Agropelter - Ik componeer niet om miljardair te worden. Ik componeer om bij te dragen met originele, lonende muziek voor wie houdt van deze soort artistieke expressie

Agropelter is een Noors progressief rockproject, opgericht door multi-instrumentalist Kay Olsen. ‘The Book of Hours’ is het debuutalbum, dat in juli 2025 is uitgebracht. Het album combineert symfonische en klassieke progressieve rock met invloeden van componisten als Bach en Vangelis, met instrumenten als mellotron, Hammondorgels en cembalo.
Olsen speelt alle gitaren, bas en keyboards, met bijdragen van muzikanten als Jonas Reingold (fretloze bas) en Mattias Olsson (percussie).
We hadden een leuk gesprek over dit prachtige project, gingen dieper in op de creatie van deze plaat en spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.

Je debuutalbum ‘The Book Of Hours’ is een instrumentaal progressief rockalbum. Vanwaar kwam de inspiratie voor dit werk?
Ja, dit album is volledig instrumentaal, een zeer bewuste keuze vanaf het begin. Ik denk dat de inspiratie voor het album uit mijn eigen hoofd en gedachten komt, samen met een verlangen om iets anders te doen. Ik wilde iets doen dat volledig vrij was van vooroordelen, beperkingen en verwachtingen. Ik heb gewoon muziek geschreven die ik zelf mooi vind, en ik heb geprobeerd mijn eigen geluid te creëren. Natuurlijk komt mijn inspiratie van veel geweldige bands, maar ik denk dat de inspiratie indirect kwam.

Waar komt de naam ‘Agropelter’ vandaan, waarom gebruik je niet je eigen naam?
Het is een angstaanjagend wezen dat naar verluidt in de donkere bossen van Maine in de VS leeft.  Ik kwam achter het bestaan van het wezen toen ik onderzoek deed naar wat een ‘Squonk’ was – zoals in het klassieke nummer van Genesis, A trick of the tail. Wat me vooral aantrok in de naam, was dat er nog maar weinig informatie over te vinden was. Ik vind niet dat de muziek over mij moet gaan, dus een alias of een bandnaam past volgens mij goed.

Een van de artiesten die ik veel in je muziek hoor, is Vangelis...Kan je je hierin vinden? Welke artiest heeft de grootste invloed gehad op dit album?
Ik ben dol op Vangelis, vooral vanwege de enorme gelaagde synthesizers die zo typerend voor hem waren. Tijdens het schrijven van dit album ontdekte ik veel synthesizergeluiden, en enkele van de geluiden die ik mooi vond en die eruit sprongen, waren de jaren 80-geluiden die klonken als Vangelis. Het geluid op de plaat is daar natuurlijk door beïnvloed. Ik denk dat Eloy, Rachmaninoff en Terje Rypdal de artiesten waren waar ik tijdens het schrijven het meest naar luisterde. Ik denk dat het nummer Burial Mound een groot eerbetoon is aan Terje Rypdal tijdens zijn Blue-periode. 

Naast progressieve metal zijn er enkele klassieke delen, alsook enkele epische momenten ... Is het een bewuste keuze om het op deze manier te doen? 
Absoluut! Ik wilde helemaal geen metalgeluid. Daarom heb ik geen ritmegitaren in de arrangementen opgenomen. In plaats daarvan heb ik een A-100 Hammondorgel en veel Mellotron gebruikt als vervanging. Samen met klassieke instrumenten heeft dat echt invloed gehad op de orkestratie en het geluid van de plaat. Ik hou van het enorme geluidsbeeld en het dramatische effect van symfonieorkesten, dus ik wilde dat gevoel ook een beetje terug laten komen op het album.

Ik wil hier nog wat dieper op ingaan... Wat ik het leukst vind, is de balansoverweging van pure klassieke muziek en progressieve rock... Is het een bewuste keuze van werken?
Ja, ik denk dat rock en agressieve klassieke passages veel gemeen hebben. Voor mij draait het allemaal om dynamiek en expressie. Ik wil het beste van alle werelden, niets is voor mij taboe – als ik het leuk vind, komt het op de plaat!

Ik hoor er zelfs wat jazzy klanken (saxofoon?) in, nee?
Er was geen saxofoon, maar ik denk dat het album een sterke jazzinvloed heeft. Zoals ik al zei, Terje Rypdal was een sterke invloed, samen met de melodieuze interpretaties van John Coltrane.   Ik hou van het geluid van het ECM-label, waar Rypdal veel platen heeft uitgebracht. Zeer stemmig en zeer typerend voor het Scandinavische jazzgeluid.

In de meeste recensies lees ik zaken als ‘Hoogtepunten zijn onder meer de meesterlijke mix van klassieke invloeden, ingewikkelde synthesizer- en orgelpassages, sterk muzikaal vakmanschap en goed geconstrueerde composities die als één klassiek stuk in plaats van als typische liedjes vloeien’.
Ik vind me hierin. Is het een bewuste keuze in je muziek of ben je in zekere zin op zoek naar het geluid dat het best bij je past? Hoe best?
Ik had echt niet gepland hoe dit album uiteindelijk zou klinken. Maar ik denk dat die uitspraak perfect samenvat hoe ik wil dat mensen het album beluisteren. Omdat ik instrumentale muziek schrijf, kan ik niet terugvallen op traditionele songstructuren, zoals couplet, refrein, couplet enz. Er moet een melodie of thema zijn om het nummer te dragen, zodat het mooi vloeiend verloopt. Het was gewoon logisch om de klassieke structuur van schrijven met terugkerende thema's en ideeën over te nemen. Ik heb door de jaren heen Mozarts Requiem tot in het extreme beluisterd. En ik vind die structuur voor albums erg mooi. Het zorgt voor een rode draad door het album, in plaats van losse nummers.  

Muziek is altijd een beetje een emotionele zoektocht naar de persoonlijke ervaring van de muzikant. Bij jou ook?
Ik denk dat muziek zonder echte emoties uiteindelijk diepgang en betekenis mist. Deze composities geven een kijkje in mijn gemoedstoestand en wat mij op dat moment inspireerde. Ik heb het album niet geschreven met een duidelijke emotionele inspiratie, maar ik denk dat je indirect kunt horen wie ik ben.

Er zit ook iets filmisch in het album. Heb je er ooit aan gedacht om in de toekomst iets voor film of tv-series te doen? 
Ik zou in de toekomst graag voor films of tv componeren. Mijn muziek of compositiestijl past daar goed bij, denk ik. Maar het zou iets moeten zijn dat me echt heel erg interesseert.   Instrumentale muziek laat de beelden en de verhaallijn centraal staan, dus het zou voor mij niet zo'n grote aanpassing zijn om muziek voor films te maken.

Het is uiteraard niet de meest toegankelijke muziek; denk je niet dat het moeilijk zal zijn om een breed publiek te bereiken ? Hoe zien we het best?
Elke muzikant moet deze vraag zichzelf stellen wanneer hij aan een muzikaal project begint. Het schrijven van muziek met een brede commerciële aantrekkingskracht interesseert me totaal niet. Er moeten te veel compromissen worden gesloten op muzikaal vlak, en ik ben ervan overtuigd dat de kwaliteit daar enorm onder zou lijden. Ik componeer niet om miljardair te worden; ik componeer om bij te dragen met hopelijk originele en lonende muziek voor de mensen die echt van dit soort artistieke expressie houden.

Het is een instrumentaal sterk overtuigend werk. Ga je op tournee met deze plaat? Alleen of met een band?
Ik heb een paar verzoeken gekregen om op tournee te gaan en concerten te geven, maar ik heb geen plannen om in de nabije toekomst live te spelen. Maar ik sluit het niet helemaal uit.

Wat zijn je verdere plannen?
Ik ga beginnen met schrijven voor het tweede album, hopelijk begin 2026. Tijd is tegenwoordig zo'n probleem met kinderen en alles. Ik heb ook nog een aantal coole ideeën over die niet in The Book of Hours pasten en die verder uitgewerkt moeten worden. Blijf op de hoogte!

Wat is de grootste ambitie als muzikant? Is er een ‘doel’ dat je wenst te bereiken?
Ik denk dat het mooiste wat je kunt bereiken is om geweldig materiaal en albums uit te brengen. En natuurlijk geweldige gastmuzikanten aantrekken – ik heb misschien goed nieuws over dat laatste voor het volgende album! 

Bedankt voor dit leuke gesprek, hopelijk kunnen we je ooit live zien met dit prachtige project. 
Hartelijk dank voor je interesse in mijn muziek!