Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert - Een folkloristische zalving

Een concertje in de ochtend, is niet iets wat we elke week meemaken. We zakten op een zondagochtend af naar Ha Concerts in Gent voor een optreden in het kader van 'Foyer Matinee' .
Met Lara Rosseel (contrabas), Laura Cortese (viool) en Dani Aubert (5 string banjo) stonden drie muzikanten op het podium die met zoveel overgave speelden dat er een magisch geheel klonk. Ze hebben een engelenstem die je ontroert en tot gemoedsrust brengt. Perfect om de zondag spiritueel in te zetten, zeker in deze tijden dat er nog maar weinig mensen op kerkbezoek gaan. Een folkloristische zalving.

De drie dames hebben de kunst te toveren met klanken en hun vocals geven elan aan de sound; ze zijn ook ware entertainers die met grappige anekdotes en veelzeggende bindteksten zorgen voor een lach en een traan.
Ze laten vooral de muziek voor zich spreken, een sprookjesachtige confrontatie tussen culturen en muziekstijlen, zonder dat er een botsing hoeft te ontstaan.
De improvisatie in jazz, folk en de hoeveelheid aan cultureel erfgoed, uit alle delen van de wereld, zorgt ervoor dat een ruim publiek kan worden aangesproken. Een soort jam dus, waarbij ze alles uit de kast halen om het zittende publiek te intrigeren. De klankentapijtjes werkten aanstekelijk en er is de mate van melancholie en weemoed.
Deze vlucht uit de werkelijkheid heeft iets spiritueel, en brengt gemoedsrust. Een veelkleurige sound van contrabas, banjo en viool tekenen voor een trip naar het hemelse paradijs; de vocals zijn een meerwaarde binnen dit zo magisch mooi geheel.
Er zit ook een zekere verhaallijn in wat de drie bijzonder getalenteerde dames brengen. Verder vul je het zelf maar in, maar het spreekt tot de verbeelding. Wat je erbij voelt is uniek.
Fantasieprikkelend, speels met een hemelse virtuositeit … Een uurtje genieten.
Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert komen nog eens terug om puur a capella je naar adem te doen happen. Wat een vocale sirenes, wat een muzikale schoonheid … Fijn, pittoresk optredentje.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

Portland - Een groove van weemoed en melancholie

Het nieuws sloeg in als een bom, Sarah Pepels verliet Portland heel onverwachts, enkele weken voor de release van de tweede plaat 'Departures'. Jente besluit echter door te gaan met de band en de geplande optredens.
In de N9 in Eeklo resulteert dit in een compleet tot de nok gevuld concert en try-out. Het was een beetje bang afwachten, want deze tandem Sarah/Jente zorgde voor een unieke magie en energie. Ook was het wat onwennig, dit was een concert met een groove van weemoed en melancholie.

Het begon al met het voorprogramma Isaac Roux (****) die op zijn eentje, enkel met een gitaar de volledige zaal inpakte. Een gezapige sound van een man die een sterk charisma uit straalt. Poëtisch materiaal dat intrigeert.
Hij is een begenadigd gitarist en beschikt over een kristalheldere stem. Hij is ook een klasse verteller. Het publiek was onder de indruk. Een overtuigende opwarmer.

Portland (****) weet meteen te raken met hun intens gevoelige gitaarpop. De songs grijpen bij het nekvel en laten je niet meer los. Na een ietwat nerveuze start, is de band op dreef, met nummers als “Sensational” en Never leave”. Jente is geëvolueerd tot een spraakwaterval die door zijn grappige, gemeende bindteksten het publiek naar zijn kant trekt. Zijn veelzijdige zalvende vocals zijn een meerwaarde aan de sound. Het verlies aan Sarah is er , maar vervangster Nina Kortehaas straalt evenzeer een sterk charisma uit (o.m. al bij haar project Noa Lee); ze stond misschien nog eerder wat bedeesd achter haar keys , ze gooit er haar wondermooie stem tegenaan. Ontroerend. En de band is in z’n totaliteit een sterk houvast geworden.
Portland is een geoliede machine, gedragen door z’n frontman, die band als publiek met veel liefde omarmt. De moeilijke tijd heeft hij van zich weten af te schudden. Het materiaal is een groove van weemoed en melancholie. “Killer’s mind”, “Aftermath”, “Lucky clover” , "Good girls" en Pouring rain “ vormden alvast de basis. Naar het eind van de set roept Jente op om alle gsm lichtjes aan te steken, een magisch moment.
Een muzikale zoektocht die live zijn vruchten aflevert. Een mooie afwisseling van hun reeds gekende materiaal als het nieuwe. Extravert, energiek als intiem, gevoelig weten ze nog even goed te overtuigen. Sterke Belgische band!

Organisatie: N9, Eeklo

BRDCST 2023 - dag 3 - De ultieme cultuurschok
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-09
Erik Vandamme

BRDCST festival is en blijft één van de mooiste muzikale ontdekkingsreizen. Na twee intense dagen, maakten we ons nu op voor een echte cultuurschok. We zagen enkele opmerkelijke artiesten en muzikanten die door hun bijzonder talent ons diep ontroerden én feestelijk meevoerden naar hun bonte wereld. We voelden een connectie die de verschillende werelden verbond.

Dienne (****1/2) (zie ook: Lili Grace, Faces On TV,…) debuteerde met haar solo-album 'Addio', een plaat over pijn, verlies en verwijzingen naar de COVID periode. Ze is een te ontdekken parel, die door haar betoverende mooie stem ons diep ontroert. Ze is ook een multi-instrumentaliste, o.m. op keys met een emotievol klankenpatroon, ook de klarinet doet ons al direct wegdromen. Deze combinatie brengt ons in een droomwereld, met een liefelijk en donker kantje. Pijn en hoop. Vreugde en verdriet. Emotionele start van deze derde dag.

Jochem Baelus maakt onder Slumberland (*****) indruk in de experimentele muziek; aan zijn instrumenten is hij als een octopus. Hij brengt een sound, alsof de Apocalyps is los gebarsten. Een geluidskunstenspektakel dat op bijzonder ingenieuze wijze wordt ingekleurd door de bijzondere stem van de inmiddels 66-jarige Tuvaanse Sainkho Namtchylak. Haar vocale capaciteiten overschrijden de aardse grens. De zangeres, getooid in een eerder vreemd pak, doet de muren trillen met haar stem. Samen met de niet-aflatende golf van klanken die Slumberland uit zijn instrumenten brengt, wordt de kunst van het experimenteren beklemtoond.

Ook MDCIII (*****) verstaat de kunst om grenzen te verleggen binnen de experimentele muziek. MDCIII is een van de vele projecten van duizendpoot en saxofonist virtuoos Mattias De Craene (Nordmann). Hij laat zich voor dit project omringen met drum/percussie grootmeesters Simon Segers (Absynth Minded) en Lennert Jacobs ( The Germans), die tekenen voor een onaardse magie.
In de grote zaal slaat het trio aan het improviseren met free jazz en percussie. De huilende saxofoon in combinatie met subtiel getrommel, zorgen voor rillingen.
In een sprookjesachtig kader, brengt MDCIII ons mee naar een onwaarschijnlijk mooie wereld, waar warme walmen aanvoelen als zachte dekens, die je tot de meest deugdzame gemoedsrust brengen.
Een magisch huwelijk van saxofoon, elektronica en percussie. Schitterend.

Breekbaar als een twijgje, krachtig als een winterstorm, op die manier kun je het gevoel omschrijven dat ons overviel bij het aanschouwen van Ichiko Aoba (*****), die door haar stem en uitstraling ons meteen ook confronteert met andere culturen, zoals de Oosterse cultuur. Het zorgt voor een deugdzame schokgolf, je kon een speld horen vallen in de Club. In dit intieme kader, komt haar muziek het best tot zijn recht. Dankzij de kracht in haar stem, voelden we een tinteling alsof ons hart doormidden breekt van intens geluk en genot. Prachtig!

Opnieuw verrassend klonken The Dwarfs Of East Agouza (***) rond grootmeesters Alan Bishop (Sun City Girls), Sam Shalabi (Land of Kush/Shalabi Effect) en Maurice Louca (Karkhana/Elephantine). Een supergroep! De Afrikaans geïnspireerde free jazz op gitaar, saxofoon en elektronica zorgen voor een bijzonder adembenemende sfeer in de zaal, de temperatuur stijgt. Helaas voelde het ook wat aan als een veredelde jamsessie, door het gebrek aan echte interactie met het publiek. Puur muzikaal bekeken een interessante ontdekking.

We zakten af naar de Bonnefooi voor het fenomeen Elvin Brandhi (****) ofwel de Welshe sound/noise-artieste Freya Edmondes. In haar muzikale wereld en improvisaties word je geconfronteerd met demonische wezens en doet ze je ziel branden. Geen voer voor tere zieltjes. Vervormde soundscapes en vocals zorgen voor een brij van duistere chaos. Huiveringwekkend!

Tijd om wat rust te vinden in ons hoofd in de AB Salon voor percussie grootmeester Aya Suzuki (****1/2) , die met haar bijzonder talent bewijst dat percussie niet per se hard en luid moet klinken. Een bijzonder percussie trouwens, een huwelijk tussen Westerse en Japanse cultuur. Ze speelt op diverse, gevarieerde wijze haar instrument. Op  een verrassend intieme en harmonische wijze raakt Aya Suzuki de gevoelige snaar. We werden muzikaal geprikkeld en raakten compleet ‘zen’.

En dan kwam het absolute hoogtepunt van de dag … Hatis Noit (*****) is een Japanse avant-garde artieste die hier de ultieme cultuurschock veroorzaakte. Met haar stem bereikt ze ongekende hoogtes, ergens tussen opera en onaardse schoonheid. Ze combineert dit met puur theater en avant-garde invloeden; ze beweegt zich mysterieus over het podium.
Een confrontatie met een onbekende wereld. De fantasie prikkelende act, in combinatie met haar uiteenlopend stembereik, tussen diepe growls en intimiteit, is liefelijk tot demonisch. Deze performance was iets aparts, onaards en magisch mooi.

In de Bonnefooi kon Elvin Brandhi terug optreden, deze keer met haar vader Gustav Thomas met wie ze de tandem Yeah You (*****) vormt. Terwijl papa lief, aan de knopjes draait, verschroeiende klanken tovert, gooit Brandhi haar demonische stem ertegenaan, een geschreeuw uit de diepste krochten van de Hel. Wat een muzikale waanzin, een confrontatie met onze innerlijke demonen vol woede, pijn en innerlijk verderf.

De Turkse Gaye Su Akyol (*****) werd in '19 in Istanbul opgepakt voor verhoor door de politie omwille van haar kritiek op het regime. Ondanks dat statement, zorgt ze toch voor een feestelijke stemming in de AB zaal. Het ging bij Gaye Su Akyol alle kanten uit, van psychedelica naar krautrock tot Anatolische rock en een typisch Turkse sound. Een botsing van uiteenlopende muziekstijlen en culturen. De bijzonder opzwepende klanken en vocals, een huwelijk tussen de Westerse en Turkse sound biedt een internationaal feestje.
De charismatische frontvrouw is een klasse entertainer. De bevallig geklede zangeres daagt haar publiek lekker uit, met bekoorlijke danspasjes en haar stem, die harten breekt. Haar muzikanten zijn gemaskerd en produceren een klanken virtuositeit. Top!

Toen we de muziek van het nieuwe Britse post-punk fenomeen Fat Dog (****) beluisterden, in voorbereiding van dit weekendje BRDCST, stonden we wat sceptisch tegenover het zoveelste 'gehypte Britse' post-punk bandje. Maar vanaf die eerste song mochten we die sceptische houding al teniet doen. Nog maar net op het podium, sprongen enkele bandleden al in het publiek, en zorgden ze voor een lekkere moshpit.
We kregen een energieke, aanstekelijke show, de songs brulden we mee. Een wervelend post-punk feestje kregen we. Live was dit een belevenis waarvan we toch moesten bekomen. Wat een dynamiek en opwinding. De perfecte afsluiter van een knallend BRDCST weekend!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2023 - dag 2 - Wat is Jazz anno 2023?
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-08
Erik Vandamme

BRDCST biedt je drie dagen een hele waaier aan stijlen … Op dag twee waren we zoek 'Wat is Jazz anno 2023' kon betekenen. Een breed muzikaal antwoord kregen we … Jazz is als stijl geëvolueerd naar oneindige mogelijkheden uitpuren, en improvisatie technieken tot een kunstvorm te verheffen. Check gerust mee …

Onder de noemer jazz kun je Steve Gunn niet onder brengen, maar de manier waarop deze gedreven gitarist z’n virtuositeit bindt met improvisatie, is wel uniek. Samen met pianist David Moore mocht hij de tweede avond openen in de grote zaal. Deze samenwerking resulteert in het album 'Let the Moon be a planet'.
Steve Gunn & David Moore (***) openden de tweede dag met een zachtmoedige botsing tussen verfijnde gitaar riedels, en bedwelmende pianoklanken. Vaak zorgt dit voor een briesje dat over je hoofd heen waait, en mogen de registers lichtjes worden open gedraaid. Het duo durft al eens, op speelse wijze, in elkaars vaarwater zitten en vullen elkaar perfect aan. Vaak iets te perfect, want we missen deels een speelse aanpak naar het publiek toe. Alsof het duo lekker zit te jammen samen, en het publiek er laat van genieten op ingetogen wijze. Aan de reacties te zien, was iedereen diep ontroerd door deze mooie versmelting van twinkelende piano en aanstekelijke gitaarlijntjes.

De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Onder de noemer Bloedneus & Snuitkever (****) , het pseudoniem van muzikant Lukas De Clerck, bracht ‘em reeds op KRAAK; hij bracht ons in beroering door een bedwelmend sfeertje. In de Club van de AB deed hij dat kunstje nog eens over. Het quasi zittend publiek gaat gewillig hypnotiserend mee in het muzikale verhaal van Lukas. We lieten de klanken op ons inwerken tot we compleet 'zen' werden. In z’n virtuositeit is Lukas iemand die houdt van experimenteren met die klanken. De klanken van aulos worden in een eigentijds kleedje gestoken, en het geheel klinkt strelend als snerpend.

De Canadese componist Tim Hecker (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de leidende figuren van de experimentele ambient-scene. Zowel zijn soloalbums (op labels als Kranky en 4AD), soundtracks (o.a. voor de BBC-reeks 'The North Water') als de fijne samenwerkingen met andere artiesten, bewees Tim Hecker een man te zijn van uitzonderlijk kaliber.
Ambient muziek kan een helende werking hebben, als je meegaat in het verhaal van de muzikant. Tim Hecker is een grootmeester in het genre. Hij vertelt (muzikale) verhalen, die je niet in woorden kunt uitdrukken, door klankentapijtjes uit zijn instrument. Het filmische prikkelt de fantasie. Tim Hecker weet met zijn klankenpracht uiteenlopende emoties aan te spreken en gaat af op het buikgevoel.
De Ambient Grootmeester brengt nieuw werk uit, en liet op BRDCST een tipje van de sluier horen. De sobere belichting zorgt voor een magie van spookachtige schaduwen die perfect aanleunen bij de intens mooie muziek. Indrukwekkend!

Op zoek naar wat jazz deze jaren kan betekenen, krijgen we iets apart te horen muzikaal.
Ill Considered (*****) biedt in een overvolle AB Club elementen van old school groovy jazz en vervormt het tot een lekkere brij. De sound wordt uitgepuurd, er is de speelvijver aan mogelijkheden en het klinkt als iets magisch. Binnen een jazz context slaan de instrumentalisten aan het improviseren. De dansspieren worden aangesproken alsook zijn er ingetogen momenten. Wat een muzikaal kleurrijke wereld.

Ook de set van Tom Skinner (*****) (zie: The Smile en The Comet Is Coming) is iets apart, iets speciaals. Een intiem, warm gevoel kreeg je door dit groovy muzikaal badje. Skinner is een uitzonderlijke drummer, die zijn drumstel sterk beheerst. Hij laat zich eveneens omringen door muzikanten die op diezelfde manier denken en doen als hemzelf. Hemelse baslijnen en aanstekelijke blazers vullen die bijzondere drums perfect aan. De vrij sobere verlichting is ideaal bij dit geluid. We zagen hier een zachtmoedige kant van de jazz. Wat een totaalbeleving.

"Met een achtergrond in geluid en beeldende kunst, onderzoekt ze de spanning tussen deze velden. Door alledaagse verwondering en intuïtie te combineren een algemene nieuwsgierigheid naar de grenzen en flexibiliteit van verschillende materialen, maakt ze werk met theatrale, cinematografische en poëtische elementen.", lezen we in de biografie over de Brusselse klankentovenares Amber Meulenijzer (****).
De artieste werkt met luidsprekers, waarvan een is opgesteld achteraan de Salon. Een vol geluid ontstaat er en elk aspect van wat geluid echt betekent, wordt benaderd.
De luisteraar wordt dan ook letterlijk meegesleurd in een verhaal van drones die intiem als oorverdovend hard blijven nazinderen in je hoofd.
Amber Meulenijzer prikkelt met haar klankvirtuositeit een breed uiteenlopend veld aan emoties. Die klankentapijtjes wekken beelden op die angst, pijn, vreugde en genot perfect met elkaar verbinden. Wat een palet aan klanken!

De in Amerika geboren, in India opgegroeide en in Londen residerende percussionist Sarathy Korwar (*****) zorgt niet alleen voor een cultuurschok, de verschillende lagen van percussie worden door hem en zijn band compleet uit de doeken gedaan, in een kleurrijk totaalbeleven. Sararthy Korwar zijn laatste album ‘Kalak’ wordt met lovende kritiek overladen. 'Een magistrale mix van Indiase percussie, jazz en dance.' lezen we.
Andere instrumenten hebben hun inbreng, en percussie wordt tot kunstvorm verheven. Er is de oneindige zin tot experimenteren.
De mooie beelden uit voornamelijk India, zorgen voor een mooi aansluitend visueel effect. Een versmelting die tot de verbeelding spreekt.

Met de EP 'Kannibalisme & Masturbatie' schopt het duo LIONSTORM (****) lekker keet in Nederland, het wilde duo houdt ervan elk heilig huisje een ferme schop onder de kont te geven. Ze combineren het met hiphop en met rap met een boodschap.
Het optreden vond plaats in de Bonnefooi. We zagen twee dames die hun gal uitspuwden en lekker om zich heen trapten. Een dosis humor was niet veraf. Het werd een knallend hiphop feestje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die lekker ruige, vieze wereld van LIONSTORM. Sterk.

In de laatste rechte lijn maken we ons op voor twee dansfeestjes, eerst was er KODE 9 (****), die naast een show met visuele effecten ook een DJ act bracht van drie kwartier elk; wij gingen een kijkje nemen van de live show waar knallende, oorverdovende beats in een experimenteel kader, in combinatie met kleurrijke beelden op het scherm, de trommelvliezen deden trillen. Een visueel totaalbeleven. De sound van KODE 9 werkt verslavend, hypnotiserend en verstaat die unieke kunst om een soort rave te doen ontstaan.
Voor de DJ act gingen we even verpozen buiten de zaal, en we hoorden de pompende beats nog steeds knallen door de boxen …

Ook Bolis Pupul (*****) zorgt voor een wervelend dansfeest om de avond af te sluiten. Wat een knaller ook! De man is als een klankentovenaar bezig, en doet de grenzen tussen genres vervagen. In de elektronica experimenteert hij met een kleine dosis free jazz. Iedereen gaat uit z’n dak.
Verder was er nog DJ Marcelle, die de Club in vuur en vlam zette rond middernacht. Wij genoten nog even na van de bonkende beats die Boris ons bood …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST) 

BRDCST 2023 - dag 1 - In beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-07
Erik Vandamme

Voor onze jaarlijkse wandeling doorheen het gevarieerde aanbod van experimentele muziek, zakten we ook in 2023 af naar het gezellige festival BRDCST, dat naar goede gewoonte doorgaat in de verschillende complexen van de Ancienne Belgique, alsook enkele optreden in de Bonnefooi, het al even gezellige muziekcafé vlak over AB.
Het werd een lang paasweekend voor de fijnproevers van ontdekkingen en voor wie houdt van experiment.
Dag 1 werd er eentje van ‘in beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest’.

Het fenomeen CAN - Ege Bamyasi  (****) mocht de eerste avond openen in de zaal. Deze legendarische Krautrock band heeft zijn stempel gedrukt op de experimentele muziek. Als er één groep model staat voor de Krautrock dan is het wel Can en toch is Can veel groter dan de Krautrock.
‘De (West)Duitse band wordt gezien als een van de innovatiefste groepen ooit en geldt als een pionier voor de elektronische muziek, maar is ook baanbrekend geweest voor het werken met samples en het gebruik van noise’, lezen we in een biografie op een gerenommeerd prog. Magazine.
Vorig jaar mochten Sergeant, Oï les?OX, L. Jacobs en Milan W. nog de CAN  klassieker ‘Tago Mago’ brengen, in een vertimmerde versie. Deze keer was een andere klassieke plaat aan de beurt 'Ege Bamyasi'. Het album 'Ege Bamyasi' is net iets toegankelijker dan 'Tago Mago' en ligt wat gemakkelijker in het gehoor, waardoor op het podium een aanstekelijk feestje ontstaat. Aangevuld met saxofonist Shoko Igarashi bezorgt CAN ons dan ook een lekker opzwepende start van het festival. De heel beweeglijke frontman maant de band aan, en zoekt alle hoeken op; de muzikanten zetten zich in met een groovy op de heupen inwerkende sound.
De Duitse formatie kreeg op deze wijze alle eer door theatermaker/muzikant Ferre 'Sergeant ' Marnef en C°. Magisch mooi dus.

Ze weet te experimenteren met accordeon, en voegt er een breed elektronisch vernuft aan toe, waardoor de klanken uit dat instrument compleet worden vervormd. We hebben het over de Belgische klankentovenares Suzan Peeters (****1/2) die voortdurend improviseert en de grenzen verlegt van het instrument.
Het experimenteren en het kleurenpalet aan elektronisch klanken in het intieme kader zorgt voor een bevreemdende magie.

De Amsterdamse formatie Ambassade (****) deed de typische jaren '80 muziek in de stijl van Fad Gadget heropleven met hun debuut 'Duistere Kamers' en stelt nu de nieuwste schijf 'The Fool ' voor.
In een aardig vol gelopen zaal, doet Ambassade ons lekker dansen door de pompende beats en de verbluffende percussie in vervormde vocals. De versmelting van die breed elektronische klanken, de bijzondere stemmen en de gitaarlijntjes zorgen voor een spookachtige, bevreemdende mooie sfeer. Ambassade vindt die 80s stijl opnieuw uit, en voegt er iets eigentijds aan toe .

Kort en krachtig was het (ultra) korte optreden van Marokkaans punk fenomeen Taqbir (*****). De gesluierde band betrad met een minutenlange intro van oorverdovende klanken het podium, en toen … gingen alle punk registers open, rechttoe-rechtaan, en lekker om zich heen stampend. Met een moshpit tot gevolg. Taqbir deed de Club op zijn grondvesten daveren. Het verbouwereerde publiek schrok wel dat het er na iets meer dan een kwartier al opzat, maar deze Marokkaanse wervelstorm blies ons compleet omver.
De band mocht dat trouwens nog eens overdoen op dag twee en drie, in diezelfde club.

James Holden (*****) had wel diezelfde intensiteit, ook al was de aankleding compleet anders. Bedwelmende klanken, een warme saxofoon, aanstekelijke percussie en beats worden gecombineerd met oogstrelende beelden, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Een muzikaal kleurrijke wereld. We voelden de golf van intense schoonheid. Mooi.

Met enkele knappe singles en lovende (live) reviews wordt de Britste post punk  DEADLETTER (***1/2) naar voor geschoven als één van de nieuwe revelaties.
De sound sloeg wild om zich heen, met aanstekelijke drums en gitaarriedels, ondersteund van  een groovy sax; de charismatische frontman heeft een bijzondere stem. We stelden vast dat deze band over voldoende potentieel beschikt. In het oog te houden dus, deze DEADLETTER.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

De IJslandse jazzpianist/componist Ingi Bjarni heeft al heel wat watertjes doorzwommen. De IJslandse pianist Ingi Bjarni bracht artiesten en vrienden uit zijn lange associatie met Scandinavië samen in een kwintet, bestaande uit de Noorse trompettist Jakob Eri Myhre, de Estse gitarist Merje Kägu, de Zweedse contrabassist Daniel Andersson en de Noorse drummer Tore Ljøkelsøy.
In augustus 2019 bracht het kwintet hun eerste studioalbum ‘Tenging’ uit. Het album kreeg internationaal positieve recensies en werd vijf keer genomineerd bij de Icelandic Music Awards 2020. 'Farfuglar'  is het vijfde album. Het album bevat negen originele composities, allemaal van de hand van de grootmeester.
Deze plaat ademt letterlijk die typische Scandinavische sfeer uit, rust, geborgenheid als het confronterende in de natuur van die landen (en zeker IJsland).
We begeven ons op een melodieus pad van stilte en klanken. Het begint al met bedwelmende piano klanken op “Thyding”; de piano krijgt een voorname plaats binnen het geheel. Die stilte wordt soms doorbroken door een scherp, fijnzinnig trompet geluid, die een groovy sound onderstreept.
Soms wordt de piano sound letterlijk open gegooid, zoals op “Thad sem er”, een virtuoos klinkende piano magisch aangevuld door een zachte gitaar, een aanstekelijke trompet en drums. Verder te horen op “When Holiday Really begins”, titelsong “Farfuglar”, “Ad fluga” en “Mamma Engill”.
Die folklore toets naar de Scandinavische landen vormt binnen die context steeds een meerwaarde. Het voelt aan als een lange wandeling doorheen de bossen en dalen van de IJslandse en Scandinavische natuur. Muzikaal zelfs een zachte botsing tegen een geluidsmuur, een voortdurende dunne lijn tussen stilte en geluid. Een muzikale ontdekkingsreis dus.
Kortom, Ingi Bjarni profileert zich tot een improviserend klankentovenaar.

Tracklist: Thyding - Bjogun a dogun - Thad sem er - When Holiday Really Begins – Farfuglar - Knowing Without Knowing - Ad fljuga - Loftin bla - Mamma engill

De uit New Jersey afkomstige indierockgroep Quiz Show presenteert hun gelijknamig debuutalbum, uitgebracht via het in Montclair, NJ gevestigde Magic Door Record Label.. De 'Quiz Show' LP is er eentje van protest, frustratie en vriendschap. De energie van punkrock met zijn harde gitaren en zijn stuwende ritmes is te horen; de zang streeft naar de emotionele vurigheid van die punky garagerock.
Hoewel Quiz Show lekker om zich heen stampt, blijft het allemaal feestelijk en opzwepend, zoals “Sound of Kissing” en “Almost Famous”. Een aanstekelijke sound en een zang die weet te raken.
Toegegeven, veel variatie is er niet, maar de adrenalinestoten geven net die punkrocksfeer weer, luister maar de energieke “Sell the scene” - waaop ze lekker om zich heen schoppen, “Big Bank”, “Always Waiting” en het afsluitende “The construct”; door de frustraties wil je gaan moshen, met de vuist in de lucht.

https://quizshow.bandcamp.com/album/quiz-show

Tracklist: Sound of Kissing 4:40 Almost Famous 3:01 Dime A Dozen 3:54 Monumental Shade 3:17 Pom Pom Boy 4:43 Withstand 3:55 Sell the Scene 2:55 Big Bank 3:32 The Construct 4:07 Always Waiting 3:09     What If? 3:41 Mannequin Sun 4:57

Punkrock
Quiz Show
Quiz Show

Als je super getalenteerde muzikanten samen brengt,  zorgt dit doorgaans voor een onaardse magie. Olivier Collette piano, Toine Thys saxophones, bass clarinet, Philippe Laloy flutes, saxophones, Maayan Smith saxophone, Eliott Knuets guitar, Sal La Rocca double bass, Bilou Doneux drum s …ze behoren tot die categorie.
De groep kwam samen om de verjaardag van Heptone, een jazzclub in Ittre, te vieren. De groep presenteerde een feestelijk concert in een gevarieerd, eclectisch repertoire, gearrangeerd voor 3 multi-instrumentalisten en een ritmesectie. Het werd ook op plaat uitgebracht onder de noemer 'Heptone Colours'.
Al meteen zijn we onder de indruk op “Liberty city”, een groovy warm landschap creëren ze door de zachtmoedige, speelse aanpak.
Heptone Colours laat ruimte tot improvisatie toe, zoals op “Dangerous Came”. Het klinkt boeiend, zeerzeker live. De piano en blazers mogen dan vaak de bovenhand hebben, zonder die bijzonder zwevende double bas, gitaar lijntjes, en lekker aanstekelijke drums staan de saxofoon of piano maar eenzaam.
Deze topmuzikanten weten perfect hoe ze de oude jazz vermengen, met hedendaagse vibes.
De muziek koesteren we door het kleurrijk klankentapijt.

Tracklist: Liberty City 06:22//The Art of Love 01:46//Nature Boy 05:51//Blackbird 06:53//Giant steps 06:18//Dangerous Came 06:32//Moonlight in Vermont 07:14//Twister 06:08//Let love rule 06:45//little wing 05:43

We houden van artiesten of bands die hun comfortzone verlaten en muzikaal alternatieve wegen inslaan. Neem nu Funus, het project van multi-instrumentalist Ruben Vermeulen, die na een black metal start ontaardt in een shoegaze eenmansband. 'Mono' is een bijzonder atmosferische plaat uit, met bevreemdende, sprookjesachtige, mooie klanken en vocals. De fantasie wordt geprikkeld.
Op “Embracing Relived” neemt Sabina Knol de vocals op zich, het brengt een dromerige sfeer met zich mee. Ruben zorgt zelf voor een bedwelmend, donker, hypnotiserend sfeertje. Gemoedelijkheid en intimiteit blijft behouden.
Het geheel klinkt meeslepend als vurig; kil, donker als warmhartig; een wonderbaarlijke schoonheid in zijn eenvoud. De registers kunnen eens worden open getrokken op een “Soul Faced”.
De paarse hoes - een kleur die het midden houdt tussen zwart en licht - past perfect bij de muziek. Voor wie houdt van shoegaze met een donker 'black metal'  randje, zit hier goed.

Tracklist: Gloom and Dusk - Would You - Soul Faced - Embracings Relived - Orb of Inner Voices - Never Heard - On Unknown Wings

Post-rock/Shoegaze
Mono
Funus

Op ‘Hoohahs & Cat Calls’ zijn de Noorse muzikanten Odin Staveland en Bjørn Berge  een samenwerkingsverband aangegaan. Ze kennen elkaar uit de zeer populaire Noorse folk-pop/rock-band Vamp en tijdens jam-sessies waren ze samen vaak aan het 'fröbelen' met catchy deuntjes op gekke blues beats of jazzy melodietjes. Met hulp van bassist Kjetil Dalland en met gast-bijdragen van gitarist Amund Maarud, werkten ze hun vele losse vondsten uit tot eigen volledige tracks; 'our debut-album is loaded with strangely, animated yet very personal songs; we call it 'club blues' - there's always this catchy, poppy, positive and repetitive vibe'!

Er is de gevarieerde aanpak in pop-rock-blues-folk, en we horen lekkere jams en improvisaties.

Het begint met een opzwepende “Cockfight: the Beginning”; een psychedelische zweem waait over je heen op “Drink up Honey, i've Got money”. We horen een ritmisch totaalbeleven op “Bullet Dance” en “Hey Byooty!”, het klinkt emotioneel en bluesy.

Het duo biedt een mooie diversiteit aan, een kleurrijke magie die de fantasie prikkelt. “The Activist Bar” en een opzwepende “Get Up” zet dit aanvoelen verder. Afsluiten doen ze met een enigmatische “Yu're A Sight for Sore Eyes”.

De diverse aanpak met die verrassende wendingen zijn de moeite steeds. Bjørn Berge  en Odin gaan speels te werk en zijn klankenkunstenaars.

Tracklist: 1 Cockfight: The Beginning 2 Lovesick 3 Drink Up Honey, I've Got Money 4 Bullet Dance 5 Hey Byooty!! 6 The Activist Bar 7 Get Up 8 I Guess I Should Get Going 9 Yu're A Sight For Sore Eyes