Gitarist Clément Nourry, drummer louis Evrard en Saxofonist Marti Melia vormen samen het trio Under the Reefs Orchestra. Het trio dat sinds 2017 van zich laat horen, laat zich wat hun muziek betreft inspireren door de Franse kamermuziek van de 19ste eeuw. Volgens de legende kwam de band samen na een eenmalig optreden op Les Nuits Botanique. Het enthousiasme was echter zo groot, dat er gewoon een vervolg moest op komen. Die is nu in een vervolgverhaal gegoten. In de vorm van het debuut 'Under the reefs orchestra'. De plaat kwam nu op de markt.
“Une Ile” is alvast een meer dan zeven minuten lange parel die je bedwelmt en wegvoert naar die verre oorden, waar je tot een zalige gemoedsrust wordt gebracht, binnen een gevarieerde omkadering. De band houdt van improviseren, vandaar de verwijzing naar jazz, maar is onmogelijk in een hokje te duwen. Dat blijkt ook uit “Sumo”, “Eldorado” en het wondermooie “Hana”.
Een ander opvallend punt: de inbreng van elke muzikant is magisch mooi. Maar elk haartje op onze armen komt pas echt recht als de instrumenten sax, drum en gitaar in aanraking komen met elkaar. Want dan ontstaat een climax die niet per se zorgt voor geluidsoverlast, maar wel voor gebroken harten van weemoedigheid en melancholie.
De band omschrijft zichzelf als 'Een instrumentale speeltuin vol smeltende folk-invloeden, jazz uit de jaren vijftig en postromantische muziek' .Nu, dat is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Songs als “Le marcheur” zijn zodanig hypnotiserende parels dat je er stil en onbedwongen van wegdroomt, ver weg van de harde realiteit, naar onaards mooie oorden. Mysterieus ook, want er hangt bovendien een zweem van mystiek boven de muziek van Under the reefs orchestra, die je niet in woorden kunt uitdrukken. Het onvatbare van deze best integrerende parel spreekt tot de verbeelding.
Een waaier aan kleurenpracht schotelt Under the Reefs Orechestra je over de hele lijn voor, waardoor je er prompt stil van wordt. Maar je wordt, net door die bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, ook niet in slaap gewiegd. Het bijzondere aan deze band is dat ze letterlijk de luisteraar tot een vorm van 'zen' kunnen brengen. De enige voorwaarde is dat je gewillig meegaat in hun bijzonder mysterieus , veelkleurig verhaal, waar improviseren tot het oneindige de rode draad vormt.
Dat laatste wordt bij het eindpunt “Le Naufrage” nogmaals in de verf gezet. Bij deze song worden zelfs de registers even open gegooid, alsof de Apocalyps zal uitbreken in het Paradijs, en het wordt in de kiem gesmoord door een magisch orgelpunt dat echter weer rust brengt in een koud hart.
Besluit: 'Under the Reefs Orchestra' is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal daarrond. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust zal brengen waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Tracklist: Une Île 07:08 Sumo 03:57 Eldorado 01:55 Tucuman 04:56 Hana 03:38 Le Marcheur 06:06 Le Naufrage 07:33

Alternatieve rock/Instrumentaal
Under The Reefs Orchestra
Under The Reefs Orchestra
 

Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme;  I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN,  maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”,  een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React  - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1  - The System Pt. 2  - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse

Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ

De Duitse formatie Eisenhauer timmert sinds 2007 stevig aan de weg. De band brengt een wilde combinatie tussen power, heavy metal en voegt daar een sausje doom aan toe. Een gedoodverfde formule die veelvuldig wordt gebruikt, en dan bestaat het gevaar te stappen in de val van 'een dertien in dozijn' band te worden. Echter is dat bij Eisenhauer, ondanks de duidelijke verwijzing naar die muziekstijl niet het geval. Dat is de meest opmerkelijke vaststelling na het beluisteren van 'Blessed be the hunter' , het ondertussen tweede schijfje van de band.
De epische toonaarde, teruggrijpend naar verhalen van legendes, sages die ons brengen naar Vikings en dergelijke meer, komt al boven drijven bij “Priestess of Delight” ; een zeer gevarieerde aankleding waar doom elementen - soms deed het vaag zelfs een beetje denken aan Black Sabbath - aanstekelijke heavy metal en overdonderende power metal elkaar kruisen zonder in elkanders weg te lopen.
Dat blijft ook de rode draad in de volgende songs “Gods of pain”, “Release the beast” en “Wild Boar banner”. Eén voor één mokerslagen waarbij die epische verhalen van die Vikings prompt voor de geest worden gehaald. In veel recensies wordt de band vergeleken met Grand Magus, en dat is echt niet ver gezocht. Daar is trouwens ook niets verkeerd mee als je het ons vraagt.
Eisenhauer klink opvallend fris en drijft het tempo telkens naar een hoogtepunt, lekker aanstekelijke riffs worden daarbij gecombineerd met al even verschroeiende drum salvo's. De vocale aankleding is de kers op de taart, bezorgt je rillingen tot op de bot.
Wie houdt van deze aanpak, en het feit dat deze band dat allemaal drenkt in een donker doom badje, zal zeker vallen voor de episch aanvoelende songs als 'Ode to the hammer' , wat een kanjer van een song, “Tyrannus” en afsluiter “Cult”.
Besluit: Eisenhauer bezorgt je lekkere mokerslagen die je graag voelt tijdens een power/heavy metal show. Dit is het soort muziek waarbij visuele effecten de muziek naar een top punt stuwen. Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus laten we onze fantasie de vrije loop. Deze plaat is dus ook nog eens bijzonder fantasie prikkelend, en zal je - als je liefhebber bent van deze stijl - zeker en vast de nodige adrenalinestoten bezorgen die je ook doen verlangen naar podia in de vrije natuur, waar je met de wind in de haren lekker kunt staan headbangen. Bij voorkeur met de vuist in de lucht.
TRACKLIST: 01. Priestess Of Delight 05:25 02. Gods Of Pain 07:07 03. Release The Beast 5:58 04. Sun Under My Breast 01:06 05. Wild Boar Banner 04:52 06. Ghost Warrior 04:58 07. Ode To The Hammer 05:35 08. Mountain 05:04 09. Tyrannus 02:54 10. Cult 06:36

Dries Dhondt (elektronica), Emmanuel Van Damme (gitaar), Nico Vanderostyne en Matijs Vandenberghe (drums, synths) vormen samen het collectief Vrovl. Het kwartet  verbindt psychedelische noise met stoner, jazzinvloeden en elektronica , alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Voor muziekliefhebbers,die graag buiten hun eigen lijntje kleuren, waaronder we onszelf rekenen, alvast wel. Met ‘Koeterwaals’ liet de band enkele jaren geleden al van zich horen op een absurde wijze die je tot waanzin drijft, een zalig gevoel als je het ons vraagt. Nu is er ‘La chasse au marais -De Eendenjacht'. Wederom een EP, die toch aanvoelt als een full album.
Knetterend wordt geopend met “De Stuurman” , een kleppertje van meer dan elf minuten, waarbij dat absurde al uit de doeken wordt gedaan. Puur instrumentaal genot voor wie houdt van avontuurtjes in een kleurrijk noise landschap; wij amuseren ons alvast kostelijk. Wie echter houdt van een gestructureerd leven , zal dankzij de chaotische brij die de band je aanbiedt waarschijnlijk orendol worden, wie dus houdt van dat lekker buiten de lijn kleuren en aan stijlbreuken doet, krijgt eerder een oorgasme.
We hielden onze adem in bij “De aangeschoten wilde eend”, waarbij intimiteit - zeer subtiel - wordt gecombineerd met het gaspedaal compleet indrukken, om daarna weer gas terug te nemen. En net als je denkt dat het eindpunt is bereikt, wordt weer een andere draai gegeven aan het stuur.
Daardoor is 'Le Chasse au marais/De eendenjacht' - waarom dat in het Frans en Nederlands wordt voorgesteld is ons trouwens een raadsel - geen gemakkelijk brokje vlees om te verorberen.
De luisteraar moet een inspanning doen om binnen de wirwar aan experimenten van  geluiden en klanken, enige structuur te ontdekken. Dat lukt wel een beetje, maar het is toch voortdurend opletten dat Vrovl je niet weer op het verkeerde been zet. Met het meer dan zeventien minuten lange “De vlucht van Waterwild” gaat Vrovl gewoon op diezelfde weg verder, en hier komt er enkel geschreeuw in voor. Vocale inbreng kunnen we het niet noemen, hoeft ook niet , want we houden teveel van de chaotische aanpak die Vrovl ons voorschotelt. Blijven doorgaan dus!
Besluit: Vrovl houdt duidelijk van de grens van het onmogelijke aftasten, experimenteren met muziekstijlen en daar dingen mee doen die je niet thuis kunt brengen. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Want er is binnen die chaotische brij dus wel degelijk een structuur te ontdekken, als je aandachtig luistert.
Wie echter deze schijf oppervlakkig beluistert , zal enkel die brij over zich heen voelen donderen, wie dieper ingaat op de songs, en ze de nodige luisterbeurten geeft, ontdekt een ingewikkelde puzzel waarbij de stukken wel degelijk in elkaar passen eens de rook om je hoofd is verdwenen. Geef deze schijf dus echt de nodige kansen, laat je fantasie daardoor geprikkeld worden en je zult ontdekken...

Tracklist: De Stuurman 11:29 De aangeschoten wilde eend 08:06 De vlucht van waterwild 17:56

Psychedelische noise rock
Vrovl
La chasse au marais -De Eendenjacht- EP
 

Bradly Drawn Boy is het ambitieuze project rond Damon Gough. Met het debuut 'The Hour of bewilderbeast' drukte hij in 2000 zijn stempel op de nieuwe lichting Britse muziek  bands en artiesten. Hij werd prompt als nieuwe Britse hoop binnen gehaald. Door de jaren heen heeft Bradly Drawn Boy verder zijn stempel, met wisselend succes, gedrukt op de muziekwereld. 'Being Flynn' uit 2012, een soundtrack, was een beetje het laatste wapenfeit. Nu is er een gloednieuwe schijf 'Banana Skin Shoes'. Een fijne schijf boordevol aanstekelijke pop pareltjes, waarbij je steeds een goed gevoel vanbinnen krijgt. Erop stil zitten is ook onmogelijk.
Vanaf opener “Banana Skin Shoes” wordt de stelling al in de verf gezet. Het spelplezier loeit uit de boxen, Damon ziet de zon schijnen door de donkere wolken van het leven en straalt dat ook uit op deze plaat. Huppelende songs als “Is this a Dream” en het lekker aan de ribben klevende “Tony Wilson Said” bewijzen dat het goed gaat met de man. Gelukkig blijft ook die bijzondere melancholische aanpak overeind staan. “You and me against the world”, gedragen door de warme stem van Damon, is een rustpunt. Gezeten rond het kampvuur van het leven, daalt een gemoedsrust over jou heen. Niet te lang, want er moet vooral lekker gedanst worden. De feestelijke stemming, zonder al te kitsch te gaan klinken welteverstaan, is de rode draad op de daarop volgende songs “I need someone to trust” worden alle registers open gegooid.
Zelfs bij de meest sombere songs blijft de zon altijd schijnen op het einde van de donkere tunnel. Bradly Drawn Boy straalt op deze plaat dus vooral veel hoop uit, hoop op een betere toekomst. Gewoon door de problemen in je leven bij de horens te vatten en er het beste van te maken, dat is de onderliggende boodschap bij “Note To Self”, “Colours” en “Funny time of year”. Die boodschap wordt dus op een uiteenlopende wijze door de strot geramd. De warme stem van Damon bezorgt je een zeer goed gevoel vanbinnen waardoor je de boodschap vlug begrijpt en gelooft, het voornaamste pluspunt aan deze schijf. Melancholie en weemoed zodanig laten klinken dat je er eerder blij dan verdrietig van wordt. Luister maar naar het wondermooie “Note To Self”, een zeer persoonlijk verhaal,  waar je doorheen je tranen, een glimlach niet kunt onderdrukken. De zon schijnt namelijk altijd door de wolken, ook na een regendag. Dat wordt verder , mooie en aanstekelijk, in de verf gezet op songs  als “Fly on the wall” , “Never change” tot de kers op de taart “I'll do my best”.
Besluit: Zijn best heeft Damon Gouh zeker gedaan. De man heeft er duidelijk weer zin in, en dat straalt hij op 'Banana Skin Shoes' over de hele lijn uit. Bradly Drawn Boy stuurt op een melancholische , aanstekelijke wijze een positieve boodschap de wereld in, die we in deze toch wel barre en rare tijden , waarin we leven , zeker kunnen gebruiken. Je danst prompt op blote voeten door het zand, pinkt een traan weg, en kunt een glimlach niet onderdrukken. Een betere remedie om de zomer op een stralende wijze in te zetten, zullen we wellicht niet gauw tegen komen.

Tracklist: Banana Skin Shoes 02:49 Is This A Dream? 04:09 I'm Not Sure What It Is 03:33 I Just Wanna Wish You Happiness 03:35 Tony Wilson Said 04:18 You And Me Against The World 03:36 I Need Someone To Trust 03:57 Note To Self 03:37 Colours 04:01 Funny Time Of Year 03:05 Fly On The Wall 03:32 Never Change 03:19 Appletree Boulevard 03:08 I'll Do My Best 04:10

Johan Troch - Stilstaan en of terugkeren naar wat voorbij is, wil ik liever vermijden in mijn creatief bestaan. Als artiest wil ik evolueren, niet berusten

In de jaren 80 was Johan Troch zanger/gitarist bij de postpunk band Last Journey. Nadat de band uit elkaar viel begon Troch aan een solo carrière . Dat waren doorgaans instrumentale albums die we kunnen klasseren onder de noemer avant-garde, new age en ambient. Aan de andere kant bracht hij ook nummers uit die echt alle kanten uit gaan van pure, dansbare pop tot rock en americana.
Kortom , deze levende legende is van vele markten thuis, en blijft zichzelf ook heruitvinden. Zo blijkt uit zijn laatste meesterwerk ‘Bring Out the Stars’.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78664-bring-out-the-stars.html
Reden genoeg om Johan enkele vragen te stellen over zijn verleden, maar vooral kijken naar de toekomst.

Johan, om met de deur in huis te vallen proficiat met uw nieuwe plaat. 'Bring out the stars' Onze recensent was alvast mee. Wat waren de algemene reacties tot nu toe?
"Wel, tot op heden vrij positief moet ik zeggen, al besef ik maar al te goed dat mijn nieuwste album geen stijlbreuk is met de voorgaande. Desondanks loop ik al enige tijd met het idee om me toch eens aan een stijlbreuk te wagen.
Door de onverwachte vrije tijd die zich plots aandiende door de corona, voelde ik me aangemaand om hiervan gebruik te maken, en weerom een nieuw album te maken. "Een soort routine in m'n werk die de, door mezelf opgelegde tijdsdruk mijn lef een beetje teniet doet."

Alles is ooit begonnen in de jaren '80 met Last Journey. De band heeft maar een korte tijd bestaan maar een enorme impact gehad, toch? Als je terugkijkt op die tijd, wat waren de hoogte- en dieptepunten?
"We waren zeer jong en muzikaal totaal ongeschoold, maar genoeg gedreven om een onderscheid te maken ten opzichte van de meeste Belgische bands die toentertijd in the picture liepen. De hoogtepunten bestonden erin wanneer we nummers schreven tijdens onze repetities, die heel af en toe magische momenten bezorgden, zo van ... wow, dit is echt cool. Maar zoals ik hier zo-even vermelde, die momenten waren toch eerder schaars hoor. Tijdens concerten zorgde de onzekerheid en bijhorende stress ervoor, dat het hoogtepunt eruit bestond, als we ons ervan bewust waren dat we weinig fouten hadden gespeeld.
Eén der dieptepunten was een concert ergens in 1985, dat we op de valreep moesten annuleren wegens een plotse appendix van onze bassist Yves Peeters.
En natuurlijk de ontbinding van Last Journey in '86 die onvermijdelijk was na onophoudelijke meningsverschillen waar we met onze muziek naartoe wilden evolueren."

Het is wellicht een overbodige of rare vraag, komt er ook nog iets van Last Journey? Sommige bands doen zelfs een reünie na 20 jaar of zo. Ik weet dat het onmogelijk lijkt …
"Een reünie van Last Journey was sowieso uitgesloten na het tragische overlijden van Yves Peeters onze bassist in 1988. Yves was slechts 22 jaar oud."
En een Last Journey zonder Yves ?.... No way."

Je hebt door de jaren heen ook veel zien evolueren. Wat is, denk je, naast de digitalisering de grootste verandering?
"Naast de digitalisering, wat trouwens heel ingrijpend is geweest, is de grootste verandering de bijna totale terugval van de platenverkoop. Iedereen kan gelijk wanneer en waar ook gratis muziek beluisteren (streamen) denk maar aan YouTube, Spotify enz... Wij als artiesten mislopen dankzij deze vorm van digitalisering veel inkomsten. Een evolutie die ook het failliet van vele onafhankelijke kleinere platenfirma's gezorgd heeft trouwens.
Het enige voordeel dat digitalisering in de muziekindustrie heeft veroorzaakt is de virtuele verbondenheid met medemuzikanten en publiek.
Het internet heeft enorm veel tools om een internationaal publiek te bereiken, en dat is tamelijk onbegrensd. Zo werk ik ook reeds enkele jaren samen met muzikanten uit verschillende landen, en bereiken andere mensen uit de video en danswereld me via allerlei mediakanalen die mooie samenwerkingen tot stand brachten."

Wat je solo werk betreft, ga je ook vaak een geheel andere kant uit. Ook nu weer. Waarom?
"Je bedoelt, een geheel andere kant dan Last Journey destijds.
Wat wil je, je wordt ouder, je evolueert. Je ontdekt nieuwe artiesten, en wordt er op jouw beurt beïnvloed door al die nieuwe muziek die je hart verovert.
Mijn instrumentale oeuvre is inderdaad ook heel anders dan mijn song albums die ik de voorbije jaren uitgebracht heb.
De muziek die ik graag hoor, die beïnvloedt me. Ik neem aan dat dit voor velen het geval is. Toen ik jong was in de jaren tachtig was dat vooral Joy Division en Cocteau Twins. Later ging mijn horizon veel breder via de muziek van David Sylvian, maar ook de fusion-jazz van Pat Metheny toen die nog bij het Duitse label ECM zat , bracht me in vervoering. Ik spreek nu van midden tot eind jaren tachtig, dus die evolutie ging vrij snel na mijn 'donkere' periode. De laatste jaren ben ik enorm fan van Steve Jansen (ex-Japan en tevens broer van David Sylvian)
Ook dat inspireert en beïnvloedt me. Zoals elke artiest zich laat beïnvloeden door hetgeen hij of zij geweldig vindt."

Om daar een klein beetje dieper op in te gaan. Nochtans is postpunk weer 'hip' waarom dan niet teruggrijpen daarnaar?
"Het zegt me weinig tot niks meer.
Plus, dat is voorbij ... stilstaan, en of terugkeren naar wat voorbij is , wil ik liever vermijden in mijn creatief bestaan. Als artiest wil ik evolueren, niet berusten."

Ik heb in een interview met mijn collega gelezen dat je niet graag optreedt, is daar een reden voor? "Voor mij is muziek maken eerder een momentum. Optreden is ergens je eigen werk recycleren voor publiek en dat is buiten mijn comfortzone", was het antwoord; kun je daar wat dieper op ingaan?
"Wel het antwoord dat ik toen jouw collega in een vroeger interview gegeven had, geldt nog steeds tot een voor mij sluitend antwoord op die vraag Erik."

Over je nieuwe plaat. Je vindt je mede muzikanten via het internet? Hoe gaat dat in zijn werk?
"Ik had hierin reeds een beetje op geïnterpelleerd op een van jouw vorige vragen wat digitalisering betreft. Het internet biedt wat dat betreft geweldige voordelen.
Soms ontdek ik via Bandcamp, Soundcloud, YouTube, en sociale media artiesten die ik heel goed vind. Het zijn meestal nobele onbekenden die ontzettend mooie dingen brengen. Dat kan gaan van muzikanten, dansers, fotografen enz ...
Omgekeerd gebeurt het ook, artiesten die mij ontdekken via het internet.
Ik heb onder andere gitaarwerk gebracht op een album van Pieter Nooten
(ex Clan Of Xmox) Een track voorzien op een verzamelalbum via het Duitse label Lemongrass een paar jaar geleden. Belgisch fotograaf Filip Naudts heb ik ook van muziek voorzien tijdens een paar expo's van hem. Taffiny Kablay uit Boston had me van een 'slam-poem' voorzien, die singel is gereleaset op
iTunes / Apple Music, muziek van me die te horen is in het hospitaal van Montenegro en zo kan ik nog even verder gaan."
Audio-files delen, dat is het geheim Erik. Audiosoftware is werken met multi-tracks op pc waar men vroeger een hele fysieke studio voor nodig had.
Het producen is één der belangrijkste uitdagingen naast het eigenlijke creëren van nieuwe muziek."

Ook is het moeilijk om op jouw muziek een label te kleven. we proberen het toch, hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
"Een label op mijn werk plakken vind ik zelf onmogelijk, dat vragen mensen me steeds die mijn muziek nog niet gehoord hebben. Ik ben me ervan bewust dat het 'ambient' label nogal makkelijk gebruikt word om mijn werk te omschrijven.
Ikzelf zou het eerder een mix van ambient / fusion / docu en of filmmuziek omschrijven."

Het valt me ook op dat er op je inspiratie drift geen einde staat, chapeau. Al een idee welke richting je volgend werk eventueel zou uitgaan?
"Nee, maar ik laat het je weten wanneer het zover is."

Laten we het ook over deze corona crisis hebben, de titel van dit project is niet voor niets 'interviews in tijden van corona'. Ook al is er nu een versoepeling. Hoe ga je daar als muzikant (en ook als mens) mee om?
"Aangezien ik om den brode een full-time job uitoefen en muziek nu on-hold staat, heeft die versoepeling alleen als gevolg ... het nemen van een welverdiende vakantie die ik heel binnenkort hoop te genieten. Mijn echtgenote en ik gaan normaal gezien richting Zuid-Frankrijk, en we hopen dat er plots geen serieuze stijging in het aan tal besmettingen zal plaatsvinden."

In datzelfde interview heb ik ook gelezen dat je een eigen studio hebt. vertel daar eens iets meer over?
"Mijn homestudio bevindt zich in een aparte kamer van ons huis, die kamer noem ik 'The Island' waarin ik me volledig van de buitenwereld kan afsluiten.
Dat moet ook, want er kunnen zich bij mij alleen creatieve processen voltrekken wanneer mijn hoofd volledig vrij is. En dat is soms een probleem. Ik moet me kunnen focussen, en externe prikkels kunnen dat bij mij gemakkelijk dwarsbomen, vandaar dat ik me op een eiland moet bevinden.
Mijn homestudio bevat een paar keyboards, gitaren plus toebehoren, mengpaneel en m'n computer waar mijn audio-software op staat.
Veel meer heeft een componist tegenwoordig niet nodig om muziek te produceren."

Zijn er plannen die door deze crisis in het water zijn gevallen? Aangezien je geen optredens doet vermoedelijk niet in die richting
"Er zijn muzikaal geen plannen in het water gevallen door de lockdown, integendeel. Zonder deze crisis was er dit jaar hoogst waarschijnlijk geen nieuw album geweest. En privé? Ja, het niet kunnen bezoeken van mijn hoogbejaarde moeder die in een zorginstelling zit."

Je bent digitaal actief bezig, je ziet ook veel filmpjes verschijnen van bands die hun muziek via sociale media aanbieden en dergelijke. Bestaan daar ook voor jou mogelijkheden in die richting? of ben je daar al mee bezig?
"Er zijn de voorbije jaren heel wat video's die mijn muziek begeleiden en visa-versa. Aangezien ik instrumentale muziek maak , zijn beelden een versterkend gegeven die een extra sfeer kunnen oproepen. Zelf heb ik op eigen initiatief een video gemaakt voor Exit North, een nieuwe band met de Zweedse zanger Thomas Feiner en voormalig Japan drummer Steve Jansen. Door beelden samen te stellen die een Finse kennis me uitleende, en met een paar suggesties van Steve Jansen zelf, ben ik vooral trots op die bewuste video. De singel 'Spider' van Exit North moet je maar eens opzoeken via YouTube of Vimeo.
Voor mijn eigen werk zoek ik vooral video’s die de lading dekken bij bepaalde muziekstukken, waarna ik de makers ervan contacteer en hun goedkeuring vraag om hun desbetreffende video te gebruiken. Heel af en toe werd dat afgekeurd. Ook het omgekeerde gebeurt frequent, videomakers en of dansgroepen die muziek van mij willen lenen voor hun videowerk of dansvoorstellingen. Zo is bijvoorbeeld vorig jaar nog muziek van me gebruikt voor dansvoorstellingen in Vilnius, en dit jaar nog voor dansvoorstellingen in Tunis."

Wat zijn de verdere toekomstplannen?
"Niks concreet, ik ben me ervan bewust dat er steeds onvoorziene dingen op ons af kunnen afkomen, dus plannen is niet echt mijn ding."

Is er, daarop voort bordurende, ook iets van een einddoel na al die jaren?
"Nee."

Dit is het zo een beetje Johan. mijn laatste vraag, waar kan men uw merchandiser en zo kopen? Geef gerust enkele links
"Mijn belangrijkste link is die van de website waar je mijn muziek kan kopen, en dat is tegenwoordig de belangrijkste website voor onafhankelijke bands en artiesten; Bandcamp.com
Voor mijn instrumentaal werk op die website zijn: https://johantroch1.bandcamp.com/
en voor mijn singels en twee songalbums: https://johantroch.bandcamp.com/music
Wie het vroegere werk van Last Journey wil horen is er: https://lastjourney.bandcamp.com/album/a-retrospective
Persoonlijk webpagina: https://johantroch.wordpress.com/

Als er nog aanmerkingen zijn of dingen die je wil vertellen, spuw gerust uw gal uit?
"Nee Erik, je bent alvast bedankt voor dit interview, mijn gal spuwen doe ik niet in interviews of op sociale media."

Mattias De Craene - Live aanbieden van concerten is een fijn gegeven, een voorlopige oplossing, maar mag dus niet een signaal zijn dat dit het nieuwe normaal is ter vervanging van live concerten

Mattias De Craene kennen we van projecten als Nordmann , MDCIII en dergelijke meer. De man is van vele markten thuis, en heeft binnen al die projecten grenzen verlegd in het spelen van de saxofoon. Na al die omzwervingen vond Mattias het tijd om een eigen solo werk uit te brengen. Die kwam op 5 juni op de markt, via W.E.R.F. records en bevat vier songs waar de man een heel andere route bewandelt dan we van hem gewoon zijn. De saxofoon neemt, wat dacht je anders, de voornaamste plaats in.
Wij spraken de week voor de release af,  een fijn gesprek op het Kerkhof van Gent-Brugge. Een wandeling tussen de graven zorgde voor een inspiratievol gesprek over zijn oom Wim De Craene, de vele projecten van Mattias, zijn solo plaat en uiteraard hoe je omgaat met zo een crisis, plus de verdere toekomstplannen.

Om met de deur in huis te vallen. Je zou kunnen stellen dat muziek je met de paplepel is ingegeven. In een interview heb ik gelezen dat Wim De Craene een oom van u is? Hoe groot was zijn invloed op jouw muzikale wegen?
Ik was amper twee jaar toen mijn oom gestorven is, een rechtstreekse invloed heeft hij daardoor niet gehad op mij. Eerder dus door de verhalen die me werden verteld. Gaandeweg ben ik me wel, mede dankzij diezelfde verhalen die ik over hem hoorde, beginnen verdiepen in de persoon die hij was. Mede doordat ik zelf met muziek bezig was ook. En dan vorm je u daar toch een beeld van, waardoor die invloed dan wel weer begint binnen te sijpelen.

Ik heb u persoonlijk leren kennen via uw project MDCIII.  Toen het album 'Dreamhatcher' uitkwam , viel me vooral op hoe jullie tot het oneindige improviseren. ‘Van pure jazz naar iets wat me deed denken aan bijvoorbeeld Einstürzende Neubauten’,  schreef ik er toen over … Misschien een rare omschrijving, maar hoe zie je dat zelf?
Net zoals bij Einstürzende Neubauten zit er ook wel wat veel eigen makelij of instrumentjes in. Maar de invloeden komen van overal.

Frank Zappa?
Weet ik niet goed, respect voor die man. Uiteraard een top artiest, maar Frank  Zappa heeft me nooit echt in de greep gehouden. De grote invloed is eigenlijk een project als John Lurie National Orchestra. Die band heeft me inspiratie iets te gaan doen in die richting.

Dat sluit een beetje aan op mijn vraag. Jullie zijn met drie, met twee drums? Hoe is dat idee ontstaan?
Gewoon het idee om de sax te laten klinken samen met alleen drums, of alleen bas. Omdat die instrument op zijn top zit daarin. Door te kiezen voor alleen drum moest ik een andere positie gaan zoeken. Dat was zeer interessant. Ik wilde altijd wel eens iets doen met Simon Segers en Lennert Jacobs. Gewoon een beetje op café over gepraat. De bedoeling was dus om te klinken als the National Orchestra uit te gaan. Dus evolueren, instrumentjes zoeken en zo. Zeker een interessant type trouwens om eens op te zoeken die John Luri, ook een acteur trouwens. De John Lurie National Orchestra was zijn neven project eigenlijk.

Ook Dijf Sanders zijn inbreng als 'vierde onzichtbare inbreng' speelt een rol in MDCIII heb ik gelezen in een interview. Vertel daar wat meer over a.u.b.?
Ja, zeer veel. We zijn met de cd de studio in gegaan. Het concept was het enige dat duidelijk was. Een beetje de vibe van 'The bad dream' dat mysterieuze en donkere. Achteraf zijn we daar wat nummers rond beginnen maken. Dijf heeft de sound op geniale wijze gevormd. Dat heeft wel een inspiratie gehad om op te zoeken hoe hij dat doet en zo.

Jullie sloten ‘Dreamhatcher’ af met een cover van kleinkunstenaar Wim De Craenes “Harry”? Een ode aan je overleden oom?
Ik wilde altijd wel iets doen met de muziek van mijn nonkel, het pas ook bij ons dankzij de emotionele en melancholie die zijn muziek uitschijnt.”'Harry” is een raar maar ook zeer eenvoudig nummertje. Ik leerde in de café een Ier kennen BOBBY MCMULLAN We hadden erover gepraat om eens samen iets te doen, en bij de opname van “Harry” was hij daar, zijn stem paste perfect bij het concept.

Waar is de voorliefde voor saxofoon feitelijk ontstaan, als we terugkeren in de tijd?
Dat weet ik niet zo goed, dat is eigenlijk zomaar gekomen. Ik zal dat ergens hebben opgevangen, en dat is blijven hangen.

Van de muziekschool ging het naar de harmonie en de kunsthumaniora. Met sax begon De Craene op zijn elfde? Vertel er gerust wat meer over
Als ik elf jaar was in de Harmonie van Zwijnaarde. Het zit niet in mijn bloed een Harmonie, maar het was wel een springplank door mensen die je daar ontmoet. Die me inspireren. Zo was er een dirigent die me heeft gestimuleerd. Zeker om dan verder te studeren. Daardoor ben ik in het conservatorium terecht gekomen. Dan is de interesse in jazz ontstaan. Daar ben ik ook een beetje van weggedreven in mijn hoofd uiteindelijk.

Om verder voort te borduren op die scholing. MDCIII is niet het enige Jazz project dat min of meer is ontstaan in de Genste conservatorium. Heb je een verklaring voor het feit dat zoveel jongeren kiezen voor jazz?
Jazz is altijd onderhevig aan verandering geweest. Het heeft altijd zijn andere periode gehad. Zoals de jaren vijftig en zestig,  ook aan een politiek klimaat. De elektronica heeft ook een invloed gehad. Eigenlijk is Jazz ook wat politiek getint, een strijdvaardigheid. Daarom wil ik er met mijn handen vanaf blijven, net omdat het rebelse muziek is.  Het is niet mijn opdracht dat verhaal te vertellen vind ik.

Jongeren kiezen voor Jazz … Is dat zo? Ik heb de laatste tijd veel interviews met jonge mensen die jazz spelen, en ze zijn zeer jong
Het genre is ook weer wat hyper gemaakt. Het is ook een toffe scene , die jazz scene. De reden waarom jongeren er voor vallen, denk ik, is dat het genre evolueert, mede door de inbreng van die elektronica. Kijk naar een band als STUFF.

Eén van de redenen van dit interview is dat ik heb vernomen dat er in juni nieuw werk aankomt? Uw solo plaat op 5 juni …
Vooral was het mijn bedoeling een puur experimenteel een plaatje te maken. Het is een uitdaging voor mezelf, eigenlijk had ik liever het niet willen digitaal uitbrengen. Het is eigenlijk een uitdaging voor mezelf. Ik wou eigenlijk een hoofdstuk afsluiten, en als ik daar later naar luister , wil ik zien en horen waar ik toen zat. Het ligt ook niet in de richting van Nordman of zo, het is zeer filmisch. Qua artwork wilde ik ook een andere kant uitgaan.  Ik wilde bijvoorbeeld ook af van bijvoorbeeld het rood van MDC III , en dus koos ik bewust voor de kleur 'blauw'.

Overtuig me eens om die plaat aan te kopen? Waarom zou ik het doen?
Het is gewoon een zeer interessante en belangrijke oefening om een eigen stem te vinden. Het was ook belangrijk dat de saxofoon daarin een zeer belangrijke, om niet te zeggen, de belangrijkste rol zou spelen. Die saxofoon neemt op die plaat dus een bevoorrechte plaats in; dus de liefhebbers van sax in zijn pure vorm, met oog voor experimenteren, zouden zich daarin moeten kunnen vinden.

Nordmann is een al even veelzijdig project, hoe ben je daar terecht gekomen?
Het is allemaal begonnen met kleine concertjes, we zijn met Nordmann al sinds  2014 bezig. Zo zijn we beginnen evolueren en hebben we een plaat uitgebracht. Het blijft trouwens verder evolueren eigenlijk.

Mogen we ons ook bij Nordmann aan iets nieuw verwachten?
We zijn bezig met een nieuwe plaat.  Deze komt uit in September via Unday Records. Onze eerste single “cascade(s)” is vorige weer uitgekomen! Een geheel nieuwe wereld - https://www.youtube.com/watch?v=lIIOOoMJo0I

En met MDCIII
Ook hier zijn we volop bezig met nummers aan het opnemen en naar elkaar doorsturen om er iets van te maken, het zal wel een andere kant uitgaan , dan voordien met die voodoo jungle toestanden, we willen dus bewust iets heel anders doen.

Zijn er naast Nordmann en MDC III nog andere toekomstige projecten waar je je saxofoon virtuositeit aan gaat verlenen?
Er staat een project op stapel met Dijf Sanders. En ook met Sylvie Kreusch zijn er plannen. Nee, we blijven dus heus niet stil zitten, ondanks die corona die wat roet in het eten gegooid heeft.  Ook veel aanvragen om ''eens iets te doen'' voor onze plaat zoals bij Bazart en zo met de saxofoon. Ook Tim Van Hamel en zo. Maar ook zo eens bij Raketkanon enz, wel zeer wijs soms om te doen.

Daar wil ik dus ook op doorgaan. Alles ligt nu, om het zo te zeggen, op zijn gat. Hoe ga je daar als muzikant mee om?
In het begin deed het wel deugd eigenlijk. Het waren best hectische tijden. Veel try outs, repeteren voor theater en samenwerking met Dijf Sanders, met Nordmann en zo. Het was vaak op het randje van … Dus die pauze knop deed dus eigenlijk deugd, iedereen gaat daar anders mee om.
Op een repetitie met Dijf kregen we het bericht dat alles op zijn gat zou liggen. Voor mij was het een rustpunt om even op adem te komen. Maar ja, na een tijdje is ook dat wel genoeg geweest.

Wat waren de eigenlijke plannen voor dit jaar, en wat gaat er nu gebeuren?
Veel solo concerten, Dijf Sanders en in het najaar de release met Nordmann waar ik toch naar uitkijk . Er zijn ondertussen toch een veertigtal concerten die in het water zijn gevallen. Het is ook nu nog koffiedik kijken. Misschien in een kleine concertzaal of zo? Maar het is dus allemaal afwachten.

Zou deze coronatijd geen springplank kunnen vormen naar meer digitaliseren? En alles 'online' aanbieden? Financieel heeft een band daar niets aan, maar schept het geen mogelijkheid om bekendheid te vergaren? Zoals bij het recente Bel Jazz Fest?
Het zou eigenlijk een verarming zijn moest dit dus het 'normaal' worden. Die streaming mag niet het signaal zijn naar de mensen toe , dat ze het zo kunnen ervaren. De mensen kijken daarnaar en zetten de muziek stiller als iemand iets zegt in huis, en voor de muzikant zelf is het ook toch wat onwennig. Het mag dus zeker geen gewoonte worden, het is een voorlopige oplossing , een fijn gegeven. Maar live aanbieden van concerten mag dus niet een signaal zijn dat dit het nieuwe normaal is ter vervanging van live concerten.. Als muzikant heb je je publiek nodig.

Wat is het eerst dat je gaat doen na deze periode? Uw nieuwste plaat voorstellen?
Ook nu weer geen idee, het is allemaal afwachten wat er gaat gebeuren voor de rest.

Om af te sluiten. Heb je ook een soort einddoel, iets dat je absoluut nog wil bereiken? of ben je daar niet mee bezig
Het gevoel verder onderhouden en het besef vrij te kunnen zijn, dat gevoel dus verder onderhouden. Muzikaal heb ik wel interesse om muziek voor een film te schrijven; ook eens naar Parijs of een andere grootstad verhuizen , is een toch wel een doel wat ik wil bereiken.

Tenslotte, waar en op welke wijze kan men uw muziek aankopen en de Belgische muziek ondersteunen? Geef gerust enkele tips en links?
1 gouden tip: koop platen, met een spotify abonnement help je ons niet verder, integendeel!
https://werfrecords.bandcamp.com/album/mattiasdecraene

Er is toch iets, om terug te komen op het Bel Jazz fest, wij Belgen zijn verwend van  muzikanten; de erkenning van de buitenwereld blijft dikwijls uit?
Let op.  Er is wél erkenning, maar het blijft daar bij. Naar de Belgische jazzscene wordt  opgekeken in het buitenland, maar in eigen land moeten we het blijkbaar meer hebben van buitenlandse bands en voornamelijk the hippe “UK-jazz”.
Een potentiële uitleg zou niet kunnen bestaan zonder de woorden “branding”, “hip, “UK jazz”, “Geld”, …. En ga zo maar verder.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dat binnenkort ook eens face to face doen tussen pot en pint,  met een streepje saxofoon (een van mijn favoriete instrumenten)

Mattias De Craene gaat in het najaar terug op tournee, bij deze een overzicht
11-07-2020 Wilde Westen, Kortrijk, Belgium concert
19-09-2020 N9 Villa, Eeklo, Belgium concert
02-10-2020 De Werf, Brugge, Belgium Festival
03-10-2020 De Bijloke Gent, Belgium Lam Gods 2020 Festival
09-10-2020 Minard Gent, Belgium Footprints
06-11-2020 Handelsbeurs Gent, Belgium Support Millionaire
10-11-2020 30 CC Leuven, Belgium Festival
11-11-2020 Planétarium De Bruxelles Bruxelles, Belgium Support Terence Dixon - Listen Festival

Cobra The Impaler - Het is de bedoeling om deze band zo snel mogelijk op een podium te brengen en de toeschouwers omver te blazen met een show die zal knallen

Cobra The Impaler is een gloednieuw project rond muzikant Thijs De Cloedt. Na in talloze bands als Aborted en Hæster te hebben gespeeld, besloot Thijs een album te maken vol beukende riffs gecombineerd met een sterke melodieuze zang. Thijs rekruteerde Dirk Verbeuren om de drums op te nemen. Dirk staat bekend om zijn geweldige werk in bands als Megadeth, Soilwork en Devin Townsend. Thijs kende Dirk nog van samen te spelen op de Aborted classic Goremageddon. Beide muzikanten hebben sindsdien contact gehouden en Dirk wilde graag zijn stempel drukken op dit op riff gebaseerde project. Thijs wilde een combinatie van zowel melodieuze zang als hartverscheurende kreten en kwam terecht bij Michélé De Feudis (Almighty Mighty) en Manuel Remmerie (Majestic Sun). De band voltooit zijn  line-up met Mathieu Vander Vennet (Carrion) en Gert Stals (Soulgrip & Arson). Ze zijn allebei getalenteerde muzikanten  die al watertjes hebben doorzwommen. De band was klaar om elk podia in ons land, en ver daarbuiten, plat te spelen. Bovendien werd al een tipje van de sluier gelicht door enkele singles, en is het wachten op meer releases van dit zeer interessant project. Genoeg voer, voor een heel tof gesprek met enerzijds Thijs De Cloedt en anderzijds Mathieu Vander Vennet, over omgaan met deze crisis? Het ontstaan van dit project en hoe het nu verder moet?

Om maar met de deur in huis te vallen. De band bestaat uit top muzikanten, kunnen de band dan ook zien als een soort 'super groep' zoals men dat met een samensmelting van bekende artiesten, dit soms pleegt te noemen?
Thijs: Ik zou het zeker niet omschrijven als een supergroep. Het is een band met muzikanten die voornamelijk dezelfde passie delen en er vol voor willen gaan. Muzikanten van een bepaald niveau spelen meestal ook al in bands. We hebben ‘de speltechnische lat’ vrij hoog gelegd en live willen we onszelf overtreffen. Deze band moet en zal knallen.

Vooral het drumwerk is kolosaal te noemen. Dirk van Megadeth is nu ook geen klein bier. Hoe hebben jullie hem gevonden?
Thijs: De keuze om met Dirk samen te werken komt voort uit een voorgaande samenwerking. Ik speelde acht jaar bij Aborted waarmee ik enkele platen opgenomen heb. Eén van die platen was Goremegaddon waarop Dirk de drummer van dienst was. Ik was zo onder de indruk van zijn aangename persoonlijkheid en zijn waanzinnige skills als drummer. Toen ik muziek aan het maken was voor Cobra The Impaler, moest ik dan ook direct aan Dirk denken. Dirk en ik zijn altijd in contact gebleven, het was dus een zeer aangename ervaring om nog eens samen te werken.

Het is niet dat jullie met jullie andere projecten tekort aan werk hebben, valt dit nog te combineren? Of is dat een voordeel aan die corona crisis dat dit nu wel lukt?
Thijs: Ik speel ook in Hæster een band waar ik zeer trots op ben. Maarten de zanger van Hæster neemt ook een deel van de screams op onze plaat voor zijn rekening. Hij is een uitstekende zanger met zeer veel charisma en uitstraling. Live zullen we hem af en toe wel eens uitnodigen om wat extra screams te voorzien.
De drummer van Hæster is Ace Zec die tevens de producer is van de plaat. Hij heeft zeer veel talent en was een absolute meerwaarde bij het uitwerken van de songs, arrangementen, zanglijnen. De dikke sound van de plaat hebben we volledig aan hem te danken.
Mathieu: Door de crisis heb ik uiteraard meer tijd om de nummers van Cobra The Impaler in te oefenen en om reclame te maken voor de band...Maar in de toekomst zien we dit ook goed komen wat de combinatie met andere projecten betreft, wie geen tijd heeft, moet tijd maken denk ik dan...  We zijn stuk voor stuk muzikanten die een groot deel voor de muziek leven!

Om daar op verder te borduren Mathieu: Hoe staat het feitelijk met die andere projecten als Carrion en zo? Ligt alles op zijn gat, of mogen we vanuit die richting ook nog iets verwachten?
Mathieu: Met Carrion blijft alles zijn gangetje gaan hoor! We hebben onlangs een goed skypegesprek gehad met de band en het plan is duidelijk dat we dit jaar nog in de studio willen gaan voor een 3de album op te nemen! We zijn dus met 3 aan een hoger tempo (lees ook: qua BPM!) aan het songwriten en Nico (die naast Serial Butcher ook bij ons drumt) is teksten aan het schrijven! We hebben ook al wat coole shows in het najaar zoals Devil's Rock For An Angel, Troyfest, Scherpe Tanden Showcase en nog enkele die ik nog niet mag verklappen!

Het live drumwerk zal door Gert Stals gebeuren, nog zo een top drummer. Hoe hebben jullie hem gevonden?
Thijs: Gert is een geweldige drummer en moet zeker niet onderdoen voor Dirk. Ik had zijn naam al een paar keer horen vallen en we hebben ook wel wat gemeenschappelijke vrienden. Ik ben super blij een drummer gevonden te hebben die het technische niveau haalt die ik ambieerde bij het oprichten van deze band. Gert is in ieder geval geen sessie drummer. Ik kijk er enorm naar uit om met hem aan nieuw materiaal te werken. Hij is een groot talent.

Uiteraard was ik ook onder de indruk van de inbreng van andere muzikanten. Hoe ben je op het idee gekomen Thijs?
Thijs: Ik zat al een tijdje te broeden op deze band. Ik heb een twaalftal songs geschreven en dan muzikanten gezocht die ik passen vond bij de muziek. De intentie was heavy riff based metal met eerder muzikale vocalen die een toegevoegde waarde zijn. Ik heb de plaat geschreven en alles ingespeeld met Dirk in de studio, met een duidelijke visie. De line up heb ik pas vervolledigd na de afwerking van de plaat. De zangers, Manuel en Michélé zijn gekozen op basis van hun skills en muzikale inzicht, de twee zijn ook super complementair, wat zeker een bonus is op deze gelaagde muziek. Beiden zijn getalenteerde zangers en hebben ook inzicht en de juiste voeling met het genre. Het is leuk dat we verschillende achtergronden hebben, waardoor er verschillende invalshoeken en benaderingen zijn. Op deze manier proberen we ons eigen ding te doen.

De bas en gitaar lijnen stralen eveneens diezelfde intense perfectie uit. Hoe hebben jullie Michélé gevonden die net als jij puik werk aflevert?
Thijs: Al de gitaren en bas op de plaat zijn door mij ingespeeld. Om alles strak te krijgen heb ik het gemakshalve zelf gedaan, zeker omdat ik nog niet helemaal wist waar ik naartoe wou qua line up. Michélé zal de bas live voor zijn rekening nemen en uiteraard ook zingen. Zowel Michélé als Manuel hebben enorm bijgedragen aan de songs. De riffs lagen er maar het is pas samen met hen dat het echte songs geworden zijn. Het is dus absoluut geen solo project of zo. We hebben de plaat uitgewerkt als band. Ik zie mezelf eerder als de instigator en architect.

De single 'Blood Eye' straalt perfectie uit die door je hart snijdt, ik kreeg er kippenvel van. Volgt daar nog meer releases op, want dit smaakt verdomd naar veel meer ?
Thijs: Blood Eye is het tipje van de ijsberg, je moet je dus geen zorgen maken. Leuk te horen dat je dit eerste nummer kan smaken.

Ik hoor streepjes doom, death maar ook een beetje thrash metal. Hoe zou je zelf de muziek van Colossal God omschrijven?
Thijs: Colossal God is een nummer die vooral een dikke groove heeft. Hier wou ik echt spelen met dynamiek en intensiteit. Power en sfeer.

In deze barre tijden is het moeilijk om echt iets te plannen, maar toch wat zijn de verdere plannen?
Thijs: Het zijn geen evidente tijden maar we proberen daar creatief mee om te gaan. We plannen een studio live sessie zodat we toch de mensen kunnen bereiken. Voor de rest zit er ook een videoclip in de pipeline. We werken naar een release van de debuutplaat ergens eind 2020 begin 2021.

Een vraag over Spotify of bandcamp en ook de sociale media? Zitten er daar meer mogelijkheden, naar de toekomst toe, voor bands en muzikanten. Als deze tijden mij iets leren, is dat daar iets valt te rapen. Maar hoe? En , is dat ook zo?
Thijs: Social media en het hele online gebeuren zijn een vloek en een zege. Het is leuk dat je een platform krijgt om je muziek te delen met de wereld, anderzijds is het soms opboksen tegen het volume aan bagger die mensen er dagelijks dumpen. Ook hier proberen wij ons te onderscheiden met creativiteit.
Mathieu: Wel ik zie het een beetje dubbel... Het is een goed middel om je videoclips, muziek, merch, toekomstige shows enz. te promoten...  Maar ik zie bands die likes kopen van clickfarms en dan kunnen pronken met hun paginalikes tegenover organisatoren maar dan wel totaal niet de juiste mensen reiken met hun berichten... Ik ben wel van het gedacht dat zo af en toe een advertentietje plaatsen of een bericht sponseren , je wel wat meer in de spotlight kan plaatsen en dit tegenwoordig jammer genoeg noodzakelijk is om in de spotlight te blijven.

Wat zijn de uiteindelijke ambities van deze band? Als die er in deze huidige tijden nog zijn …
Thijs: Ambities zijn er zeker, die zijn zelfs groot. We geloven in deze band en willen er echt voor gaan. Ik ben overtuigd dat er plaats is voor deze band. We spelen heavy catchy gitaar muziek doorspekt met muzikale zangpartijen die er echte songs van maken. Live willen we het publiek inpakken met een bijzonder strakke set. Het is de bedoeling om deze band zo snel mogelijk op een podium te brengen en de toeschouwers omver te blazen met een show die zal knallen. De Corona situatie is ernstig en precair maar ooit komt er beterschap en dan zullen wij er staan. Ondertussen broeden we op een plan om deze band internationaal op de kaart te zetten. We zijn er klaar voor.
Mathieu:  De ambities liggen bij iedereen hoog wat Cobra The Impaler betreft, we zijn er van overtuigd dat de muziek een breed publiek zal aanspreken... De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar, de vocals zijn toegankelijk maar zeker niet te "soft" en Manuel is een uitstekende frontman, van Gert weet ik al 10 jaar dat het een uitmuntende drummer is, Michélé zijn vocals zijn ook machtig en passen perfect samen met die van Manuel, Thijs heeft heel het album geschreven dus heeft al aan iedereen bewezen hoe goed hij kan songwriten... Dus ik ben nu al trots om deel uit te maken van deze band!

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk komen we elkaar spoedig live tegen als jullie echt knallen op het podium

Wij leerden Wesley Beernaert kennen in 2017 toen hij met de band Lemuria op het podium stond van Hardrock Fest Avelgem.
We schreven over zijn performance: ''Want inderdaad zanger Wesley Beernaert blijkt zich, gerugsteund door muzikanten die hun ding doen op hemels (of Helse) hoog niveau, te ontpoppen tot een charismatische persoonlijkheid die alles in het werk zet om het publiek aan te zetten tot bewegen. Net door het combineren van typische black metal geluiden, met aanstekelijke Folk toestanden slaagt hij in zijn missie en is het hek vrij snel van de dam." Wesley is van vele, voornamelijk donkere, markten thuis. Dat blijkt ook uit zijn project Âter . Onze recensent schreef daarover: '' Deze ‘Vullighied’ is een fijne kennismaking met een project dat te lang verstopt heeft gezeten. België heeft een bescheiden, maar rijke traditie in blackmetal en als Āter nog wat kan evolueren, hebben we er in dat genre opnieuw een topband bij.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/78153-vullighied-ep.html  
We hadden een fijn gesprek, helaas via mail, over zijn verschillende projecten, de impact van deze crisis en andere crisissen op het leven, en de toekomst die er voor donkere zielen als ons, geleidelijk aan beter begint uit te zien. De verwelkoming is alvast lichtvoetig:
"Wesley: Eerst en vooral, heel erg veel dank, Erik, voor de aandacht en interesse in dit project waar wij allen zo van houden! Het is leuk nogmaals met jou te praten."

Lees gerust verder:
Ik heb u leren kennen als zanger van Lemuria en Fabulae Dramatis ; hoe is die samenwerking ontstaan?
Wesley: Toen ik bij Lemuria aan de slag was, kreeg ik plots een bericht van Isabel van Fabulae Dramatis met de vraag of ik de tijd zou hebben om hun album in te zingen. Zij hadden mijn werk bij diverse projecten gehoord en vonden dit vrij gepast bij wat ze zochten. We spraken af, namen de nummers onder de loep en herschreven samen zanglijnen en stemtechnieken die nog niet vastlagen en voegden extra teksten toe die ik ter plaatse schreef. 3 repetities en pilootopnames verder waren we klaar voor de studio. Enkele maanden later werd mijn sessie geboekt en in 2 uur zong ik het volledige album in (althans mijn aandeel). Dat album is een bijzonder stukje kunst geworden vol diversiteit en creativiteit met krachtige verhalen en een boodschap.
Ik heb enorm veel geleerd door met die mensen samen te werken, bijgevolg heb ik buiten verplaatsingskosten geen cent gevraagd voor mijn prestaties, noch royalties. We hebben er een bijzondere vriendschap aan overgehouden en die band en zijn oprichters hebben een plaats in mijn hart verworven!

Āter is jouw solo project, hoe is het idee ontstaan? En heeft de bandnaam een bepaalde betekenis?
Wesley: Het idee ontstond puur uit passie en de nood aan creatie toen ik nog vrij jong was. Ik experimenteerde reeds met keyboard op heel jonge leeftijd en was verslaafd aan klassieke muziek, later kwam daar Michaël Jackson bij, rond m’n 9 de Venom en Metallica, gevolgd door Slayer en Deicide. Ik vond die muziek kicken maar ik miste iets… Rond m’n 12-13 de kwamen Emperor, Enthroned en Cradle Of Filth in mijn vizier en ik vond precies het gouden kalf… M’n liefde voor orchestratie en klassieke composities samen met het agressieve en melodieuze van de goeie metal. Toen Gorgoroth erbij kwam met Antichrist hoorde ik hoe je met gitaren en een specifieke speelstijl evengoed melodie in de agressie kon combineren en wilde ik gitaar leren spelen, toen kocht ik een gitaar (die bagger was), bestelde ik onderdelen om m’n eigen amp te bouwen (want mijn ouders wilden die niet kopen voor mij en ik was te jong om te mogen werken in het weekend) en ik soldeerde letterlijk m’n eigen 15 watt amp. Door middel van een pre-amp en een distortion pedaaltje vond ik ‘enigszins’ het geluid dat ik wilde (verre van, maar ik moest het ermee doen) en begon ik zelf nummers te schrijven in de stijl die ik wilde, al waren m’n skills beperkt). Dit ging enkele jaren door tot ik begon opdrachten te krijgen om voor bands te zingen, dan lag mijn sologedoe terug stil, wanneer die bands op de fles gingen deed ik verder etc…. Ik stopte dus nooit met het creatieve.
De bandnaam zelf komt van de naam “Atrocious”, die zijn etymologische oorsprong vindt in de Latijnse woorden Āter en Atrox. Atrox betekent ‘vurig, angstig, heftig’ en Āter -afhankelijk van de naamval- , ‘duister, zwart, zwarte vloeistof (inkt), zwartgallig …’. Vandaar de naam, het past bij de tekstuele ideeën die ik heb voor het volgende album en wat ik meestal schrijf.
Ik zou de geschiedenis van de band verder kunnen uitleggen tot op het punt waar we nu staan maar ik heb het idee dat daar nog vragen over komen dus ik wacht effe af.

Feitelijk bestaat het project al twintig jaar, de band bleef veilig verstopt in de duisternis? Of is me iets ontgaan? In elk geval, hoe komt het dat jullie er nu pas mee naar boven komen met de EP 'Vullighied'
Wesley: Haha, ziedaar, het vervolg. Als je oppikt wat ik hierboven heb geantwoord zie je een narratief dat beschrijft hoe mijn sologedoe, samen met beperkte middelen, vaak werd onderbroken door opdrachten om als zanger op te treden bij diverse bands. Tussenin probeerde ik verder te doen met Āter. Het is nu wel zo dat ik op een bepaald moment het gevoel had van ‘hier moet ik echt eens iets mee doen’.
Een groep vrienden waar ik al een tijdje mee omging , vroeg me bijgevolg om opnieuw als zanger hen te vervoegen, maar tegelijk nam ik ook een schrijvende rol op mij. Enkele line-up changes verder bleven ik en Mantorok over, de naam werd kort veranderd en wij schreven verder, daar is, samen met ideeën die ik al had uitgewerkt, de EP uit ontstaan die we nu in handen hebben. Mantorok wilde echter niet live gaan , concentreerde zich op zijn andere full-time band, bij Āter wilde hij enkel meewerken als sessiegitarist en dat is zijn rol gebleven.
Ik schreef verder nog meer dan 10 nummers maar daar werd opnieuw een ‘pauze’ tussen gestoken door o.a. het vervoegen van een zangpositie bij o.a. Satyrus, Persephone’s Blade en Lemuria.
Later werd het nog erger, mijn kelder liep onder water en alle pc’s waren kapot…. Ik was heel wat werk kwijt, het duurde uiteindelijk tot de stop na Lemuria voor ik bij een verhuis een van de harde schijven terugvond en samen met onderdelen van een andere kapotte schijf kon herstellen en enkele nummers kon recuperen. Deze werden gedeeltelijk heringespeeld en geremasterd, dit is dan de EP “Vullighied” geworden.

Mijn collega schreef een recensie over uw EP ,  (http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/78153-vullighied-ep.html ) . Hoe waren de algemene reacties?
Wesley: Vrij positief eigenlijk! Ik dacht zelf altijd dat mijn voornaamste invloeden in het schrijfproces Windir en Gorgoroth waren, maar de reviews vergelijken het heel vaak met oude Enthroned. De kritieken over productie gaan van “jammer dat het zo lo-fi is” tot “leuke oldschool vibe maar bijzonder goed gebalanceerd in de mix”. Mijn productieskills zijn dan ook 0, ik moest het doen met wat ik heb, maar muzikaal gezien zijn de kritieken positief tot loved. Het bonusnummer dat samen met de leden van Satyrus werd geschreven krijgt oftewel een love it/or hate it. Het is inderdaad een gigantische stijlbreuk met de andere nummers maar voor mij een statement dat ik niet bang ben te experimenteren en uit m’n comfort zone te gaan.

De release was in eerste instantie in eigen beheer, maar nu via Sliptrick Records? hoe is dat contact verlopen, en heeft het bepaalde deuren geopend denk je?
Wesley: Het eerste jaar heb ik inderdaad alles solo gedaan, productie, print en merch uit eigen zak betaald en zo de eerste paar 100 cd’s laten drukken. Die zijn inmiddels uitverkocht. Blasphemous creations of Hell records in Florida verdeelt deze print ook , maar helaas enkel met een one page booklet, een fout in het drukproces… men kan deze echter zien als rariteit en collectors item als men daar om geeft (niet dat het mensen tot nu toe heel veel kan schelen, we zijn maar een kleine band en amper gelanceerd, hoewel we allen keihard werken).
Daarna schreef ik een hoop kleine en grotere labels aan en Sliptrick antwoordde dat dit precies was wat ze zochten. Tussentijd begonnen de plannen voor live te broeien en boden muzikanten zich aan om het project te vervoegen. Enkele audities later ontbraken we enkel nog een gitarist en na een oproep werd deze functie in een kwestie van dagen gevuld.
De EP mag dan nog wel mijn solowerk zijn met gastmuzikanten (drums en Mantorok die meeschreef en die heel veel riffs voor zich had genomen) maar nu is dit een volledige band geworden, dus verwacht als volgende release een “band effort” die heel wat meer invloeden en verschillen zal tentoon stellen aan de luisteraar.
Wat deuren openen betreft, gezien het complexe Covid-19 gedoe, is dit nog afwachten, ik heb niet de indruk dat het label veel voor ons heeft kunnen doen (zeker gezien de hoofdzetel in Italië zit), hopelijk komt hier snel verandering in. Voor de rest doen we gewoon lekker verder. Een lyric video is in de maak en de band schrijft thuis gewoon verder. Wekelijks houden we skype-meeting om de resultaten en de volgende te nemen stappen te bespreken.
We hebben in elk geval een heel mooi en eerlijk contract met Sliptrick en de onderhandelingen verliepen erg vlot en transparant, hopelijk kan Sliptrick zijn deel van het contract nog vervullen als Covid wat meer gaat liggen en wordt onze contractduur verlengd met de tijd dat het label nodig heeft gehad om zijn zaken terug op orde te stellen.

De teksten zijn in het West-Vlaams,wat ik zeker een pluspunt vind, waarom in het West-Vlaams (nu komt het antwoord omdat ik West-Vlaming ben)?
Wesley: Het oorspronkelijke idee dat ik en Mantorok hadden uitgedacht was om de teksten te schrijven vanuit het standpunt van de zwakkeren in onze maatschappij door de eeuwen heen. Daar kwamen onder andere de Vlaamse boer en de lijfeigene naar boven. Het leek ons heel uniek om in de rijke woordenschat van het West-Vlaams zowel boertig, recht voor de raap, grof en eerlijke teksten en verhalen te schrijven. Ik heb geprobeerd deze accuraat te vertalen naar het Engels voor de internationale liefhebber maar de “punch” zit er echt niet in… Het is een beetje zoals Noors vertalen naar het Engels, de woordenschat schiet gewoon tekort om de magie en betekenis van de woorden accuraat weer te geven. Het nieuwe werk wordt een mix tussen Engelstalige nummers en West-Vlaamse. Enerzijds om de charme en de roots te behouden, anderzijds omdat het nummer misschien om een andere aanpak vraagt. Het zal afhangen van het concept (dat al vast ligt) en hoe we dit verder muzikaal benaderen, aan de hand daarvan kies ik hoe het nummer zal gepresenteerd worden, lyrisch gezien.

Er zit ook een onderliggende boodschap in de songs. Iets van de voortdurende strijd tussen Frankrijk en Vlaanderen? Vertel eens
Wesley: Dit wordt slechts besproken in 1 nummer: “Ons Vorvoadern Vochten…” . Het hele idee van ‘Vullighied’ was om het duistere en het vuile in onze maatschappij naar boven te halen. Een korte uitleg over de nummers is er (die beter worden beschreven in de 4 page booklet versie die we nu te koop hebben via de band en via sliptrick):
-d’ Oere: Een hoer die geen hoer wil zijn maar geen andere keus heeft, wil ze haar kinderen een dak boven hun hoofd bezorgen en hun magen vullen. Haar klanten zien haar echter niet op die manier, of denken er althans niet over na. Zij zien enkel het object waar ze voor betalen en gebruiken, waardoor zij vaak helse pijnen moet doorstaan en dag in, dag uit , met etterende wonden en geslachtsdeel moet rondlopen…. Het nummer beschrijft hoe die vrouw gebruikt wordt vanwege de perverse acties van haar klanten die een moedercomplex hebben, enkel kunnen denken met hun primitieve driften en zo verder en hoe zij die pijn blijft doorstaan voor het belang van haar kinderen.
-De Strontroaper van Abjille: Hierin wordt beschreven hoe de “lage klasse” straatruimer wordt beschimpt en uitgelachen door de elite, elke dag in volle stank te werken, maar trots staat in zijn job, opnieuw omdat hij hierdoor het gezin voorziet. De elite vergeet dat wat hij doet bijna het meest nobele is wat men kan doen, vuil werk in volle trots om te zorgen wat voor hem van het grootste belang is, zijn gezin.
Een excerpt van de tekst: "Gin wirk es te kljinne vo de jonges eten te geven, hjille doag’n in de stank vergeven… moar me vulle preutshiet ’t wuf een onderdak gegeven."
-Ons voorvoadern vochten: zoals beschreven een samenvatting van hoe het Frans imperialisme Vlaanderen aanvocht en als “mindere” zag, hoe de boeren zich verdedigen en hun eigen samenleving wilden beschermen en behouden, hun taal, hun gebruiken, hun werk en vrije keuze tot werk en zo verder en hoe deze strijd, hoewel de rollen in BE omgekeerd zijn nu qua wie het grootste vermogen heeft, blijft duren. Een soort superioriteitsgevoel dat leeft tussen beide volkeren en de andere kant blijft beschimpen om wie ze zijn en wat er in de loop der eeuwen is gebeurd.
-Valkennacht: Een soort utopie waarin religie langs de kanten wordt geschoven en ieder samen aan tafel zit om te feesten, een nacht waarin de volkeren hun strijd laat liggen en samen feest en de kracht van de natuur viert die hen alles voorziet van de levensmiddelen die ze zo hard nodig hebben.

Hoe zou je uw muziek omschrijven? Want er is meer aan de hand dan gewoon black metal, ik hoor ook folkloristische en occulte thema's
Wesley: Occult zit er niet echt in, hoewel het zo kan klinken (zie de beschrijving van de nummers hierboven), folkloristisch heel zeker, al zijn het dan wel mijn eigen verhalen. “De Valkennacht” werd echter in enkele boeken wel beschreven en daar kwam het idee vandaan om verhalen te schrijven die naar ‘de Valkennacht’ zouden leiden.

Toch ook niet onbelangrijk. De inbreng van Mantorok op deze EP. Vertel eens
Wesley: Dit heb ik al aangehaald , denk ik hierboven. De eerste keer dat ik van mijn soloproject een band wilde maken , gebeurde toen ik als zanger bij een bepaald gezelschap ben beland, waarvan enkele leden wegvielen en enkel mijzelf en Mantorok overbleven. In de beste vriendschap hebben wij deze nummers samen geschreven, met plannen voor een vervolg. Mantorok had echter geen ambitie om de verplichtingen van een live band achterna te gaan en beschouwde zichzelf als sessiegitarist, hij ging verder met zijn fulltime live band maar ook deze is gestopt. Wij blijven in sporadisch contact, waarvan ik hoop dat deze meer frequent mag worden in de toekomst, maar ik denk niet dat hij zich sindsdien nog muzikaal heeft bezig gehouden. Ondertussen is hij ook vader en zijn focus ligt, zoals mijn nummers zo goed beschrijven, vooral daar nu.

Zijn er na deze EP nog plannen om dit project verder uit te werken? Zo ja, welke?
Wesley: Ik denk dat ik het meeste hierover al verklapt heb, door mijn ongezonde gewoonte vaak op een zijspoor te springen bij het vertellen van mijn verhaal of bij het antwoorden van vragen. Ondertussen is Āter een volledige band en gaan we op die manier verder. Het concept is klaar, het artwork is klaar, er zijn al enkele nummers klaar… verwacht een mix van nieuwe elementen, nieuwe stijlen en mijn eigen old-school melodische stijl in een nieuw jasje. Ik geef m’n bandleden graag de vrijheid om hun eigen invloeden en creativiteit in te brengen en zodra een ruwe versie van een nummer klaar is , herwerken we dat tot een specifiek Āter-signature nummer. Corona heeft ervoor gezorgd dat we niet konden repeteren en vooral verder aan het concept en planning voor komende repetities en live optredens konden bespreken en andere zakelijke aspecten zoals merch en stage-presence. We hebben zeker geen werk tekort!

Ondertussen ben je ook frontman van Hudič? Hoe is die samenwerking ontstaan, en wat zijn de plannen rond die band?
Ik kreeg een tip van een kennis dat die band een zanger zocht, ik beluisterde hun materiaal en hoewel het op zich niet mijn muziek is , vond ik het toch erg leuk om in die stijl te zingen. Ik stelde mezelf voor en een auditie later begonnen we te werken aan live optredens. Ik heb er enkele gedaan en die verliepen goed maar ondertussen bleek het toch vrij moeilijk en ongezond om voor 2 bands even hard te werken.  In samenspraak met de oprichter ben ik langzamerhand mijn exit aan het voorbereiden, maar ik sta er nog steeds als ze een live zanger nodig hebben.

Zijn er naast je solo project en Hudič nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Wesley: Ik doe nog steeds erg veel sessie vocals, zowel op afstand als live of in de studio. Vaak werk ik per uur of met royalty's. Als er royalty's mee gemoeid zijn, word ik op het boekje vernoemd, als dit per uur is dan weer niet. Dit heeft vaak een complexe reden binnenin de band, dus daarin hou ik me aan het beroepsgeheim en noem ik geen namen van bands of artiesten waarmee ik samenwerk tenzij zij beslissen dit zelf te publiceren.

Vallen al die projecten waar je inzit nog met elkaar te combineren? Hoe doe je dat?
Wesley: Er is in mijn persoonlijk leven heel wat gebeurd de laatste 2 jaar, zaken waar ik nu niet ga over uitweiden maar laat ons zeggen dat een mens hierdoor zou gecrasht zijn. Dit was bij mij ook tijdelijk het geval maar ik kon mezelf terug oppikken en concentreerde me op Āter, dit heeft me veel goed gedaan. Vele andere mensen zouden er niet meer uitkomen. Vriendschap en muzikale collegialiteit hebben me hier echter doorgetrokken en niet toevallig zitten enkele van die mensen nu in de band.
De gevolgen van de laatste 2 jaar draag ik nog steeds met groot gewicht met me mee, dus ik probeer me nu ook meer te concentreren op mijn gezin en het samenwerken met andere artiesten tot een minimum te houden.
Focus nu: Mijn full time job, mijn gezin en Āter + wat sport (karate in mijn geval). Meer dan genoeg om de week goed te vullen. Ik heb hardleers geleerd tussen toeren en managen van diverse projecten in hoe belangrijk het is om je gezin voldoende aandacht te schenken. Naast mijn hobby’s blijft dit de absolute prioriteit.

Veel plannen zijn door die coronacrisis eigenlijk in het water gevallen, wat stond er voor jou op de planning?
Wesley: Vele optredens en vele gastoptredens. Ik heb door Corona veel geld verloren, de band heeft hierdoor vele kansen gemist en ikzelf heb door herstellingen aan m’n woning veel moeten verhuizen. Het is geen gemakkelijke tijd om doorheen te geraken, maar dit komt langzamerhand goed. Het enige positieve is dat alles wat buiten het muzikale valt door de vele vergaderingen via skype met de band kon besproken worden. Zo hebben we vele administratieve zaken op orde gezet, ons live-plan uitgekiend, het technische in orde gebracht, strategie, concept en teksten + de juiste muzikale stijl die ons past en zo verder. Onvruchtbaar is het zeker niet geweest!

Wat zijn de concrete plannen na deze crisis?
Wesley: Repeteren tot alles zo strak zit als de aars van een vis en knallen op diverse podia! Daarnaast verder werken aan de volgende release, en het blijven promoten van de huidige EP door middel van videoclips en lyric video’s.

Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis?
Wesley: Blijven communiceren met je bandleden, de rollen goed verdelen en individueel verder werken vanuit je thuisbasis waar mogelijk. Als mens zo goed mogelijk je gezin ondersteunen en waar toegelaten zo hard mogelijk werken om de financiën op peil te houden. De moed niet verliezen is de boodschap!

Zijn er geen mogelijkheden om uw materiaal aan te bieden via sociale media of streaming?
Wesley: We zijn te koop en te beluisteren op vrijwel elk mogelijk platform!
https://distrokid.com/hyperfollow/ter/vullighied-2

De laatste vraag. Waar kunnen de lezers merchandiser en dergelijke aankopen. Plaats gerust enkele links
Wesley:
https://distrokid.com/hyperfollow/ter/vullighied-2
https://atermadness.bandcamp.com
https://www.facebook.com/atermadness
https://www.vokillzforhire.com of http://www.ater.be (site wordt snel bijgewerkt, deze is nu nog een combinatie van Āter zoals deze solo was en mijn bijberoep. De site wordt gesplitst en de merch wordt toegevoegd samen met het laatste nieuws van hoe we ons verder ontwikkelen).
Voor merch kan je steeds terecht op de facebook pagina of via mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . 4 page booklet cd met full artwork, custom made plectrums, zwart met in het goud dubbel bedrukt met aan de voorkant het volledige logo en de achterkant het shield cigil, stickers en patches.

Heel hartelijke dank voor dit fijn gesprek, hopelijk tot binnenkort op een of ander optreden dan doen we dit gewoon face to face over, gehuld in complete duisternis :)
Wesley: Daar kijk ik naar uit! Ons laatste gesprek was bijzonder aangenaam. Heel erg veel dank voor dit interview!

Tyrant’s Kall - Als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen

Tyrant's Kall brengt een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. De band timmert sinds 2007 aan de weg. We zagen hen aantreden op Pluto Fest in november 2019.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76571-pluto-metal-fest-2019-oosterzele-een-gevarieerd-aanbod-van-metalstijlen-binnen-een-gezellige-sfeer.html  
Ook voor Tyrant's Kall viel dit jaar veel in het water. We hadden een fijn gesprek met gitarist Ronnie en zangeres Esmee. Helaas via mail, maar daarom niet minder interessant om de band beter te leren kennen.

Wij weten dat ondertussen, maar sommige nog niet. Wie zijn Tyrant's Kall en hoe zijn jullie ontstaan?
Ronnie: Tyrant’s Kall is ontstaan door een groep gasten die nergens anders goeie bands vonden om in te spelen. (Haha), nee, serieus, M. en ik kenden elkaar al van in Bonnie Parker, een 80’s influenced soort van HC/punk/heavy metal project. UxJx kwam eens kijken naar 1 van onze shows en vertelde me dat hij wel fan was van mijn gitaargeluid. Zo zocht hij nog een band en ik had al wat demo-opnames van enkele nummers in de stijl van Usurper en Deathwitch, op de eerste jamsessie hebben we dan al ons hitje “The Whisperer” geschreven maar het heette dan gewoon “Doomy”.

Het meest interessante is dat je de muziek van Tyrant's kall onmogelijk in een hokje kunt duwen, maar soms is dat naar promotors en zo wel nodig. Hoe zou je uw muziekstijl dan omschrijven?
Ronnie: iedereen in de band wilde wel iets anders spelen, UxJx doom, M. sludge, ik death metal… maar om 1 of andere reden passen al die stijlen samen en werd Tyrant’s Kall gecreëerd. Het draait eigenlijk gewoon om het gevoel ‘metal’, metal is niet een riff dat kapt en blaast of sleept, maar het is een gevoel dat je in de stukken legt…. Als het gevoel er niet is, gooien we het in de vuilbak, en we zitten al aan een ganse container met gevoelloze nummers.

De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. Waar en hoe heb je deze top talenten gevonden?
Esmee: Hoe M., Ronnie en UxJx elkaar gevonden werd hier eerder al vermeld. Tijdens een live show waarbij een vriend Tyrant’s Kall uit de nood hielp met de zang, kwam ik kijken. Ronnie en UxJx kende ik al even door gezamenlijke interesses en we kwamen elkaar soms tegen op live shows. Ik was immens te spreken over hun muziek, maar vond de zang niet meteen bij de muziek passen qua stijl. Zo zijn we na de show aan het praten geraakt en bleek dat ze nog steeds geen vaste zanger gevonden hadden, dat dit tijdelijk was. Toen ontstond het idee dat ik eens een repetitie zou proberen meedoen, gezien het niet per definitie een mannelijke zanger hoefde te zijn. En ik bleef.
H.M. Doom werd er op een gegeven moment bij gehaald waardoor we net iets meer konden bereiken met ons gitaargeluid. Toen hij in alle vriendschap later besloot om ermee te stoppen, was het een moeilijke keuze of we opnieuw naar 1 gitarist wilden gaan of toch iemand erbij wilden. Dr. Wes was al een goeie kennis en was kandidaat. Na de try-out werd het een evidentie dat we 2 gitaristen zouden houden.

Ik heb jullie vorig jaar live gezien op Plutofest en was vooral onder de indruk van je enorm uiteenlopende stembereik. Ben je klassiek geschoold? ik bedoel, je zou zo in een Opera kunnen meezingen, en dat is een compliment. Hoe doe je dat toch met je stem?
Esmee: Bedankt voor het compliment. Ik denk wel dat men bij de opera er een andere mening zal op nahouden, (haha.)
Ik ben niet geschoold, maar zing al mijn hele leven. Onder de douche, in de auto. Tijdens een gemiddelde file op de autostrade zullen er wel al mensen serieus leute gehad hebben als ze mij uit volle borst zien meezingen. Door bij Tyrant’s Kall te gaan zingen , ben ik wel wat meer zorg gaan dragen voor mijn stem. Zo heb ik een kleine cursus ademhaling gedaan, maar eerlijk gezegd doe ik deze oefeningen veel te weinig. Ik ben nogal sportief geworden en denk wel dat dat een positief effect heeft op mijn longcapaciteit de laatste jaren.

Het enige werkpuntje vond ik dat er wat weinig beweging te merken was op het podium, de iets statische houding liet me wat op mijn honger zitten. Wat is uw mening hierover? (Over de sfeer had ik geen klachten :)
Esmee: We zijn wie we zijn. We zijn geen showbeesten die op een neer huppen. Ik ben geen danseres, maar headbanger. Ik ga op in mijn muziek wanneer ik zing, en meer dan wat uitbeelden zal daar vermoedelijk nooit bij zijn. Ik heb geen zin om me op het entertainmentgehalte te moeten focussen, terwijl ik het alleen voor de muziek doe. Ik kan me moeilijk inleven in hoe mensen onze shows ervaren uit het publiek. Ik ken mijn medemuzikanten en denk dat ik maar vreemd zou opkijken moest een van hen plots beginnen heen en weer wiegen. We zijn nu eenmaal zo denk ik.

Een interessante anekdote heb ik gevonden op jullie facebook, ik citeer: ''In de geschiedenis van fantastische literatuur was er zelden een auteur zo groot en inspirerend als Howard Phillips Lovecraft (1890-1937). Zijn verhalen zijn van mysterieuze aard en hoewel ze een breed scala aan onderwerpen beslaan, worden ze allemaal overspoeld door één algehele epische en intrigerende sfeer.”
Inderdaad een boeiende auteur, waar komt die interesse vandaan?
Esmee: Ik was als kind al gefascineerd door horrorverhalen. Lovecraft van een van de eerste auteurs van volwassen literatuur die ik ontdekte. Het was direct grote liefde. Hij heeft een wereld, een sfeer gecreëerd die blijft tot de verbeelding spreken.

Jullie muziek is vaak omgeven door occulte, mysterieuze verhalen. Waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Esmee: Vooral door H.P. Lovecraft, maar even zeer door nachtmerries die ik kreeg en soms ook dingen uit het dagelijkse leven die een beetje gekleurd worden.

Ondertussen zijn er al heel wat releases op de markt gekomen, wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou?
Ronnie:  Hoogtepunten: vooral de eerste LP, dan wordt alles waar je de voorbije jaren aan gewerkt hebt realiteit en hoor je zelf eens hoe alles klinkt als het goed opgenomen wordt. Ik kijk zeker met enthousiasme terug op die momenten van de eerste LP.
Dieptepunten: er zijn er wel enkele en dat is soms te lang moeten wachten om terug de studio te kunnen induiken, wachten op labels (waar we nu vanaf zijn), muziek is een momentopname en door 6 maand een nummer kapot te repeteren kan het ‘metalgevoel’ er wel uit zijn en wordt het een vuilbaknummer. Andere dieptepunten zijn vooral naar het groot toilet moeten als je op het podium staat, dan sta je daar met uw billen toegeknepen en lees je op de recensies dat we niet al te beweeglijk zijn.

Aaa, vandaar ! Zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ronnie: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken, maar dat is iets dat we meenemen naar de volgende sessie (live-spelen, studio-opnames).

Ik veronderstel dat ook bij jullie, door die corona crisis, veel plannen in het water gevallen zijn? welke en hoe gaan jullie daarmee om?
Esmee: We hadden de kans om op Dutch Doom Days in The Little Devil in Tilburg op te treden in mei, maar dit kon niet doorgaan. We vonden het heel jammer, maar het heeft geen nut om hierover lang te blijven kniezen. We hopen wel dat alles zich snel kan herstellen, dat kleinere organisaties kunnen blijven doorgaan en dat we volgend jaar opnieuw de kans krijgen om die show te spelen.

Hoe ga je ook als mens om met zo een crisis?
Esmee: Op persoonlijk gebied is het ook een slag in het gezicht om veel shows van andere band gecanceld te zien. Muziek is immens belangrijk en ik keek al een tijdje uit naar bepaalde shows. Ik heb wel een poging gedaan om in tussentijd creatief bezig te zijn, niet alleen binnen Tyrant’s Kall. Maar het was niet altijd evident doordat ik wel de hele tijd voltijds bleef werken.

Zijn er geen mogelijkheden om jezelf ook via sociale media te tonen, je ziet tegenwoordig veel filmpjes verschijnen waar band 'live' zichzelf aanprijzen?
Esmee: Ik heb sowieso al weinig plezier in het bekijken van live opnames van een band. Ik ben gewoon liever echt ter plaatse. In mijn woonkamer speel ik cd’s of vinyl, maar naar een show kijken doet me meestal weinig. Ik heb slechts naar 1 van die live-streams gekeken met plezier in de laatste weken , en dat was van een band die in andere omstandigheden ook niet veel meer nodig heeft dan wat ze nu voorhanden hadden. Onze muziek van thuis uit, elk uit zijn eigen woning, zonder versterking om de buren niet te ambeteren… Ik zie daar geen meerwaarde in.

Er  zijn ook plannen voor 'drive in concerten' met auto's op een parking? Wat vinden jullie van dit initiatief?
Esmee: Mijn bescheiden mening? Compleet van de pot gerukt! Mij zien ze daar niet
Ronnie: wat Esmee zegt.

Wat zijn de algemene plannen na de crisis? Nieuw platenwerk? Live optredens?
Esmee: De studio was al min of meer besproken om een nieuwe plaat op te nemen. Ik vrees dat er wel vertraging in onze initiële plannen zal zitten, maar het komt er zeker en vast. En live optredens zeer graag! Er worden nu stiekem hier en daar wel wat plannen gesmeed om ook samen met andere bands opnieuw samen een ‘uitstapje’ te maken. Wordt vervolgd.

Is er ook zoiets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken als band? maar ook als artiest/mens?
Ronnie: als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen. Met Tyrant’s Kall doen we gewoon door zoals we bezig zijn, ik zie dat we wel enkele die-hard fans hebben en dit geeft ook inspiratie om verder te doen. Als mens: dit is een uitdaging van een heel ander kaliber, want er is wel degelijk een eindmeet en je weet niet wanneer je er bent, er het beste van maken en regel nummer 1 is: geen dingen of zo weinig mogelijk doen tegen uw zin!!

Om af te sluiten, helaas kunnen de fans geen merchandiser kopen op concerten.  Hoe kunnen ze dat eventueel wel in deze tijden (plaats hieronder gerust enkele links)
Esmee: Via onze bandcamp zijn de cd’s verkrijgbaar (https://tyrantskall.bandcamp.com/ ) Als er toch speciale wensen voor shirts of vinyl zijn, is het makkelijker om ons te berichten op onze facebookpagina