Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band

Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.

Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.

Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.

Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.

Organisatie: Aéronef, Lille