar thuiswerk en wordt alles via digitale weg aan elkaar bezorgd. Zo hebben we geen extra tijd verloren om dit jaar nog de CD te kunnen uitbrengen. Want niet te vergeten: een CD uitbrengen is hard werken. Zoals ik in mijn vorig antwoord al vermeldde, zullen we opnieuw samenwerken met Tony De Block van de Midas Studio in Lokeren, omdat we van mening zijn dat we een goede formule niet moeten veranderen. Tony heeft zich 100% gegeven tijdens de ‘Destination’ CD en dat zijn we zeker niet vergeten!  Over het wanneer en hoe, zijn de nodige contacten met Tony ook al gelegd en onze drummer is momenteel volop aan de laatste songs bezig om zijn eigen sound te verwerken in de nummers. Daarna kunnen we hopelijk terug de studio induiken!

Ik veronderstel dat er door die corona crisis wel andere plannen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Dat valt eigenlijk nog wel mee. Buiten het feit dat we niet samen kunnen komen om te repeteren, zijn er natuurlijk wel enkele optredens weggevallen. We kunnen gelukkig allemaal van thuis uit verder werken en dat is een groot voordeel. Op dit moment is het enige grote vraagteken vooral wanneer we de studio terug in kunnen.

Ik stel deze vraag dus echt aan iedereen. Maar het lijkt toch belangrijk te weten, de antwoorden zijn uiteenlopend. Hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis waarin we nu zitten?
Makkelijk is dit voor niemand, dus ook voor ons niet. Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk! We zien elkaar niet zo veel als we zouden willen, maar ook hier bieden de digitale wegen een oplossing!

Dit is ook zo een standaardvraag in deze periode. Zijn er plannen om eventueel jullie nieuw werk via sociale media en streaming aan te bieden? Je ziet tegenwoordig wel meer filmpjes passeren.
Omdat we merken dat alles langer zal duren dan verwacht, zijn we ook actief bezig om meer aandacht te besteden aan de sociale media en streaming. Over wat en hoe kan ik echter nog niks van verklappen. ;-) De verrassing zou er af zijn, maar iedereen zal het binnenkort wel merken!

Wat zijn de plannen na deze crisis?
Met stip op nummer één staat het inblikken van het nieuwe album!  Het logische gevolg daarna, is dan om zo snel mogelijk terug het podium op te kruipen! 

Is er, wat de band betreft, ook een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken?
Na deze crisis zal het voor veel bands nog moeilijker worden om de verwachtingen in te kunnen lossen. De crisis heeft alles vertraagd en plannen in duigen geslagen. Maar als we kunnen verder doen op het elan dat we bezig zijn en onze bovenstaande plannen kunnen verwezenlijken, zal bij ons in de band iedereen al gerustgesteld zijn.

Ik zit door mijn vragen heen, mijn laatste wellicht. Het is in deze tijden onmogelijk om merchandiser voor de band op concerten aan te kopen, op welke wijze kunnen mensen dat online wel? Geef gerust enkele links
Zoals bij iedere band is elke steun meer dan welkom! Voor T-shirts, CD’s, stickers, plectrums, enz is het gemakkelijkst om via onze Facebookpagina een bestelling te plaatsen (https://www.facebook.com/everglowbelgium/).
Je kan ook altijd naar onze website gaan (www.everglow.be) en dan doorklikken naar ‘Contact’ of een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. 

Bedankt, veel succes met de eventuele nieuwe releases, we volgen het op de voet en doen er dan de nodige promotie rond

De band naam Irish Coffee zal wellicht niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Nochtans was de band circa vijftig jaar geleden goed op weg legendarisch te worden. Met de hit single “Masterpiece/the show”, drukte Irish Coffee in 1971 zijn stempel op de Belgische rockandblues. Ook de debuut plaat bleek een schot in de roos. Na amper vijf jaar hield de band er helaas mee op. Songwriter en zanger William Souffreau legde intussen als solo artiest een indrukwekkend parcours af; en wordt gezien als de eminente grise van de Belgische rock. In 2017 bracht hij nog een kanjer van een plaat uit 'Tobacco Fields'. Waarmee hij nog eens bewees stevig op de troon te zitten.
In 2005 herrees Irish Coffee uit zijn as. Met een studio en een live album. Nu komt er in September een nieuwe plaat op de markt , 'Heaven'. Deze werd integraal voorgesteld in de thuishaven van de band, Aalst. Op een overdekte locatie , volledig coronaproof, en met zitplaatsen en mondmaskers, georganiseerd onder de noemer 'Koer & Toer'. Wij waren er ook bij en stelden vast ‘You are never too old to rock'n'roll!’

Het perfecte voorgerecht
John Woolley (***1/2) mocht het publiek opwarmen. En dat kun je letterlijk nemen. De man beschikt over een warme stem en uitstraling; hij brengt gezapige rock die teruggrijpt naar de jaren '60 - '70 , dat perfect past binnen het aanbod. Hij bracht een mooie mengeling van eigen nummers en covers. In eerste instantie met gitaar. Later gewoon op zang terwijl er een bandje afspeelde. Het zorgde gelukkig niet voor een jukebox effect.
Woolley is naast een begenadigd zanger, een klasse entertainer, die door middel van een grappige kwinkslag en anekdote iedereen rond zijn vingers draait. Niet elke cover was even geslaagd. Sommige songs van Joe Cocker - diens stem is onmogelijk te evenaren, laat ons eerlijk zijn, - kregen een ietwat slappe versie. Andere nummers van Cocker bezorgden je echter kippenvel , net zoals de meester zelve dit kon. Ook John Fogerty en Jeff Healey passeerden trouwens de revue.
John Woolley kweet zich in korte tijd, hij kreeg maar een goed half uurtje, met brio van zijn taak. Als je namelijk een zittend publiek kunt aansporen om mee te klappen en mee te zingen als support, dan ben je in je opdracht overduidelijk geslaagd.
John Woolley wist dus op gezapige wijze, de lont aan het vuur te steken. Ook al speelde de man een thuismatch; om dit op je eentje tot stand te brengen, moet je zeer sterk in je schoenen staan. Klasse!

Rocken alsof het terug 1971 is, maar met beide voeten in het heden
Als je al meer dan vijftig jaar op de bühne staat en niets meer hoeft te bewijzen , kun je twee dingen doen: Een mooie routineklus afwerken, waarbij het publiek waar krijgt voor zijn geld, zonder daar echt iets aan toe te voegen.. En dat publiek met een goed gevoel naar huis sturen, maar dan ook wat op zijn honger laten zitten. Of als een bende jonge wolven in het vak, met de ervaring van oude rotten, alles uit de kast halen om een spontane set af te leveren , waarbij de rockvibes je rond de oren vliegen en je bijgevolg koude rillingen bezorgen; als rockfanaat word je terug geflitst naar de jaren '70, dat is wat Irish Coffee (****) anderhalf uur deed bij hun cd voorstelling.
William Souffreau , ondertussen ook al 74, trok alle registers open en werd geruggesteund door klasse muzikanten , die naast technisch hoogstaand vernuft , spelplezier uitstralen als jonge wolven in het vak.
Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met diezelfde energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden. En vooral met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken.
De nieuwe schijf bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegen aan het geluid dat we van de band al kennen; ze ademen wel een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt.
Irish Coffee brengt op het podium in Aalst je het perfecte rockfeest, met een lange rits aan adrenalinestoten, waardoor het moeilijk werd om echt stil te blijven zitten op je stoel. De  meer ingetogen nummers gaven een krop in de keel en rillingen over de rug, ahw een rockformatie die je hart doorboort met meesterlijke riffs en drumpartijen, geruggesteund door een zeer goed bij stem zijnde frontman, die genoeg charisma heeft om zijn publiek van begin tot eind uit zijn hand te doen eten.
Kortom we vallen in herhaling, "You are never too old to rock'n'roll”. Dat bewees Irish Coffee in hun thuishaven Aalst met brio!

Pics homepage @Filip Van der Linden

Organisatie: Irish Coffee (ikv Koer & Toer)