Na het eerste deel van Hans-Joachim Roedelius 'Selbstportrait (Self-Portrait) -serie werd oorspronkelijk uitgebracht onder de titel' Sanfte Musik 'op Sky Records in 1979, is nu zo'n veertig jaar later, een nieuwe hoofdstuk toegevoegd in de vorm van een album getiteld 'Wahre Liebe'.
De Duitse multi-instrumentalist is een pionier die sinds de jaren '60 elektronische muziek en alles daaromheen op een bijzondere wijze in kaart heeft gezet. Hij is ook mede oprichter van toonaangevende projecten als Cluster, Harmonia en vele andere.  Met zijn series 'Selfportrait' slaat hij weer onontgonnen maar vooral heel persoonlijke wegen in. 'Wahre Liebe' kwam reeds in april van dit jaar op de markt, maar kwaliteit verdient altijd aandacht. Ook al is dat zo lang na de eigenlijke release.
Grenzen aftasten en verleggen is dan ook de rode draad , wonderbaarlijk hoe hij emoties zo uiteenlopend uitbeeldt, dat je er ofwel stil van wordt, ofwel een vreugdedans wil doen in de huiskamer.
Vaak klinken zijn songs ingetogen zoals “Spiel im wind” of  “Wahre liebe”. De uit Berlijn afkomstige grootmeester durft bovendien nog steeds hevig experimenteren, en kleurt minzaam buiten elk lijntje van de klassieke of elektronische muziek. Getuige daarvan een song als “Nahwärme” , waar een mysterieuze walm je weg doet drijven naar al even vreemde oorden. Soms dreigend, maar ook vaak oogstrelende schoonheid tovert de man uit zijn instrumenten. Want inderdaad is Hans-Joachim Roedelius een klankentovenaar die ook op zijn respectabele leeftijd nog steeds even rusteloos tekeer gaat.
De man brengt trouwens filmische muziek, die beelden oproept waarbij liefde inderdaad het sleutelwoord vormt. Vervormde klanken duiden op woelige tijden, terwijl ingetogen soundscapes de rust doen weerkeren in de relatie. Turbulentie is er over de hele lijn, dat wordt ook op deze schijf in de verf gezet. De spanning die te snijden is, op het ritme van een kloppend hart, “Gerne” is daar een mooi voorbeeld van. De treurige klanken bij “Gleichklang” doen tranen opwellen en bezorgen je een krop in de keel. Roedelius sluit af met een vijftien minuten lang epos “Aus Weiter Ferne” waar hij een laatste keer je hart door midden snijdt op een zeer ingenieuze wijze.
Besluit: Schoonheid in al zijn vormen krijg je voorgeschoteld op dit meesterwerk van deze elektronica grootmeester. Hans-Joachim Roedelius is anno 2020 nog steeds een grensverleggend genie. De man is ondertussen 85, maar spreekt ook nu nog altijd tot de verbeelding.
Met 'Wahre Liebe' bewijst Roedelius dat op zijn drift zichzelf heruit te vinden nog steeds geen stop staat; deze hartverwarmende , kleurrijke, maar ook zeer visuele schijf, laat dan ook een man horen die nog steeds grenzen aftast en ze bovendien verlegt van elektronische muziek en ambient gerelateerd klassieke muziek.

Tracklist: Spiel im Wind 04:35 Wahre Liebe 02:26 Geruhsam 04:50 Mitgewalzert 03:40 Winterlicht 02:42 Im Kreisel 03:02 Nahwärme 05:07 Ebenfalls 04:55 Gerne 03:15 Vormals 00:37 Gleichklang 03:07 Aus weiter Ferne 14:45

Elektronica
Wahre Liebe
Hans-Joachim Roedelius
 

Lotus is een uit India afkomstige postrock band die toch al een tijdje aan de weg timmert. Er is bitter weinig informatie te vinden over de band. Maar live heeft Lotus al heel wat watertjes doorzwommen. De bandleden vonden het tijd vinden om dit nu in een debuut EP te gieten. 'Emergence'. Een sprankelende EP van songs die het label 'schitteren in eenvoud' mogen opgekleefd krijgen.
Bij de eerste song “Vison” wordt deze stelling al uit de doeken gedaan. Het is zo een instrumentale parel die lekker aan je ribben blijft kleven, zonder al teveel weerhaken. Eerder word je tot een gemoedsrust gebracht op een eenvoudige , doorleefde wijze. Nergens geluidsmuren afbreken, of aardverschuivingen veroorzaken. Gewoon harten raken op een bijzondere, fijne plaats. Dat is wat Lotus heel bewust doet. Ook als de climax naar boven wordt ingezet, gaan trommelvliezen niet barsten maar trillen de oorschelpen van puur innerlijk genot. Met de ogen gesloten laten we ons dan ook gewillig wegvoeren naar deze eenvoudige wereld die de band ons aanbiedt. Op dit mooie elan blijft Lotus trouwens ook doorgaan bij de daarop volgende songs “Castles” en “Wither”. De intimiteit en soberheid van het bestaan voelt aan als een rustpunt in tijden waar alles snel en oorverdovend moet gaan. Een mens heeft steeds behoefte even tot innerlijke rust komen, en die rust vind je dus ook terug bij de songs van Lotus. Dat is nog het meest opmerkelijke, en die lijn wordt verder doorgetrokken bij afsluiter “Intact”
Besluit: Vier songs, en amper vijftien minuten verder, stellen we vast dat Lotus een zeer mooi visitekaartje aflevert. Lotus verblijdt je hart en doet je ziel tot 'zen' komen door je te hypnotiseren met een klankentapijt dat je hart dus niet zal verbrijzelen, maar je eerder als een warm deken omarmt tegen de koude en vaak hartvochtige wereld om je heen. Zulke muziek kunnen we zeker in deze barre corona tijden meer dan ooit gebruiken.
Trouwens, wij werden er prompt een kwartier compleet stil van, en voelden bovendien de aandrang die mooie trip in eenvoud aan te vatten.
Als Lotus er niet in slaagt de wereld te veroveren, dan zijn ze wel in staat om binnen de postrock middens liefhebbers van die eenvoudige aanpak tot innerlijke rust te brengen.  Bij ons is het in elk geval zeer goed gelukt, nu jij nog!

Tracklist: Vision 03:11 Castles 04:36 Wither 04:50 Intact 03:24

Postrock
Lotus
Emergence EP
 

"One of the darkest kept secrets from down under" , zo wordt de Australische Blackened death metal band Nemesium omschreven. De band brengt het soort black/death metal dat teruggrijpt naar de jaren '90 en meer bepaald de Scandinavische scene. Nemesium ontstond in 2014 en bracht in 2015 de  EP, 'Sentient Cognizance' uit . De band brengt nu zijn eigenlijke debuut 'Continua' op de markt. Een donkere walm stijgt over ons hoofd, al bij de eerste luisterbeurt. En dat is altijd veelbelovend. Na meerdere luisterbeurten voelen we de tongen van de Hel nog meer onze voetzolen likken, en stellen we vast te maken te hebben met een nieuwe parel binnen de typische blackened death metal om te koesteren.
Het is namelijk bijna onmogelijk om binnen die scene nog origineel te klinken, zodat je boven het maaiveld van blackened death metal acts uitstijgt. Maar Nemesium slaagt toch in een goede poging dat net wel te doen. Na een ijzingwekkende, haast spoken word, intro zijn we vertrokken voor een razendsnelle trip die maar één richting uitgaat, met name de kerkers van je persoonlijke Hel. Daar is het voor donkere zielen zoals wij altijd fijn vertoeven. Snelheid is trouwens de zwarte lijn op deze schijf, je krijgt geen seconde tijd om even op adem te komen. Of toch niet onmiddellijk. “Archetype” is al een song die razendsnel door je vege lijf splijt als een vlijmscherp mes, zo voelt dat althans aan; de riffs klieven als scherpe zwaarden en de drumsalvo's als donderslagen uit de Hel. Ze verbrijzelen je hersenpan en een ijzingwekkende stem uit het duister bezorgt huivering tot op het bot. Niets origineel, maar gebracht op een zodanig Apocalyptisch aanvoelende wijze, dat je er ijskoude rillingen van krijgt. Op dit gevarieerd elan blijft Nemesium doorgaan op “Boundaryless”, en op het best lange “Annihilation Prohecy”, waar het onderste uit de kan wordt gehaald. Dat dreigende rustpunt - als je dat zo kunt noemen - komt er bij “Continuum” alsof de Apocalyptische wezens uit de Hel zich opmaken voor de volgende opmars richting je donkere ziel.
Daarna keert die verschroeiende snelheid gewoon terug op  de volgende kleppers “Virch”, “'The fire and the flesh” en “Cloud chaser”.  Oerknallen uit de Hel komen telkens opnieuw onze richting uit, de band trekt steeds datzelfde potje open. Het stoort totaal niet door het verschroeiende tempo waarop de band tekeer gaat.
Wie houdt van het soort blackened death metal in zijn meest pure en zwartgeblakerde vorm, zal zeker zijn gading vinden in deze Australische parel, die totaal niet moet onderdoen voor de grote namen binnen diezelfde scene. Dat wordt nog maar eens op vuurkrachtige wijze in de verf gezet op songs “My Final Fight”, “All for Them” en afsluiter “Relive this nightmare”.
Besluit: Scheurende riffs, oorverdovende drumsalvo's en een helse stem doen je baden in het angstzweet ; het is genieten van begin tot einde op dit debuut. En dat is nu net hoe we onze boterham in het genre van blackened death metal het liefst verorberen.
Zonder echt iets nieuws aan toe te voegen, slaagt de band er probleemloos in ons over die zwarte streep te trekken.
Een band om in het oog te houden, en een welgekomen nieuwe parel binnen de scene, deze Nemesium!

Tracklist:
Antecedent 01:16 Archetype 03:57 Boundaryless 04:10 Annihilation Prophecy 05:37 Continuum 00:36 Virch 04:49 The Fire and the Flesh 05:36 Cloud Chaser 02:53 My Final Fight 02:10 The Dawn of Retribution 05:22 All for Them 05:31 Relive This Nightmare 06:47

Death Metal, Blackened Death Metal
Continua
Nemesium
 

RRRags is een band die bestaat uit muzikanten uit België en Nederland. De drie R'en in de bandnaam staan voor Rob Martin (Bliksem), Ron van Herpen (Astrosoniq, ZooN, The Devil's Blood) en Rob Zom (Lords Of Altamont). In 2018 verraste RRRags iedereen met een fris debuut EP 'RRRags'.  ‘RRRags brengt met dit schitterend debuut dus vooral het beste samen uit verschillende werelden en legt de lat van begin tot einde enorm hoog' , schreven we daarover. Met 'High Protein' wordt de weg naar de rock top verder uitgestippeld.
Dat deze jongens geen groentjes meer zijn in de rockwereld hoeft geen betoog, en dat straalt deze plaat alvast uit bij de eerste song “The Fridge”, alle registers open trekken, binnen een psychedelische omkadering. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Eens het vat open getrokken is er geen houden meer aan. RRRags lijkt wel een langgerekte jamsessie te houden zonder op het knopje 'stop' te duwen, en daar houden we wel van. Bovendien gaat de band zeer gestroomlijnd en gevarieerd tewerk, om je bij de les te houden. Dat blijkt ook uit daarop volgende rock parels “Messin”, “Sad Sanity” en “Dark is the day”. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
We zijne onder de indruk van de technisch hoogstaande wijze waarop gitaristen meesterlijke riffs uit hun instrumenten toveren en waarop de drum partijen aanvoelen als mokerslagen in je gezicht. Ook verbindt de band moeiteloos genres als rock, blues, stoner en psychedelische muziek, tot een verdomd strak, energiek geheel.
Uiteraard is het allemaal niet uniek wat RRRags doet, er wordt duidelijk teruggegrepen naar de oertijd in de jaren '70 toen psychedelische rock zijn hoogtepunt beleefde. De band komt er echter mee weg door een frisse wind te doen waaien door dat landschap. Alsof die jaren '70 muziek wordt afgestoft en in een nieuw kleedje wordt gestoken.
Dit trio weet van wanten, maar straalt ondanks die tonnen ervaring enorm veel spelplezier uit. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Soms wordt wel gas teruggenomen, maar niet te lang. Want eens de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken , spuit de adrenaline weer lekker uit de boxen. Dat blijkt uit songs als “Demons Dancing” en “Hellfire”. Bij afsluiter “Window”, dat zeer ingetogen klinkt, wordt de stelling nog maar eens in de verf gezet.
Besluit:  Song na song voel je de adrenaline door je aders stromen, en dat kan enkel als een band zijn muziek brengt met zoveel spontaniteit , dat je gewoon verlangt naar de concertbeleving waar je , al dan niet met de wind in de haren, lekker staat te headbangen. Want ondanks alles smeekt deze muziek dus gewoon om live gebracht te worden, eens op een podium gaat het dak er gegarandeerd af.
In onze huiskamer lukte het echter ook om ons aan het bewegen en lekker headbangen te zetten. Met dank aan RRRags die ons rock hart weer letterlijk verwarmt met een perfecte psychedelische rock plaat die van begin tot einde aan de ribben kleeft.

Tracklist:
The Fridge 05:14
Messin' 02:10
Sad Sanity 03:01
Dark Is The Day 08:01
Sugarcube 03:06
Demons Dancing 02:53
Hellfire 03:10
Window 05:30

Psychedelica/Rock
High Protein
RRRags

Gitarist Clément Nourry, drummer louis Evrard en Saxofonist Marti Melia vormen samen het trio Under the Reefs Orchestra. Het trio dat sinds 2017 van zich laat horen, laat zich wat hun muziek betreft inspireren door de Franse kamermuziek van de 19ste eeuw. Volgens de legende kwam de band samen na een eenmalig optreden op Les Nuits Botanique. Het enthousiasme was echter zo groot, dat er gewoon een vervolg moest op komen. Die is nu in een vervolgverhaal gegoten. In de vorm van het debuut 'Under the reefs orchestra'. De plaat kwam nu op de markt.
“Une Ile” is alvast een meer dan zeven minuten lange parel die je bedwelmt en wegvoert naar die verre oorden, waar je tot een zalige gemoedsrust wordt gebracht, binnen een gevarieerde omkadering. De band houdt van improviseren, vandaar de verwijzing naar jazz, maar is onmogelijk in een hokje te duwen. Dat blijkt ook uit “Sumo”, “Eldorado” en het wondermooie “Hana”.
Een ander opvallend punt: de inbreng van elke muzikant is magisch mooi. Maar elk haartje op onze armen komt pas echt recht als de instrumenten sax, drum en gitaar in aanraking komen met elkaar. Want dan ontstaat een climax die niet per se zorgt voor geluidsoverlast, maar wel voor gebroken harten van weemoedigheid en melancholie.
De band omschrijft zichzelf als 'Een instrumentale speeltuin vol smeltende folk-invloeden, jazz uit de jaren vijftig en postromantische muziek' .Nu, dat is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Songs als “Le marcheur” zijn zodanig hypnotiserende parels dat je er stil en onbedwongen van wegdroomt, ver weg van de harde realiteit, naar onaards mooie oorden. Mysterieus ook, want er hangt bovendien een zweem van mystiek boven de muziek van Under the reefs orchestra, die je niet in woorden kunt uitdrukken. Het onvatbare van deze best integrerende parel spreekt tot de verbeelding.
Een waaier aan kleurenpracht schotelt Under the Reefs Orechestra je over de hele lijn voor, waardoor je er prompt stil van wordt. Maar je wordt, net door die bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, ook niet in slaap gewiegd. Het bijzondere aan deze band is dat ze letterlijk de luisteraar tot een vorm van 'zen' kunnen brengen. De enige voorwaarde is dat je gewillig meegaat in hun bijzonder mysterieus , veelkleurig verhaal, waar improviseren tot het oneindige de rode draad vormt.
Dat laatste wordt bij het eindpunt “Le Naufrage” nogmaals in de verf gezet. Bij deze song worden zelfs de registers even open gegooid, alsof de Apocalyps zal uitbreken in het Paradijs, en het wordt in de kiem gesmoord door een magisch orgelpunt dat echter weer rust brengt in een koud hart.
Besluit: 'Under the Reefs Orchestra' is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal daarrond. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust zal brengen waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Tracklist: Une Île 07:08 Sumo 03:57 Eldorado 01:55 Tucuman 04:56 Hana 03:38 Le Marcheur 06:06 Le Naufrage 07:33

Alternatieve rock/Instrumentaal
Under The Reefs Orchestra
Under The Reefs Orchestra
 

Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme;  I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN,  maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”,  een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React  - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1  - The System Pt. 2  - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse

Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ

De Duitse formatie Eisenhauer timmert sinds 2007 stevig aan de weg. De band brengt een wilde combinatie tussen power, heavy metal en voegt daar een sausje doom aan toe. Een gedoodverfde formule die veelvuldig wordt gebruikt, en dan bestaat het gevaar te stappen in de val van 'een dertien in dozijn' band te worden. Echter is dat bij Eisenhauer, ondanks de duidelijke verwijzing naar die muziekstijl niet het geval. Dat is de meest opmerkelijke vaststelling na het beluisteren van 'Blessed be the hunter' , het ondertussen tweede schijfje van de band.
De epische toonaarde, teruggrijpend naar verhalen van legendes, sages die ons brengen naar Vikings en dergelijke meer, komt al boven drijven bij “Priestess of Delight” ; een zeer gevarieerde aankleding waar doom elementen - soms deed het vaag zelfs een beetje denken aan Black Sabbath - aanstekelijke heavy metal en overdonderende power metal elkaar kruisen zonder in elkanders weg te lopen.
Dat blijft ook de rode draad in de volgende songs “Gods of pain”, “Release the beast” en “Wild Boar banner”. Eén voor één mokerslagen waarbij die epische verhalen van die Vikings prompt voor de geest worden gehaald. In veel recensies wordt de band vergeleken met Grand Magus, en dat is echt niet ver gezocht. Daar is trouwens ook niets verkeerd mee als je het ons vraagt.
Eisenhauer klink opvallend fris en drijft het tempo telkens naar een hoogtepunt, lekker aanstekelijke riffs worden daarbij gecombineerd met al even verschroeiende drum salvo's. De vocale aankleding is de kers op de taart, bezorgt je rillingen tot op de bot.
Wie houdt van deze aanpak, en het feit dat deze band dat allemaal drenkt in een donker doom badje, zal zeker vallen voor de episch aanvoelende songs als 'Ode to the hammer' , wat een kanjer van een song, “Tyrannus” en afsluiter “Cult”.
Besluit: Eisenhauer bezorgt je lekkere mokerslagen die je graag voelt tijdens een power/heavy metal show. Dit is het soort muziek waarbij visuele effecten de muziek naar een top punt stuwen. Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus laten we onze fantasie de vrije loop. Deze plaat is dus ook nog eens bijzonder fantasie prikkelend, en zal je - als je liefhebber bent van deze stijl - zeker en vast de nodige adrenalinestoten bezorgen die je ook doen verlangen naar podia in de vrije natuur, waar je met de wind in de haren lekker kunt staan headbangen. Bij voorkeur met de vuist in de lucht.
TRACKLIST: 01. Priestess Of Delight 05:25 02. Gods Of Pain 07:07 03. Release The Beast 5:58 04. Sun Under My Breast 01:06 05. Wild Boar Banner 04:52 06. Ghost Warrior 04:58 07. Ode To The Hammer 05:35 08. Mountain 05:04 09. Tyrannus 02:54 10. Cult 06:36

Dries Dhondt (elektronica), Emmanuel Van Damme (gitaar), Nico Vanderostyne en Matijs Vandenberghe (drums, synths) vormen samen het collectief Vrovl. Het kwartet  verbindt psychedelische noise met stoner, jazzinvloeden en elektronica , alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Voor muziekliefhebbers,die graag buiten hun eigen lijntje kleuren, waaronder we onszelf rekenen, alvast wel. Met ‘Koeterwaals’ liet de band enkele jaren geleden al van zich horen op een absurde wijze die je tot waanzin drijft, een zalig gevoel als je het ons vraagt. Nu is er ‘La chasse au marais -De Eendenjacht'. Wederom een EP, die toch aanvoelt als een full album.
Knetterend wordt geopend met “De Stuurman” , een kleppertje van meer dan elf minuten, waarbij dat absurde al uit de doeken wordt gedaan. Puur instrumentaal genot voor wie houdt van avontuurtjes in een kleurrijk noise landschap; wij amuseren ons alvast kostelijk. Wie echter houdt van een gestructureerd leven , zal dankzij de chaotische brij die de band je aanbiedt waarschijnlijk orendol worden, wie dus houdt van dat lekker buiten de lijn kleuren en aan stijlbreuken doet, krijgt eerder een oorgasme.
We hielden onze adem in bij “De aangeschoten wilde eend”, waarbij intimiteit - zeer subtiel - wordt gecombineerd met het gaspedaal compleet indrukken, om daarna weer gas terug te nemen. En net als je denkt dat het eindpunt is bereikt, wordt weer een andere draai gegeven aan het stuur.
Daardoor is 'Le Chasse au marais/De eendenjacht' - waarom dat in het Frans en Nederlands wordt voorgesteld is ons trouwens een raadsel - geen gemakkelijk brokje vlees om te verorberen.
De luisteraar moet een inspanning doen om binnen de wirwar aan experimenten van  geluiden en klanken, enige structuur te ontdekken. Dat lukt wel een beetje, maar het is toch voortdurend opletten dat Vrovl je niet weer op het verkeerde been zet. Met het meer dan zeventien minuten lange “De vlucht van Waterwild” gaat Vrovl gewoon op diezelfde weg verder, en hier komt er enkel geschreeuw in voor. Vocale inbreng kunnen we het niet noemen, hoeft ook niet , want we houden teveel van de chaotische aanpak die Vrovl ons voorschotelt. Blijven doorgaan dus!
Besluit: Vrovl houdt duidelijk van de grens van het onmogelijke aftasten, experimenteren met muziekstijlen en daar dingen mee doen die je niet thuis kunt brengen. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Want er is binnen die chaotische brij dus wel degelijk een structuur te ontdekken, als je aandachtig luistert.
Wie echter deze schijf oppervlakkig beluistert , zal enkel die brij over zich heen voelen donderen, wie dieper ingaat op de songs, en ze de nodige luisterbeurten geeft, ontdekt een ingewikkelde puzzel waarbij de stukken wel degelijk in elkaar passen eens de rook om je hoofd is verdwenen. Geef deze schijf dus echt de nodige kansen, laat je fantasie daardoor geprikkeld worden en je zult ontdekken...

Tracklist: De Stuurman 11:29 De aangeschoten wilde eend 08:06 De vlucht van waterwild 17:56

Psychedelische noise rock
Vrovl
La chasse au marais -De Eendenjacht- EP
 

Bradly Drawn Boy is het ambitieuze project rond Damon Gough. Met het debuut 'The Hour of bewilderbeast' drukte hij in 2000 zijn stempel op de nieuwe lichting Britse muziek  bands en artiesten. Hij werd prompt als nieuwe Britse hoop binnen gehaald. Door de jaren heen heeft Bradly Drawn Boy verder zijn stempel, met wisselend succes, gedrukt op de muziekwereld. 'Being Flynn' uit 2012, een soundtrack, was een beetje het laatste wapenfeit. Nu is er een gloednieuwe schijf 'Banana Skin Shoes'. Een fijne schijf boordevol aanstekelijke pop pareltjes, waarbij je steeds een goed gevoel vanbinnen krijgt. Erop stil zitten is ook onmogelijk.
Vanaf opener “Banana Skin Shoes” wordt de stelling al in de verf gezet. Het spelplezier loeit uit de boxen, Damon ziet de zon schijnen door de donkere wolken van het leven en straalt dat ook uit op deze plaat. Huppelende songs als “Is this a Dream” en het lekker aan de ribben klevende “Tony Wilson Said” bewijzen dat het goed gaat met de man. Gelukkig blijft ook die bijzondere melancholische aanpak overeind staan. “You and me against the world”, gedragen door de warme stem van Damon, is een rustpunt. Gezeten rond het kampvuur van het leven, daalt een gemoedsrust over jou heen. Niet te lang, want er moet vooral lekker gedanst worden. De feestelijke stemming, zonder al te kitsch te gaan klinken welteverstaan, is de rode draad op de daarop volgende songs “I need someone to trust” worden alle registers open gegooid.
Zelfs bij de meest sombere songs blijft de zon altijd schijnen op het einde van de donkere tunnel. Bradly Drawn Boy straalt op deze plaat dus vooral veel hoop uit, hoop op een betere toekomst. Gewoon door de problemen in je leven bij de horens te vatten en er het beste van te maken, dat is de onderliggende boodschap bij “Note To Self”, “Colours” en “Funny time of year”. Die boodschap wordt dus op een uiteenlopende wijze door de strot geramd. De warme stem van Damon bezorgt je een zeer goed gevoel vanbinnen waardoor je de boodschap vlug begrijpt en gelooft, het voornaamste pluspunt aan deze schijf. Melancholie en weemoed zodanig laten klinken dat je er eerder blij dan verdrietig van wordt. Luister maar naar het wondermooie “Note To Self”, een zeer persoonlijk verhaal,  waar je doorheen je tranen, een glimlach niet kunt onderdrukken. De zon schijnt namelijk altijd door de wolken, ook na een regendag. Dat wordt verder , mooie en aanstekelijk, in de verf gezet op songs  als “Fly on the wall” , “Never change” tot de kers op de taart “I'll do my best”.
Besluit: Zijn best heeft Damon Gouh zeker gedaan. De man heeft er duidelijk weer zin in, en dat straalt hij op 'Banana Skin Shoes' over de hele lijn uit. Bradly Drawn Boy stuurt op een melancholische , aanstekelijke wijze een positieve boodschap de wereld in, die we in deze toch wel barre en rare tijden , waarin we leven , zeker kunnen gebruiken. Je danst prompt op blote voeten door het zand, pinkt een traan weg, en kunt een glimlach niet onderdrukken. Een betere remedie om de zomer op een stralende wijze in te zetten, zullen we wellicht niet gauw tegen komen.

Tracklist: Banana Skin Shoes 02:49 Is This A Dream? 04:09 I'm Not Sure What It Is 03:33 I Just Wanna Wish You Happiness 03:35 Tony Wilson Said 04:18 You And Me Against The World 03:36 I Need Someone To Trust 03:57 Note To Self 03:37 Colours 04:01 Funny Time Of Year 03:05 Fly On The Wall 03:32 Never Change 03:19 Appletree Boulevard 03:08 I'll Do My Best 04:10

Johan Troch - Stilstaan en of terugkeren naar wat voorbij is, wil ik liever vermijden in mijn creatief bestaan. Als artiest wil ik evolueren, niet berusten

In de jaren 80 was Johan Troch zanger/gitarist bij de postpunk band Last Journey. Nadat de band uit elkaar viel begon Troch aan een solo carrière . Dat waren doorgaans instrumentale albums die we kunnen klasseren onder de noemer avant-garde, new age en ambient. Aan de andere kant bracht hij ook nummers uit die echt alle kanten uit gaan van pure, dansbare pop tot rock en americana.
Kortom , deze levende legende is van vele markten thuis, en blijft zichzelf ook heruitvinden. Zo blijkt uit zijn laatste meesterwerk ‘Bring Out the Stars’.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78664-bring-out-the-stars.html
Reden genoeg om Johan enkele vragen te stellen over zijn verleden, maar vooral kijken naar de toekomst.

Johan, om met de deur in huis te vallen proficiat met uw nieuwe plaat. 'Bring out the stars' Onze recensent was alvast mee. Wat waren de algemene reacties tot nu toe?
"Wel, tot op heden vrij positief moet ik zeggen, al besef ik maar al te goed dat mijn nieuwste album geen stijlbreuk is met de voorgaande. Desondanks loop ik al enige tijd met het idee om me toch eens aan een stijlbreuk te wagen.
Door de onverwachte vrije tijd die zich plots aandiende door de corona, voelde ik me aangemaand om hiervan gebruik te maken, en weerom een nieuw album te maken. "Een soort routine in m'n werk die de, door mezelf opgelegde tijdsdruk mijn lef een beetje teniet doet."

Alles is ooit begonnen in de jaren '80 met Last Journey. De band heeft maar een korte tijd bestaan maar een enorme impact gehad, toch? Als je terugkijkt op die tijd, wat waren de hoogte- en dieptepunten?
"We waren zeer jong en muzikaal totaal ongeschoold, maar genoeg gedreven om een onderscheid te maken ten opzichte van de meeste Belgische bands die toentertijd in the picture liepen. De hoogtepunten bestonden erin wanneer we nummers schreven tijdens onze repetities, die heel af en toe magische momenten bezorgden, zo van ... wow, dit is echt cool. Maar zoals ik hier zo-even vermelde, die momenten waren toch eerder schaars hoor. Tijdens concerten zorgde de onzekerheid en bijhorende stress ervoor, dat het hoogtepunt eruit bestond, als we ons ervan bewust waren dat we weinig fouten hadden gespeeld.
Eén der dieptepunten was een concert ergens in 1985, dat we op de valreep moesten annuleren wegens een plotse appendix van onze bassist Yves Peeters.
En natuurlijk de ontbinding van Last Journey in '86 die onvermijdelijk was na onophoudelijke meningsverschillen waar we met onze muziek naartoe wilden evolueren."

Het is wellicht een overbodige of rare vraag, komt er ook nog iets van Last Journey? Sommige bands doen zelfs een reünie na 20 jaar of zo. Ik weet dat het onmogelijk lijkt …
"Een reünie van Last Journey was sowieso uitgesloten na het tragische overlijden van Yves Peeters onze bassist in 1988. Yves was slechts 22 jaar oud."
En een Last Journey zonder Yves ?.... No way."

Je hebt door de jaren heen ook veel zien evolueren. Wat is, denk je, naast de digitalisering de grootste verandering?
"Naast de digitalisering, wat trouwens heel ingrijpend is geweest, is de grootste verandering de bijna totale terugval van de platenverkoop. Iedereen kan gelijk wanneer en waar ook gratis muziek beluisteren (streamen) denk maar aan YouTube, Spotify enz... Wij als artiesten mislopen dankzij deze vorm van digitalisering veel inkomsten. Een evolutie die ook het failliet van vele onafhankelijke kleinere platenfirma's gezorgd heeft trouwens.
Het enige voordeel dat digitalisering in de muziekindustrie heeft veroorzaakt is de virtuele verbondenheid met medemuzikanten en publiek.
Het internet heeft enorm veel tools om een internationaal publiek te bereiken, en dat is tamelijk onbegrensd. Zo werk ik ook reeds enkele jaren samen met muzikanten uit verschillende landen, en bereiken andere mensen uit de video en danswereld me via allerlei mediakanalen die mooie samenwerkingen tot stand brachten."

Wat je solo werk betreft, ga je ook vaak een geheel andere kant uit. Ook nu weer. Waarom?
"Je bedoelt, een geheel andere kant dan Last Journey destijds.
Wat wil je, je wordt ouder, je evolueert. Je ontdekt nieuwe artiesten, en wordt er op jouw beurt beïnvloed door al die nieuwe muziek die je hart verovert.
Mijn instrumentale oeuvre is inderdaad ook heel anders dan mijn song albums die ik de voorbije jaren uitgebracht heb.
De muziek die ik graag hoor, die beïnvloedt me. Ik neem aan dat dit voor velen het geval is. Toen ik jong was in de jaren tachtig was dat vooral Joy Division en Cocteau Twins. Later ging mijn horizon veel breder via de muziek van David Sylvian, maar ook de fusion-jazz van Pat Metheny toen die nog bij het Duitse label ECM zat , bracht me in vervoering. Ik spreek nu van midden tot eind jaren tachtig, dus die evolutie ging vrij snel na mijn 'donkere' periode. De laatste jaren ben ik enorm fan van Steve Jansen (ex-Japan en tevens broer van David Sylvian)
Ook dat inspireert en beïnvloedt me. Zoals elke artiest zich laat beïnvloeden door hetgeen hij of zij geweldig vindt."

Om daar een klein beetje dieper op in te gaan. Nochtans is postpunk weer 'hip' waarom dan niet teruggrijpen daarnaar?
"Het zegt me weinig tot niks meer.
Plus, dat is voorbij ... stilstaan, en of terugkeren naar wat voorbij is , wil ik liever vermijden in mijn creatief bestaan. Als artiest wil ik evolueren, niet berusten."

Ik heb in een interview met mijn collega gelezen dat je niet graag optreedt, is daar een reden voor? "Voor mij is muziek maken eerder een momentum. Optreden is ergens je eigen werk recycleren voor publiek en dat is buiten mijn comfortzone", was het antwoord; kun je daar wat dieper op ingaan?
"Wel het antwoord dat ik toen jouw collega in een vroeger interview gegeven had, geldt nog steeds tot een voor mij sluitend antwoord op die vraag Erik."

Over je nieuwe plaat. Je vindt je mede muzikanten via het internet? Hoe gaat dat in zijn werk?
"Ik had hierin reeds een beetje op geïnterpelleerd op een van jouw vorige vragen wat digitalisering betreft. Het internet biedt wat dat betreft geweldige voordelen.
Soms ontdek ik via Bandcamp, Soundcloud, YouTube, en sociale media artiesten die ik heel goed vind. Het zijn meestal nobele onbekenden die ontzettend mooie dingen brengen. Dat kan gaan van muzikanten, dansers, fotografen enz ...
Omgekeerd gebeurt het ook, artiesten die mij ontdekken via het internet.
Ik heb onder andere gitaarwerk gebracht op een album van Pieter Nooten
(ex Clan Of Xmox) Een track voorzien op een verzamelalbum via het Duitse label Lemongrass een paar jaar geleden. Belgisch fotograaf Filip Naudts heb ik ook van muziek voorzien tijdens een paar expo's van hem. Taffiny Kablay uit Boston had me van een 'slam-poem' voorzien, die singel is gereleaset op
iTunes / Apple Music, muziek van me die te horen is in het hospitaal van Montenegro en zo kan ik nog even verder gaan."
Audio-files delen, dat is het geheim Erik. Audiosoftware is werken met multi-tracks op pc waar men vroeger een hele fysieke studio voor nodig had.
Het producen is één der belangrijkste uitdagingen naast het eigenlijke creëren van nieuwe muziek."

Ook is het moeilijk om op jouw muziek een label te kleven. we proberen het toch, hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
"Een label op mijn werk plakken vind ik zelf onmogelijk, dat vragen mensen me steeds die mijn muziek nog niet gehoord hebben. Ik ben me ervan bewust dat het 'ambient' label nogal makkelijk gebruikt word om mijn werk te omschrijven.
Ikzelf zou het eerder een mix van ambient / fusion / docu en of filmmuziek omschrijven."

Het valt me ook op dat er op je inspiratie drift geen einde staat, chapeau. Al een idee welke richting je volgend werk eventueel zou uitgaan?
"Nee, maar ik laat het je weten wanneer het zover is."

Laten we het ook over deze corona crisis hebben, de titel van dit project is niet voor niets 'interviews in tijden van corona'. Ook al is er nu een versoepeling. Hoe ga je daar als muzikant (en ook als mens) mee om?
"Aangezien ik om den brode een full-time job uitoefen en muziek nu on-hold staat, heeft die versoepeling alleen als gevolg ... het nemen van een welverdiende vakantie die ik heel binnenkort hoop te genieten. Mijn echtgenote en ik gaan normaal gezien richting Zuid-Frankrijk, en we hopen dat er plots geen serieuze stijging in het aan tal besmettingen zal plaatsvinden."

In datzelfde interview heb ik ook gelezen dat je een eigen studio hebt. vertel daar eens iets meer over?
"Mijn homestudio bevindt zich in een aparte kamer van ons huis, die kamer noem ik 'The Island' waarin ik me volledig van de buitenwereld kan afsluiten.
Dat moet ook, want er kunnen zich bij mij alleen creatieve processen voltrekken wanneer mijn hoofd volledig vrij is. En dat is soms een probleem. Ik moet me kunnen focussen, en externe prikkels kunnen dat bij mij gemakkelijk dwarsbomen, vandaar dat ik me op een eiland moet bevinden.
Mijn homestudio bevat een paar keyboards, gitaren plus toebehoren, mengpaneel en m'n computer waar mijn audio-software op staat.
Veel meer heeft een componist tegenwoordig niet nodig om muziek te produceren."

Zijn er plannen die door deze crisis in het water zijn gevallen? Aangezien je geen optredens doet vermoedelijk niet in die richting
"Er zijn muzikaal geen plannen in het water gevallen door de lockdown, integendeel. Zonder deze crisis was er dit jaar hoogst waarschijnlijk geen nieuw album geweest. En privé? Ja, het niet kunnen bezoeken van mijn hoogbejaarde moeder die in een zorginstelling zit."

Je bent digitaal actief bezig, je ziet ook veel filmpjes verschijnen van bands die hun muziek via sociale media aanbieden en dergelijke. Bestaan daar ook voor jou mogelijkheden in die richting? of ben je daar al mee bezig?
"Er zijn de voorbije jaren heel wat video's die mijn muziek begeleiden en visa-versa. Aangezien ik instrumentale muziek maak , zijn beelden een versterkend gegeven die een extra sfeer kunnen oproepen. Zelf heb ik op eigen initiatief een video gemaakt voor Exit North, een nieuwe band met de Zweedse zanger Thomas Feiner en voormalig Japan drummer Steve Jansen. Door beelden samen te stellen die een Finse kennis me uitleende, en met een paar suggesties van Steve Jansen zelf, ben ik vooral trots op die bewuste video. De singel 'Spider' van Exit North moet je maar eens opzoeken via YouTube of Vimeo.
Voor mijn eigen werk zoek ik vooral video’s die de lading dekken bij bepaalde muziekstukken, waarna ik de makers ervan contacteer en hun goedkeuring vraag om hun desbetreffende video te gebruiken. Heel af en toe werd dat afgekeurd. Ook het omgekeerde gebeurt frequent, videomakers en of dansgroepen die muziek van mij willen lenen voor hun videowerk of dansvoorstellingen. Zo is bijvoorbeeld vorig jaar nog muziek van me gebruikt voor dansvoorstellingen in Vilnius, en dit jaar nog voor dansvoorstellingen in Tunis."

Wat zijn de verdere toekomstplannen?
"Niks concreet, ik ben me ervan bewust dat er steeds onvoorziene dingen op ons af kunnen afkomen, dus plannen is niet echt mijn ding."

Is er, daarop voort bordurende, ook iets van een einddoel na al die jaren?
"Nee."

Dit is het zo een beetje Johan. mijn laatste vraag, waar kan men uw merchandiser en zo kopen? Geef gerust enkele links
"Mijn belangrijkste link is die van de website waar je mijn muziek kan kopen, en dat is tegenwoordig de belangrijkste website voor onafhankelijke bands en artiesten; Bandcamp.com
Voor mijn instrumentaal werk op die website zijn: https://johantroch1.bandcamp.com/
en voor mijn singels en twee songalbums: https://johantroch.bandcamp.com/music
Wie het vroegere werk van Last Journey wil horen is er: https://lastjourney.bandcamp.com/album/a-retrospective
Persoonlijk webpagina: https://johantroch.wordpress.com/

Als er nog aanmerkingen zijn of dingen die je wil vertellen, spuw gerust uw gal uit?
"Nee Erik, je bent alvast bedankt voor dit interview, mijn gal spuwen doe ik niet in interviews of op sociale media."